Αναδημοσιεύσεις

15
04

Πάνος Λάμπρου: Η Αριστερά πρέπει να μιλήσει στους «από κάτω»

[Οι μεγαλύτερες προκλήσεις που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η Ε.Ε. την επομένη των ευρωεκλογών είναι] Αν θα είναι κλειστή ή ανοιχτή. Αν θα είναι ξενοφοβική ή όχι. Αν θα συνεχίσει την πολιτική λιτότητας, το ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο ή όχι. Αν η δημοκρατία θα επανέλθει ή θα βουλιάξει στον αυταρχισμό και τον βάλτο των νεοφιλελεύθερων τεχνοκρατών. Αν οι εθνικισμοί θα νικήσουν τον διεθνισμό και τη συμφιλίωση των λαών. Αν οι ανισότητες θα διευρυνθούν ή θα υπάρξει μια ουσιαστική στροφή προς όφελος των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων. Αν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες θα καταφέρουν να νικήσουν τον φασισμό στη ρίζα του, μέσα στο κοινωνικό σώμα. Ασφαλώς, πολλά θα κριθούν από το εκλογικό αποτέλεσμα και τους συσχετισμούς που θα διαμορφωθούν την επομένη ημέρα. Γι’ αυτό είναι κρίσιμη αυτή η μάχη. Η Αριστερά, μέσα από την πολυπλοκότητά της, σε πολιτικό επίπεδο, είναι η μόνη που μπορεί να στρέψει το τιμόνι. Σε επαφή με τις κοινωνικές αντιστάσεις. Τα «Κίτρινα Γιλέκα», τα «κόκκινα στυλό», τους πράσινους οικολογικούς ακτιβισμούς, τους μαθητές και τις μαθήτριες της Ευρώπης που δίνουν μάχη για την κλιματική αλλαγή, τις μωβ φεμινιστικές απεργίες, τα χρώματα του ουράνιου τόξου του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος, τα κατακόκκινα των εργατικών αγώνων. Αυτή η συνάντηση, αυτή η σχέση μπορεί, και το πιστεύω βαθιά, να δώσει μια νέα, εντελώς διαφορετική πνοή στην Ευρώπη.
15
04

Επισημάνσεις

Είχαμε μείνει με την εντύπωση ότι η γραμμή για τις ευρωεκλογές είναι η μάχη με τον νεοφιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά. Όχι η κατανόηση, η συγχώρεση και η ασύστολη ψηφοθηρία. Είναι, λέει, καλύτερα να έχεις κάποιον μέσα και να σου κατουράει έξω, από το να τον έχεις έξω και να σου κατουράει μέσα. Το χειρότερο από όλα πάντως, είναι να τον έχεις μέσα και να σου κατουράει μέσα.
14
04

Η δύσκολη εξίσωση του Ερντογάν

H πιο μεγάλη πρόκληση για τον Τούρκο Πρόεδρο είναι η επιτακτική ανάγκη να διορθωθούν τα βαθιά ριζωμένα οικονομικά προβλήματα, τα οποία διογκώθηκαν μετά τη δραματική νομισματική κρίση του περασμένου Αυγούστου. O κ. Ερντογάν έσπευσε την Κυριακή να καθησυχάσει τους επενδυτές λέγοντας ότι θα σεβαστεί «τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς» και ότι σχεδιάζει οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο το φτωχό εκλογικό αποτέλεσμα του AKP θα μπορούσε να περιορίσει τη δυνατότητά του για τολμηρά βήματα. «Πιθανώς η σημερινή κυβέρνηση δεν θα έχει μεγάλη όρεξη για μεταρρυθμίσεις και θα προτιμήσει να κάνει βιαστικές διορθώσεις, όπως να πλημμυρίσει την οικονομία με φτηνό δανεισμό», είπε η Νόρα Νόιτεμπουμ, οικονομολόγος της ολλανδικής τράπεζας ABN Ambro. Οι αναλυτές προειδοποίησαν ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο γαμπρός του, ο υπουργός Οικονομικών Μπεράτ Αλμπαϊράκ, θα πρέπει να παρουσιάσουν γρήγορα ένα σαφές πρόγραμμα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης τόσο των ξένων επενδυτών όσο και των Τούρκων πολιτών. «Αν δεν το κάνουν, θα έχουν πρόβλημα» είπε ο Τιμ Ας, υπεύθυνος στρατηγικής για τις αναδυόμενες αγορές της BlueBay Asset Management. «Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ άσχημα, πολύ γρήγορα», είπε το στέλεχος της εταιρείας που είναι μια από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη για τη διαχείριση επενδύσεων.
13
04

Το μπρέξιτ και τι θα κατεβάσει

Η βρετανική αυτοκρατορία, στην οποία δεν έδυε ποτέ ο ήλιος, δεν υπάρχει πια, αλλά η κληρονομιά της βαραίνει στην απροθυμία του νησιού να εναρμονιστεί και να συμβαδίσει με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το ανέκδοτο λέει ότι η Τάιμς του Λονδίνου προπολεμικά είχε κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο τίτλο Fog in Channel. Continent cut off (Ομίχλη στη Μάγχη. Η Ευρώπη αποκλεισμένη). Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για εύρημα, που όμως εκφράζει εύγλωττα τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την (υπόλοιπη) Ευρώπη πολλοί Βρετανοί. Δύσκολα θα βρει κανείς χειρότερα φέικ νιουζ από τα ψέματα που επί δεκαετίες δημοσιεύουν οι βρετανικές ταμπλόιντ εφημερίδες για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
13
04

Αριστερά και συμμαχίες

Η πατριδοκαπηλία και η συνεχής επίκληση στο έθνος ως πεδίο κοινωνικής αναγνώρισης ήταν πάντα βασικό συστατικό της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα. Καλλιέργεια μύθων, μεγαλοϊδεατισμοί και εθνική αφήγηση των νικητών έχτισαν στη χώρα μας μια στρεβλή εικόνα του εαυτού μας, που οδηγούσε σε συνεχόμενες διεθνείς «σφαλιάρες» και σε ανοικονόμητες δηλώσεις υπεροχής προς τους ιθαγενείς αμέσως μετά. Μπροστά σ’ αυτό τον κίνδυνο επείγει να συγκροτηθεί η συμμαχία που θα αποτρέψει αρνητικές εξελίξεις για τη δημοκρατία, την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και την ειρηνική συμβίωση με τους λαούς της Ευρώπης. Η Αριστερά δεν προσέρχεται στην προσπάθεια αυτή ως ηγεμονικός πόλος ούτε επιζητεί πρόσκαιρα θετικά εκλογικά αποτελέσματα μέσω αυτής. Αντίθετα, επιδιώκει να ορθώσει τείχος απέναντι στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, αλλά παράλληλα να ανοίξει και την κουβέντα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ανάγκη αλλαγής των πολιτικών στην Ευρώπη. Θα πρέπει όμως να διευκρινιστεί πως η Αριστερά δεν προσέρχεται και ως ικέτιδα, απεμπολώντας τις αξίες και τα στρατηγικά οράματά της. Ούτε πρόκειται να κάνει εκπτώσεις προς όφελος των νεοφιλελεύθερων ή συντηρητικών σχεδίων που τόσο πλήγωσαν την Ελλάδα αλλά και τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
13
04

Αννέτα Καββαδία: Το προσφυγικό είναι υπόθεση όλης της Ευρώπης

Το έχουμε πει τόσες πολλές φορές σε αυτήν εδώ την αίθουσα, αλλά είναι ανάγκη να ειπωθεί και να ακουστεί άλλες τόσες: το μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα δεν είναι πρόβλημα – πολλώ δε μάλλον ελληνικό πρόβλημα, ή των χωρών πρώτης υποδοχής. Είναι υπαρξιακό δίλημμα για την Ευρώπη, ένα δίλημμα στο οποίο μέχρι στιγμής έχει αποτύχει παταγωδώς. Από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να βελτιώσουμε την κατάσταση. Απαιτούμε, ωστόσο, να γίνουν πολλά περισσότερα και από την πλευρά της Ευρώπης.
13
04

Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη δημοκρατική απάντηση στην κρίση παγκοσμίως

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη δημοκρατική απάντηση στην κρίση παγκοσμίως (...) αν αιτήματα τα οποία έχουν να κάνουν με το κοινωνικό κράτος και τις κοινωνικές αγωνίες χαρακτηρίζονται λαϊκισμός, χρειάζεται συζήτηση για τις αξίες της Ευρώπης.
11
04

Η συγκρότηση του νεοφιλοφασιστικού υποκειμένου

Τα νεοφιλελεύθερα υποκείμενα είναι ατομοκεντρικά, και μάλιστα διακατέχονται από τον ανταγωνιστικό ατομοκεντρισμό. Τα πάντα υποτάσσονται στον στόχο της επαύξησης του προσωπικού τους οφέλους διά μέσου του ανταγωνισμού με τα άλλα άτομα. Αλλά τούτος ακριβώς ο ανταγωνιστικός ατομοκεντρισμός είναι που τα συνδέει πρακτικά με την ιδιαίτερη συλλογικότητά τους: με την τάξη των καπιταλιστών ή ευρύτερα με το σύνολο των ατόμων που αποδέχονται στην πράξη τους κανόνες ενός γενικευμένου καπιταλιστικού συστήματος – πρώτιστος εκ των οποίων είναι ο κανόνας του ανταγωνισμού της αγοράς, η οποία επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Κατά συνέπεια, η ατομοκεντρική ανταγωνιστικότητα συμπληρώνεται εμπράκτως από μια ταξική ή συστημική ανταγωνιστικότητα, έναντι του ταξικού αντιπάλου (ήτοι των εργαζομένων) ή των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων (δηλαδή της Αριστεράς). Πρακτικά, το νεοφιλελεύθερο υποκείμενο συγκροτείται ως τέτοιο εντασσόμενο στη συλλογικότητα της αστικής τάξης και της αντι-Αριστεράς. Τα άτομα που συγκροτούνται ως υποκείμενα από την ιδεολογία του ακραίου ρατσισμού ή/και εθνικισμού έχουν σημείο αναφοράς μια συλλογικότητα η οποία εκ προοιμίου είναι ανταγωνιστική προς άλλες συλλογικότητες, που επίσης εκ των προτέρων θεωρούνται κατώτερες: κατώτερες φυλές, κατώτερα έθνη. Στην πράξη, διαφέρει από την ατομοκεντρική ανταγωνιστικότητα του νεοφιλελευθερισμού κατά το ότι εκδηλώνεται με πολέμους ή έστω με άσκηση βίας έναντι «αλλοφύλων» ή αλλοεθνών, και όχι με τον ανταγωνισμό της αγοράς που απαιτεί μια στοιχειώδη αποφυγή της άμεσης άσκησης βίας. Τούτη η διαφορά με τον νεοφιλελευθερισμό όμως δεν ισχύει απαραίτητα ως προς την ταξική και αντι-αριστερή ανταγωνιστικότητα του τελευταίου. Η παροιμιώδης πλέον φράση γνωστού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, ότι στον Εμφύλιο «οι κομμουνιστές σκότωναν Ελληνες», πέραν του ότι αποτελεί ένδειξη εμφανέστατης πλέον σύνδεσης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την προδικτατορική Ακροδεξιά της «εθνικοφροσύνης», είναι και υποδειγματική, θα λέγαμε, έκφανση της συγκρότησης του νεοφιλοφασιστικού υποκειμένου. Στο πολιτικό ασυνείδητο των συμπολιτών μας που σκέφτονται κατά παρόμοιο τρόπο (και δυστυχώς δεν είναι λίγοι, αν κρίνουμε από τα ποσοστά συσπείρωσης της Ν.Δ.), θανάσιμοι εχθροί του έθνους και κομμουνιστές (τότε) ή αριστεροί (τώρα) είναι ένα και το αυτό.