ΣΥΡΙΖΑ

Η προετοιμασία του συνεδρίου θα πρέπει να γίνει αποκλειστικά από επιτροπή μελών του κόμματος. Εδώ φυσικά, με δεδομένο την αναγκαιότητα αύξησης των μελών, κανείς δεν μπορεί να περιοριστεί από λογικές επετηρίδας, αλλά θα πρέπει να συμμετέχουν σε αυτή και νέα μέλη. Δεν είναι ωστόσο δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ να οργανώσει το συνέδριό του με οργανωτική επιτροπή στην οποία συμμετέχουν στελέχη που όχι μόνο δεν είναι μέλη του κόμματος, αλλά ανήκουν σε άλλη πολιτική συλλογικότητα, όσο και αν αυτή φαίνεται ότι βρίσκεται στην ίδια με αυτόν τροχιά. Εκτός εάν το κόμμα αποφασίσει να διεκδικήσει μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο σχεδιασμός μιας καινοτόμου οργανωτικής λειτουργίας πρέπει να αποτελέσει επιτέλους σημαντικό μέρος της προβληματικής του συνεδρίου. Εδώ δυστυχώς ακούγονται ιδέες και προτάσεις που είτε έχουν δοκιμαστεί και οδήγησαν σε καταστροφικά για τους εμπνευστές τους αποτελέσματα (ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου κ.ά.) είτε αντιγράφουν πρότυπα και πρωτοβουλίες από κόμματα και κομματικά συστήματα που δεν έχουν καμιά ιστορική επαφή με το ελληνικό κομματικό και πολιτειακό σύστημα και, πολύ περισσότερο, ουδεμία σχέση με την ιστορική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές οι απόψεις παραβλέπουν ότι μια αποτελεσματική κομματική οργάνωση οφείλει αφενός να ανταποκρίνεται στον δεδομένο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας και αφετέρου να κρίνεται ότι μπορεί να υπηρετήσει τη στρατηγική του συγκεκριμένου κόμματος. Ετσι δεν μπορεί κανείς να μιλάει για άμεση εκλογή του προέδρου από την εκλογική βάση του κόμματος που ουσιαστικά θα καταργεί τη διάκριση μελών και φίλων / μη μελών. Πρακτική που αποτελεί εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια χαρακτηριστικό της καρτελοποίησης των κομμάτων και της συμβολή τους στη μεταδημοκρατική συνθήκη. Το αντεπιχείρημα ότι έχουμε τέτοιες πρακτικές στις ΗΠΑ είναι σαθρό, γιατί όχι μόνο έχουμε να κάνουμε με άλλη ιστορική συγκρότηση του συγκεκριμένου κομματικού συστήματος, αλλά οι προκριματικές εκλογές (primaries) δεν πραγματοποιούνται χωρίς κομματικούς κανόνες και περιορισμούς. Ούτε να σπεύσουμε στην υιοθέτηση των οργανωτικών καινοτομιών του Εργατικού Αγγλικού Κόμματος, οι οποίες στόχευαν στην αντιμετώπιση και παράκαμψη μιας συντηρητικής και σκληρής κοινοβουλευτικοποιημένης κομματικής γραφειοκρατίας, χωρίς να έχει γίνει μια κριτική αποτίμηση της υπάρχουσας οργανωτικής εμπειρίας. Ούτε φυσικά να αναβαθμίζονται τα ψηφιακά μέσα από χρήσιμα και απολύτως αναγκαία για τη λειτουργική διευκόλυνση του κόμματος σε νονούς του μεταλλάσσοντας το σύγχρονο «μαζικό κόμμα» σε «ψηφιακό».

Το ζήτημα δεν είναι πόσο θα ανοιχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία και στους ψηφοφόρους του. Το άνοιγμα αυτό πρέπει να είναι το μεγαλύτερο δυνατό και με όλα τα πρόσφορα μέσα. Όταν σ΄ ένα μάλλον απομονωμένο χωριό 175 ουσιαστικά άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, δεν νοείται να μην μπορεί, να μη έχει ήδη συγκροτηθεί μια οργάνωση με διψήφιο αριθμό μελών. Πρέπει, όμως, κάποιος να δουλέψει γι΄ αυτό. Εκείνο που χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε, είναι πως δεν αρκεί να λογίζεται κάποιος μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να νιώθει και ο ίδιος, να λειτουργεί και να δρα ως μέλος. Όχι να αναλώνεται σε συζητήσεις χωρίς πρακτική απόληξη ή να μεταλαμβάνει της κομματικής γραφειοκρατίας, αλλά να υπάρχει, να κάνει αισθητή την παρουσία του ως ενεργός αριστερός πολίτης στον κοινωνικό του χώρο, εκεί που ζει και εργάζεται, εκεί που συναντά τα ενδιαφέροντά του, μέσα στο γενικό πλαίσιο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί η άλλη μεγάλη αναντιστοιχία, να ψηφίζουν κοντά στα δύο εκατομμύρια πολίτες τον ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές, και στην αυτοδιοίκηση ή στα συνδικάτα, εκεί που κρίνεται μεγάλο μέρος της τύχης όλων μας, να μη συναντούμε στις κάλπες ούτε το ένα δέκατο από αυτό το σύνολο φίλα προσκείμενων στην αριστερά ψηφοφόρων.

Τούτη λοιπόν η «φιλο-συριζαϊκή» αρθρογραφία, τις τελευταίες εβδομάδες, μετά τις πρόσφατες εκλογές, έχει «οργιάσει». Ο προπαγανδιστικός στόχος της είναι κρυστάλλινος: να πειστεί η ηγετική -περί τον Αλέξη Τσίπρα- ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να μεταλλάξει το κόμμα του οποίου ηγείται σε ένα μόρφωμα που δεν θα θυμίζει καθόλου τον παλιό εαυτό του. Η επιχειρηματολογία που έχει επιστρατευτεί κινείται σε δύο άξονες, που με τη σειρά τους στηρίζονται σε δύο δίπολα. (...) Και εξυπακούεται πως τα δύο δίπολα συνδέονται μεταξύ τους ως εξής: Αν ο Τσίπρας κατορθώσει να ξεφορτωθεί τα «βαρίδια» και να συγκροτήσει το νέο, αληθινά προοδευτικό κόμμα, θα μπορέσει και να κερδίσει τις επόμενες εκλογές αυξάνοντας δραστικά το 27,5% – τόσο δραστικά που δεν θα χρειάζεται καν τον ΣΥΡΙΖΑ του 4% των συνειδητών αριστερών. Σχηματοποιώ και απλουστεύω; Σκανδαλωδώς. Επίτηδες προφανώς. Οσο και αν δεν εκφράζεται τόσο χοντροκομμένα, αυτή ακριβώς είναι η ουσία της δήθεν «φιλο-συριζαϊκής» ή μάλλον «φιλο-τσιπρικής» προπαγανδιστικής επιχειρηματολογίας. Στόχος είναι η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ ή η μετατροπή του σε κόμμα ακίνδυνο για το καθεστώς. Κανένα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυτοκτονικές τάσεις δεν πρόκειται να πειστεί.

Τα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης δεν είναι καθόλου «νέα»! Ερχονται από παλιά, είναι δοκιμασμένα, είναι αποτυχημένα, είναι σκοτεινά. Είναι μηχανισμοί που κατέχουν τις συνταγές της συναλλαγής, της καταστολής, της καταστροφής, είναι η ΕΡΕ με καινούργια κοστούμια. Είναι «νοικοκυραίοι». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιστορική ευθύνη να μετατρέψει σε «μεγάλο ποτάμι, φουσκωμένο την οργή του λαού» που είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί. Εχει σημασία πώς και με ποιους θα το κάνει! Αρκεί να κοιτάξει προσεκτικά από πού αντλήθηκε το πολύτιμο 31,5% των τελευταίων εκλογών!

Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ είναι πανίσχυροι, έχουν κυβέρνηση, κράτος, χρήματα, τα ΜΜΕ και, όπως φάνηκε και από τις πρώτες τροχιοδεικτικές βολές της κυβέρνησης Μητσοτάκη, παίρνουν τα μέτρα τους για να μην ξανααιφνιδιαστούν. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να είναι αποτελεσματική αντιπολίτευση, να ματαιώσει τα σχέδια της Δεξιάς και να κερδίσει ως Αριστερά τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων για να ξανακυβερνήσει, πρέπει να γίνει ένα πραγματικά μαζικό κόμμα.

Η ενδεδειγμένη τακτική για την ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος της 7ης Ιουλίου 2019 και την επιστροφή της Αριστεράς στην κυβέρνηση είναι η επιστροφή στον ριζοσπαστισμό, στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, και η εμπιστοσύνη στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις που, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές, πλησιάζουν αυθόρμητα το κόμμα μας, συμπληρώνουν αιτήσεις εγγραφής, δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους να αγωνιστούν για τη νίκη του λαού με ανιδιοτέλεια και καθαρότητα. Αυτοί είναι οι αυθεντικοί σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα είναι δοκιμασμένοι στα δύσκολα.

Χιλιάδες πολίτες ήδη από την επομένη των εκλογών δηλώνουν ότι θέλουν να συμβάλουν στην προσπάθειά μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ακούσει αυτή τη φωνή. Να συνομιλήσει με τα δυναμικά εκείνα στρώματα που προσκομίζουν στη συζήτηση τη δική τους εμπειρία και τεχνογνωσία και την απροθυμία τους να δεχτούν μια παλινόρθωση του παλιού πολιτικού κατεστημένου. Δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε σε όλα, ούτε αν πολλοί και πολλές παραμένουν κριτικοί για πτυχές της δικής μας κυβερνητικής εμπειρίας. Άλλωστε συχνά αυτή η κριτική εστιάζει σε κάτι ορθό: ότι μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα. Και τώρα είναι η στιγμή που μπορούμε να σκεφτούμε γύρω από αυτό, να διαμορφώσουμε μια αντιπολιτευτική ατζέντα γύρω από το αίτημα μιας κοινωνίας που θα δίνει περισσότερα στους ανθρώπους της, να διαμορφώσουμε το σχέδιο εκείνο της Αριστεράς του 21ου αιώνα που αναλογεί στη μέχρι τώρα προσπάθεια και στις ικανότητές μας για το μέλλον.