Αναδημοσιεύσεις

28
10

Νάσος Ηλιόπουλος: Κυβερνητικός στόχος η άρση προστασίας της Α’ κατοικίας – ούτε το ΔΝΤ δεν τόλμησε να το προτείνει

Για πρώτη φορά στον ελληνικό πτωχευτικό κώδικα προβλέπεται η πτώχευση φυσικών προσώπων, ένας ιδιώτης θα αντιμετωπίζεται σαν επιχείρηση και θα ρευστοποιείται το σύνολο της περιουσίας του. Ακόμη και η πρώτη κατοικία! Και δεν τελειώνει εκεί, αφού για τα επόμενα τρία χρόνια ο κάθε πολίτης που χάνει το σπίτι του μπαίνει σε ένα καθεστώς οικονομικής φυλακής, καθώς το… εύλογο καθεστώς οικονομικής διαβίωσής του ορίζεται στα 610 ευρώ. Σε οποιοδήποτε εισόδημα πάνω από αυτά θα μπορεί να βάλει χέρι η τράπεζα. Ακόμα και όσοι χαρακτηρίζονται ευάλωτοι θα χάνουν το σπίτι τους και θα έχουν μόνο τη δυνατότητα να το  νοικιάζουν  και να το επαναγοράσουν μετά από 12 χρόνια, χωρίς όμως να μετράει ούτε ένα ευρώ από όσα έδωσαν αρχικά, ούτε από τα ενοίκια τα οποία κατέβαλαν για να συνεχίσουν να μένουν σε αυτό μετά την απώλεια της ιδιοκτησίας του. Εν μέσω πανδημίας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είτε γίνεται ένα μορατόριουμ ώστε καμία οικογένεια να μη βρεθεί στο δρόμο, είτε το κράτος αναλαμβάνει να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις, η Ελλάδα για άλλη μια φορά πρωτοπορεί στην αντίθετη κατεύθυνση. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία θα συνεχίσει τη συζήτηση για το τί προβλέπει αυτός ο νόμος με την κοινωνία, καθώς έχουμε και σοβαρές ενστάσεις για τη συνταγματικότητά του. Εξετάζουμε, εν ολίγοις, το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΣτΕ.
28
10

Η ελληνική τραγωδία του Αιγαίου

Η εξωτερική πολιτική είναι πολύ σημαντικό πράγμα για να την εμπιστευτείς στα χέρια των εθνικιστών διπλωματών. Η μοναδική φορά ουσιαστικής προσέγγισης Ελλάδας – Τουρκίας δρομολογήθηκε ακριβώς όταν λαοί κατέθεσαν εμπράκτως της άποψή τους, κατά τους σεισμούς του 1999. Το αυθόρμητο κύμα αλληλεγγύης του ελληνικού λαού στον πληγέντα τουρκικό ανταποδόθηκε γενναιόδωρα από ένα αντίστοιχο του τουρκικού λαού στους σεισμούς της Αθήνας. Αυτό αιφνιδίασε τα γεράκια της διπλωματίας, οπότε δεν μπορούσαν να πουλήσουν το φόβο για τον αντίπαλο, ο εθνικισμός είχε υποχωρήσει και άνοιξε ο δρόμος της διπλωματικής προσέγγισης. Ήταν ίσως η μοναδική φορά που οι λαοί νίκησαν τα έθνη. Δικαίως ο παράγοντας της αλληλεγγύης κατέχει κεντρική θέση στην σημαία της Αριστεράς. Η κατάσταση αυτή, μαζί με το γεγονός ότι η Τουρκία ενδιαφερόταν ισχυρά για την ΕΕ, οδήγησαν στα πρόθυρα υπογραφής συνυποσχετικού (2004) για προσφυγή στην Χάγη, με συμφωνημένο το πρόβλημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, που λάμβανε υπόψη την ανάγκη να μην κλείσουν τα περάσματα της Τουρκίας στο Αιγαίο και άφηνε περιθώρια για λύση στην υφαλοκρηπίδα. Ήταν επίτευγμα των λαών, όσο και αν η συγκυρία επέτρεπε να ερμηνευτεί ως αποτέλεσμα συμφωνίας του Ελσίνκι. Η προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα του εθνικισμού δεν άργησε να έρθει. Η νίκη του Καραμανλή στις εκλογές του 2004 και το δόγμα Μολυβιάτη πέταξαν στα σκουπίδια το επίτευγμα των λαών. Η ευθύνη ανήκει κυρίως στην ελληνική πλευρά, το γνωρίζουν όλες οι διπλωματικές αποστολές. Τώρα το πρόβλημα διογκώνεται και οι συνέπειες του βαραίνουν περισσότερο την Ελλάδα. Ας πρόσεχαν οι εθνικιστές και εμείς ας σηκώσουμε τα μανίκια για μια νέα ελληνοτουρκική προσέγγιση, με γνώμονα την ενημέρωση για τα πραγματικά προβλήματα και την διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών.
28
10

Η Εθνική Αντίσταση και η ιστορική αλήθεια

Κατά τη δεκαετία του ’50, οι δωσίλογοι αμνηστεύτηκαν, οι Γερμανοί εγκληματίες πολέμου επίσης, η Ελλάδα παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων. Αλλά οι νόμοι που κυνηγούσαν την Αριστερά επρόκειτο να διατηρηθούν μέχρι το 1974. Η συμμετοχή ενός ανθρώπου στην Εθνική Αντίσταση ήταν λόγος να μην μπορέσει ποτέ να βρει δουλειά, ούτε ο ίδιος, ούτε τα παιδιά του, ούτε καν οι πιο μακρινοί του συγγενείς. Την περίοδο εκείνη, ήταν η Αριστερά που έδωσε τις μάχες για δημοκρατία και για την υπέρβαση των εμφύλιων αντιπαραθέσεων, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά ο τόπος. Και ήταν η Δεξιά που ανατροφοδοτούσε συνεχώς το εμφύλιο μίσος και συντηρούσε το καθεστώς των διώξεων για να ελέγχει πολιτικά τον τόπο. Στο πλαίσιο αυτό, η Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης έπρεπε να ξαναγραφτεί. Οι εκδηλώσεις μνήμης απαγορεύτηκαν. Η δράση του ΕΑΜ, μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, χαρακτηρίστηκε ιδιοτελής, τυχοδιωκτική και καταστροφική για τον τόπο. Τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι Γερμανοί στη χώρα ξεπλύθηκαν ως περίπου δικαιολογημένες αντιδράσεις απέναντι στην ανεύθυνη δράση της Αντίστασης. Το επίσημο κράτος τίμησε συνεργάτες των Γερμανών, που είχαν διακριθεί σε επιχειρήσεις εναντίον Ελλήνων αμάχων, όπως οι ηττημένοι της μάχης του Μελιγαλά. Η στρατιωτική δικτατορία, έργο μηχανισμών που είχαν ανδρωθεί μέσα στον στρατό επί Καραμανλή, χορήγησε τιμητικές συντάξεις στους παλαίμαχους ταγματασφαλίτες. Τις σχέσεις της με την Εθνική Αντίσταση λοιπόν η ελληνική Δεξιά τις έχει ξεκαθαρίσει από μόνη της. Χαρακτηρίζοντας τους πατριώτες προδότες και απονέμοντας στους προδότες εύσημα πατριωτισμού. (...) Από τότε, τα πράγματα μπήκαν σιγά - σιγά στο πραγματικό τους πλαίσιο και η Ιστορία αποκαταστάθηκε. Δεν ήταν η Αριστερά που όφειλε να παραχωρήσει χώρο στη Δεξιά στο έπος της Εθνικής Αντίστασης, έστω και εκ των υστέρων. Ήταν η Δεξιά που όφειλε να ξεκαθαρίσει το παρελθόν της, να μιλήσει για τις αντιφάσεις της, να απολογηθεί για τον βίαιο αναθεωρητισμό της και για το ύποπτο περιεχόμενο που έδωσε στον όρο «πατριωτισμός». Τα πράγματα καταλάγιασαν για πολύ καιρό. Όμως, την προηγούμενη δεκαετία, οι ανάγκες ενός νέου αγώνα εναντίον της Αριστεράς ξανάφεραν στο προσκήνιο την παλιά μετεμφυλιακή ρητορική της παράταξης. Άνθρωποι που μπήκαν στην πολιτική από την Ακροδεξιά, όπως ο Γεωργιάδης, ή απευθείας από τον χουντοφασισμό, όπως ο Βορίδης, ανέλαβαν εργολαβικά τη νεκρανάσταση του δεξιού αφηγήματος για το παρελθόν. Τα «κινήματα» με τις περικεφαλαίες, και η πολιτική εκμετάλλευση του προσφυγικού οδήγησαν σε έναν ακόμα πιο σφιχτό εναγκαλισμό του Κ. Μητσοτάκη με την Ακροδεξιά. Και με τη συνδρομή και κάποιων «φιλελεύθερων», τυφλωμένων από το μίσος κατά της Αριστεράς, ξαναβρεθήκαμε να συζητάμε αν το στρατοδικείο έκανε καλά που σκότωσε τον Μπελογιάννη με νόμους που δεν ίσχυαν για τα τακτικά δικαστήρια. (...) Τούτων δοθέντων, σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης δεν ζητάει να μην μονοπωλεί η Αριστερά την Εθνική Αντίσταση. Ζητάει να μην την επικαλείται. Αλλά το ποιος πιστώνεται τι δεν το αποφασίζει ο ίδιος. Το αποφασίζει η Ιστορία. Και η Αριστερά, όταν κλήθηκε από την Ιστορία, ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Η Δεξιά είναι που πρέπει να ξεκαθαρίσει πού βρισκόταν τότε και με ποιους συνομιλούσε.
28
10

Nτούνια Μιγιάτοβιτς: «Η Ευρώπη δεν έχει διδαχθεί από προηγούμενες τραγωδίες»

Ζούμε σε μια περίοδο, κατά την οποία οι δημαγωγοί έχουν γίνει ξανά δημοφιλείς. Σε ορισμένες χώρες, κυβερνήσεις και κοινοβούλια διαβρώνουν το κράτος δικαίου και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, δύο θεμέλια της δημοκρατίας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αδιαφορία, ακόμη και η εχθρότητα με την οποία πολλοί άνθρωποι βλέπουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνδέεται με αυτήν την τάση. Πιστεύω ότι μια από τις αιτίες αυτής της αδιαφορίας είναι ότι πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη μοιράζονται ένα βαθύ συναίσθημα απογοήτευσης, αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Αυτό το συναίσθημα συχνά δημιουργείται και ενισχύεται από αυξανόμενες ανισότητες, αντιληπτές απειλές σε ταυτότητες και από την επικράτηση μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων επί των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων μεγάλων μερών του πληθυσμού. Μερικοί άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν σχετίζονται με αυτούς και την καθημερινή τους ζωή, ότι αφορούν μόνο συγκεκριμένες μειονοτικές ομάδες. Εδώ είναι που πρέπει να ξεκινήσει μια μακροπρόθεσμη δουλειά για την επανασύνδεση των ανθρώπων με τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους. Οι κυβερνήσεις πρέπει να ακούσουν τις εύλογες ανησυχίες που έχουν οι άνθρωποι, αλλά δεν θα ήταν συνετό να εκλάβουν αυτήν την ευρεία απογοήτευση ως ένα λαϊκό αίτημα για λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα και για διακυβέρνηση τύπου «ισχυρών-ανδρών». Πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις το αντιλαμβάνονται. Θα πρέπει να ξεκινήσουν αυτή τη δουλειά υποστηρίζοντας τη ζωντανή κοινωνία των πολιτών, που εξακολουθεί να υπάρχει και να αντιστέκεται, και ενισχύοντας τους δημοκρατικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένων των διεθνών οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ορισμένες ασυνείδητες κυβερνήσεις και κοινοβούλια συνεχίζουν να απαξιώνουν ή να αγνοούν.
27
10

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Η κυβέρνηση νομοθετεί με μνημονιακή ατζέντα, και πριν την πανδημία και τώρα

Στον κορμό ενός ριζοσπαστικού προγράμματος είναι να ανατρέψουμε το κυρίαρχο αφήγημα. Ξέρετε δεν είναι κάτι εύκολο αυτό. Σαράντα χρόνια νεοφιλελευθερισμού έχουν κάμψει τις αντιστάσεις του κόσμου, ενώ η διαρκής προσπάθεια δαιμονοποίησης κάθε ριζοσπαστικής προσπάθειας ως φορέα της καταστροφής έχει προφανώς πιάσει τόπο. Και η προσπάθεια είναι σε εξέλιξη καθώς συνεχώς η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να μας πείσει ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν καταστροφική, λες και εμείς είμασταν στο τιμόνι της χώρας όταν χρεωκοπήσαμε και μπήκαμε στα μνημόνια. Πρέπει λοιπόν να πείσουμε τον κόσμο ότι αξίζει να παλέψει. Ότι μπορεί να φέρει αποτελέσματα στον οικονομικό, δικαιωματικό και κοινωνικό τομέα. Ότι οι αγώνες μπορούν να μεταβάλλουν το τι είναι ηγεμονική άποψη στη συγκυρία. Και η Αριστερά το έχει κάνει αυτό πολλές φορές. Κάποτε το 8ωρο, η ψήφος των γυναικών, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος πρόνοιας, ήταν ριζοσπαστικές απόψεις κάποιων λίγων. Πρέπει λοιπόν να οργανωθούν οι κοινωνικές πλειοψηφίες που θα μπορέσουν να διεκδικήσουν και να κάνουν ηγεμονικά συγκεκριμένα αιτήματα για την ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων και θα έχουν συγκεκριμένα κοινωνικά αποτελέσματα. Ενδεικτικά, θα μπορούσα να σας πω ότι χρειαζόμαστε στεγαστική πολιτική για τα νέα ζευγάρια, ένα κοινωνικό κράτος που θα ενισχύσει το δημόσιο σύστημα υγείας, τη δημόσια παιδεία, τις δομές στήριξης των νέων εργαζομένων. Γενικότερα ένα πλαίσιο που θα διασφαλίζει ότι κανένας δεν θα βρίσκεται ξεκρέμαστος όταν το συμβεί το παραμικρό απρόβλεπτο γεγονός. Χρειάζεται όμως και ένα καινούργιο πλαίσιο από την πλευρά της παραγωγής, όπου θα εμπλακούν νέοι παίκτες, το κομμάτι της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, θα ξαναδούμε την λειτουργία των συνεταιρισμών, θα ξεφύγουμε από το κυρίαρχο μοντέλο.
27
10

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρό καρύδι και σύντομα θα βγει στην επιφάνεια (βίντεο)

Πρέπει να αρχίσετε να ακούτε την άλλη πλευρά. Είναι άλλο πράγμα τα σκονάκια που σας δίνουν και άλλο η πραγματικότητα. Μας λέτε ότι έγιναν πλειστηριασμοί από την δική μας κυβέρνηση. Σας λέμε ότι δεν ήταν κύριας κατοικίας. Δεν ακούτε. Δεν απαντάτε. Επαναλαμβάνετε τα ίδια. Μας λέτε ότι εγώ είχα πει  ότι πρέπει να γίνονται πλειστηριασμοί. Πράγματι, αλλά είχα πει στην ίδια ομιλία ότι πρέπει να δούμε πόσος χρόνος θα χρειαστεί μέχρι να φτάσουμε στην κανονικότητα. Ότι σε δύσκολες οικονομικά περιόδους θα πρέπει οι να περιορίζονται οι πλειστηριασμοί, ότι σε περιόδους κρίσης πρέπει να υπάρχει αυξημένη προστασία, και για κάποιους ανθρώπους τους πιο ευάλωτους πρέπει να υπάρχει πάντα προστασία ακόμη και στην κανονικότητα. Ένα από τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος είναι ότι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε πολιτική για την στέγαση. Που δώσαμε το επίδομα ενοικίου. Ένα ακόμα είναι ότι είχαμε πολιτική για το κοινωνικό κράτος, για την υγεία. Αλήθεια πως αισθανθήκατε όταν μιλούσε ο Ανδρέας Ξανθός; Που σας είπε ότι αυτό που ανήγγειλε σήμερα ο πρωθυπουργός προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τη μέρα ισχύει ήδη και μάλιστα είναι πιο διευρυμένο από αυτό που ανήγγειλε. Πως αισθάνθηκαν οι γυναίκες στα έδρανά σας που ο πρωθυπουργός αγνοούσε ποιο είναι το καθεστώς για την μαστογραφία; Δεν θα πω το για το μεγάλο ψέμα που λέτε, ότι καταστρέψαμε εμείς τους εργαζόμενους όταν είχαμε ανάπτυξη και όχι εσείς και το ΠΑΣΟΚ που επί των ημερών σας χάθηκε το 25% του ΑΕΠ. Θα πω ότι ακόμα και το 2009 μετά από χρόνια ανάπτυξης είχαμε τεράστιο πρόβλημα φτώχειας και παιδικής φτώχειας. Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτό είναι πρόβλημα;
27
10

Νίκος Βούτσης: Σιγή και λήθη επιβάλλει η κυβέρνηση μέσω ελεγχόμενων ΜΜΕ (βίντεο)

Πού κατατείνει αυτή η προσπάθειά σας και για τέτοιου τύπου ανάλγητα κοινωνικά Ν/Σ και για άλλες ενέργειες αντιδημοκρατικού χαρακτήρα. Είναι ψηφίδες σε ένα παζλ για να ξαναγραφτεί η ιστορία της δεκαετίας. Η ιστορία της κρίσης. Οι ευθύνες των πολιτικών δυνάμεων που οδήγησαν στη χρεοκοπία αυτή τη χώρα. Πρόκειται για μία πανδημία ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρείται από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας με την επανερχόμενη κατά διαστήματα στρατηγική των δύο άκρων στην πολιτική ζωή του τόπου με αμέριστη βοήθεια όλων αυτών των παραγόντων και συμφερόντων που εμείς λέμε ότι συγκροτούν το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο-δεν είναι μόνον αυτό- και που είναι οι Τράπεζες, μέρος των ΜΜΕ και η κυβέρνηση. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως είναι το σύμπλεγμα της διαπλοκής που οδήγησε με πολύ μεγάλες ευθύνες τη χώρα στη χρεοκοπία; Τι επιχειρείτε λοιπόν; Με αυτές τις ψηφίδες των νομοσχεδίων επιχειρείτε να δημιουργηθεί μία αντίληψη ότι για όλα έφταιγαν αντισυστημικές δυνάμεις εν προκειμένω ο ΣΥΡΙΖΑ που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας επί 4.5 χρόνια, πολιτικός οχετός ψευδών και ανακριβειών  με βάση τις οποίες θέλετε να αθωώσετε τις δικές σας πολιτικές που φέρνετε εδώ μέσα για μία σειρά από ζητήματα. Να απενοχοποιήσετε μία ολόκληρη πολιτική που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία και οδηγεί τώρα σε παράταση και νέα αδιέξοδα μέσα στην πανδημία καθώς αφήνει βαρύ κοινωνικό αποτύπωμα! Φέρτε όλα τα στοιχεία από το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, από τους φορείς που μίλησαν για αυτό το νομοσχέδιο να σας πούνε μπροστά σε τι Αρμαγεδδώνα κοινωνικό βρίσκεται η χώρα ακριβώς λόγω πανδημίας και ακριβώς γιατί υπήρξαν πολιτικές μη πρόληψης αυτών των συνεπειών μη στήριξης με ευθείες επιδοτήσεις και ακριβώς γιατί υπήρξε και ένα χάιδεμα του τραπεζικού τομέα που εκλήθη ως ενδιάμεσος, τώρα πηγαίνουμε και σε φορέα ιδιωτικό σε σχέση με τη διαχείριση σε σχέση με το συγκεκριμένο ΝΣ που συζητάμε για τις πτωχευμένες περιουσίες. Καλούνται οι ίδιοι οι θύτες ένα μέρος αυτών που δε βοήθησαν και καθόλου μέσα στην πανδημία την περαιτέρω φτωχοποίηση  την περαιτέρω επίταση του κοινωνικού ζητήματος στη χώρα μας. Είναι μία ακραία ανάλγητη κοινωνικά νεοφιλελεύθερη πολιτική.
27
10

Ο τρίτος γύρος

Πέρα από τα χιλιάδες ενυπόθηκα σπίτια που συσσώρευσαν οι τράπεζες, πέρα από τα χιλιάδες διαμερίσματα που εκπλειστηριάστηκαν κι έφυγαν από τα χέρια των υπερχρεωμένων ιδιοκτητών τους, πέρα από τα δεκάδες χιλιάδες ακίνητα που έχουν μπαζώσει το Δημόσιο, η ΕΤΑΔ, το ΤΑΙΠΕΔ, το Υπερταμείο, με προορισμό την πώλησή τους, οι δανειστές μέσω του ελέγχου των τραπεζών και της «δημιουργικής καταστροφής» που προκάλεσε η ύφεση ενορχήστρωσαν μιαν αθόρυβη, μεγάλων διαστάσεων αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Κατά κάποιον τρόπο, ενθάρρυναν την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών του πρώτου γύρου. (...) Ο μητσοτάκειος Πτωχευτικός είναι η συμπύκνωση του τραπεζοκρατικού καπιταλισμού, η υπόμνηση ότι η ιδιοκτησία που μας θυμίζει ότι υπάρχουμε (όπως στον «Ρίπλεϊ» της Π. Χάισμιθ) δεν υπάρχει, ή υπάρχει μέχρι να μας την απαλλοτριώσουν. Τίποτε δεν μας ανήκει, ούτε το σπίτι που μένουμε, στην πρώτη στραβή της ζωής –κι ζωή τι άλλο είναι από μια διαδοχή από στραβές κι ανάποδες;–, στο πρώτο βουναλάκι χρέους που σε πνίγει, μπορεί να σου χτυπήσει ένα πρωί κάποιος την πόρτα και σίγουρα δεν θα είναι ο γαλατάς, γιατί δεν υπάρχουν γαλατάδες πια.
27
10

Νίκος Φίλης – Τάκης Κατσαρός: Δικαίωση, επαγρύπνηση, νέοι αγώνες

Ζούμε μια ανείπωτη χαρά. Η εικόνα των Χρυσαυγιτών να οδηγούνται σιδηροδέσμιοι στα κελιά τους, στέλνει ένα δυνατό μήνυμα δημοκρατίας σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Μια δικαίωση που όμοιά της είχαμε χρόνια να ζήσουμε. Όμως, τώρα είναι η ώρα να στοχαστούμε τους νέους στόχους αυτού του πλατιού και ορμητικού ποταμιού που από πολλά ρυάκια πότισε το δέντρο της ελπίδας, αντιπαλεύοντας το φασισμό. Νομίζουμε ότι μαζί με τη συνεχή και αναγκαία επαγρύπνηση να μην αναζωπυρωθεί με οποιαδήποτε μορφή η νεοναζιστική απειλή, πρέπει να τεθούν επιτακτικά και επιθετικά οι νέοι στόχοι για την υπεράσπιση και τον εμπλουτισμό της Δημοκρατίας. Tο κίνημα «Δεν είναι αθώοι» που κατέλαβε δρόμους και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ενέπνευσε ξανά τη μαζική συμμετοχή της νεολαίας, ας ελπίσουμε ότι θα μετατραπεί σε κίνημα διαρκούς εκδημοκρατισμού και ξηλώματος των θεσμικών και πολιτικών αποτυπωμάτων που έχει αφήσει η άνοδος της Χ.Α. και η ακροδεξιά στροφή στο κοινωνικό σώμα και στην πολιτική ζωή.  (...) Η νίκη εναντίον της Χ.Α. μπορεί να ανασυγκροτήσει το ενδιαφέρον για την πολιτική και να τροφοδοτήσει πλατύ μέτωπο για την υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας. Με αυτό το μέτωπο, αποτελώντας την κεντρική πολιτική του έκφραση πρέπει να αντιστοιχηθεί η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. Τα υλικά της μεγάλης διεύρυνσης, η νέα γενιά αγώνων του παρόντος και του μέλλοντος είναι εκεί και όχι στις ξεθυμασμένες, γηραλέες πλέον ιδέες των παλιών αρχηγικών κομμάτων της δεκαετίας του ’80. Ας τολμήσουμε με αυτά τα φρέσκα υλικά να φτιάξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής, τον ΣΥΡΙΖΑ της νεολαίας, με ισχυρό στα σύμβολα και στη δράση του το αποτύπωμα της πρόσφατης μεγάλης αντιφασιστικής νίκης του λαού και της Δημοκρατίας.
27
10

Δεν είναι λάθος, είναι νεοφιλελεύθερο πάθος

Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα αρνηθεί την ανάγκη ενίσχυσης όχι μόνο της νοσοκομειακής περίθαλψης, αλλά και της πρωτοβάθμιας που βοηθάει στην πολυτιμότατη πρόληψη. Η αντιπολίτευση επισημαίνει ότι το προσωπικό του ΕΣΥ το 2020 είναι κατά 5.000 άτομα μικρότερο από το 2019 και η κυβέρνηση δεν το αντικρούει. Όπως δεν υπάρχει άνθρωπος που θα καταλάβει γιατί δεν δίνεται απάντηση στις δημοτικές αρχές, που λένε ότι μπορούν να εξασφαλίσουν επιπλέον σχολικές αίθουσες. Μήπως επειδή οι περισσότερες σχολικές αίθουσες χρειάζονται και περισσότερους δάσκαλους; Τέλος, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι οχτώ μήνες τώρα δεν ήταν δυνατό να εξασφαλιστούν τα έμψυχα και τα υλικά μέσα για τη μετατροπή των μέσων μαζικής μεταφοράς από επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία σαρδελοκούτια σε ανθρώπινα λεωφορεία και βαγόνια. Όσο κι αν ψάξει κανείς το γιατί υπάρχει αυτό το ηχηρό κενό, δεν θα βρει άλλη απάντηση από την εγγενή απέχθεια των νεοφιλελεύθερων στις δημόσιες δαπάνες και στην ενίσχυση των δημόσιων θεσμών, ακόμα κι όταν αφορούν κρίσιμους τομείς σαν τους προαναφερόμενους. Μπείτε για λίγο στη θέση αυτού που πρόταγμά του είναι η… ελεύθερη επιλογή του θεράποντος γιατρού και βλέπει το δημόσιο σύστημα υγείας σαν εμπόδιο στην δήθεν ελευθερία του. Ή στη θέση αυτού που ελπίζει ότι θα έρθει κάποτε η ώρα που τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα θα…αυτοχρηματοδοτούνται. Ή, τέλος, στη θέση εκείνου που όνειρο και πρόγραμμά του είναι η ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών. Πώς να διανοηθούν να προτάξουν την κάλυψη με δημόσια δαπάνη αυτών των αναγκών, πώς να συναινέσουν στην ενίσχυση ενός δημόσιου τομέα που τον χρειάζονται την ώρα της πανδημίας, αλλά φοβούνται ότι θα τους μείνει σαν βάρος και εμπόδιο μετά το πέρασμά της; (...) Με λίγα λόγια και συμπερασματικά, στους κρίσιμους τομείς που προαναφέραμε, δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε αυτοκριτική για καθυστερήσεις που πολλαπλασιάζουν τα κρούσματα, ούτε θεαματικές ανατροπές στην κυβερνητική πολιτική. Το όνειρο πρωθυπουργού και υπουργών είναι να περάσει η πανδημία , δίχως να κινδυνέψουν να τους κατηγορήσει κανείς για σοσιαλμανία. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να έχει κόστος για όλους μας.