«Είμαστε ο Μαθουσάλας της πολιτικής ζωής στο νησί» δήλωσε ο Στέφανος Στεφάνου, ΓΓ του ΑΚΕΛ, προσερχόμενος στην τελετή ανακήρυξης των νέων βουλευτών την επαύριο των βουλευτικών εκλογών στην Κύπρο. Η φετινή επέτειος των 100 χρόνων της δημιουργίας του ΚΚΚ-ΑΚΕΛ συμπίπτει με την επάνοδο, μετά από 15 πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν της διακυβέρνησης Χριστόφια, σε ανοδική πορεία, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο, διαχρονικά, αριστερό κόμμα στην Ευρώπη.
Σε μία εξαιρετικά δύσκολη εκλογική αναμέτρηση, με την εμφάνιση πολλών νέων κομμάτων που πλειοδοτούσαν σε υποσχεσιολογία, σκανδαλολαγνεία και λαϊκισμό, με πλήθος υποψηφίων σε άλλα κόμματα που προέρχονταν από παραδοσιακές αριστερές οικογένειες, σημαντικός παράγοντας για ένα κλειστό εκλογικό σώμα με πολύ ισχυρούς τους οικογενειακούς δεσμούς, το κόμμα κατέγραψε αύξηση ποσοστών σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες, εκτός της Λεμεσού, όπου εμφάνισε ελαφριά κάμψη, ενώ κατετάγη πρώτο σε ποσοστά στις επαρχίες Λάρνακας και Κερύνειας.
Πολύ σημαντικό είναι ότι ήρθε πρώτο στις νεαρές ηλικίες 18-24, ενώ όχι μόνο αύξησε τα ποσοστά του, αλλά είχε αύξηση και σε απόλυτους αριθμούς, αν και ήρθε δεύτερο, πίσω από τον Δημοκρατικό Συναγερμό, καταλαμβάνοντας 15 έδρες. Δυστυχώς, το ΕΛΑΜ, το παράρτημα της εγκληματικής οργάνωσης στο νησί, διπλασίασε τις έδρες του, αλλά έμεινε μακριά από τα ποσοστά που είχε καταγράψει ο υποψήφιός του στις προεδρικές εκλογές.
Εκτός Βουλής, μετά από 56 χρόνια, η ΕΔΕΚ, αλλά και η Δημοκρατική Παράταξη. Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης χάνει την κοινοβουλευτική στήριξη δύο από τα τρία κόμματα, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα, κατέγραψε μειωμένα ποσοστά. Βέβαια, όπως έχει αποδειχθεί πλειστάκις, στα κρίσιμα νομοσχέδια το ΔΗΣΥ είναι πάντα πρόθυμο να τείνει στον πρόεδρο, ο οποίος είναι σαρξ εκ της σαρκός του και έχει ενταχθεί στο Λαϊκό Κόμμα, χείρα βοηθείας. Εξάλλου, αυτή ακριβώς η αμφίσημη κατάσταση, περιέσωσε το ΔΗΣΥ, αφού έχει την πολυτέλεια να εμφανίζεται ως αντιπολίτευση, παρόλο που είναι το κρίσιμο μέγεθος που αναλαμβάνει τις δύσκολες κοινοβουλευτικά υποθέσεις προς όφελος του «αντάρτη» προέδρου.
Εκτός Βουλής οι Οικολόγοι, όπως και το νεοεμφανιζόμενο Volt, ενώ εντός Βουλής με 4 έδρες, είναι το κόμμα του απερίγραπτου Φειδία, με ποσοστά πολύ μικρότερα από αυτά που τον έστειλαν στην Ευρωβουλή, γεγονός που μας επιτρέπει να προβληματιστούμε αναφορικά με τα κριτήρια που ψηφίζουν οι πολίτες, όχι μόνο στην Κύπρο, για το Ευρωκοινοβούλιο θεωρώντας ότι πρόκειται για ένα όργανο που δεν επηρεάζει την καθημερινότητά μας.
Σε αυτή τη δυστοπία, το ΑΚΕΛ-Κοινωνική Συμμαχία κατόρθωσε να βγει ενισχυμένο και να αποδείξει ότι αποτελεί το σημείο αναφοράς των αριστερών και προοδευτικών πολιτών και ότι παραμένει μία ισχυρή αριστερή δύναμη. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολα και οι ισορροπίες εντός Βουλής ούτε αυτονόητες ούτε εύκολες. Πέραν του γεγονότος ότι το ΑΚΕΛ είναι, επί της ουσίας, η μόνη αντιπολίτευση στο Προεδρικό, το μόνο ουσιαστικό ανάχωμα στις αντιλαϊκές και συντηρητικές πολιτικές, θα είναι και η μόνη δύναμη η οποία σταθερά και αταλάντευτα επιδιώκει επίλυση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια, σύμφωνα με τα σχετικά Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντανά, το οποίο συνοδεύθηκε με αποενοχοποίηση της Τουρκίας, ακολούθησε η πλήρης αποθράσυνση της Άγκυρας, με αποκορύφωμα τις προκλητικές και παράνομες δραστηριότητές της στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και τις έκνομες μεθοδεύσεις στην Αμμόχωστο. Διανύουμε το μεγαλύτερο διάστημα χωρίς διαπραγματεύσεις και πρόοδο από το 1974 και μετά, ενώ η προοπτική της οριστικής διχοτόμησης φαντάζει πιο κοντά παρά ποτέ. Ο νεοεκλεγείς τουρκοκύπριος ηγέτης, Ερχιουρμάν, με εκπεφρασμένη την επιθυμία της επίλυσης δεν έχει καμία βοήθεια από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, ο οποίος εκμεταλλευόμενος τη δυσκολία κινήσεων του Τουρκοκύπριου ηγέτη εξαντλείται σε ρητορεία υπέρ της επίλυσης χωρίς να αναλαμβάνει καμία πρωτοβουλία.
Το ΑΚΕΛ θα είναι μόνο του τόσο στη Βουλή, όσο και στο Εθνικό Συμβούλιο, καθώς το Volt, πέραν των νεοφιλελεύθερων απόψεών του σε θέματα Οικονομίας και αγοράς, είχε ταχθεί υπέρ της επίλυσης του Κυπριακού στο πλαίσιο των θέσεων του ΑΚΕΛ, αλλά και εγκολπωνόταν πλήρως μία προοδευτική ατζέντα προώθησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τα οποία μιλά μόνο το κόμμα της Αριστεράς.
Λαμβανομένης υπόψη της ενίσχυσης του ΕΛΑΜ με τις ακροδεξιές ιαχές, την εκπεφρασμένη επιθυμία παύσης κάθε διαλόγου με τους Τουρκοκυπρίους και κλεισίματος των οδοφραγμάτων, όπως και τις υπόνοιες περί στρατιωτικής επίλυσης του Κυπριακού, εκπέμπεται ένα καταστροφικό μήνυμα στα Κατεχόμενα, αλλά και στη διεθνή κοινότητα: ότι σχεδόν το 11% του εκλογικού σώματος υιοθετεί λαϊκίστικες, απορριπτικές και ρατσιστικές θέσεις.
Δυόμιση χρόνια πριν τις προεδρικές εκλογές, το ΑΚΕΛ βγαίνει από τις βουλευτικές κάλπες ενισχυμένο, αλλά με ένα βαρύ φορτίο το οποίο καλείται να σηκώσει μόνο, γεγονός το οποίο το επιφορτίζει με επιπλέον ευθύνες, δεδομένου ότι, πέραν των πιεστικών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, η κλεψύδρα του Κυπριακού αδειάζει επικίνδυνα.
