Γιώργος Κυρίτσης

28
04

Γιώργος Κυρίτσης: Η τούρτα του υπουργού

Αν στην Ελλάδα τον Σαμαρά το 2015 είχε διαδεχθεί μια κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτή τη στιγμή δεν θα είχαμε ούτε ΕΣΥ, ούτε νοσοκομεία για να αντιμετωπίσουμε την πανδημία. Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έκλεισε νοσοκομεία - έκλεισε κι αυτό το Λοιμωδών, που τώρα θα ήταν ακριβώς η στιγμή του. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πιστεύει -ο ίδιος τα λέει- ότι οι γιατροί περισσεύουν και ότι τα νοσοκομεία δεν χρειάζεται να μπορούν να κάνουν εξετάσεις στους ασθενείς. Οι διαμορφωτές κοινής γνώμης, που και για τις δύο κυβερνήσεις είναι τα ίδια πρόσωπα, παλιά ζητούσαν γκρέμισμα των δημόσιων νοσοκομείων. Η δε οικονομική μούσα του πρωθυπουργού αναρωτιέται γιατί θα πρέπει κατ’ αρχήν δημόσια Υγεία. Αν λοιπόν δεν είχε μεσολαβήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, που πρεσβεύει τα αντίθετα, και δεν είχε βάλει φρένο στην κατηφόρα και είχε ολοκληρωθεί το σχέδιο της Δεξιάς, τώρα θα ζούσαμε πολύ πιο εφιαλτικές μέρες. Οι περισσότερες χώρες, ακόμα και οι πιο πούρες νεοφιλελεύθερες, κάνοντας έστω την ανάγκη φιλοτιμία, μέσα στην πανδημία άλλαξαν ρότα, ενίσχυσαν τα δημόσια συστήματά τους και φρόντισαν την κοινωνική συνοχή τους. Ακόμα και η Ευρωζώνη έβγαλε αμοιβαίο χρέος. Υπάρχει μόνο μια χώρα που βαδίζει αποφασιστικά και αταλάντευτα στον δρόμο της διάλυσης της δημόσιας υποδομής, την αποστέρηση δηλαδή των δυνατοτήτων του κράτους να φροντίζει τη χώρα και την κοινωνία. Για να κάνεις σε τέτοιες εποχές τέτοιες κινήσεις, σημαίνει ότι πιστεύεις σ’ αυτές. Και χρειάζονται άνθρωποι σαν τον Κ. Χατζηδάκη, που την καταστροφή του κράτους την έχει για παράσημο, σαν αντεστραμμένος 17χρονος αναρχικός. Αν δεν ήταν πλούτος αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το θέμα ιδεολογικό. Αλλά ξέρουμε πώς κάνει μπίζνες η Δεξιά. Το εργασιακό είναι το επόμενο πεδίο που έχει ανατεθεί στον Κ. Χατζηδάκη. Σε αντίθεση όμως με τα προηγούμενα θύματά του, που η τύχη τους έμμεσα μόνο επηρέαζε τις ζωές των εργαζόμενων, τώρα ετοιμάζεται να παίξει ακριβώς μ’ αυτές.
26
04

Γιώργος Κυρίτσης: Η έρευνα της Θεσσαλονίκης και η σπουδή της κυβέρνησης

Στα τέλη Νοεμβρίου ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη εισαγγελική έρευνα για το δεύτερο κύμα της πανδημίας που χτύπησε την πόλη στα τέλη του φθινοπώρου με εκατόμβη νεκρών. Την παρέμβαση του εισαγγελέα προκάλεσε η καταγγελία του διευθυντή της Β' ΜΕΘ του νοσοκομείου "Παπανικολάου" Νίκου Καπραβέλου. Η έρευνα αφορά τον ρόλο της επιτροπής των λοιμωξιολόγων και η υπόθεση διαβιβάστηκε στην Αθήνα, όπου και η έδρα της επιτροπής. Το ίδιο διάστημα είχε ξεσπάσει και σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης και των τοπικών αρχών για το ποιος ευθύνεται για το μη έγκαιρο λοκντάουν και η συζήτηση είχε επικεντρωθεί στην εορτή του Αγ. Δημητρίου και τις εορταστικές εκδηλώσεις. Δήμος και περιφερειάρχης, αμφότεροι Ν.Δ., επέρριπταν την ευθύνη στην κυβέρνηση και διέψευδαν τις δικαιολογίες της κυβέρνησης ότι δεν είχε εισηγήσεις για τη λήψη μέτρων. Η υπόθεση αυτή είναι ένα παράδειγμα του τι θέλει να αποφύγει η κυβέρνηση και γιατί νομοθέτησε. Ο μη καταλογισμός ευθύνης, άρα και το ακαταδίωκτο για τα μέλη μιας επιστημονικής επιτροπής γνωμοδοτικού χαρακτήρα, δεν χρειαζόταν επιβεβαίωση. Η Δικαιοσύνη θα κατέληγε σε αυτό το συμπέρασμα χωρίς καθυστέρηση και θα έπρεπε να στραφεί σε αυτούς που αποφάσισαν, δηλαδή στην κυβέρνηση, στον Χαρδαλιά, στον Κικίλια, στους αρμόδιους γ.γ. που είναι μέλη των επιτροπών. Η κυβέρνηση δεν θέλει να τεθεί υπό διερεύνηση. Οπότε, αυτό που έκανε είναι να νομοθετήσει ασυλία για να μην ανησυχούν οι επιστήμονες και ταυτόχρονα να τους απαγορεύσει διά νόμου να καταθέσουν στη Δικαιοσύνη για το τι γινόταν στην επιτροπή. Μετά θα τους τα φορτώσει όλα. Ανησυχεί η κυβέρνηση; Μια κυβέρνηση που απαγορεύει διά νόμου στη Δικαιοσύνη να ερευνήσει μια υπόθεση, ανησυχεί.
11
04

Γιώργος Κυρίτσης: Δύο πρώην συζητούν το μέλλον του Μητσοτάκη

Η Ν.Δ. επέλεξε επί 40 χρόνια το Δόγμα Μολυβιάτη, ήτοι «όλα γειωμένα μέχρι να καλυτερεύσουν οι συνθήκες», για να έχει το κεφάλι της ήσυχο. Δεξιός πολιτικός που θα κατηγορηθεί ότι έδωσε κάτι στην Τουρκία δεν έχει μέλλον. Τώρα πέφτουν προειδοποιητικές βολές. Η σχεδόν γλοιώδης προσπάθεια της Ε.Ε. να επαναπροσεταιριστεί τον Ερντογάν, με αιχμή τη συμφωνία για το προσφυγικό, είναι εξόχως ανησυχητική, πολλώ μάλλον που η Ελλάδα δεν συμμετέχει σε αυτήν τη διαπραγμάτευση και που ο Ερντογάν φτύνει επιδεικτικά τις «δυτικές αξίες» Το Δόγμα Μολυβιάτη ήταν νοητό κατά την περίοδο που η Τουρκία δεν είχε το ειδικό βάρος να σύρει την Ελλάδα σε μια διαδικασία εάν η Ελλάδα δεν ήθελε. Σήμερα, αυτό δεν ισχύει. Συνεπώς χρειάζεται άλλη, πιο δραστήρια και ευέλικτη πολιτική. Ο Μητσοτάκης, ανήμπορος να εκπονήσει μια ενεργό πολιτική, πάει κατευθείαν να πέσει στην παγίδα Ερντογάν. Αυτό μπορεί να μην του επιτραπεί, αλλά σίγουρα δεν θα του συγχωρεθεί από μια παράταξη που στο φαντασιακό της θα πάρει πίσω την Πόλη.
28
03

Γιώργος Κυρίτσης: Ο σωστός και ο λάθος τρόπος

Στις αρχές του μήνα το προοδευτικό αμερικανικό περιοδικό Nation δημοσίευσε ένα άρθρο για τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουν οι Δημοκρατικοί στις πολιτειακές εκλογές του 2022. «Υπάρχουν δύο τρόποι», λέει το Nation έχοντας μελετήσει τις πολιτειακές καμπάνιες των προεδρικών εκλογών, «ο σωστός και ο λάθος». Ο σωστός τρόπος είναι η τακτική κινητοποίησης από κοινού προοδευτικών λευκών, μαύρων και μειονοτήτων ώστε να πάνε στην κάλπη.  Όπου εφαρμόστηκε αυτή η στρατηγική οι Δημοκρατικοί κέρδισαν και με Ομπάμα και με Μπάιντεν σε ρεπουμπλικανικές πολιτείες. Ο λάθος τρόπος, ο οποίος επίσης εφαρμόστηκε, χωρίς νικηφόρα αποτελέσματα, ήταν να απευθυνθούν καθησυχαστικά και κατά βάσιν στους λευκούς ψηφοφόρους του Τραμπ. Αυτή η ανάλυση θα μπορούσε να φανεί πολύ χρήσιμη στον ΣΥΡΙΖΑ. Δείχνει δηλαδή ότι πρέπει να στρέψει το ενδιαφέρον του όχι μόνο σε αυτούς που ψήφισαν το 2019, αλλά και σε αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν. Και φυσικά στους νέους, οι οποίοι μετά τα Μνημόνια βιώνουν τραυματικά και την πανδημία. Οι νέοι σήμερα έχουν και ενδιαφέρον για τα κοινά και διαθεσιμότητα για ένταξη σε προσπάθειες και αριστερή σε γενικές γραμμές ματιά, σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασε πρόσφατα το Ινστιτούτο Πουλαντζά, αλλά όπως δείχνει -για όσους θέλουν να δουν- και ο δρόμος. Κοντολογίς υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος στην Αριστερά που δεν πείσθηκε να ψηφίσει ή να ξαναψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ το 2019, ο οποίος θα πρέπει να πεισθεί και να συστρατευθεί. Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να κάνει πάρα πολλά πράγματα για να κερδίσει ψηφοφόρους που επέλεξαν το 2019 τον Μητσοτάκη. Για δύο λόγους: Ο ένας είναι ότι όσοι έχουν διάθεση μετακίνησης στον έτερο πόλο, λόγω ματαίωσης προσδοκιών, τιμωρίας της Ν.Δ., θα ψηφίσουν κατά πάσαν πιθανότητα ΣΥΡΙΖΑ διότι είναι το αντίπαλο δέος και είναι διαφορετικός. Ο άλλος λόγος είναι πως η Ν.Δ. είναι πιο πιθανό να χάσει ψηφοφόρους προς τα δεξιά παρά προς τα αριστερά. Συνεπώς ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει απλώς να συσπειρώσει όσο το δυνατόν περισσότερους αριστερούς και προοδευτικούς ψηφοφόρους. Και ενώ οι πολιτικά και κοινωνικά προοδευτικοί μη αριστεροί δεν έχουν άλλη λύση, θα προτιμήσουν τον Τσίπρα από τη Φώφη, για τους αριστερούς ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει να ανταγωνιστεί και άλλα κόμματα. Μην ξεχνάμε ότι εκλογές με απλή αναλογική φυσικά και δεν θα δημιουργήσουν αυτόματες συσπειρώσεις. Επιλογές όπως η υπερψήφιση του νομοσχεδίου Γεωργιάδη για το Ελληνικό σίγουρα δεν βοηθούν σε αυτήν την κατεύθυνση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην θέλει να υπερασπιστεί το έργο του και το γεγονός ότι ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από τις επιλογές του Μητσοτάκη, και μάλιστα στην εμβληματική πολιτική σύγκρουση για το Ελληνικό. Εκεί που έδειξε ότι μέσα σε Μνημόνιο μπόρεσε να κάνει το καλύτερο. Και αυτό το απεμπόλησε. Γιατί; Για να μην έχουν να λένε; Θα βρουν να λένε ούτως ή άλλως. Το θέμα είναι να δείχνεις ότι δεν μασάς, ότι είσαι σταθερός και φυσικά διαφορετικός.
20
03

Γιώργος Κυρίτσης: Η κατιούσα

Η τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι αν είχαμε ακούσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τις ΜΕΘ, θα είχαμε πετάξει δεκάδες εκατομμύρια, θα κυνηγάει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον ίδιο για πάντα ως παράδειγμα αναισθησίας και έλλειψης επαφής με το περιβάλλον. Την ίδια ώρα, βέβαια, η κυβέρνηση συνέχισε τις μπίζνες και την εξόφληση πολιτικών γραμματίων στους οικονομικούς υποστηρικτές της. Η κυβέρνηση μπορούσε να κάνει διαφορετικά, καθώς λόγω πανδημίας είχε τη δυνατότητα, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, να ξοδέψει λεφτά για την οικονομία και την κοινωνία. Προτίμησε να τα κάνει λίστες Πέτσα και διαφήμιση μιας εικονικής πραγματικότητας. Η κυβέρνηση έχει πλέον στα χέρια της μόνο δύο εργαλεία: τα ΜΜΕ και τις ορδές του Χρυσοχοΐδη. Και αυτό που επιχειρεί είναι όχι να αναστήσει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, αυτό πάει πια, βρόμησε, αλλά να συγκρατήσει τον πιο σκληρό δεξιό πυρήνα του κόμματος, το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει παραδώσει στην ακροδεξιά και ψεκασμένη πτέρυγα, αν υποθέσουμε ότι το ήλεγχε ποτέ. Αυτή η συνθήκη, "μπάτσοι - τιβί" συνθηματολογικά, έχει ξαναϋπάρξει στο παρελθόν και δεν τους βγήκε. Ούτε τώρα, ως ξαναζεσταμένο φαΐ, θα τους βγει.
05
02

Γιώργος Κυρίτσης: Στο μυαλό του σχολάρχη

Η Ν. Κεραμέως φρόντισε ήδη να εξομοιώσει τα πτυχία των τριετών κολεγίων χωρίς Πανελλαδικές εξετάσεις με τα τετραετή και πενταετή πτυχία πανεπιστημίων και πολυτεχνείων. Δεν έφτανε όμως αυτό, δηλαδή η νομική αναβάθμιση των κολεγίων. Χρειάζεται και η πελατεία για την εξασφάλιση της οποίας χρειάζονται δύο πράγματα τα οποία η κυβέρνηση δίνει στους σχολάρχες με το νομοσχέδιο Κεραμέως. Πρώτον, να υποβαθμιστούν και να ελεεινολογηθούν τα δημόσια ΑΕΙ. Για να γίνει αυτό σε ιδρύματα που κατέχουν επίζηλες θέσεις στις διεθνείς κατατάξεις -το ΕΚΠΑ, π.χ., είναι στα 50 πρώτα από τα πάνω από 3.000 πανεπιστήμια της Ευρώπης-, η κυβέρνηση δουλεύει τη θεωρία της ανομίας. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η παραβατικότητα στα πανεπιστήμια δεν είναι παρά το 0,1% ή ένα τοις χιλίοις αν προτιμάτε, της συνολικής εγκληματικότητας στη χώρα. Ας είναι καλά τα στερεότυπα και η προπαγάνδα δεκαετιών. Το δεύτερο που χρειάζονται, περισσότερο ίσως από οτιδήποτε άλλο, οι μεγαλοκαρχαρίες της ιδιωτικής εκπαίδευσης είναι έτοιμη πελατεία. Με το νομοσχέδιο Κεραμέως θα κλείσουν δεκάδες πανεπιστημιακά τμήματα, πιθανόν και ολόκληρα πανεπιστήμια. Υπολογίζεται ότι φέτος θα βρουν θέση με Πανελλαδικές στα δημόσια ΑΕΙ 24.000 λιγότεροι απόφοιτοι Λυκείου σε σχέση με πέρυσι και η κατάσταση, αν περάσει το νομοσχέδιο Κεραμέως, θα επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια. Πολλές φορές πολλές κυβερνήσεις έχουν προσπαθήσει να βάλουν στο χέρι το δημόσιο πανεπιστήμιο και να προωθήσουν αντιμεταρρυθμίσεις στον χώρο της Παιδείας. Από τον αλήστου μνήμης Ν. 815 που καταργήθηκε ψηφισμένος μέχρι τους διάφορους Νόμους Κοντογιαννόπουλου, Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου που αναπαύονται στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Εκεί θα καταλήξει και το νομοσχέδιο Κεραμέως.
17
01

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα Rafale

Τα Rafale που αγοράζουμε σήμερα θα είναι αξιοποιήσιμα από την Πολεμική Αεροπορία ύστερα από τρία χρόνια το λιγότερο, έχοντας στο μεταξύ απορροφήσει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό απαραίτητους για τον ήδη υπάρχοντα αεροπορικό στόλο. Αυτό σημαίνει ότι στο προβλεπτό μέλλον και στα συγκεκριμένα άμεσα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα δεν συμβάλλουν στην αποτρεπτική ικανότητα της Πολεμικής Αεροπορίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση δεν παρασύρθηκε από αυτήν την ύποπτα αρπακολλατζίδικη πρακτική. Προτίμησε, με τα περιορισμένα οικονομικά μέσα που διέθετε, να μειώσει την πολυτυπία και εκσυγχρονίσει τον υπάρχοντα (τεράστιο) στόλο μαχητικών F16 που διαθέτει η χώρα, επιδιώκοντας να τα διατηρήσει αξιόμαχα για τα επόμενα αρκετά χρόνια που θα κρατήσει η διαδικασία αντικατάστασής τους από έναν νέο τύπο μαχητικού. Διότι τα σοβαρά κράτη δεν αγοράζουν πανάκριβα και κρίσιμα οπλικά συστήματα δι’ απλής δηλώσεως του πρωθυπουργού, αλλά μέσα από εξαντλητική αξιολόγηση και διαπραγμάτευση. Ειδικά μάλιστα χώρες που, όπως η Ελλάδα, βρίσκονται σε ασταθές διεθνές περιβάλλον και "ψωνίζουν όπλα χονδρική" δεν παρακαλάνε, αλλά τις παρακαλάνε και σε κάθε περίπτωση επιτυγχάνουν μεγάλο ποσοστό εγχώριας κατασκευής, τεχνογνωσία κ.λπ. Χρησιμοποιούν μια τέτοια μεγάλη αγορά ως σκαλωσιά για να χτίσουν δίπλα της τη δική τους υποδομή στην κατεύθυνση της απεξάρτησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πρακτικής είναι η ίδια η γειτονική Τουρκία. Στη Βουλή, στη -σημειωτέον κατεπείγουσα- συζήτηση για τα Rafale, οι ομιλητές από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ απαρίθμησαν και ανέπτυξαν πλήθος λόγους για τους οποίους η αγορά των γαλλικών μαχητικών πάσχει, τόσο επί της ουσίας όσο και στο επίπεδο της σύμβασης. Παρ’ όλα αυτά, η απόφαση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο, επικαλούμενος την πατριωτική ευθύνη και για να μην έχουν να λένε η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της. Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους όμως θα έπρεπε να κάνει ακριβώς το αντίθετο.
15
12

Γιώργος Κυρίτσης: Η κόκκινη γραμμή του χρήματος

Σε χώρες όπως η Γαλλία ή το Ισραήλ, γίνονται κατ’ οίκον έρευνες σε πρωθυπουργούς και προέδρους εν ενεργεία. Εδώ τα οικονομικά και περιουσιακά των πολιτικών και των ευρύτερων σογιών τους θεωρούνται απολύτως ιδιωτική τους υπόθεση και η ενασχόληση με αυτά τα θέματα καταγγέλλεται ως πολιτική κατινιά. Φτάνουν μάλιστα να επιχειρηματολογούν και η μυθριδατισμένη κοινή γνώμη να αποδέχεται ως δικαιολόγηση του πλουτισμού των πολιτικών ακριβώς το γεγονός ότι είναι πολιτικοί. Σου λέει "μα είναι υπουργός και ο πατέρας του ήταν επίσης υπουργός, το ίδιο και ο παππούς του", άρα δικαιολογείται το να έχει συγκεντρώσει μια αμύθητη περιουσία. Τι είναι όμως αυτό πέραν μιας ομολογίας ότι η πολιτική είναι μέσο αθέμιτου πλουτισμού με κομπίνες, διαπλοκές και μίζες; Στις ελάχιστες περιπτώσεις που οι ερωτήσεις είναι ενοχλητικά επίμονες, η συνήθης απάντηση είναι ότι "έκανε πλούσιο γάμο, πήρε μεγάλη προίκα", στην ίδια ακριβώς συχνότητα με την οποία οι μαυραγορίτες και λοιπά καθάρματα της Κατοχής, που έπαιρναν τα σπίτια του κόσμου για μισό ντενεκέ λάδι ή τις εβραϊκές περιουσίες, είχαν κάνει περιουσίες επειδή "κέρδισαν το λαχείο". Περιττό να παρατηρήσει κανείς ότι, στην ταλαίπωρη γωνιά του κόσμου που ζούμε, οι δύο κατηγορίες, δηλαδή οι μαυραγορίτες και τα διάφορα μετεμφυλιακά "τζάκια" της πολιτικής και επιχειρηματικής Δεξιάς τέμνονται εξ αίματος ή εξ αγχιστείας σε βαθμό προκλητικό. Με αυτήν την έννοια, η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ να φέρει στη Βουλή τροπολογία με την οποία οι πολιτικοί αλλά και οι άλλες κατηγορίες που υπόκεινται σε δήλωση πόθεν έσχες θα υποχρεούνται να περιγράφουν και την κίνηση της δανειακής τους κατάστασης είναι και σωστή και λογική. Δεν είναι λίγες άλλωστε οι περιπτώσεις κορυφαίων της Ν.Δ., με πρώτον και καλύτερον τον ίδιο τον σημερινό πρωθυπουργό, που έχουν παρεξηγήσιμα χαλαρή σχέση με τα, συνήθως τεράστια, δάνειά τους. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε με ποιο επιχείρημα οι τράπεζες κάνουν αβαβά τις οφειλές τους, την ίδια στιγμή που παίρνουν για πενταροδεκάρες τα σπίτια των λαϊκών οικογενειών.
05
12

Γιώργος Κυρίτσης: Πολιτική με πτώματα

Η «πολιτική με πτώματα» αρχίζει με το λεγόμενο "whataboutism", δηλαδή την συνεχή ανακίνηση του θέματος, όταν το αντικείμενο της συζήτησης είναι τελείως άσχετο. Η πιο κλασική περίπτωση μέχρι το Μάτι ήταν το κλασικό «για την  Marfin  δεν λέτε τίποτα» που ήταν η μόνιμη επωδός της Δεξιάς και των ΜΜΕ της ανεξαρτήτως του θέματος της συζήτησης. Μετά την τραγωδία στο Μάτι, ήταν οι νεκροί της πυρκαγιάς τους οποίους επέσειαν σε κάθε θέμα, από την εξωτερική πολιτική μέχρι την φορολογία, αλλά και σήμερα, ως αντιπερισπασμό στους νεκρούς της πανδημίας. Αυτή η τελευταία περίπτωση της σύγκρισης των νεκρών στις δύο περιπτώσεις, είναι ίσως και η πιο χυδαία εκδοχή της «πολιτικής με πτώματα», αν εξαιρέσει κανείς τους πανηγυρισμούς όταν οι νεκροί είναι περισσότεροι αλλού απ’ όσοι εδώ, που και αυτό το κάνει η ΝΔ, συστηματικά μάλιστα Είναι λοιπόν σαφές ότι η ΝΔ και το επικοινωνιακό της σύμπαν, έκαναν επιθετικά και κάνουν αμυντικά πλέον "πολιτική με πτώματα". Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τέτοιου είδους πολιτική. Φυσικά δεν αδιαφορεί για τους νεκρούς της πανδημίας, αποτελούν άλλωστε το μέτρο της αποτυχίας της πολιτικής της κυβέρνησης σε ένα κορυφαίο θέμα για το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει προτάσεις και προειδοποιήσεις και το οποίο βρίσκεται εν εξελίξει. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τους έχει κάνει σημαία τους νεκρούς, ούτε έχει μπει στη λογική "ο Μητσοτάκης έχει προκαλέσει ήδη 20 Μάτια", ούτε επικαλείται τους νεκρούς της πανδημίας σε άσχετα θέματα, για να θολώσει τις επιδόσεις της σημερινής κυβέρνησης σε άλλους τομείς, αν υποτεθεί ότι υπάρχει κάποιος τομέας που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει να προβάλει επιτυχία. Η εξέλιξη της πανδημίας και η παροιμιώδης ανικανότητα του «επιτελικού κράτους» να την αντιμετωπίσει ωθεί την κυβέρνηση να επιχειρεί να επιβάλει «σιγή ασυρμάτου» και μια εικόνα επίπλαστης κανονικότητας που εν προκειμένω, όχι μόνον δεν βοηθά αλλά κάνει και κακό στη συνολική προσπάθεια. Είναι προφανές ότι η ψευδής αναλογία που εκβιάζει η κυβέρνηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.
04
11

Εθνικό και κοινωνικό

Δεν πρέπει, λοιπόν, να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι διαφορετικές απόψεις στα θέματα αυτά μπορούν να αποκτήσουν κυρίαρχη σημασία ούτε το γεγονός ότι συχνά διχάζουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια νέα καμπή των ελληνοτουρκικών και αυτό είναι λογικό να εξάπτει τα πνεύματα, αλλά είναι εκτός λογικής να συσκοτίζει την πραγματικότητα σε τέτοιον βαθμό ώστε να μην μπορούμε να δούμε ότι πρόκειται για μια τελείως διαφορετική συνθήκη, καθώς ούτε η Ελλάδα ούτε -κυρίως- η Τουρκία ούτε το διεθνές περιβάλλον και οι "υπερδυνάμεις" είναι αυτό που ήταν μέχρι πριν από δέκα - είκοσι χρόνια. Συνεπώς τα τελευταία που θα έπρεπε να επικαλούμαστε είναι η παγωμένη εικόνα και τα αναλυτικά εργαλεία του παρελθόντος (π.χ. ρόλος ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) και το "ένδοξο παρελθόν" της εξασφαλισμένης ισορροπίας 7 προς 10. Αν μείνουμε σε αυτά, θα βρεθούμε προ εκπλήξεων και νέου διχασμού.