Αναδημοσιεύσεις

26
09

Εφη Αχτσιόγλου: Καταστροφική η επιστροφή στο παλιό Σύμφωνο Σταθερότητας

Οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες και τα δικαιώματά τους είναι αν όχι το πρώτο, ένα από τα πιο κεντρικά θέματα για τα εργασιακά στην Ευρώπη. Η εργοδοτική αυθαιρεσία πάντα θα βρίσκει δρόμους να παρακάμψει εργασιακά δικαιώματα. Το ερώτημα είναι αν από τη μεριά του κράτους και των δημόσιων πολιτικών φτιάχνεις ένα πλέγμα, που θα προσαρμόζεται κάθε φορά στα νέα δεδομένα με στόχο να διατηρήσεις βασικά εργασιακά δικαιώματα ή κάνεις το ακριβώς ανάποδο; Το κάνεις και χειρότερο. Η ΝΔ όχι απλώς δεν παρεμβαίνει για να προστατεύσει, αλλά παρεμβαίνει για να κάνει τα πράγματα χειρότερα για τους εργαζόμενους. Τι είπε στο σχετικό νόμο; Ότι όσοι εργάζονται σε εργασίες διανομής κατ’ αρχήν θεωρούνται ότι δεν είναι μισθωτοί. Βασικά, δηλαδή, άνοιξε την πόρτα για να έρθει μετά η εταιρία και να πει «εγώ θέλω να τους κάνω αυτοαπασχολούμενους». Δημιούργησε, δηλαδή, ένα τεκμήριο υπέρ της αυτοαπασχόλησης για τους εργαζόμενους στα delivery με όσα γνωστά αυτό συνεπάγεται. Η Ισπανία λίγους μήνες πριν είχε κάνει το ακριβώς αντίθετο. Είχε πει ότι οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες θεωρούνται κατ’ αρχήν «μισθωτής εργασίας». Να λοιπόν πώς μια δημόσια πολιτική μπορεί να προσεγγίσει το θέμα και να προστατεύσει αν θέλει να προστατεύσει. Δε μπορείς να λύσεις όλα τα προβλήματα, αλλά μπορείς να προστατεύσεις. Το ερώτημα είναι λοιπόν αν θέλεις να έχεις κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα. Πρέπει να δεις πώς μπορείς να το κάνεις, προσαρμοζόμενος στις σύγχρονες συνθήκες. Το πρόβλημα με την κυβέρνηση της χώρας μου είναι ότι δεν θέλουν να το κάνουν. Θέλουν το ακριβώς αντίθετο. Γιατί θεωρούν τα εργασιακά δικαιώματα εμπόδια. Το είχε πει πολύ χαρακτηριστικά ο κ. Μητσοτάκης πριν ακόμα εκλεγεί: «Θα σαρώσω ως οδοστρωτήρας τα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα». Ήταν σαφές το πλαίσιο, μιλούσε για τα εργασιακά. Μετά προσπάθησαν λίγο να το καμουφλάρουν, γιατί ήταν πολύ σκληρό όπως το είπε, αλλά αυτή είναι η αντίληψή τους. Ωστόσο, η κινητοποίηση των εργαζομένων της efood, η στήριξη και η συμπαράσταση σε αυτούς από πολίτες και καταναλωτές της πλατφόρμας, έφεραν μία πρώτη νίκη με την εταιρεία να ανακοινώνει μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά η εξέλιξη αυτή είναι μία απόδειξη ότι οι αγώνες μπορούν να είναι νικηφόροι.
25
09

Old boy: Σκοτώνοντας από μη έρωτα

Καθώς οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα έφτασαν ήδη τον αριθμό έντεκα για το 2021, θα μπορούσαμε ίσως, χωρίς καθόλου να αναιρέσουμε ή να σχετικοποιήσουμε τα ειδικότερα χαρακτηριστικά του εγκλήματος, να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τον ακόμη μεγαλύτερο ελέφαντα στο δωμάτιο. Θα μπορούσαμε δηλαδή να στρέψουμε το βλέμμα μας στη διάκριση ανδρών – γυναικών, όχι εστιάζοντας στο ότι οι άντρες σκοτώνουν σε συντριπτικά μεγαλύτερα ποσοστά τις συντρόφους τους απ’ ό,τι οι γυναίκες, αλλά εστιάζοντας στο ότι οι άντρες σκοτώνουν γενικότερα σε συντριπτικά μεγαλύτερα ποσοστά απ’ ό,τι οι γυναίκες. (...) Υπάρχει μεγαλύτερο δώρο απ’ το να σκέφτεσαι ότι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες αναπνέει κάπου αυτή τη στιγμή, γελάει κάπου αυτή τη στιγμή, κοιτάει κάπου αυτή τη στιγμή; Μα, υπάρχει και μεγαλύτερος πόνος, θα πεις; Δεν ξέρω. Κι έτσι να είναι, αν δεν τον αντέχεις, αν δεν τον αντέχεις και θες να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς, τότε ξεκάθαρα δεν σκοτώνεις από έρωτα, αλλά από μη δυνατότητα να σταθείς στο ύψος του έρωτα, σκοτώνεις επειδή δεν είσαι ικανός για έρωτα, σκοτώνεις επειδή αυτό που ένιωσες για τον άλλο το ένιωσες με τον όρο και την προϋπόθεση ότι είναι κτήμα σου. Στο όνομα της ιδιοκτησίας σου λοιπόν σκοτώνεις και μόνο αυτής. Και της απαλευτοσύνης σου να μπορέσεις να σταθείς στα πόδια σου ξανά, είτε ερωτευόμενος κάποια στιγμή ξανά, είτε παραμένοντας εσαεί ερωτευμένος με τον άνθρωπο που σε άφησε. Αν λοιπόν σκοτώνεις επειδή είσαι τόσο πάρα πολύ λίγος, τόσο πάρα πολύ αδύναμος και τόσο πάρα πολύ κτηματίας, εκτός από εγκληματίας, είσαι και ο ορισμός αυτού που σκότωσε επειδή δεν μπόρεσε να ερωτευτεί. Είσαι και ο ορισμός αυτού που σκότωσε απ’ ό,τι είναι απέναντι στον έρωτα.
25
09

Πάνος Σκουρλέτης: Άθλια μεθόδευση ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ

Στην πιεστική ανάγκη της κοινωνίας για ανάσχεση της ακρίβειας στην ενέργεια, η οποία συμπαρασύρει μια σειρά από κρίσιμους τομείς της οικονομίας σε επώδυνες ανατιμήσεις, η κυβέρνηση απαντά με την άθλια μεθόδευση της περαιτέρω ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, μέσω της απώλειας ελέγχου του 51% του μετοχικού κεφαλαίου της. Ίσως γι’ αυτό ο κ. Μητσοτάκης παρέλειψε να το ανακοινώσει από τη ΔΕΘ. Ωστόσο, η αποποίηση του ελέγχου της ΔΕΗ από το Δημόσιο υπερβαίνει τη συγκυρία. Πρόκειται για την απώλεια ενός αναντικατάστατου εργαλείου προσανατολισμού και υλοποίησης της ενεργειακής στρατηγικής της χώρας, ενός παράγοντα ισορροπίας της ενεργειακής αγοράς. Στο μέλλον, όποιο κι αν είναι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της ενεργειακής αγοράς, η δυνατότητα άμεσου ελέγχου και καθορισμού των εξελίξεων από την Πολιτεία θα είναι πολύ πιο περιορισμένη από σήμερα. Πρόσκαιρα έσοδα περιορισμένης και αμφίβολης επίδρασης και μόνιμες ζημιές για τη χώρα, τα νοικοκυριά και την παραγωγική διαδικασία, θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής. Με τα φαινόμενα της κλιματικής κρίσης να οξύνονται και το ζήτημα των ανισοτήτων -που περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας- να αναδεικνύεται σε πρωτεύον στις ανεπτυγμένες χώρες, η ελληνική κυβέρνηση αναζητεί λύσεις στο χρηματιστήριο και στους ιδιώτες επενδυτές. Αυτό είναι το διαρκές, ιστορικό, πολιτικό έγκλημα της ΝΔ. Είναι η συνέχεια μιας πολιτικής που σχεδιάστηκε και αποφασίστηκε χρόνια πριν, για να πάρει, τελικά, μορφή αυτή την περίοδο. Αρχικά, μέσα από τις πρόσφατες ιδιωτικοποιήσεις ενεργειακών Δικτύων – φυσικών μονοπωλίων, όπως της ΔΕΠΑ Υποδομών στον τομέα του φυσικού αερίου και του ΔΕΔΔΗΕ στη διανομή ηλεκτρικής ενέργειας και τώρα με τη ΔΕΗ, με αποτέλεσμα να χαθούν «σε μια στιγμή» ανεκτίμητοι βραχίονες παρέμβασης του κράτους στον ενεργειακό τομέα, αλλά και ανυπολόγιστες μελλοντικές υπεραξίες υπέρ του Δημοσίου. Είναι μια πολιτική που αγνοεί ότι η ενέργεια είναι πρωτίστως ένα κοινωνικό αγαθό και όχι χρηματιστηριακό πλεονέκτημα για τους ιδιώτες. Είναι μια δογματική πολιτική, η οποία κινείται στις ράγες της ξεπερασμένης στρατηγικής των ιδιωτικοποιήσεων, που μετρά διαχρονικές απώλειες για το Δημόσιο, σε όλους τους τομείς. Το μέγεθος της καταστροφής που παράγει αυτή η κυβέρνηση, είναι πλέον ολοφάνερο και για τον πιο δύσπιστο.
25
09

Νίκος Χειλάς: Η επαγγελία της αδύναμης αλλαγής

Η Γερμανία, ως ο ισχυρότερος οικονομικός παίκτης της Ένωσης, θα συνεχίσει να παίζει αποφασιστικό ρόλο και στο πολιτικό παιχνίδι της. Κι αυτό παρά την απώλεια κύρους που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια λόγω της εμφάνισης ανταγωνιστικών προς τον γαλλογερμανικό άξονα συμμαχιών και μεμονωμένων κρατών: Παράδειγμα, οι frugal four (οι τέσσερις «τσιγκούνηδες»: Ολλανδία, Δανία, Σουηδία, Αυστρία), που πίεσαν επιτυχώς να περικοπούν σημαντικά τα μη επιστρεπτέα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης για την αντιμετώπιση της πανδημίας, ή οι χώρες-«αντάρτες», όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία, οι οποίες «σνομπάρουν» με σχεδόν αποσχιστικό τρόπο τις αποφάσεις των Βρυξελλών. Ο τρόπος που θα κινηθεί όμως η Γερμανία στην Ευρώπη θα εξαρτηθεί από την σύνθεση της νέας κυβέρνησής της στο Βερολίνο. Μια κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών-Πράσινων-Ελεύθερων Δημοκρατών δεν πρόκειται μάλλον να αλλάξει πολλά στη γραμμή της Μέρκελ, που κατά την περίοδο της πανδημίας δεν εξέπεμπε -όπως και στην εσωτερική πολιτική- ιδιαίτερη λάμψη. Η ίδρυση του Ταμείου Ανάκαμψης αποτελεί μια από τις λίγες αναλαμπές, αλλά και αυτή οφειλόταν σε γαλλική πρωτοβουλία. Ο νέος «μερκελισμός» έχει όνομα: Κρίστιαν Λίντνερ. Ο πρόεδρος των Ελεύθερων Δημοκρατών διαμηνύει ξεκάθαρα τη θέλησή του για επιστροφή στα μηδενικά ελλείμματα και για τερματισμό της αμοιβαιοποίησης των χρεών. «Το Ταμείο Ανάκαμψης πρέπει να μείνει μοναδική εξαίρεση» τονίζει. Ο λόγος του δεν είναι βέβαια νόμος. Αλλά και μόνο η παρουσία του στην κυβέρνηση θα λειτουργούσε σαν τροχοπέδη στην ευρωπαϊκή πολιτική, που οραματίζεται ο Σολτς. Όραμα που περιλαμβάνει τόσο την αναθεώρηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ προς το ελαστικότερο όσο και την γενίκευση της αμοιβαιοποίησης των χρεών. Ο ίδιος, σε μια από τις πιο καλές στιγμές του, συνέκρινε μάλιστα την ίδρυση του Ταμείου με «τη στιγμή του Χάμιλτον», ήτοι την απόφαση του πρώτου υπουργού οικονομικών των ΗΠΑ να βάλει σε κοινό «κορβανά» τα χρέη των ξεχωριστών Πολιτειών, που αποτέλεσε τη βάση της οικονομικής ενοποίησης της χώρας. Με τον Λίντνερ όμως δίπλα του να παίζει τον αντι-Χάμιλτον, δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει το όραμά του πραγματικότητα. Με τη Linke στην κυβέρνηση τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Η Αριστερά δίνει πλήρη στήριξη σε αυτούς τους στόχους. Αυτό δεν σημαίνει ότι η υλοποίησή τους θα ήταν περίπατος. Οι «frugal four» και οι ανατολικοευρωπαίοι «αντάρτες» καραδοκούν και δεν θα διστάσουν να προβάλουν βέτο στα σχέδια του Σολτς. Ανεξάρτητα ωστόσο από όλα αυτά, ο Σολτς θα έχει να αντιμετωπίσει μεγάλες, αν όχι ανυπέρβλητες δυσκολίες στις Βρυξέλλες. Η Ε.Ε. μοιάζει με κινούμενη άμμο, η αστάθειά της είναι τουλάχιστον τόσο μεγάλη όσο και στη Γερμανία, ο Covid-19 επενεργεί εξ ίσου διαλυτικά σ΄ αυτήν, όπως και στην υγεία: Η Πολωνία, για παράδειγμα, ακολουθώντας το βρετανικό πρότυπο, σχεδιάζει το Polexit. Οι νεοφιλελεύθεροι όλων των κρατών-μελών με την σειρά τους προετοιμάζουν την ρεβάνς για τον αυτοεξευτελισμό που υπέστησαν λόγω της πανδημίας, όταν, για λόγους αυτοσυντήρησης, αποφάσισαν να εφαρμόσουν το πιο απεχθές σε αυτούς οικονομικό δόγμα: τον κεϋνσιανισμό. Το σύνθημά τους λέγεται τώρα: «Νεοφιλελευθερισμός 2.0» Παράλληλα, η πανωλεθρία στο Αφγανιστάν και το σύμφωνο ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας-Αυστραλίας ανατρέπουν όλες τις παλιές βεβαιότητες περί ευρωπαϊκής ασφάλειας και συμμαχικής πίστης, ενώ το προσφυγικό παροξύνει τις εσωτερικές έριδες. Το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι βάζει από παντού, η ατμόσφαιρα δεν ήταν ποτέ τόσο δηλητηριασμένη. Ένα αντίδοτο σε αυτό θα ήταν σίγουρα ένας βαθύς κοινωνικός μετασχηματισμός. Όμως ο Σολτς και οι κυβερνητικοί του σύμμαχοι προσφέρουν στην καλύτερη περίπτωση μια «αλλαγή», και δη αδύναμη. Κάτι περισσότερο είναι ενάντια στη θέληση και πάνω από τις δυνάμεις τους. Κι αυτό προδικάζει διαιώνιση της κρίσης.
25
09

Νίκος Φίλης: Να ανακαλέσει η Ιατρική Αθηνών την ντροπιαστική της απόφαση

Με μεγάλη έκπληξη και απογοήτευση, διάβασα στον Τύπο για την ύπαρξη απόφασης, ομόφωνης μάλιστα όπως γράφεται, της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, σύμφωνα με την οποία οι καθηγητές και καθηγήτριες δεν θα νοσηλεύουν στις πανεπιστημιακές κλινικές ασθενείς Covid, «σπρώχνοντάς» τους στις κλινικές του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Με επιχειρήματα όχι απλώς έωλα, αλλά ανύπαρκτα. Μου κάνει εντύπωση πώς επιστήμονες, που χρησιμοποιούν καθημερινά όχι μόνο τις γνώσεις και την εμπειρία, αλλά και την κρίση τους για να αποφασίσουν θεραπείες, επέδειξαν τόσο κοντόφθαλμη κρίση λαμβάνοντας και κοινοποιώντας μια τέτοια απόφαση. Δεν έχουν αντίληψη πώς θα «διαβάσει» την απόφασή τους η κοινωνία; Τι επίδραση θα έχει στο ηθικό του κοινού, του απλού ανθρώπου, σε μια περίοδο που το μήνυμα όλων πρέπει να είναι «ενότητα για να ξεπεράσουμε το μέγιστο υγειονομικό κίνδυνο»; Ούτε έχουν αντίληψη πώς θα «διαβάσουν» την απόφασή τους οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που εκπαιδεύονται από τους ίδιους, να υπηρετήσουν αύριο την κοινωνία, ως λειτουργοί; Αυτά τα παιδιά που θα κληθούν να ορκιστούν μεθαύριο στον Ιπποκράτη… Ποιο θα είναι το σημαντικότερο μάθημα που θα πάρουν στις αίθουσες και τις κλινικές; Οι επικίνδυνοι ασθενείς να πάνε παραδίπλα; Κρίσιμη και η στάση των υπουργείων Υγείας και Παιδείας. Αν είναι γεγονός ότι η απόφαση διαβιβάστηκε από τις 31 Αυγούστου, γιατί έχει κρατηθεί μυστική επί 25 μέρες; Ποιος το αποφάσισε; Γιατί δεν έχει ενημερωθεί η Βουλή για αυτή τη μέγιστης σημασίας πράξη, που επηρεάζει καίρια την πορεία της πανδημίας; Τι νομίζουν ότι διαχειρίζονται, εν μέσω πανδημίας; Το φαρμακείο της γειτονιάς τους; Ή μήπως αντιγράφουν το καθεστώς εξαίρεσης των ιδιωτικών κλινικών από τη υγειονομική μάχη που δίνουν οι γιατροί στις δημόσιες κλινικές σε όλη την Ελλάδα; Πρέπει αμέσως να δοθούν εξηγήσεις. Αμέσως να πάρει πίσω την απόφαση η Ιατρική Αθηνών. Συγχαρητήρια στις υπόλοιπες ιατρικές σχολές, που θέλω να πιστεύω, δεν έχουν ακολουθήσει.
25
09

Κακοποιητικές σχέσεις…

Ολα δείχνουν πως η κοινωνική οργάνωση της αγάπης συνεχίζει να ενισχύει την εξουσία των ανδρών πάνω στις γυναίκες. Αυτό, ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο εις βάρος των γυναικών. Πρόκειται για μια κοινή δυσκολία πέραν του φύλου, όπως έχει επισημάνει ο Πασκάλ Μπρικνέρ, καθώς η πατριαρχία κάνει μεταστάσεις. Ακόμα και στην παρακμή της συνεχίζει, ωστόσο, να εγκλωβίζει τις γυναίκες ακόμα και μέσα στο γλωσσικό σύστημα, δηλαδή στο συμβολικό πεδίο, πυροδοτώντας είτε την κακοποίηση του ασθενούς φύλου, είτε το σαμποτάζ του έρωτα. Αν ανατρέξουμε σε κάποιες μελέτες στα τέλη του 20ού αιώνα, θα διαπιστώσουμε πως η συντριπτική πλειονότητα κακοποιημένων γυναικών (75% του δείγματος) είχαν αναφερθεί σε έναν πατερναλιστικό τύπο ανατροφής. Αυτό διαπίστωσε η Αμερικανίδα συγγραφέας και φεμινίστρια Ρεμπέκα Γουόκερ πριν από μερικές δεκαετίες, εξηγώντας πως η υπακοή στις κοινωνικές φόρμες, η πρόσδοση αρνητικών ετικετών στις γυναίκες που δεν προσαρμόζονται, οι άκαμπτοι ρόλοι που επιφορτίζονται οι άνδρες και οι γυναίκες από τη γέννησή τους οδηγούν… Το παραπάνω συμπέρασμα δεν απέχει πολύ από εκείνο της Mona Chollet, η οποία το 2018 είχε υπογράψει το γαλλικό best seller «Sorcieres», υποκινούμενη από το κίνημα me too. Συγκεκριμένα η Γαλλίδα συγγραφέας ανέπτυξε τον εξής στοχασμό: «Πολλοί άντρες και γυναίκες που αναζητούν τη συναισθηματική ολοκλήρωση βρίσκονται αποδυναμωμένοι μπροστά στον τρίτο πρωταγωνιστή που εισβάλλει στο σαλόνι και στο κρεβάτι τους: την πατριαρχία». Η Chollet, διερευνώντας τις καθημερινές θέσεις και ταυτότητες που αναπτύσσουμε ασυνείδητα απέναντι στην αγάπη και στους αγαπημένους, μας δείχνει πως τελικά ναρκοθετούμε -ερήμην μας- τις ίδιες μας τις σχέσεις. Και θέτει το εξής ερώτημα: «Μπορεί να είναι κανείς φεμινιστής και να του αρέσει η βίαιη αρρενωπότητα του Χάρισον Φορντ στο “Indiana Jones”; Μπορεί να είναι κάποια λάτρης της ρομαντικής παράδοσης και των αισθηματικών μυθιστορημάτων εποχής και να απορεί γιατί τα σύγχρονα ερωτικά μοντέλα συνεχίζουν να βασίζονται στη γυναικεία υποτέλεια;». Στο «Ας επινοήσουμε ξανά την αγάπη» μπορούμε να διαπιστώσουμε, μέσα από απλά καθημερινά παραδείγματα, ποιο είναι το οικιακό μοντέλο σχέσεων και πώς θα μπορούσε να αλλάξει, ποια είναι η αναπαράσταση των φύλων και πώς θα μπορούσαμε να πάψουμε να εκπληρώνουμε τους έμφυλους ρόλους. Παράλληλα, μας καλεί να θυμηθούμε πως είμαστε όλοι φορείς οικείων και ανοίκειων στοιχείων που εντείνονται σε περιόδους κρίσης και πως η πατριαρχία δεν είναι παρά ένα κοινωνικό σύστημα που στηρίζεται στις σχέσεις δύναμης. Και όλοι μας, ως φορείς όψεων ετερότητας, κινδυνεύουμε να πέσουμε θύματα. Γιατί οι κακοποιητικές σχέσεις και οι ταχείς έρωτες των καταναλωτών σωμάτων και ηδονών είναι το αυτοάνοσο της καπιταλιστικής πατριαρχίας. Γιατί ο φόβος για το ανοίκειο… καραδοκεί ακόμα και στην πιο τρυφερή οικειότητα για να την τορπιλίσει. Και αν υπάρχει μια πιθανότητα να τα καταφέρουμε να βγούμε ζωντανοί και ενωμένοι μέσα από τις σχέσεις, είναι τα πρότυπα της ερωτικής αγάπης να πάψουν να εδράζονται στην όποια υποτέλεια.
25
09

Άκραμ Καν: Ληστεύουμε τη δύναμη της φύσης, και η φύση είναι θηλυκή

Ο καπιταλισμός είναι η σύγχρονη μορφή του ιμπεριαλισμού. Η μετεξέλιξή του -και της αποικιοκρατίας- με διαφορετικό όνομα. Η δύναμη και ο έλεγχος βρίσκονται στα χέρια των ολίγων. Ζούμε σε έναν πατριαρχικό κόσμο, είτε μας αρέσει είτε όχι. Εμένα σαφέστατα δεν μου αρέσει. Είναι λάθος. Ληστεύουμε τις γυναίκες μας. Ληστεύουμε τη δύναμη της φύσης, και η φύση είναι θηλυκή. Δυστυχώς αυτό οι άντρες πάντα το θεωρούσαν πρόβλημα. (...) Η ζωή και η τέχνη μας είναι αλληλένδετα, δεν μπορούν να διαχωριστούν. Κάποιοι θέλουν να το ξεχνούν ή ισχυρίζονται πως το κατορθώνουν, αλλά δεν μπορούν. Η προσωπικότητα, η ανατροφή, όλα έχουν έναν αντίκτυπο. Κάτι που συμβαίνει στο Αφγανιστάν, τελικά θα φτάσει κι εδώ. Ο πόλεμος ή η μόλυνση που λαμβάνουν χώρα κάπου αλλού θα φτάσουν και σε μας. Ο αέρας είναι ίδιος παντού. Ολα εξαρτώνται από όλα τα άλλα. Η προσωπική μου ιστορία δεν μπορεί να διαχωριστεί από το είδος των παραστάσεων που κάνω. Ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο οφείλεται σε όσα μου συνέβησαν στην παιδική μου ηλικία, στο μεγάλωμά μου, τις επαφές μου, τις ιστορίες μου. Το ίδιο ισχύει και για τους χορευτές με τους οποίους αλληλεπιδρώ. Πάντοτε αποτελούν κομμάτι της αφήγησης. Θέλω να ξέρω ποιοι είναι, τι τους κάνει να χαμογελούν, τι τους κάνει να κλάψουν. Γιατί κάνουν αυτό που κάνουν. Γιατί βρίσκονται σε αυτό το συγκεκριμένο πρότζεκτ. Παίρνουμε πολλά από τις προσωπικές ιστορίες των χορευτών. Ακόμα κι αν η δουλειά κάποιου κινείται προς την αφαίρεση, ο λόγος που συμβαίνει αυτό βρίσκεται στη ζωή του. Η προσωπική σου ιστορία βρίσκεται πάντα στη δουλειά σου. Μπορείς να διακρίνεις πότε κάποιος είναι αλαζόνας, πότε κάνει επίδειξη, πότε νιώθει οργή ή είναι ευάλωτος…
24
09

Κώστας Καλλωνιάτης: Τι δεν μας λένε για την οικονομία

Το πόσο ευάλωτη είναι η θέση των νοικοκυριών φαίνεται από τη σχέση του χρέους τους προς το ΑΕΠ, που από 53,5% το γ’ 3μηνο 2019 ανήλθε σε 59% το δ’ 3μηνο 2020, αντιστρέφοντας την προηγούμενη τάση μείωσής του. Επίσης, φαίνεται από το γεγονός ότι το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας στην Ελλάδα ως προς το αντίστοιχο της ευρωζώνης μειώθηκε κατά 14,6 ποσοστιαίες μονάδες στο διάστημα 2008-2020, ώστε να μη δικαιολογεί άλλες πολιτικές λιτότητας. Τέλος, η ευάλωτη θέση των νοικοκυριών καταγράφεται στη διαφορά μισθού και κόστους διαβίωσης (μαζί με το νοίκι) που στην Ελλάδα είναι αρνητική και η 2η χειρότερη μεταξύ των χωρών της νότιας Ευρώπης (βλ. γράφημα). Ομως και η κατάσταση των επιχειρήσεων δεν είναι καθόλου καλή, μετά την τεράστια κάμψη του τζίρου τους, το 2020 και το α’ 3μηνο 2021, με εξαίρεση τις πολύ μεγάλες (βλ. κέρδη για 60% των εισηγμένων το 2020). Επισημαίνεται πως τα δάνεια προς τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα, τον Ιούλιο 2021, ήταν μειωμένα κατά 8 δισ. περίπου σε ετήσια βάση, όταν στην Ευρώπη τα δάνεια αυξάνονταν. Επίσης, το μέσο τραπεζικό επιτόκιο δανεισμού στην Ελλάδα ήταν, τον περασμένο Ιούνιο, 2,64%, έναντι -0,42% αντίστοιχα στην Ε.Ε. Ομως και η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες προσπαθούν όπως όπως να ξεφορτωθούν στα funds τα «κόκκινα» δάνεια σε εξευτελιστικές τιμές (βλ. επικείμενους πλειστηριασμούς), εμφανίζεται σημαντικά εξασθενημένη στους ισολογισμούς τους, όταν στην Ε.Ε. εμφανίζεται ενισχυμένη. Τέλος, η αύξηση των τιμών των κατοικιών, η οποία παρασύρει ανοδικά και τα ενοίκια (αφορούν το 30% περίπου των νοικοκυριών), έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση του πληθωρισμού και της τσέπης μεγάλου μέρους των μισθωτών. ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ κατά νου και την υγειονομική, κλιματική και οικονομική κρίση εν εξελίξει, είναι τουλάχιστον αδόκιμο να ισχυριστεί κανείς με «απόλυτη βεβαιότητα» τον ερχομό ενός νέου αναπτυξιακού κύκλου.
24
09

Τάκης Νικολόπουλος: Ποιες (πρέπει να είναι οι) ανάγκες;

Τα βασικά / αυθεντικά αγαθά (και αντίστοιχα ανάγκες) που συνοδεύουν το ερώτημα «από τι έχουμε πραγματικά ανάγκη» πρέπει να αποφασίζονται-σχεδιάζονται «εκ των κάτω» συλλογικά, διαβουλευτικά και αμεσοσυμμετοχικά. Τούτο δε σημαίνει ότι ξαναβρίσκουμε τη συγκεντρωτική και γραφειοκρατική «δικτατορία των αναγκών». Σημαίνει ότι οι ανάγκες τοποθετούνται στο επίκεντρο της οικονομικής ζωής (οικονομία των αναγκών) κατ’ αρχάς όπως προαναφέρθηκε σε μικροβιοχωρο-τοπική κλίμακα (δημοτικο-κοινοτική). Για την ικανοποίησή τους η παραγωγή των αγαθών γίνεται με κριτήρια κοινωνικά και οικολογικά, αλλά και αξιοχρησικά και όχι ανταλλακτικά και αγοραία / εμπορευματικά. Ενας τέτοιος σχεδιασμός με τα παραπάνω κριτήρια δεν μπορεί παρά να συνεπάγεται ένα στόχο υλικής απομεγέθυνσης (της παραγωγής). Πράγματι η αντιμετώπιση π.χ. της οικοκλιματικής κρίσης δεν θα έλθει από την πράσινη οικονομία και τεχνολογία στο πλαίσιο της νέας (πράσινης) μεγέθυνσης, νέας αξίας και του νέου πράσινου ξεπλύματος, αλλά από μια εκούσια και συλλογικά σχεδιασμένη σταδιακή υλική απομεγέθυνση της παραγωγής (και της κατανάλωσης) σε συνδυασμό μ’ ένα συλλογικό και δημοκρατικό («εκ των κάτω») και ριζικό επανασχεδιασμό των αναγκών μας. Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας τοποθέτησης των αναγκών δεν είναι μόνο οικονομικο-κοινωνικές αλλά και ανθρωπολογικές και χειραφετητικές: το αξιοχρησικό «βασίλειο της οικονομίας των αναγκών» θα μπορούσε να οδηγήσει στο βασίλειο μιας «οικονομίας της ελευθερίας και της αυτονομίας». Στο πλαίσιο αυτό επανανοηματοδοτούνται έννοιες όπως η (ολιγο)επάρκεια αλλά και ο πλούτος και η πρόοδος (εάν η έννοια αυτή υφίσταται ακόμα). Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν γίνει προσπάθειες εναλλακτικών δεικτών πλούτου (ολιστικών, οικοκοινωνικών κ.ά.) και μέτρησης της «προόδου» πέρα από την (ποσοτική) μεγέθυνση και την ατομική ευημερία και την αποδοτικότητα, με μέτρα-κριτήρια που να προσεγγίζουν την ευζωία. Βεβαίως η θέσπιση αυτών και οι σχετικές αποφάσεις είναι καθαρά πρόβλημα πολιτικής επιλογής .
24
09

Λευτέρης Στουκογεώργος: Διεθνείς εξελίξεις και γερμανικές εκλογές

Το λογικό είναι ο σχηματισμός  κυβέρνησης να αποδειχθεί μακρά διαδικασία και θα συμπέσει με την ανάληψη της Ευρωπαϊκής Προεδρίας από τον Μακρόν, ο οποίος φιλοδοξεί να πετύχει (εκεί που είχε αποτύχει το ’17) τις μεταρρυθμίσεις του, με πρώτη το Σύμφωνο Σταθερότητας χωρίς λιτότητα, που προωθούν από κοινού Γάλλοι, Ιταλοί και Ισπανοί. Οι ανισότητες και το έλλειμμα δημοκρατίας στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ οδήγησαν στην παρακμή του εγχειρήματος. Χωρίς ριζικές αλλαγές Συνθηκών, Συμφώνου Σταθερότητας και της νεοφιλελεύθερης εργαλειοθήκης των Βρυξελλών, χωρίς  ριζοσπαστική κοινωνική και πράσινη ατζέντα, χωρίς ξερίζωμα του νεοφιλελεύθερου θεσμικού πλαισίου, χωρίς αλλαγές λειτουργίας της ΕΚΤ, οποιαδήποτε light μεταρρύθμιση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Από την άλλη, η ταυτόχρονη ύπαρξη  εθνικής κυριαρχίας επί των δημοσιονομικών πολιτικών, ρήτρας μη διάσωσης για τις χώρες-μέλη σε κατάσταση αθέτησης υποχρεώσεων (no bail out clause) και ανεξάρτητης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αποτελεί αντίφαση, με αποτέλεσμα η ΕΖ να μην είναι μια Άριστη Νομισματική Περιοχή. Οι γερμανικές και, κατόπιν, οι γαλλικές εκλογές θα καθορίσουν τη νέα κατεύθυνση και δυναμική της ΕΕ.