24
06

Ο «φιόγκος» Σαμαρά και Βενιζέλου

Για την ιστορία, και με βάση τουλάχιστον την πρώτη ανάγνωση, η χθεσινή συμφωνία στο Eurogroup θα αποφέρει στην Ελλάδα καθαρό όφελος σε όρους ελάφρυνσης του χρέους της τάξης των 50 δις. Αντίστοιχο είναι το όφελος – άλλα 50 δις – που υπολογίζεται ότι έχει ήδη υπάρξει από τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος τα οποία εφαρμόστηκαν πέρσι. Δεν πρόκειται προφανώς για ονομαστικό κούρεμα – μπορεί όμως και να πρόκειται για την πραγματική πολιτική απόσταση ανάμεσα στην… γραβάτα και τον φιόγκο…
23
06

Αλεξάνδρα Ιωαννίδου: Στιγμή απελευθέρωσης και ανάσας η συμφωνία

Η συμφωνία αυτή αποτελεί κατά τη γνώμη μου μια σημαντική στιγμή στην ιστορία της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανοίγονται ορίζοντες συνεργασίας, συνεννόησης, ειρήνης και καλής γειτονίας. Επίσης, δεδομένης της προϊστορίας του συγκεκριμένου θέματος, θεωρώ τη συμφωνία μια πράξη μεγάλου πολιτικού θάρρους. Για τους επιστήμονες στις σπουδές της περιοχής, αλλά και ειδικότερα, για τους φιλολόγους, ιστορικούς, γλωσσολόγους, διεθνολόγους κλπ., πρόκειται για μια στιγμή απελευθέρωσης και ανάσας. Επιτέλους, θα μπορέσουν να ανοίξουν ευκαιρίες ανταλλαγής, αλληλογνωριμίας και κατανόησης. Έζησα πολύ καλά το καθεστώς άτυπης —και γι’ αυτό ιδιαίτερα σκληρής— λογοκρισίας και δίωξης όσων δεν ταυτίζονταν με την «εθνική» σύμπνοια στο ζήτημα «των Σκοπίων».
23
06

Ακροδεξιά χωρίς αρβύλες

Με αφορμή το προσφυγικό, η Ακροδεξιά στην Ευρώπη σηκώνει κεφάλι. Ένα μέτωπο που αποτελείται από τον Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας, τον Κουρτς της Αυστρίας και τον Ζεεχόφερ των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, έχει ήδη διαμορφωθεί και, όπως φαίνεται, είναι έτοιμο να διεκδικήσει την ηγεσία της ευρωπαϊκής Δεξιάς από τη Μέρκελ. Και είναι επίσης ώριμο να διευρυνθεί προς τον Νότο, ενσωματώνοντας και τον Σαλβίνι. Η ρητορική τους προσπαθεί να μετατρέψει την οικονομική, εργασιακή και κοινωνική ανασφάλεια, που αποτελεί πλέον καθεστώς στην Ευρώπη, σε κίνημα κατά των προσφύγων: οι πρόσφυγες απειλούν την κοινωνική συνοχή των χωρών τους, τις αλλοιώνουν πολιτισμικά, είναι επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια, τρώνε το ψωμάκι του φτωχού. Όπως και ο Τραμπ, όσο περισσότερες χοντράδες λένε, τόσο περισσότερο ανεβαίνει η δημοτικότητά τους.
23
06

Ακούγοντας τη νέα γενιά που ασφυκτιά

Θα μπορούσε να δει κανείς στα διηγήματα της Στεργίου μια σύγχρονη εκδοχή αστικής ηθογραφίας, μια απόπειρα να μιλήσει η νεαρή συγγραφέας για τη γενιά της και τα αδιέξοδά της, για τον τρόπο που η γενιά αυτή μεγάλωσε μέσα στα χρόνια της κρίσης, για τον τρόπο που ζει και κινείται στη σημερινή Αθήνα, αλλά και ταυτοχρόνως να θίξει μια σειρά από ζητήματα που εμφανίζονται συχνά στην τρέχουσα επικαιρότητα. Η νεαρή συγγραφέας πετυχαίνει πράγματι σ’ αυτή την προσπάθειά της φέρνοντας στο προσκήνιο τους ανθρώπους της ηλικίας της, νεαρούς επιστήμονες ως επί το πλείστον, καταδικασμένους στην ανεργία ή σε βαρετές δουλειές, που ασφυκτιούν μέσα σε ζωές δίχως νόημα και προοπτική. Και το καταφέρνει χάρη στην οξύτητα της ματιάς της, στην ικανότητά της να αναδεικνύει τις λεπτομέρειες και στη φρεσκάδα της γλώσσας της. Ωστόσο, στα πιο ολοκληρωμένα διηγήματα της συλλογής, το «Ριάλιτι» και τα «Φτερά χήνας», πετυχαίνει ένα αποτέλεσμα που υπερβαίνει κατά πολύ αυτόν το στόχο αλλά και αυτά που συνήθως περιμένουμε από μια πρώτη λογοτεχνική προσπάθεια κι από μια τόσο νέα συγγραφέα. Και στα δυο το ονειρικό ή το παραληρηματικό στοιχείο συμπλέκονται με την πραγματικότητα και η αφήγηση δομείται και κορυφώνεται υποδειγματικά. Είναι εμφανής εδώ τόσο η αναγνωστική εμπειρία της Στεργίου, η τριβή της με τη λογοτεχνία, όσο και η ικανότητά της να περάσει από την αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας σε κάτι πολύ πιο βαθύ, από τη μια σε μια ανατομία των οικογενειακών σχέσεων και του ψυχισμού των προσώπων της, από την άλλη σε μια συνειδητά καλοδουλεμένη λογοτεχνική κατασκευή. Κι αυτά τα στοιχεία δημιουργούν ακόμη περισσότερες προσδοκίες για τη συνέχεια.
23
06

Ο Ερντογάν δεν υπαγορεύει πια τους κανόνες του παιχνιδιού

Διακυβεύονται πολλά. Όλοι είμαστε μάρτυρες του σταδιακού μετασχηματισμού της Τουρκίας από δημοκρατία σε ένα αυταρχικό καθεστώς. Φυσικά, η δημοκρατία στην Τουρκία δεν ήταν ποτέ πολύ φιλελεύθερη και πάντα υπήρχαν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανησυχίες για το κράτος δικαίου. Αλλά τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, η χώρα κινείται προς μια δικτατορία ενός ανθρώπου με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η αλλαγή σε προεδρικό καθεστώς, που έγινε δεκτή από το εκλογικό σώμα με το συνταγματικό δημοψήφισμα του Απριλίου του 2017, θα μπορούσε να μετατρέψει την Τουρκία σε ένα προσωπικό φέουδο του Ερντογάν και στην εγκαθίδρυση ενός κράτους του ΑΚΡ. Οι εκλογές της 24ης Ιουνίου είναι δυνατό να σταματήσουν ή να επιβραδύνουν αυτή την έξοδο από τη δημοκρατία.