Γιώργος Μπουγελέκας

24
03

Γιώργος Μπουγελέκας: Ελεύθερη πρόσβαση στα ΑΕΙ τώρα!

Η πρόταση αυτή είναι, στις παρούσες συνθήκες, προφανώς αντίθετη με την πραγματοποίηση και απολυτηρίων και πανελληνίων εξετάσεων στη λήξη του περιπετειώδους αυτού σχολικού έτους. Βρίσκεται όμως και στον αντίποδα οποιασδήποτε άποψης διατυπώνεται για την απόκτηση απολυτηρίου Λυκείου με μοναδικό κριτήριο την προφορική βαθμολογία των παιδιών, αφού έτσι θα κυκλοφορούν στην ελληνική κοινωνία απολυτήρια πολλαπλών ταχυτήτων εξαιτίας της απόλυτης υποκειμενικότητας αυτών των βαθμολογιών μεταξύ όλων των σχολείων και ιδιαίτερα μεταξύ των δημόσιων και των ιδιωτικών. Ας μην ξεχνάμε πως το απολυτήριο του Λυκείου είναι δημόσιος τίτλος, που αναγνωρίζεται από τον ΑΣΕΠ για διορισμό στις δημόσιες υπηρεσίες, και ότι η βαθμολογία του απολυτηρίου είναι αποφασιστικό κριτήριο διορισμού για εκείνες τις θέσεις όπου θεωρούνται ικανοποιητικές οι γνώσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Άρα, η διασφάλιση ενός ικανοποιητικού βαθμού αξιοπιστίας του λυκειακού απολυτηρίου είναι κοινωνικό προαπαιτούμενο, το οποίο οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Με αυτήν πρόταση θεωρώ ότι υπερβαίνονται αρκετές -όχι φυσικά όλες- από τις πρόσθετες λόγω της πανδημίας εκπαιδευτικές και επομένως κοινωνικές ανισότητες.
20
03

Κορονοϊός, μια τόσο βολική πανδημία

Με την εμπλοκή της ανθρωπότητας στη δίνη του κορωνοϊού το αγαθό της υγείας και επομένως της ζωής έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.  Από τη μία μεριά η επιστήμη αδυνατεί να προσφέρει μια αποτελεσματική αγωγή αντιμετώπισης της νόσου και, πολύ περισσότερο, να δημιουργήσει στο ορατό μέλλον ένα εμβόλιο που θα έλυνε στον μέγιστο βαθμό το πρόβλημα της πανδημίας. Από την άλλη, σε όλα τα κράτη της Ε.Ε. η μανιώδης ιδιωτικοποίηση των πάντων, που εδώ και δεκαετίες έχει προηγηθεί, έχει αποσαρθρώσει κρατικές δομές που είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση καταστροφών αυτής της έκτασης σαν τη σημερινή. Με όλα αυτά να συμβαίνουν, οι προβλέψεις για το μέλλον των εργασιακών σχέσεων, την εξέλιξη των οικονομικών δεικτών, την κοινωνική συνοχή, την περιβαλλοντική κρίση, τις διακρατικές σχέσεις, τη συνοχή της Ε.Ε. έχουν τεθεί εν αμφιβόλω από ένα σύστημα του οποίου ο χαρακτήρας μάς έχει εθίσει στην καταστροφική του διάθεση, σε όλες τις δύσκολες στιγμές των κρατών αλλά και του πλανήτη. Το όνομα αυτού του συστήματος είναι πλέον πασίγνωστο, απεχθές και ονομάζεται  νεοφιλελευθερισμός.
21
10

Γιώργος Μπουγελέκας: Η εκπαίδευση στα χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη

Ο Βάρναλης ήταν δάσκαλος. Δάσκαλος για τους ποιητές. Δάσκαλος για τους πεζογράφους. Δάσκαλος για τους γραφιάδες του καθημερινού μόχθου, τους δημοσιογράφους. Δάσκαλος για τον κόσμο της δουλειάς με την πένα του και το ταλέντο του. Όμως πάνω απ' όλα ήταν δάσκαλος για τα παιδιά και τους συναδέλφους του, τους άλλους δασκάλους. Αυτούς της τάξης και της κιμωλίας.
19
09

Γιώργος Μπουγελέκας: Σχολική ιστορία και βαρβαρότητα

H εικόνα που εισπράττουν τα ελληνόπουλα για το έθνος τους μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια διαμορφώνεται από ανακριβείς και αντιφατικές πληροφορίες. Μαθαίνουν ότι οι σχέσεις του ελληνικού έθνους με τους εθνικούς άλλους ήταν πάντα συγκρουσιακές και ότι απ' αυτούς τίποτα θετικό δεν αξίζει να αντλήσουμε. Το μόνο καθήκον που έχουμε απέναντί τους είναι να αμυνθούμε. Διαμορφώνουν την άποψη ότι οι Έλληνες δεν έχουν -ή τουλάχιστον δεν πρέπει να έχουν- κοινωνικές, θρησκευτικές, φυλετικές ή ακόμα και ταξικές διαφορές. Σύμφωνα με τα εγχειρίδια όποτε συνέβη κάτι τέτοιο το έθνος ζημιώθηκε. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να μη καλλιεργείται η ιστορική κριτική σκέψη. Να εμποδίζονται να συνειδητοποιήσουν ότι η ιστορία είναι διαρκής ανασύνθεση του παρελθόντος. Να αδυνατούν να αντιληφθούν θετικά τις ομοιότητες, αλλά και τις διαφορές με τους γειτονικούς κυρίως λαούς. (Φραγκουδάκη, 1997, σ. 400). Συμπερασματικά, ο Κλωντ Λέβι Στρως υποστηρίζει πως η τάση να απορρίπτουμε ό,τι δεν ταυτίζεται με αυτά που ταυτιζόμαστε έχει γερά ψυχολογικά θεμέλια. Μας θυμίζει πως «η αρχαιότητα συνέχεε στο ίδιο όνομα 'βάρβαρος' ό,τι δεν μετείχε στον ελληνικό (και κατόπιν ελληνορωμαϊκό) πολιτισμό». Σημειώνει πως «η ανθρωπότητα» συνηθίζει πολλές φορές να «σταματά στα όρια της φυλής, της γλωσσικής ομάδας, μερικές φορές ακόμα και του χωριού» και καταλήγει με καυστικότητα: «βάρβαρος είναι πρώτα πρώτα ο άνθρωπος που πιστεύει στη βαρβαρότητα» (Levi-Strauss, 2003, σ. 40).
04
08

Γιώργος Μπουγελέκας: Εμείς και η Προοδευτική Συμμαχία

Η ενδεδειγμένη τακτική για την ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος της 7ης Ιουλίου 2019 και την επιστροφή της Αριστεράς στην κυβέρνηση είναι η επιστροφή στον ριζοσπαστισμό, στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, και η εμπιστοσύνη στις αστείρευτες λαϊκές δυνάμεις που, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές, πλησιάζουν αυθόρμητα το κόμμα μας, συμπληρώνουν αιτήσεις εγγραφής, δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους να αγωνιστούν για τη νίκη του λαού με ανιδιοτέλεια και καθαρότητα. Αυτοί είναι οι αυθεντικοί σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα είναι δοκιμασμένοι στα δύσκολα.
03
07

Γιώργος Μπουγελέκας: Οι τρεις μορφές του θηρίου

Τα τελευταία χρόνια, οι δυνατότητες παρέμβασης των εκπαιδευτικών και οι βαθμοί ελευθερίας που τους δόθηκαν πολλαπλασιάστηκαν. Πριν από όλα με τα σχολικά γεύματα για όλα τα παιδιά, αντιμετωπίζοντας την υπαρκτή φτώχια. Στη συνέχεια με τις θεματικές εβδομάδες, με τα προγράμματα της Βουλής σε συνεργασία με την περιφέρεια Αττικής για επισκέψεις σε τόπους μαρτυρίου και αντίστασης ενάντια στο φασισμό, με την ημέρα του Ολοκαυτώματος που έδιναν και τις θεσμοθετημένες αφορμές να μιλήσει ο δάσκαλος και η δασκάλα κάθε βαθμίδας στις πολύχρωμες πια τάξεις του ελληνικού σχολείου για όλα εκείνα που θέλουν να διχάσουν τα παιδιά τους αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όλα τα παραπάνω πρέπει να συνεχιστούν μέσα από τη συνέχεια του κυβερνητικού έργου της Αριστεράς. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση το θηρίο θα πάρει πια και κρατική υπόσταση. Είναι δυνατόν να μιλούμε για απαγορευτικές συνθήκες ανάμεσα σε παιδιά; Μπορούμε να ξεχωρίζουμε τα παιδιά που μεγαλώνουν στη χώρα μας σε ελληνόπουλα και ξένα και να τους μοιράζουμε κατά δοκούν επιδόματα; Και όμως αυτό είναι το όραμα του Κυρανάκη και του κόμματος του. Αλλά εμείς θα ψηφίσουμε για τη ζωή μας. Θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.
23
06

Γιώργος Μπουγελέκας: Για την προγραμματική βάση των συμμαχιών μας

Σήμερα, λοιπόν, στην Ελλάδα, με δεδομένη την οικονομική κρίση, το τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ευρώπη, την εξαιρετικά υψηλή ανεργία, το brain drain και τις οξυμμένες κοινωνικές ανάγκες, η διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού σχεδιασμού με στόχο την περαιτέρω ανακούφιση των αδύναμων και τη διασφάλιση της αναπτυξιακής πορείας του τόπου θα πρέπει να έχει ως βασικές πτυχές της την προστασία της πρώτης κατοικίας, την ανάγκη διαφύλαξης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης -όπως περιγράφεται με επάρκεια στο άρθρο 16 του Συντάγματος-, τον ιστορικά και κοινωνικά επιβεβλημένο διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους, τη χωρίς επιστροφή εξασφάλιση του ύψους των συντάξεων, την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, την απαραίτητη αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, την επιβεβλημένη κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου, τη διατήρηση της κατοχύρωσης του αυτοδιοίκητου χαρακτήρα των ΑΕΙ, τη διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού και της ενέργειας, την απαγόρευση διορισμού εξωκοινοβουλευτικών πρωθυπουργών, την καθιέρωση ορίου θητειών για τους βουλευτές, την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος και τη διαρκή διεύρυνση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών στη βάση της φιλοξενίας και της βοήθειας προς τόσους κατατρεγμένους ανθρώπους, τη στόχευση για μια ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος, τη βούληση ενίσχυσης των εξουσιών ελέγχου του Ευρωκοινοβουλίου και την επιδίωξη αποδυνάμωσης των εξωθεσμικών οργάνων της Ε.Ε.
04
03

Για την προγραμματική βάση των συμμαχιών μας

Διαμορφώνεται ένα πλαίσιο καυτών κοινωνικών και πολιτικών αναγκών και αιτημάτων, το οποίο -οι όποιες πολιτικές δυνάμεις επιθυμούν να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ- θα πρέπει να συνομολογήσουν, ώστε η νέα αυτή πολιτική και κοινωνική συμμαχία να έχει στέρεες βάσεις και να αποτελέσει ένα σχέδιο μακράς πνοής.
16
01

Δίνοντας τέλος στην εκπαιδευτική αδιοριστία μιας δεκαετίας

Η εκπαίδευση έχει στο μέλλον ανάγκη θέσμισης και επιπλέον μέτρων, όπως: α) Τη γενίκευση του μέτρου της μείωσης του αριθμού μαθητών ανά τμήμα -που ήδη ξεκίνησε από το δημοτικό και τη Γ΄ λυκείου-, τα προγράμματα αντισταθμιστικής εκπαίδευσης, την επιμόρφωση των υπηρετούντων εκπαιδευτικών, καθώς και την πλήρη συνταξιοδότηση τους όταν συμπληρώνουν 30χρόνια εργασίας. Δηλαδή ενεργειών που θα συμβάλουν στη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου και θα δημιουργήσουν επίπλέον νέες θέσεις εργασίας στη δημόσια εκπαίδευση. β) Την καθιέρωση της ψυχοπαιδαγωγικής εκπαίδευσης ως προαπαιτούμενου για το διορισμό στην εκπαίδευση, με έμφαση στα αντικείμενα Παιδαγωγικής ψυχολογίας, Γενικής διδακτικής, Ειδικής διδακτικής, Διαπολιτισμικής εκπαίδευσης και Οργάνωσης σχολικών μονάδων. γ) Το συνυπολογισμό στη διαδικασία επιλογής των εκπαιδευτικών της διδακτικής εμπειρίας που αποκτάται όχι μόνο στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία -όπως σήμερα αναγνωρίζεται- αλλά και στα φροντιστήρια, στα δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ, στα ωδεία κλπ, μετά την πλήρη και αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας, που ο ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά καθιέρωσε με απαρέγκλιτο στόχο την προστασία της εργασίας των 50.000 εργαζομένων σε αυτά. Ο δρόμος άνοιξε. Η ρωγμή για το οριστικό σπάσιμο των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση είναι μια πραγματικότητα. Οδηγός μας είναι η μεγάλη αλήθεια: οι εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών καθορίζουν και τις συνθήκες μάθησης των μαθητών.
17
09

Ένας από μας

Και η μεγάλη μέρα ήρθε. Και μαζί της ήρθαν οι πρώτες δηλώσεις για χαλάρωση, δηλαδή για μια πρώτη ανάσα των πονεμένων συμπατριωτών μας. Και νά, εμφανίζεται ο φίλος δυο μέρες μετά στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ με ένα χαμόγελο ίσαμε τα αυτιά. Αλλά δεν τού 'πε κανένας ένα μπράβο για ό,τι έκανε μέχρι τότε. Εκείνος ούτε που το πήρε είδηση. Άλλωστε ό,τι έκανε δεν το έκανε για το μπράβο. Για τους φτωχούς και τους αδύναμους το έκανε. Όμως, πίσω από το τεράστιο χαμόγελο του εγώ διέκρινα μια αδιόρατη θλίψη. Και γι' αυτό του είπα: “Καλά τα κατάφεραν οι υπουργοί μας, ρε σύντροφε, αλλά κι εμείς εδώ στη βάση αντέξαμε και στηρίξαμε το κόμμα. Έτσι δεν είναι;”. “Έτσι ακριβώς, σύντροφε. Έτσι και με το παραπάνω!” είπε και νόμισα πως εκείνη η αδιόρατη θλίψη που κρυβόταν πίσω απ’ το πλατύ του χαμόγελο, για μια στιγμή μονάχα, αχνόσβησε.