Micro

06
05

Δημήτρης Πουλικάκος: “Μετά βαθείας θλίψεως, Χωρίς τα σέβη μου”

Μαζί λοιπόν μ'αυτούς, μουσικούς, συνθέτες ,τραγουδοποιούς,τραγουδιστές, ποιητές, ηθοποιούς, χορευτές, τεχνικούς του θεάματος και του ακροάματος, κι επειδή πολύ καλά γνωρίζω (και ασφαλώς κι εσείς η ίδια), για το πόσο θα φροντίσετε εσείς και η πολιτεία, τον κλάδο μας, με την ίδια "ευαισθησία" -είμαι σίγουρος- την οποία έχει επιδείξει η πολιτεία αυτή, για ανθρώπους που έχουν ακόμη περισσότερο ανάγκη φροντίδας από μάς, όπως οι άστεγοι και οι άποροι, τα γερόντια και οι εν ιδρύματι, οι φυλακισμένοι, οι τσιγγάνοι μας, οι ξένοι, πρόσφυγες, μετανάστες κλπ στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε κρατητήρια κλπ ,αλλά και οι αγρότες, μαζί με τις χιλιάδες άνεργους που ήδη υπάρχουνε, αλλά και τους χιλιάδες που θα δημιουργήσει η πολλή φροντίδα σας, και επίσης γνωρίζοντας πως όσο και να φωνάζουμε, κι εμείς οι χορεύτριες, αλλά και οι υπόλοιποι πληττόμενοι, "στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα". Γι'αυτό λοιπόν το λόγο -ακριβώς- σας γράφω κι εγώ, κυρία και κύριοι υπουργοί μου και πρωθυπουργοί μου!!!
03
05

Πάνος Σκουρλέτης: Επί προσωπικού…

Η ευκολία με την οποία αναπαράγεται τις τελευταίες ώρες ένα ανυπόστατο και ανυπόγραφο σχόλιο που αναρτήθηκε στο site «ΑΠ» του γνωστού κ. Λακόπουλου, με υποχρεώνει να διευκρινίσω τα εξής: Προφανώς και ουδέποτε ζήτησα από το προεδρείο της Κ.Ο. στο οποίο συμμετέχω με βάση τη θεσμική μου ιδιότητα, να αποσύρει την Ερώτηση που κατατέθηκε με πρωτοβουλία του συντρόφου Χρήστου Γιαννούλη. Απλώς θεώρησα πολιτικά άστοχο να εστιάζουμε αποκλειστικά στην εφημερίδα Documento, τη στιγμή που το θέμα της αδιαφανούς, σκανδαλώδους και μεροληπτικής διάθεσης των είκοσι εκατομμυρίων ευρώ, εκ μέρους της κυβέρνησης, συνιστά ένα κατεξοχήν ζήτημα δημοκρατίας και δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο έντυπο. Ζήτησα η Ερώτηση, η οποία δεν είχε κατατεθεί μέχρι τότε, να αναπροσαρμοσθεί και να συμπεριληφθούν σε αυτή και άλλα site και έντυπα που δεν έτυχαν της παραμικρής ενίσχυσης από την κυβέρνηση επειδή δεν της είναι αρεστά, καθώς και να ζητηθούν αναλυτικά στοιχεία που πήγαν τα είκοσι εκατομμύρια. Ανέφερα δε ενδεικτικά την ΑΥΓΗ και άλλα έντυπα και site. Είναι φανερό πως η κυβέρνηση της ΝΔ χτίζει τις νέες σχέσεις διαπλοκής με τους φίλους της, καναλάρχες και λοιπούς κατόχους Μέσων ενημέρωσης, στην περίοδο του κορονοϊού. Η πρότασή μου έγινε αποδεκτή από το προεδρείο της Κ.Ο. ωστόσο στο τελικό κείμενο της Ερώτησης δεν συμπεριελήφθη κανένα άλλο Μέσο. Αυτός ήταν και ο λόγος που τελικώς, παρόλο ότι επέμενα μέχρι τελευταία στιγμή, εγώ και άλλοι σύντροφοι δεν βάλαμε την υπογραφή μας Δεν μου προξενεί εντύπωση ούτε το σχόλιο, ούτε η αξιοποίησή του από εχθρούς και «φίλους». Μας έχουν συνηθίσει σε επιθέσεις αλλά και σε χολερικά σχόλια, «φιλικές συμβουλές» που έναν και μόνο σκοπό έχουν, να διχάσουν, να δηλητηριάσουν, να απαξιώσουν και τελικώς να χειραγωγήσουν τον χώρο μας. Πάντα πίστευα στην ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση στη βάση αρχών. Είμαι φανατικός των συλλογικών δημοκρατικών διαδικασιών και σιχαίνομαι το παρασκήνιο. Αυτό έκανα πάντα αυτό θα εξακολουθήσω να υπηρετώ. Αυτά τα λίγα ως οφειλόμενες εξηγήσεις.
30
04

Θανάσης Καμπαγιάννης: «Ο Βασίλης Δημάκης νίκησε γιατί είχε όλες και όλους εσάς»

Το τηλέφωνο χτύπησε, το Συμβούλιο είχε συνεδριάσει "διά περιφοράς" και η απόφασή του ήταν η εξής: "Το Συμβούλιο των Φυλακών Γρεβενών κάνει δεκτό το αίτημα του κρατούμενου, ήτοι τη μεταγωγή του σε κατάστημα κράτησης πλησίον του ακαδημαϊκού ιδρύματος στο οποίο σπουδάζει". Ο Βασίλης ετοιμάζει τη δήλωση λήξης της απεργίας πείνας και δίψας. Νίκησε γιατί είχε όλες και όλους εσάς: είχε τους καθηγητές του, τους συμφοιτητές του, τον κόσμο που κινητοποιήθηκε, έβγαλε ψηφίσματα, υπέγραψε, μίλησε ανοιχτά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πρόεδρο του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Κυριάκο Αθανασίου και όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, που έσωσαν μια ζωή: απέδειξαν ότι είναι δάσκαλοι. Και αυτή είναι μια μεγάλη λέξη.
28
04

Τομέας Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ: Αντικείμενο μιας εκδικητικής μανίας ο Β. Δημάκης

Ο Βασίλης Δημάκης υπερασπίστηκε ειρηνικά το δικαίωμα του ίδιου και των συγκρατουμένων του , για μια στοιχειώδη υγιειονομική φροντίδα μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των φυλακών και μάλιστα εν μέσω κορωνοϊού. Μεταφέρθηκε από τον Κορυδαλλό, βίαια και χωρίς κανέναν νόμιμο λόγο στις φυλακές Γρεβενών και κλείστηκε στο πειθαρχείο , χωρίς καμία δυνατότητα επαφής με το Πανεπιστήμιο και την σχολή του. Για να διαμαρτυρηθεί ξεκίνησε απεργία πείνας και δίψας. Η ζωή του Βασίλη κρέμεται απολύτως σε μία κλωστή.Ο εξασθενημένος από την προηγούμενη απεργία οργανισμός του κινδυνεύει με κατάρρευση την κάθε στιγμή που περνά. Δύο χρόνια πριν, τον Απρίλη του 2018 και μετά από 31 ημέρες απεργίας πείνας, η επιμονή του, αλλά και ένα πλατύ κίνημα συμπαράστασης , άνοιξαν το δρόμο για την ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων. Τον δρόμο που η σωφρονιστική γραφειοκρατία και ένα αντιδραστικό κατεστημένο κρατούσε κλειστό, καθυστερώντας ή και υπονομεύοντας ανοιχτά τις οποίες νομοθετικές πρωτοβουλίες και τα όποια θετικά μέτρα νομοθετούσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα τα μέτρα που με πολλές δυσκολίες και καθυστερήσεις εφαρμόστηκαν , όπως οι πρόνοιες για την πρόσβαση των κρατουμένων στην εκπαιδευτική διαδικασία και οι όποιες προσπάθειες εξανθρωπισμού της ζωής τους, είτε σιωπηρά παραβιάζονται είτε ηχηρά και βίαια καταργούνται. Στον Σωφρονιστικό Μεσαίωνα , που επιχειρεί να επιστρέψει την χώρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας , με πλήρη υπαγωγή της σωφρονιστικής πολιτικής από το υπουργείο Δικαιοσύνης στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης ( κατ’ ευφημισμό Προστασίας του Πολίτη ) καθώς και με βασικό εργαλείο τις πράξεις και τις εγκληματικές παραλείψεις, της Γ.Γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής, η περίπτωση του Βασίλη Δημάκη είναι χαρακτηριστική. Αντί αυτός , να αξιοποιηθεί ως το υπόδειγμα ενός ανθρώπου που αγωνίζεται, διεκδικεί, σπουδάζει, βελτιώνεται σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και στερούμενος την ελευθερία του…. γίνεται αντίθετα θύμα διωγμού και αντικείμενο μιας εκδικητικής μανίας που ξεσπά, σε όσους,ες διατηρώντας την προσωπική τους αξιοπρέπεια, αγωνίζονται ταυτόχρονα για την συλλογική αξιοπρέπεια, λειτουργώντας με αισθήματα δικαιοσύνης και αλληλεγγύης. Αν αυτές οι λέξεις , αποτελούν άγνωστες λέξεις για αυτούς που κυβερνούν , κατανοούν τουλάχιστον τις συνέπειες μίας τραγικής εξέλιξης, αν άμεσα δεν αποδοθεί στον Βασίλη Δημάκη το δικαίωμα να παρακολουθήσει την Σχολή του επιστρέφοντας στον Κορυδαλλό;
27
04

Πάνος Λάμπρου: Για τον Γιώργο Πιαντέ…

Τον Γιώργο τον γνώρισα για πρώτη φορά πριν 45 ολόκληρα χρόνια. Εγώ ήμουν στον "Ρήγα" και ο Γιώργης στην ΚΝΕ. Διαφορετικές επιλογές, άλλες πορείες.... Πέρασαν τα χρόνια και ήρθε η συνάντηση της αριστεράς, των πολλαπλών ιδεολογικών ρευμάτων. Βρεθήκαμε στον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κοινό δρόμο, με τις αντιφάσεις, με τις διαφορές του, αλλά και με την πεποίθηση ότι μόνο έτσι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και έγιναν από τότε πολλά. υπήρξαν νίκες, χαρές, ήττες, μια συναρπαστική κοινωνική και πολιτική περιπέτεια. Ο Γιώργος, όπως πολλοί είπαν από το πρωί, ήταν ο άνθρωπος πίσω (εγώ θα έλεγα μπροστά) από κάθε συγκέντρωση. Ήταν ο άνθρωπος, που κάλυπτε κενά ή που δεν άφηνε να φαίνονται. Ένας αφανής εργάτης της κοινής μας υπόθεσης, της αριστεράς. Ο Γιώργος ήταν και πολλά άλλα. Ο άνθρωπος του καλού μεζέ, της παρέας και ας μην μίλαγε πολύ, του Ολυμπιακού (αμέτρητες οι συζητήσεις για την ομάδα), της ιδιαίτερης πατρίδας του της Λήμνου, την οποία λάτρευε και τόσα άλλα... Ο Γιώργος, όμως, ήταν και κάτι περισσότερο. Ήταν αδελφός μου και ας διαφωνούσαμε συχνά. Ήταν ο πατέρας (και) των δικών μου παιδιών, του Κώστα και του Βασίλη. Ήταν ο άντρας της αγαπημένης μου αδελφής της Βάσως, που στάθηκε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία, την ύστερη ανάσα... Ο άνθρωπος αυτός, ο Γιώργης, ακόμα και τις τελευταίες στιγμές δεν λύγισε. Ήξερε που πάει, είχε επίγνωση του οδυνηρού τέλους. Και έδωσε οδηγίες. Οδηγίες για το φινάλε... Περήφανο, ασυμβίβαστο, συμβατό με τη ζωή του. Πολιτική κηδεία, καύση και η στάχτη του να σκορπιστεί στον άνεμο, να γίνει ένα με αυτόν... Ο Γιώργος Πιαντές ήταν ο γαμπρός μου...
20
04

20 Απριλίου 1914: Η «σφαγή του Λάντλοου» – Ο ήρωας του εργατικού κινήματος Λούης Τίκας (Video)

Ηταν Δευτέρα του Πάσχα. Στον καταυλισμό των απεργών αφού την προηγούμενη γιόρτασαν το ελληνικό Πάσχα κοιμόντουσαν. Οι ένοπλοι της εταιρίας απαίτησαν να τους παραδοθούν δυο Ιταλοί συνδικαλιστές. Οι απεργοί αρνήθηκαν. Ο Τίκας, ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ (Karl Linderfeld) κρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο. Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα.
19
04

Πάνος Λάμπρου: Από το «περιθώριο» στο «κέντρο» της πολιτικής

Ο Περικλής ήταν αριστερός, κομμουνιστής, αναρχικός, όλα μαζί, μπερδεμένα και ξεκάθαρα. Μπερδεμένα στο μυαλό πολλών, αλλά στο δικό του ξεκάθαρα. Είχε κατηγορηθεί για πολλά. Η παρουσία του στο «κέντρο της πολιτικής» δεν ήταν συμβατή με την κόψη του, με τον τρόπο που μίλαγε, που σκεφτόταν, που έγραφε. Δημοσίευμα του 1989 έλεγε ότι ήταν ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη ή κάτι τέτοιο. Εύκολος στόχος για δόλιους και ανόητους… Αριστερός και αντιεξουσιαστής, μποέμ και ελευθεριακός, ζωή στην Γαλλία, βασανιστήρια στη χούντα, ανθρωποφύλακες. Πόσα στοιχεία πια… Ταίριαζε το προφίλ, έτσι τον είδαν, έτσι ήθελαν να τον δουν αυτοί, που ήταν στην απέναντι όχθη. Η κατηγορία κατέρρευσε, όπως τόσες άλλες, αλλά ο Περικλής δεν τρόμαξε, συνέχισε το δρόμο του, άλλοτε μοναχικό, άλλοτε συλλογικό, πάντα όμως στην ίδια κατεύθυνση, με τον ίδιο στόχο, από την άκρη στο κέντρο και ανάποδα, από το κέντρο στο περιθώριο. Αλλά τώρα ο Περικλής έφυγε. Πήρε μαζί του πολλά και μας άφησε ως παρακαταθήκη πολλά. Το συγγραφικό του έργο, την αρθρογραφία του, τη οξυδερκή και αιρετική ματιά του, τη μαχητικότητα, την επιμονή, την άρνηση, τη θέληση για ζωή και για κραιπάλες.
13
04

Γιώργος Μπουγελέκας: Έξοδος

Το καλοκαίρι σαν λύτρωση το περιμέναμε. Ο χειμώνας, όπως οι περισσότεροι τελευταία, μας βασάνισε αλύπητα. Όμως εμείς ελπίζαμε. Είχαμε συνηθίσει να ελπίζουμε. Μας είχε γίνει σαν χρόνιο νόσημα. Υπομονή και ελπίδα. Άραγε γιατί; Και τα χρόνια πέρναγαν και οι ελπίδες σταθερά έσβηναν, ώσπου κάποιος Μεσσίας, είπε: –Εδώ, δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα. Οι ελπίδες μας είναι μάταιες. Χρωστάμε στον εαυτό μας μιαν έξοδο. Αυτά ακούσαμε απ' τα χείλη του, πήραμε τους διαβήτες στα χέρια μας και βγήκαμε έξω από τα τείχη στα ανοιξιάτικα λιβάδια των ονείρων μας.
05
04

Τζ. Μ. Κουτσί: «Κατηγορώ» για τα στρατόπεδα τιμωρίας των αιτούντων άσυλο

«Η πέραν των συνόρων μετανάστευση», σχολιάζει στο NYRB ο Τζ. Μ. Κουτσί, «είναι μια πραγματικότητα στον σημερινό κόσμο και οι ροές θα αυξάνονται όσο η Γη θα υπερθερμαίνεται, όσο τα παλιά βοσκοτόπια θα μεταμορφώνονται σε ερήμους και η θάλασσα θα καταπίνει ολόκληρα νησιά. Απέναντι σ’ αυτό το παγκόσμιο ιστορικό φαινόμενο υπάρχουν τρόποι αντίδρασης μπερδεμένοι, μπελαλίδικοι, αλλά ανθρωπιστικοί – ή τουλάχιστον ανθρώπινοι – ακριβώς όπως υπάρχουν και τρόποι αντιμετώπισης νοικοκυρεμένοι, καθαροί, αλλά απάνθρωποι». Ο Μποοχανί το καταλαβαίνει και το καταγράφει ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι «δίχως χαρτιά» («sans papiers») σύντροφοί του στο Μανούς, από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Κουρδιστάν, το Ιράκ, τη Σομαλία, τον Λίβανο, το Μιανμάρ κ.α., είναι όμηροι που χρησιμοποιούνται «για να ξυπνούν τον φόβο, για να τρομάζουν τους συμπατριώτες τους και να τους αποτρέπουν από το να κατευθύνονται στην Αυστραλία». Στο Φίλος κανένας, μόνο τα βουνά… περιγράφει τα τέσσερα πρώτα χρόνια της κράτησής του στο νησί Μανούς, ώσπου το στρατόπεδο-φυλακή έκλεισε στα τέλη του 2017 και οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε άλλα καταλύματα στην ενδοχώρα. Παράλληλα, αναλύει το σύστημα της ιδιότυπης αυτονομίας των στρατοπέδων που έχει επιβληθεί από τις αρχές της Αυστραλίας, ένα σύστημα δεσμευτικό για τους δεσμοφύλακες όσο και για τους δεσμώτες, που έχει στόχο να σπάσει το ηθικό των προσφύγων, να διαλύσει την αλληλεγγύη μεταξύ τους, να τσακίσει τις αντοχές τους με καψόνια, περιορισμούς κ.ο.κ., μέχρι να δεχτούν την επαναπροώθηση στις χώρες τους.