Βασίλης Ρόγγας

10
10

Βασίλης Ρόγγας: Ο καπιταλισμός αλλάζει πλεύση

Οι οικονομικοί αναλυτές των Financial Times  καταλαβαίνουν πως τα οικονομικά της προσφοράς έφτασαν στο όριό τους σε ό,τι αφορά την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του συστήματος. Τούτη όμως είναι η οικονομική πλευρά. Η πολιτική έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον. Αυτό που ανομολόγητα ή και ελαφρώς ομολογημένα φοβούνται είναι το τέλος της κοινωνικής συναίνεσης, ιδιαίτερα στο δυτικό κόσμο. Γι’ αυτό το λόγο σε όλες τις αναλύσεις ρίσκων των μεγάλων διεθνών οικονομικών ή χρηματοπιστωτικών οργανισμών διαπιστώνεται πως η «κοινωνική έκρηξη» είναι μια από τις μεταβλητές που ολοένα και αυξάνει την τιμή της. Λίγα από τα οικονομικά της ζήτησης, φρονούν, πως θα κατευνάσουν την συσσωρευμένη δυσαρέσκεια. Το μέλλον έχει πολλά ενδεχόμενα και πισωγυρίσματα. Ας αφεθεί ανοιχτό και ας γίνει προσπάθεια από όσους τίθενται υπέρ της χειραφέτησης να είναι μέλλον που περιλαμβάνει πολύ σοσιαλισμό και όχι λίγο και γιαλαντζί.
10
10

Βασίλης Ρόγγας: Η ριζική ενδεχομενικότητα του μέλλοντος στην περίπτωση των Εξαρχείων

Το κεφάλαιο, πέρα από τους παράνομους τρόπους συσσώρευσης που βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας στην πλατεία Εξαρχείων (ναρκωτικά και πορνεία), που διόλου λίγα χρήματα δεν αποφέρουν, έχει και ακόμα τέσσερις νόμιμους τρόπους να αναπτυχθεί στην περιοχή. Από αυτές τις τέσσερις εκφορές, αισθητή την παρουσία τους έχουν κάνει οι δυο μόνο: οι μαζικές αγορές κατοικιών, κυρίως από ξένους επενδυτές και ο υπερτουρισμός, που, από ό,τι φαίνεται, θα συνεχίζει να καλπάζει τα επόμενα χρόνια. Η τρίτη εκδοχή θα είναι οι κατασκευές: αλλαγή της πλατείας ή όποιου άλλου χώρου επιλεχθεί για μετρό και οι κατασκευές γύρω από αυτό, αναπλάσεις πεζόδρομων, του Λόφου Στρέφη κλπ. Και ο τελευταίος τρόπος είναι η διαφοροποίηση της χρήσης της γης. Πολυτελέστερα καταστήματα, όπως στο Κολωνάκι που είναι λίγο πιο πάνω, κλείσιμο του Πολυτεχνείου (και άρα φυγή του νεανικού δυναμικού που γεμίζει την περιοχή των Εξαρχείων εδώ και 150 χρόνια), σπάσιμο των καταλήψεων και των στεκιών του αναρχικού χώρου κ.ο.κ. Όλες οι αντιστάσεις των κατοίκων και των πολιτικών συλλογικοτήτων έχουν, λίγο έως πολύ, αποτύχει, είτε έχουν βίαιη, είτε έχουν ειρηνική μορφή. O «εχθρός», με τη συνέργεια του κράτους, βιάζεται να κερδίσει και είναι υπέρτερος σε όλων των ειδών τους πόρους: χρήματα, ΜΜΕ (και άρα πλαισίωση της περιοχής ως άβατο), αστυνομία (για το κλασσικό ξύλο, δακρυγόνο, συλλήψεις) είναι όπλα που θα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί. Αυτοί οι πόροι τις περισσότερες φορές είναι επαρκέστατοι, έτσι ώστε οι κυρίαρχοι να νικήσουν. Άλλες φορές όμως όχι. Και επειδή έχουμε να κάνουμε με το χώρο, ας πούμε μια ιστορία γι’ αυτόν. Έπειτα από τις επαναστάσεις του 1848, ο Ναπολέοντας Βοναπάρτης καλεί τον προτεστάντη πολεοδόμο Οσμάν από την Αλσατία να αναπλάσει το Παρίσι. Εκείνος με γερμανική αποφασιστικότητα γκρέμισε και ξαναέκτισε το 60% των κτιρίων της γαλλικής πρωτεύουσας. Ολόκληρες εργατικές γειτονιές εξαφανίστηκαν από προσώπου γης για να δημιουργηθούν στη θέση τους τα περίφημα μεγάλα βουλεβάρτα. Περίπου είκοσι χρόνια μετά, ξεσπούσε η Παρισινή Κομμούνα και δεν την σταμάτησε το ξεθεμελίωμα της πόλης, δεν μπόρεσε να τη σταματήσει το κεφάλαιο και τα όπλα του.
25
09

Βασίλης Ρόγγας: Δέκα αφορισμοί για το κλίμα

Παρά τις διακηρύξεις των δεξιών μέσων ενημέρωσης ο καπιταλισμός δε μπορεί σε καμία περίπτωση να σώσει τον πλανήτη. Τουναντίον, στα 200 χρόνια κυριαρχίας του κατάφερε να μας φέρει στο σημερινό οριακό σημείο. Η επιτακτική ανάγκη για αλλαγή πολιτικών καλό είναι να έχει τον τοπικό, περιφερειακό ή εθνικό κύκλο εργασιών της, αλλά αυτό δε φτάνει. Ένας επίμονος, πράσινος διεθνισμός έχει καθυστερήσει και πρέπει να επινοηθεί και να υλοποιηθεί με τη μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα. Θα σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται από τον πλανήτη μόνο αν μειώσουμε την επικράτεια του κέρδους.
23
09

Βασίλης Ρόγγας: ΚΙΝΑΛ, το ΚΚΕ του Κέντρου;

Η απομονωτική πολιτική έχει καταστεί πολιτικό έθος για το ΚΙΝΑΛ, είναι ο τρόπος με τον οποίο πορεύεται. Η πρόεδρός τους, για παράδειγμα, κ. Φώφη Γεννηματά στην εισαγωγική της ομιλία στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του Κινήματος Αλλαγής είπε ότι «ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μας επιτίθενται, μας στοχοποιούν, νομίζουν ότι μπορούν να ανακόψουν την πορεία μας. […]Δεν θα τα καταφέρουν». Και πρόσθεσε: «είναι προφανές ότι αυτή ακριβώς η αταλάντευτη απόφαση μας είναι πού ενοχλεί. Αν αλλάζαμε γραμμή, αν κλείναμε το μάτι ότι είμαστε διαθέσιμοι και διατεθειμένοι να γίνουμε βολικά συμπληρώματα, τότε θα γινόμασταν αμέσως τα χαϊδεμένα παιδιά των συστημάτων που τώρα μας πολεμούν λυσσαλέα. Το ερώτημα είναι το κάνουμε; Η απάντησή μου, η απάντησή μας, οι συλλογικές μας αποφάσεις, η επιθυμία του δικού μας κόσμου, είναι όχι».
17
09

Βασίλης Ρόγγας: Ψηφιακές και ενσώματες εκδοχές κομματικής δημοκρατίας

Θα ήταν καλή πρακτική να δοκιμάσουμε ποσοστώσεις, ηλικιακές και ταξικές, έτσι ώστε να αποδράσουμε ακόμα περισσότερο από τις κατηγορικές ή γενεακές ανισότητες. Θα ήταν ένα καλό πείραμα να μπορεί ένα μικρό ποσοστό σε θέσεις ευθύνης να προκύπτει από κλήρωση. Θα ήταν δέον να θεσμοθετηθεί με αυστηρές διαδικασίες και προϋποθέσεις διαδικασία ανάκλησης από θέση ευθύνης. Θα έπρεπε να θεσμοθετηθεί όριο θητειών σε θέσεις ευθύνης, ισχυρά υποχρεωτικά ποσοστά ανανέωσης των οργάνων μετά το πέρας της θητείας τους.
16
07

Βασίλης Ρόγγας: Έπαιξε ρόλο η Συμφωνία των Πρεσπών στο εκλογικό αποτέλεσμα;

Όταν παρατηρούμε τη μεγαλύτερη πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ από το Σεπτέμβριο του 2015 διαπιστώνουμε ξεκάθαρα πως αυτή αφορά τη Βόρεια Ελλάδα κατ’ αποκλειστικότητα, γεωγραφική περιοχή στην οποία οι κάτοικοί της, σύμφωνα με την πολιτική, δημοσκοπική και δημοσιογραφική ύλη πριν τις εκλογές, δυσαρεστήθηκαν περισσότερο από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Δεν είναι ωστόσο ασφαλές πως η πτώση αυτή οφείλεται μόνο στη Συμφωνία, μιας και τα δεδομένα αυτά πρέπει να συσχετιστούν με την παραδοσιακή ψήφο στη Δεξιά, το κατά πόσο οι πολίτες αυτοί θεώρησαν τις πολιτικές που παρήχθησαν την τελευταία αυτή τετραετία ευνοϊκές για την οικονομική τους κατάσταση, τους χαμηλότερους ρυθμούς μείωσης της ανεργίας εκεί, κ.ο.κ.
04
07

Βασίλης Ρόγγας: ΝΔ σημαίνει ΔΝΤ

Η κοινωνία εμπιστεύθηκε πλειοψηφικά τον ΣΥΡΙΖΑ και πλέον δεν έχει το χαβά του ΔΝΤ. Τώρα που η έξοδος από τα μνημόνια επετεύχθη, φαίνεται πως πλειοψηφικά θέλει να στηρίξει ένα πρόγραμμα που βάζει το ΔΝΤ όχι από το παράθυρο αλλά από την πόρτα. Να μην το επιτρέψουμε κινηματικά, πολιτικά, εκλογικά.
26
06

Βουλευτικές εκλογές 2019: Πέντε + μια αφηγήσεις και μια τιμωρία

Ας δοθεί μια ακόμα τετραετία στον ΣΥΡΙΖΑ να ξεδιπλώσει πλήρως το πρόγραμμά του, να δούμε που μπορεί να φτάσει. Έπειτα από οκτώ χρόνια δε θα έχει καμία δικαιολογία για πράγματα που δε μπόρεσε να κάνει. Θα δούμε τι εννοεί όταν λέει κοινωνικό κράτος. Η αφήγηση αυτή όμως περιλαμβάνει μέσα της δυο σκληρές προϋποθέσεις υλοποίησης. Από τη μια, την κοινωνία που θα τα επιβάλλει αυτά και πολλά άλλα με την πίεση της. Και από την άλλη την εύληπτη και εντελώς αληθινή εισαγωγή του οράματος για μια ζωντανή κοινωνία ισοελευθερίας και πλούσιας ζωής πέρα από τα χρήματα, πέρα από την ύλη.
06
06

Βασίλης Ρόγγας: Για το 336 του βιασμού

Δεν δικαιολογούνται τα πάντα. Ορισμός μπορεί να βρεθεί χωρίς να συμβεί βιομηχανία απειλών και δικών και η μη συναίνεση μπορεί να διατυπωθεί με έναν νομικά έγκυρο τρόπο. Ας αντιγράφει νόμος από άλλη χώρα. Ας οριστεί πρωτογενώς και ευρηματικά. Αλλά φυσικά και γίνεται. Κι όταν δε γίνεται, δεν υπάρχει πολιτική βούληση και τα άλλα είναι οδοντόκρεμες.
05
06

Βασίλης Ρόγγας: Μια ιστορία για έναν καλύτερο κόσμο

Οι χιλιάδες νέοι και νέες, που δεν ψήφισαν συνειδητά γιατί δεν έβλεπαν το ΣΥΡΙΖΑ ως το μικρότερο κακό ή και γιατί τον έβλεπαν έτσι ακριβώς και δεν ήθελαν να τον στηρίξουν, είναι συχνά αυτοί που διεξήγαγαν την αντιμνημονιακή καμπάνια, αυτές που έκαναν την εξέγερση του Δεκέμβρη, συμμετέχοντες στο φοιτητικό κίνημα του 2006-7, όσοι και όσες κόπιασαν σε δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, σε επανακτημένα πάρκα, στην αντιπληροφόρηση. Έχουν υπάρξει opinion makers, πολιτικοί επιτελεστές, άνθρωποι που ακόμα ενημερώνονται για όλα χωρίς να συμμετέχουν πια. Είναι (και) αυτοί που έδωσαν τη νίκη στο ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη του 2015. Θα ήταν διαθέσιμοι κάποιοι/ες από αυτούς να ξανασυμμετάσχουν σε εκλογική αναμέτρηση, αν δουν ειλικρίνεια, αξίες, έμπνευση και, φυσικά, αυτοκριτική.