Αναδημοσιεύσεις

03
07

Ιφιγένεια Καμτσίδου: Η ποινικοποίηση της συμμετοχής σε αυθόρμητη συνάθροιση διαμαρτυρίας είναι αντισυνταγματική

Το δικαίωμα της συνάντησης απολαμβάνει έντονης συνταγματικής προστασίας, γιατί είναι δικαίωμα συλλογικής δράσης και άπτεται της δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών. Η συνάθροιση είναι η ενσώματη παρουσία μας στο δημόσιο χώρο και η δυνατότητα να ανττιδράσουμε και συνομιλήσουμε με κάποιο τρόπο με την εξουσία, ώστε η Δημοκρατία μας να μην είναι τυπική. Να μην περιορίζονται οι πολίτες όπως έλεγε πριν δύο αιώνες ο Ρουσώ, να αναδεικνύουν κυβερνώντες κάθε τέσσερα χρόνια και μετά να... πηγαίνουν σπίτι τους. Βεβαίως, είναι... ενοχλητικό δικαίωμα. Όταν γίνεται μία τέτοια συνάθροιση μειώνεται η πελατεία των καταστημάτων της περιοχής. Όλα τα δικαιώματα μπορεί να είναι ενοχλητικά, όπως π.χ. η ιδιοκτησία. Το να ανεγείρω εγώ κάτι στο οικόπεδό μου μπορεί να θίγει δικαιώματα πολλών πολιτών. Το να χτιστεί ένα ξενοδοχείο πλησίον μνημείων ή αρχαιολογικών χώρων θίγει το δικαίωμα όλων των άλλων στο πολιτιστικό περιβάλλον. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο νομοθέτης κάθε φορά θα συρρικνώνει δραστικά το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, μπορεί απλώς θα βάλει κάποιους όρους.
03
07

Νίκος Βούτσης: Επιτακτική ανάγκη για ενεργητική εξωτερική πολιτική για τη διασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή

Ο επικίνδυνος εθνολαϊκισμός επί των ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής έχει στοιχίσει διαχρονικά στη χώρα πάρα πολύ και από αυτόν πρέπει να αποστούμε όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Είναι σαφές ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι στις όποιες διαπραγματεύσεις γίνονται ή θα γίνουν. Σε αυτές μπαίνεις με το μάξιμουμ των διεκδικήσεων σου όπως για  παράδειγμα στο ζήτημα της επήρειας των νησιών. Πάντοτε στη βάση της σύμβασης για το δίκαιο της θαλάσσης με τη σχετική νομολογία και προχωράς στις αναγκαίες διευθετήσεις για το συμφέρον της χώρας αλλά και στη βάση των διεθνών συνθηκών. Το ζήτημα είναι η Ειρήνη, το ζήτημα είναι η κατοχύρωση των δικαιωμάτων της χώρας και η σταθερότητα στην περιοχή. Η ανησυχία για τα ελληνοτουρκικά είναι απολύτως δικαιολογημένη. Διότι η κατάσταση στη γείτονα χώρα κυρίως μετά το πραξικόπημα του 2017, έχει αλλάξει πάρα πολύ. Είναι σαφές ότι ο κ. Ερντογάν, κυρίως με το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο, δείχνει μία επικίνδυνη πολιτική αποσταθεροποίησης για την περιοχή και αναθεώρησης των συνθηκών. Αυτή όμως η ανησυχία θα πρέπει από την πλευρά μας με την αξιοποίηση των ευρύτερων δυνατών συμμαχιών και συνεργειών στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, να μετατρέπεται σε μία δημιουργική δύναμη με ενεργητική εξωτερική πολιτική για να επιβάλουμε την Ειρήνη στην περιοχή. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος. Πάντοτε βεβαίως με την ετοιμότητα που υπάρχει για την κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
03
07

Όλγα Μπαλαούρα: Ο μεγάλος περίπατος της κρίσης του χώρου

Στην Ελλάδα μάθαμε πως, με την απουσία ενεργητικής ρύθμισης και παράλληλης κοινωνικής πολιτικής που να συνεπικουρεί το σχεδιασμό, τα αποτελέσματα τέτοιων παρεμβάσεων τα αποφασίζει τελικά η αγορά, με ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στο χώρο και τον ίδιο το σχεδιασμό. Μάθαμε όμως και πως, με το να αφήνουμε τους χώρους στην τύχη τους, αργά ή γρήγορα η υποτίμησή τους θα δημιουργήσει ευκαιρίες για απρόβλεπτες κερδοσκοπικές επενδύσεις στο μέλλον. Καθώς η ανταλλακτική αξία του χώρου συνήθως εκτιμάται περισσότερο από την ίδια την αξία της χρήσης, χρειάζονται παρεμβάσεις που να ρυθμίζουν κοινωνικά το χώρο και να δίνουν έμφαση στην αξία της λειτουργίας του. Η βιωσιμότητα της μίξης και της πολυλειτουργικότητας της Αθήνας δεν είναι μόνο στοίχημα για την ενίσχυση της τοπικής ιδιαιτερότητας ως εμπορεύσιμο προϊόν ή ως πολιτισμική αναπαράσταση∙ είναι στοίχημα για μια πόλη που θέλει να είναι παραγωγική. Αυτό απαιτεί μέτρα ενεργητικής δημόσιας πολιτικής που θα απαντούν στις τοπικές ιδιαιτερότητες και οικονομικές σχέσεις που αναπτύσσονται στο κέντρο, με την προστασία του εμπορίου και των παραγωγικών δραστηριοτήτων. Απαιτεί όμως και ρύθμιση των τιμών και αξιών γης για αυτούς που κατοικούν στις περιοχές αυτές. Στα ζητούμενα είναι η έμφαση στην αξία της κατοικίας ως κοινωνικό αγαθό που προστατεύεται, η συντήρηση του κτιριακού αποθέματος, η προσβασιμότητα μέσω ενός αναβαθμισμένου ποιοτικά και σε πλήθος δικτύου Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και η αναβάθμιση του αστικού (φωτισμός, πεζοδρόμια, παγκάκια) και κοινωνικού (σχολεία, δημοτικές υπηρεσίες, πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας) εξοπλισμού με έργα που θα εξυπηρετούν τη λειτουργία του δημόσιου χώρου για την καθημερινότητα των πολιτών. Ο αντίκτυπος των αστικών παρεμβάσεων στην αύξηση των τιμών της γης, ακόμη και υπό το πρίσμα των καλύτερων προθέσεων, είναι πλέον οικουμενικός. Η απάντηση σε αυτά τα ζητήματα είναι σύνθετη και απαιτεί την κινητοποίηση όχι μόνο των μηχανισμών σχεδιασμού και της διοίκησης αλλά και την εμπλοκή των υποκειμένων που ζουν και δρουν σε περιοχές που επιδέχονται τέτοιου είδους αναπλάσεις. Η πολιτική για το κέντρο της Αθήνας χρειάζεται μια γενναία δημόσια δημοκρατική διαβούλευση και την εμπλοκή της κοινωνίας στην αντιμετώπιση της κρίσης και στην αναδιαμόρφωση του χώρου. Σε αυτό το πλαίσιο η καταγραφή των πρόσφατων μεταλλαγών του κέντρου είναι επείγουσα, όπως επείγουσα είναι και η επικαιροποίηση του θεσμικού εργαλείου που θα εστιάσει στα κρίσιμα σημεία ενδιαφέροντος μιας τέτοιας πολιτικής.
03
07

Η «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» στις Πανελλαδικές εξετάσεις

Χωρίς τις ρυθμιστικές αρχές της δημοκρατίας, η αγορά θα κατέρρεε λόγω των αυτοματισμών της. Ο νεοφιλελεύθερος φονταμενταλισμός αδιαφορεί για το ότι όσοι έχουν χαμηλή αγοραστική δύναμη αδυνατούν να εξασφαλίσουν αναγκαία για τη ζωή τους αγαθά και υπηρεσίες. Η πρόσφατη πανδημία το ανέδειξε εκ νέου αυτό και, εάν δεν ληφθούν μέτρα προστασίας των δημοσίων αγαθών και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, θα το αναδείξει και με πιο επώδυνο τρόπο. Να, όμως, που και αυτός ο πόνος τη φτώχεια θα πλήξει περισσότερο. Ο νεοφιλελεύθερος φονταμενταλισμός αδιαφορεί για τους φτωχούς. Αυτή είναι η νέα μορφή ρατσισμού. Αδιαφορεί, όμως, και γι’ αυτό που ο ίδιος παράγει, δηλαδή πολύ υψηλή ανεργία, ανάγκες τις οποίες δεν μπορούν να καλύψουν οι οικονομικώς αδύναμοι και έναν πλανήτη που αργοπεθαίνει χάριν του μεγαλύτερου κέρδους. Ο νεοφιλελεύθερος φονταμενταλισμός, που φιλοτέχνησε και προέβαλλε τον ιδεότυπο του «ορθολογικού» ανθρώπου ως του εγωιστή θηρευτή του ατομικού κέρδους και συμφέροντος, αδυνατεί να κατανοήσει τον δικό του ανορθολογισμό.
03
07

Νίκος Φίλης: Για κάποιους ο περίπατος παραμένει μικρός…

Εκεί όμως που διαφωνώ ριζικά με την προσέγγιση του δημάρχου Αθηναίων στον «μεγάλο του περίπατο», είναι ότι δεν θα τον κάνουν οι 9 κάτοικοι στους 10, αυτοί που ζουν σε κακές συνθήκες στις πυκνοδομημένες γειτονιές. Δεν μιλώ αορίστως. Εκανα προχθές ένα δικό μου «μεγάλο περίπατο» σε ένα τμήμα της Μαυρομιχάλη, της Χαριλάου Τρικούπη και κάποιων μικρότερων μεταξύ τους καθέτων. Η κατάσταση των πεζοδρομίων είναι κυριολεκτικά άθλια. Αλλη λέξη δεν υπάρχει. Μόνιμοι κάτοικοι που με σταμάτησαν να συζητήσουμε, με βεβαίωσαν ότι δεν τα έχει αγγίξει συνεργείο του δήμου τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Μόνο για μπαλώματα, που τα κάνουν χειρότερα. Ποια είναι η εικόνα: σπασμένες πλάκες σε ποσοστό τουλάχιστον 20%, είτε αφημένες στην τύχη τους είτε πρόχειρα και ανώμαλα τσιμενταρισμένες. Σπασμένες μεταλλικές ράβδοι που εξέχουν σε διάφορα ύψη (κάποτε ήταν μπάρες...), κατάλληλες μόνο για να σκουντουφλάει κανείς. Σημεία στα οποία το βάδισμα του πεζού είναι παντελώς αδύνατο, όχι μόνο από σκαρφαλωμένα αυτοκίνητα (αυτό ο δήμαρχος θα το χρεώσει στους οδηγούς), αλλά από σήματα και κάδους του ίδιου του δήμου του! Λόγω των μόνιμων ή προσωρινών εμποδίων, ελεύθερο πλάτος πεζοδρομίου ελάχιστο, παρανόμως. Αλλού πεζοδρόμια πλήρως αποκλεισμένα, και μάλιστα με εμπόδια τοποθετημένα επίσης από τον δήμο, όπως π.χ. μπροστά από επικίνδυνα κτίρια. Χωρίς όμως να δημιουργείται παράπλευρη διάβαση για τους πεζούς. Κι όλα εκεί, επί χρόνια! Εγώ όμως ήμουν ένας απλός πεζός, μόνος μου στον δρόμο. Τι γίνεται με τον γονιό με το καροτσάκι; Τι γίνεται με τον ανάπηρο; Οσο περπατούσα, προσπαθούσα να εντοπίσω ευθεία διαδρομή που θα μπορούσε να ακολουθήσει αναπηρικό καροτσάκι. Μέγιστο, 30-40 μέτρα ανάμεσα σε δύο αδιάβατα εμπόδια και χωρίς να υπάρχει σε κανένα σημείο ράμπα ανόδου/καθόδου. Διάβασα κατόπιν μια προεκλογική δήλωση του κ. Μπακογιάννη: «Τα άτομα με αναπηρία μάς εμπνέουν καθημερινά και κερδίζουν τον σεβασμό μας για τη δύναμή τους». Και παρακάτω: «Η Αθήνα είναι αφιλόξενη πόλη για τα ΑμεΑ» (3.12.18). Αυτά πριν εκλεγεί. Αφού λοιπόν εμπνέεται, του προτείνω ένα... challenge: να πάρει ένα αναπηρικό καροτσάκι, να πάει στους δρόμους που λέω ή όποιον άλλο διαλέξει, και να προσπαθήσει να το σπρώξει 100 μέτρα συνεχόμενα. Ή να κάνει 100 μέτρα ακολουθώντας τη διάβαση τυφλών, χωρίς να τρακάρει! Γιατί ωραία τα μεγάλα λόγια που ετοιμάζουν οι εταιρείες επικοινωνίας, αλλά έχει περάσει ένας χρόνος που έχει εκλεγεί δήμαρχος. Τι έχει κάνει για τον πεζό; Τι έχει κάνει για τον γονιό με το βρέφος σε καροτσάκι, τον ηλικιωμένο, το παιδί που πρέπει να πάει με ασφάλεια στο σχολείο, τον ανάπηρο; Στις γειτονιές, εκεί που ζουν οι μόνιμοι κάτοικοι της Αθήνας, απολύτως τίποτα. Στην Πανεπιστημίου και στο Σύνταγμα, όπου ο ανάπηρος και ο ηλικιωμένος δεν θα κατορθώσουν να φτάσουν ποτέ, ναι! Εκεί κάνει τον... κόκκινο περίπατο!
03
07

Είναι η επιστήμη πάντα αντικειμενική;

Οι πιο σύγχρονες απόψεις της ευγονικής έχουν μετατοπιστεί από το φυλετικό στο ταξικό, δεν είναι πια ο μαύρος ή ο τσιγγάνος κυρίαρχος στόχος αλλά είναι και ο φτωχός. Με αυτό το τρόπο ξεφεύγουν από την κατάπτυστη ιστορία της ευγονικής και εκφράζονται με πιο εκλεπτυσμένους τρόπους, ο φτωχός δεν αντιλαμβάνεται περίπλοκες έννοιες, και αυτό δεν συμβαίνει επειδή του λείπει ένα γονίδιο, αλλά είναι συνεργασία ομαδοποιημένων γονιδίων. Το αφήγημα έχει γίνει πιο περίπλοκο και πιο εξευγενισμένο. Με αυτές τις επικίνδυνες εξελίξεις στη δημόσια συζήτηση, γιατί να μην σκεφτούμε ότι ευγονικές πρακτικές πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας με το τόσο πολύ αυξημένο ποσοστό θανάτων σε οίκους φροντίδας ευάλωτων συν-ανθρώπων μας; Σε πολλές χώρες αφέθηκαν οι οίκοι ευγηρίας στην τύχη τους με το επιχείρημα ότι αυτοί θα πεθάνουν σύντομα συνεπώς γιατί να τους θεραπεύουμε. Αλλά και στην Ελλάδα τα κυβερνητικά λόγια και οι πράξεις δεν είναι ουδέτερα. Καθημερινές ανακοινώσεις για τους ασθενείς ήταν: Τόσοι άνδρες τόσες γυναίκες, τόσοι πρόσφυγες από την τάδε δομή. Μια ξεχωριστή κατηγορία, με διεύθυνση! Όταν λέγεται ότι τις ασθένειες μας τις φέρνουν οι κατατρεγμένοι των πολέμων και της φτώχειας, αυτός ο λόγος είναι επικίνδυνος γιατί είναι ρατσισμός, που στηρίζεται σε ψευδο-επιστημονικά επιχειρήματα, είναι επικίνδυνος γιατί μας οδηγεί σε ένα κόσμο που αυτοί επιλέγουν και εννοώ και την κυβέρνηση, από την οποία έχουμε ακούσει τη ρατσιστική κουβέντα «ότι οι διαφορές ανάμεσα στους πολίτες είναι φυσικό φαινόμενο». Δηλαδή ο πλούσιος (όπως και να έγινε) το αξίζει γιατί η φύση του, δηλαδή τα γονίδια του, τον έφεραν σε αυτή τη θέση, σε αντίθεση με τον φτωχό που η μοίρα του είναι η φύση του. Αυτή η ρατσιστική άποψη μπορεί να εδραιώνεται στο μυαλό των πολιτών σε περίοδο κρίσης χωρίς σκέψη. Η αποδοχή του λόγου των επιστημόνων, των τεχνοκρατών των πολιτικών χωρίς διάλογο και αντίρρηση είναι επικίνδυνη για τη δημοκρατία και την ισονομία των πολιτών. Στη περίοδο μετά την πανδημία χρειάζεται στοχασμός, χρειάζεται να ξανα-υπερασπιστούμε τη δημοκρατία σε όλες της τις μορφές και την αποφασιστική εναντίωση μας στον κοινωνικό ρατσισμό.
03
07

Νίκος Βούτσης: Η Κυβέρνηση προτιμάει μια κοινωνία όμηρο του φόβου και μία «κοινωνία στον καναπέ»

Η Κυβέρνηση ενόψει των μεγάλων κοινωνικών αντιστάσεων και αντιδράσεων, οι οποίες είναι πιθανό ενδεχόμενο και πολύ εύλογο να προκύψουν στο προσεχές διάστημα, προτιμάει μια κοινωνία όμηρο του φόβου και μία «κοινωνία στον καναπέ». Πρόκειται για μία κυβερνητική ιδεοληψία που θέλει να χτυπήσει τις αυθόρμητες εκδηλώσεις και διαδηλώσεις και βρίσκεται απέναντι στην μεγάλη υπευθυνότητα που έχουν επιδείξει διαχρονικά οι οργανωτές είτε των πολύ μεγάλων διαδηλώσεων είτε των μικρότερων. Είναι αποτέλεσμα της ιδεοληπτικής εμμονής για να υπάρξει στην ατζέντα της ΝΔ μία πολιτική που θα ικανοποιεί και την ακροδεξιά. Είναι μία πολιτική κίνηση, η οποία δεν προσβλέπει στην ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών. Οι κοινωνικές ανάγκες σήμερα είναι να μην μπουν λουκέτα και να προχωρήσουν προγράμματα για την εργασία. Αυτό που κάνει η Κυβέρνηση είναι πολιτική κίνηση με κλείσιμο του ματιού στην ακροδεξιά. Όλοι μας είμαστε πολύ προβληματισμένοι, μέσα σε μία πολύ μεγάλη αβεβαιότητα με τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως χώρα να είναι τρομακτικά. Στην οικονομία, στον τουρισμό, στον επισιτισμό, σε όλους τους τομείς. Είναι λοιπόν πραγματικά πολιτική πρόκληση σε αυτήν τη φάση να έρχεται προς συζήτηση το νομοσχέδιο για την απαγόρευση και τον περιορισμό των διαδηλώσεων.
02
07

Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις θέτει φραγμούς στη Δημοκρατία (Video)

Επιχειρείται η εκμετάλλευση της κρίσης ως ευκαιρία για την εμβάθυνση των ανισοτήτων και έρχεται ως έμμεση συνέχεια της μνημονιακής λογικής. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και το νομοσχέδιο για τις συναθροίσεις. Η Δημοκρατία και η φιλελεύθερη Δημοκρατία δεν μετράει ποσότητες. Βασικό χαρακτηριστικού του κλασικού φιλελευθερισμού είναι η αποδοχή. Δεν αντιλαμβάνεται νούμερα. Η κατάργηση και ο περιορισμός του δικαιώματος στην διαμαρτυρία δεν έχει λογική. Παράδειγμα η χρήση του αυτοκινήτου όπου χάνονται χιλιάδες ζωές αλλά δεν σκέφθηκε κανείς να απαγορέψει τη χρήση του αυτοκινήτου αντίθετα προσπαθεί να ρυθμίσει και να αποτρέψει τους κινδύνους ή τις ακρότητες. Η κοινωνική κινητοποίηση ενοχλεί και για αυτό προσπαθούν να την περιορίσουν Είναι δυνατή η συμβατικότητα ανάμεσα στον πολιτικό φιλελευθερισμό και στην δυναμική που έχει πάρει ο σύγχρονος καπιταλισμός; Αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η κοινωνία μας. Δεν μπορεί να υπάρχει έννοια συλλογικής ευθύνης, η οποία μεταφέρεται σε αυτόν που έχει πάρει την άδεια δηλαδή η διαδήλωση να γίνεται με επικεφαλής κάποιον «αυτοφωράκια».
02
07

Δώρα Κοτσακά: Modus operandi…

Οι εταιρείες τεχνολογίας ξέρουν τόσα πολλά για εμάς, εμείς ξέρουμε τόσο λίγα για αυτές. Όσο νομίζαμε ότι ψάχναμε στo Google, η Google έψαχνε εμάς. Όσο χρησιμοποιούσαμε τα social media, τα social media μας χρησιμοποιούσαν. Όταν μας ενημέρωναν σχετικά με τo privacy policy της εταιρείας τους, στην πραγματικότητα επρόκειτο για το surveillance policy της εταιρείας τους. Πάντα υπήρχε ανισότητα στη γνώση, αλλά όχι με αυτά τα χαρακτηριστικά που επαναπροσδιορίζουν ηθικά όρια και τελικά την αντίληψη του εαυτού. Εμείς δεν ξέρουμε για εμάς αυτό που αυτοί γνωρίζουν για εμάς. Είναι μία γνώση που προέρχεται από εμάς, αλλά δεν προορίζεται για εμάς. Την ίδια στιγμή προκύπτουν νέα κρίσιμα ερωτήματα για την λειτουργία της δημοκρατίας: “ποιος αποφασίζει, ποιος θα αποφασίζει, ποιος θα γνωρίζει;” Οι δημοκρατικοί θεσμοί παραμένουν αμήχανοι και η δραστηριότητα των τεχνολογικών κολοσσών αρρύθμιστη. Στον εταιρικό λόγο που συγκροτούν οι τεχνολογικοί κολοσσοί μας αποκαλούν “χρήστες”. Πρόκειται για μία νέα οντολογική κατηγορία με δικό της περιεχόμενο, όπως αυτές του καταναλωτή ή του δανειζόμενου. Η Ζούμποφ υποστηρίζει ότι, όπως τον 18ο αιώνα ο πολίτης έπρεπε να οργανωθεί με την ιδιότητα του εργάτη για την προάσπιση των συμφερόντων του, το ίδιο πρέπει να πράξει και σήμερα με την ιδιότητά του χρήστη. Η δραστηριότητά του είναι που δημιουργεί κέρδος. Μπορούμε να απολαμβάνουμε την ψηφιακή τεχνολογία χωρίς το πλαίσιο λειτουργίας του καπιταλισμού της παρακολούθησης. Το πρόβλημα δεν είναι ο ψηφιακός κόσμος, ούτε η τεχνολογία είναι η οικονομική λογική που τα κατευθύνει και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με πολιτικούς όρους και σχέδιο. Το να κατανοήσουμε την οικονομική λογική του καπιταλισμού της παρακολούθησης συνιστά την “έξοδο από τη χώρα των θαυμάτων” που έχουν κατασκευάσει οι μηχανισμοί προπαγάνδας των τεχνολογικών κολοσσών.
02
07

Γιώργος Ψυχογιός: Η κοινωνία δεν θα παραπλανηθεί, έρχεται «τσουνάμι» (Ηχητικό)

Το επόμενο διάστημα, τόνισε, έρχεται «τσουνάμι» αντιδράσεων, κινητοποιήσεων και απεργιών, γενικευμένη δυσαρέσκεια στην συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνικών ομάδων. Δεν θα μπορέσουν να το αποτρέψουν ούτε με την προπαγάνδα των ΜΜΕ ούτε με τον ανόητο περιορισμό των διαδηλώσεων και των πορειών ούτε με άλλες πρακτικές, όπως ενδεχομένως αυτό που ακούγεται για πρόωρες εκλογές, προκειμένου να προλάβουν τις εξελίξεις. Η κοινωνία, γνωρίζει, ξέρει, βλέπει ότι επιδεινώνεται κάθε ημέρα η ζωή της και ότι τα μέτρα στήριξης ήταν ανεπαρκέστατα. Δεν θα την κοροϊδέψουν. Μετά από 10 χρόνια κρίσης στην Ελλάδα, αυτής της επίθεσης στην κοινωνία, δεν μπορεί να παραπλανηθεί εύκολα, παρά τα παιχνίδια με το υποσυνείδητο του κόσμου ή την προσπάθεια να τον τρομοκρατήσουν με τα δελτία ειδήσεων, όπου το 80% αφορά το έγκλημα. Όταν καλείται ένας μικρομεσαίος επαγγελματίας που έχει περάσει τα πάνδεινα να «τοιχοκολλήσει» τα 534 ευρώ που πήρε μετά από τέσσερις αναβολές, εκεί δεν έχει αστεία. Υπάρχει οργή, γιατί είναι και ανεπαρκή τα μέτρα και είναι και ταπείνωση αυτό το πράγμα. Ο εργαζόμενος που απολύεται ή πάει σε εκ περιτροπής εργασία και οι εργοδότες προτιμούν από την «συν-εργασία» την απόλυση γιατί έχουν το δικαίωμα από το νόμο, δεν μπορεί να αμυνθεί. Οι αγρότες με την παραγωγή τους χαμένοι είδαν τα μέτρα στήριξης να κατευθύνονται στους λίγους και ισχυρούς μεγαλοαγρότες και τους «ημετέρους», δεν υπάρχει περίπτωση να μην αντιληφθούν όχι μόνο την εκμετάλλευση με την πανδημία, αλλά και το ότι απαξιώνονται διαρκώς. Είδαμε ολόκληρη την κατάσταση των ξενοδοχοϋπαλλήλων, των εποχικών, μέσα από την περίπτωση του 9χρονου παιδιού στη Ρόδο. Βλέπουμε πρόσφυγες με τις οικογένειές τους στο δρόμο χωρίς μέτρα στήριξης, χωρίς καν ΑΜΚΑ, για να αντιμετωπίσουν τα βασικά τους θέματα. Δεν μπορεί αυτή η πραγματικότητα να κρυφτεί.