Πάνος Λάμπρου

24
12

Πάνος Λάμπρου: Ανήκω σε ένα κόμμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς

Ανήκω σε ένα κόμμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το κόμμα αυτό που κατάφερε ένα θαύμα, που έφερε τα κάτω πάνω, που μπόλιασε την κοινωνία με νέες ιδέες, νέες πρακτικές, ακόμα και τις στιγμές που έκανε λάθη, τη στιγμή που ηττήθηκε από υπέρτατες δυνάμεις. Είμαι υπερήφανος για το κόμμα μου. Και για τη συμμετοχή του στο κίνημα των πλατειών και για το 2008 στην εξέγερση της νεολαίας μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και για το φόρουμ. Είμαι υπερήφανος για τις μάχες που δώσαμε την περίοδο της διακυβέρνησης, για τις τομές στο χώρο της υγείας, στις φυλακές με το νόμο Παρασκευόπουλου, στα εργασιακά ζητήματα, παρά την τρομοκρατική πίεση, στην παιδεία, την κοινωνική πολιτική, το ΚΕΑ, την επιδότηση ενοικίου, την αναδοχή και την παιδοθεσία, τη δουλειά μας στον ΟΑΕΔ, τις συλλογικές συμβάσεις, την αύξηση του κατώτατου μισθού, την κατάργηση του υποκατώτατου, το σύμφωνο συμβίωσης και για ομόφυλα ζευγάρια, τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, την ιθαγένεια, τον αντιρατσιστικό νόμο, την αλληλεγγύη για όλους, σε μετανάστες και έλληνες, την μεγάλη τομή της συμφωνίας των Πρεσπών... και τόσα άλλα.
24
09

Πάνος Λάμπρου: Για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ και πάλι

Η σχηματοποίηση του ανοίγματος, μονοσήμαντα στην Προοδευτική Συμμαχία, είναι σοβαρό πολιτικό λάθος. Αν υιοθετηθεί μια τέτοια αντίληψη, είναι σαν να αγνοούμε την τεράστια δυναμική της νεολαίας, που ουδεμία σχέση έχει με ιστορικά πολιτικά εγχειρήματα (για παράδειγμα με το ΠΑΣΟΚ) και που προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για άλλους λόγους. Όπως, επίσης, τον λαϊκό κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί συμπορεύτηκαν μαζί μας επώνυμα στελέχη του παλαιού πολιτικού συστήματος ή προσωπικότητες της ευρύτερης αριστεράς, αλλά γιατί υπερασπιστήκαμε, έστω και με αμφισημίες, τα συμφέροντα και τις ανάγκες του. Συνεπώς, το αναγκαίο άνοιγμα και η αξιοποίηση των ψηφιακών δυνατοτήτων δεν ταυτίζονται με πιο μετριοπαθείς πολιτικές, αλλά αντίθετα, με μια νέα ριζοσπαστικοποίηση, με μια οικολογική οπτική στη νέα πραγματικότητα. Αλλά και ένα άλλο τμήμα ανθρώπων που μας προσέγγισαν στην κάλπη, ενδεχομένως με κριτική ματιά, έφτασαν μέχρι εκεί για τις Πρέσπες, για το τέλος της συμπόρευσης με τους ΑΝΕΛ, για τις κινηματικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες σε ότι είχε να κάνει με την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να αποσαφηνίσουμε ένα ακόμα ζήτημα. Η συζήτηση για τις ψηφιακές δυνατότητες έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Ελλοχεύει όμως ο κίνδυνος να αδικήσουμε τη συζήτηση ή να θέσουμε ένα ακόμα κάλπικο δίλημμα. Να θεωρήσουμε ότι κάποιοι είναι φοβικοί στις νέες τεχνολογίες και άλλοι ανοιχτοί. Λάθος… Ως φαίνεται συμφωνούμε όλες και όλοι στην ανάγκη αξιοποίησης των ψηφιακών εργαλείων. Ωστόσο, δεν σημαίνει ότι μετατρέπουμε το κόμμα μας σε ψηφιακό πολιτικό φορέα. Σε ένα κλικ και σε πολλά λάικ. Οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες δίνουν τη δυνατότητα σε ευρύτερο κόσμο, κυρίως σε νεότερες γενιές, να έχουν ενημέρωση, να συμμετάσχουν σε διάλογο και διαβούλευση πάνω σε κρίσιμα ζητήματα, που μας απασχολούν. Στο χέρι μας είναι αυτή η τεράστια και αναγκαία δυνατότητα να μην μετατραπεί σε στρατό εκλεκτόρων. Το ένα κλικ, λοιπόν, μπορεί να μετασχηματιστεί σε συμμετοχή και δράση. Αρκεί να έχουμε αυτό τον προσανατολισμό. Τους ανθρώπους, που καλούμε να γίνουν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους θέλουμε εικονικούς μας φίλους, τους θέλουμε συμμέτοχους σε μια πορεία δύσβατη, αλλά ταυτόχρονα απελευθερωτική. Δεν θέλουμε ανθρώπους που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ από κοντά. Η αυτοπρόσωπη, λοιπόν, παρουσία είναι ασφαλώς αναγκαία, όπως αναγκαία είναι και η διεύρυνση των δυνατοτήτων συμμετοχής και διαλόγου.
11
09

Πάνος Λάμπρου: Καλή σχολική χρονιά, χωρίς διακρίσεις…

Εντάξει δεν είμαστε στο 1960 και τη Νέα Ορλεάνη. Αλλάζει ο κόσμος. Γίνεται πιο ανεκτικός... Αλλά ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει, καραδοκεί... Ενίοτε γίνεται κρατική πολιτική. Οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται σαν απειλητικός στρατός. Βγαίνουν διατάγματα, πραγματοποιούνται συσκέψεις. Αποτροπή. Ονειρεύονται ξερονήσια, βάρκες να βουλιάζουν στη μέση της θάλασσας, δουλεμπόριο στα αφρικανικά παράλια. Σαλβίνιδες κυκλοφορούν παντού! Δεν είμαστε στο 1960. Αλλά και τότε η μικρούλα Ρούμπι πήγε με χαμόγελο στο σχολείο, αγνοώντας ίσως τι κυκλοφορούσε γύρω της. Όπως και αυτά τα δικά μας προσφυγόπουλα με τη τσάντα στο χέρι και το χαμόγελο της αισιοδοξίας, της παιδικής ανεμελιάς. Καλή σχολική χρονιά... Πρώτα απ΄ όλα στα παιδιά του κόσμου, που είναι ανυποψίαστα για το "φίδι" που σέρνεται και συνεχίζουν να χαμογελούν τόσο όμορφα, τόσο ελπιδοφόρα, τόσο ανθρώπινα. Καλή σχολική χρονιά χωρίς διακρίσεις. Καλή σχολική χρονιά χωρίς εμπόδια για το τσιγγανάκι, το προσφυγόπουλο, το ανάπηρο, το φτωχό, το διαφορετικό. Για όλα τα παιδιά, γιατί όλα είναι δικά μας, σε αυτόν τον αφιλόξενο κόσμο. Είναι και στο δικό μας χέρι αδέλφια!
28
07

Πάνος Λάμπρου: Τα δικαιώματα σε αστυνομικό κλοιό

Οι διαφημιστές της Ν.Δ. φρόντισαν όλο το προηγούμενο διάστημα, με έναν συστηματικό, επαγγελματικό τρόπο, να δημιουργήσουν κλίμα τρομοκρατίας. Αξιοποιώντας κάθε αφορμή, οποιοδήποτε περιστατικό -υπαρκτό ή ανύπαρκτο-, καλλιέργησαν την εικόνα μιας γενικευμένης ανομίας. Τα Εξάρχεια μπορεί να μην τρόμαζαν τα ίδια τα Εξάρχεια απαραιτήτως, αλλά ήταν ο φόβος και ο τρόμος στο Σουφλί, το Κιλκίς ή τη Φλώρινα. Η καθημερινή τηλεοπτική επίθεση, η... ποινικοποίηση του Νόμου Παρασκευόπουλου, η αίσθηση ότι τα πανεπιστήμια είναι άντρο των εμπόρων ναρκωτικών και το ότι η Μυτιλήνη λόγω Μόριας μυρίζει δημιούργησαν μια φαντασιακή εικόνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις ιδεολογικές του εμμονές κατέστρεψε την «τάξη» και παρέδωσε τη χώρα στους εχθρούς! Και κάπως έτσι οι νοικοκυραίοι επαναστάτησαν... Δεν έχουμε, λοιπόν, καιρό. Η Αριστερά, που παραμένει ισχυρή, είναι υποχρεωμένη να υπερασπιστεί το ιδεολογικό και αξιακό της πλαίσιο, την ουμανιστική της αντίληψη και να μην κάνει βήμα πίσω απ’ όσα κέρδισε, απ’ όσα ανέδειξε την προηγούμενη περίοδο στον τομέα των δικαιωμάτων. Γιατί τα ζητήματα αυτά δεν είναι απλώς μια πινελιά στην πολιτική της Αριστεράς, αλλά ο πυρήνας της.
28
05

Πάνος Λάμπρου: Κοιτάμε τον λαϊκό κόσμο, τους φτωχούς και συνεχίζουμε

Μια μάχη χάθηκε... Μια μάχη σημαντική, που μας πλήγωσε πολύ. Αλλά, τίποτα δεν τελείωσε. Ο αγώνας συνεχίζεται σε επίπεδο ιδεών, στο δρόμο. Εκεί που υπάρχουν άνθρωποι... Είναι η ώρα μιας νέας μάχης που θα τη δώσουμε με πίστη, αλλά και αναστοχασμό. Με πίστη για το δίκιο των αγώνων μας, για τις ανάγκες και την αξιοπρέπεια των πολλών. Με αναστοχασμό για τα λάθη που έγιναν, για όσα μας πλήγωσαν σε μια πορεία δύσβατη, γεμάτη από εμπόδια, ανοιχτούς ή κρυφούς εκβιασμούς. Τίποτα δεν τελείωσε. Η αριστερά μπορεί να πέφτει, να γονατίζει καμιά φορά, αλλά ξέρει να σηκώνεται, να αντιλαμβάνεται που σκόνταψε, τι δεν έκανε καλά. Ακούμε το εκλογικό αποτέλεσμα, παίρνουμε το μήνυμα, βλέπουμε τις μετατοπίσεις, διακρίνουμε τη συντηρητική στροφή. Είναι η ώρα μιας νέας μάχης και θα τη δώσουμε όλοι και όλες μαζί, ενωμένοι, ενωμένες... Και ας λένε κάποιοι ότι άρχισαν τα... όργανα. Θα δώσουμε τη μάχη με πίστη και όραμα, χωρίς αλαζονεία., με ειλικρίνεια, με σεμνότητα και με σεβασμό στις αγωνίες και τις ανάγκες των ανθρώπων που μας ενδιαφέρουν. Κοιτάμε αριστερά, αναγκαία συνθήκη για μια νέα νικηφόρα πορεία. Κοιτάμε τον κόσμο της αμφισβήτησης και των κοινωνικών κινημάτων, το δικό μας κόσμο. Κοιτάμε τους ανθρώπους που αγωνιούν, που ελπίζουν, που μας ασκούν κριτική, που ενδεχομένως δεν μας ψήφισαν, που κράτησαν αποστάσεις. Κοιτάμε το λαϊκό κόσμο, τους φτωχούς και συνεχίζουμε. Τίποτα δεν χάθηκε. Προχωράμε!
21
05

Πάνος Λάμπρου: Οι πόλεις και τα χωριά της πόλης μας

Στα αρνητικά της Θήβας είναι η ύπαρξη θαλάμων. Τα ελάχιστα κελιά είναι συνήθως κλειστά, με αποτέλεσμα η κοινοβιακή ζωή από κάποια στιγμή και μετά να μετατρέπεται σε βασανιστήριο, ιδιαίτερα για αυτές που έχουν μεγάλες ποινές και μένουν χρόνια στον ίδιο χώρο. Οι πτέρυγες είναι χωρισμένες, όχι απόλυτα, με βάση το αδίκημα ή τις κοινές πολιτισμικές ταυτότητες. Υπάρχει η πτέρυγα του οικονομικού, όπως οι ίδιες λένε, που συνήθως είναι οι κατά τεκμήριο πιο μορφωμένες. Είναι η ελίτ της Θήβας, αν και οι καταδικασμένες για ναρκωτικά αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία τους. Υπάρχει η πτέρυγα των υποδίκων γυναικών, οι τσιγγάνες που για πολλοστή φορά είναι οι τελευταίες των τελευταίων. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις διάφορες πτέρυγες οι μωρομάνες, τα φυλακισμένα μωρά. Παραδόξως, η πτέρυγα αυτή δεν έχει εσωτερικό προαύλιο. Υπάρχει ο διάδρομος και παρότι είναι ζωγραφισμένος με παιδικά κόμικς, φιλοτεχνημένα εξαιρετικά από πρώην κρατούμενη, δεν είναι σε θέση να ακυρώσει την ασχήμια του εγκλεισμού. Σε μια γωνιά, ένας τόσο δα μικρός παιδότοπος για να μας θυμίζει ότι ναι, υπάρχουν φυλακισμένα μωρά από την κούνια. Ο νόμος που ψήφισε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ δεν απέδωσε. Το 2015 ο νόμος Παρασκευόπουλου, τομή στο σωφρονιστικό σύστημα, προέβλεπε ότι, αν μια γυναίκα είχε καταδικαστεί έως δέκα χρόνια κάθειρξη και είχε παιδί μέχρι οκτώ χρονών, δύναται να εκτίσει την ποινή της κατ’ οίκον. Η λέξη όμως «δύναται» έδωσε το περιθώριο στους δικαστές να απαντήσουν με τον συνήθη τους τρόπο: «δεν δύναται». Έτσι, παρά την πρόθεση της πολιτικής ηγεσίας να δοθεί έστω μια μερική, τσιγκούνικη λύση, ο νόμος έμεινε ανενεργός και τα μωρά βιώνουν τον απάνθρωπο εγκλεισμό, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αναπνεύσουν καθαρό αέρα, να γευτούν τη γενναιοδωρία του ήλιου, του ανέμελου παιχνιδιού. Είναι φυλακισμένα από τη στιγμή που γεννήθηκαν, από την κοιλιά της μάνας, και μαθαίνουν αποκλειστικά τους ήχους της φυλακής, την πόρτα να κλείνει ερμητικά. Πίσω από αυτές τις θλιβερές πόρτες οι ανθρώπινες ιστορίες αποκτούν διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας.
13
05

Πάνος Λάμπρου: Πολύ καλά τα είπε χθες ο κ. Μητσοτάκης. Αυτές είναι οι πραγματικές του αντιλήψεις για την κοινωνία

Πολύ καλά τα είπε χθες ο κ. Μητσοτάκης. Αυτές είναι οι πραγματικές του αντιλήψεις για την κοινωνία. Τα παιδιά από το Περιστέρι μπορούν να γίνουν ψυκτικοί, επισκευαστές ανελκυστήρων. Φυσικά και ντελιβεράδες. Τα παιδιά από την Εκάλη και το Ψυχικό δε μπορούν και δεν πρέπει να λερώνουν τα χέρια τους! Οι γυναίκες μπορούν να δουλεύουν από το σπίτι. Οι άντρες πρέπει να βρίσκονται έξω, στο δημόσιο χώρο, ούτε λόγος να δουλέψουν από το σπίτι! Αν συμφωνούν οι εργαζόμενοι & οι εργοδότες να δουλεύουν εφταήμερο είμαστε μια χαρά. Το κράτος να μην ανακατεύεται έτσι ώστε να ελέγχει συλλογικές συμβάσεις και εργασιακές συνθήκες! Η «νέα πραγματικότητα» που θέλει να επιβάλλει η ΝΔ είναι μια χαρά ταξική υπέρ των από πάνω, υπέρ της πατριαρχίας, υπέρ του εργασιακού μεσαίωνα. Έχουμε διαφορές και ευχαριστούμε τον κ. Μητσοτάκη που τις αναδεικνύει. Σύντομα η ελληνική κοινωνία θα διαλέξει μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς. Θα διαλέξει υπέρ των πολλών ή υπέρ των λίγων.
06
05

Για τον Σαχζάτ

Ο Σαχζάτ Λουκμάν δεν είναι μαζί μας. Δολοφονήθηκε το 2013 από φασίστες μαχαιροβγάλτες στα Άνω Πετράλωνα. Σκέφτομαι τον Σαχζάτ στο ποδήλατό του. Είναι 17 Γενάρη, ξημερώματα. Του κλείνουν το δρόμο. Τον μαχαιρώνουν εφτά φορές, τον αφήνουν αιμόφυρτο, μόνο του, να πεθαίνει "σα το σκυλί", διότι οι άνθρωποι αυτοί έφτασαν το σημείο να μισούν έναν άγνωστο συμπολίτη τους τόσο πολύ -τόσο τόσο πάρα πολύ- έτσι ώστε να τον δολοφονήσουν. Σήμερα, η καταδικαστική απόφαση καταχωρείται πλέον στα ποινικά χρονικά της χώρας ως το πρώτο έγκλημα κατά ζωής με ρατσιστικό κίνητρο, με τελεσίδικη απόφαση της Δικαιοσύνης. Οι χρυσαυγίτες Λιακόπουλος και Στεργιόπουλος καταδικάστηκαν για «έγκλημα μίσους λόγω διαφορετικότητας του θύματος». Ο Σαχζατ δεν είναι μαζί μας πια κι αυτό παραμένει τραγικό. Σήμερα θα ήταν 33 χρονών, μπορεί να καβαλούσε ακόμα το ποδήλατό του, μπορεί να δούλευε ακόμα στη λαϊκή. Στη μνήμη του, να μην επιτρέψουμε ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ κανένα ρατσιστικό έγκλημα. Να δουλέψουμε για την εκλογική, πολιτική και δικαστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Για τον Λουκμάν. Για τον Παύλο. Για τον Ζακ. Για όλους και όλες μας.
23
04

Πάνος Λάμπρου: Για τη σύλληψη του Αλ. Λυκουρέζου

Δεν χαίρομαι, λοιπόν, και δεν πανηγυρίζω. Θα ήθελα, όμως, τη σκέψη μου αυτή να τη συμμερίζεται και ο ίδιος ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος: Για κάθε έναν που βρίσκεται στη θέση που ο ίδιος είναι σήμερα, κάποιος όχι τόσο λαμπερός, όχι τόσο γνωστός, όχι τόσο δυνατός.
21
04

Πάνος Λάμπρου: Οι ζέβρες θα νικήσουν τα λιοντάρια

Αλλά και εδώ στην Ελλάδα έχουμε να υπερασπιστούμε κατακτήσεις. Πρώτα απ'όλα την κορυφαία επιλογή να έχουν πρόσβαση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας πάνω από 2,5 εκατομμύρια ανασφάλιστοι συμπολίτες μας. Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, που λοιδορήθηκε, αλλά κράτησε μια κοινωνία όρθια τη σκληρή περίοδο της οικονομικής κρίσης. Την επιδότηση ενοικίου, την πολιτική για την παιδική φτώχεια, τη μη περικοπή των συντάξεων, παρότι μας πίεζαν από παντού για το αντίθετο. Την έγνοια μας για τους θαλασσοδαρμένους πρόσφυγες και τα παιδιά τους, τα παιδιά μας. Έχουμε πολλά να πούμε, για νίκες, αλλά και για λάθη. Η αριστερά πρέπει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, ακόμα κι αν αυτή δεν μας βολεύει! Προχωράμε λοιπόν. Με επίγνωση των δυσκολιών. Απέναντί μας είναι τεράστια οικονομικά συμφέροντα, που δεν θα δεχτούν ποτέ ότι δεν είναι αυτοί στο τιμόνι της διακυβέρνησης, ότι έχουν χάσει τα προνόμιά τους, τις μίζες, τη χλιδή της πολύχρονης εξουσίας τους. Και τη μάχη θα τη δώσουμε με αξιοπρέπεια, χωρίς ανόητους φανατισμούς, βρισιές, συκοφαντίες, αλλά με πάθος. Για να κερδίσουν "οι από κάτω", αυτοί που έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Οι Ευρωεκλογές, όπως και η μάχη για την αυτοδιοίκηση, δεν είναι μια ουδέτερη διαδικασία. Δεν ψηφίζουμε απλώς κάποια πρόσωπα, ψηφίζουμε πολιτικές, προγράμματα, πράξεις. Και μπροστά μας έχουμε δύο ανταγωνιστικά, εντελώς διαφορετικά, πολιτικά σχέδια. Η Νέα Δημοκρατία και οι σύμμαχοί της, αυτοί δηλαδή που ευθύνονται για τη χρεοκοπία της χώρας και ο ΣυΡιζΑ, που παρά τις αντίξοες συνθήκες, την περικύκλωση από τους ισχυρούς της Ευρώπης, δίνει την μάχη για μια κοινωνία της ισότητας και της δικαιοσύνης.