Πάνος Λάμπρου

23
01

Πάνος Λάμπρου: Κι όμως, αυτή είναι η ώρα

Άλλος λέει "δικαιωματιστές βγάλτε το σκασμό", άλλοι, ευτυχώς λίγοι, σχολιάζουν εναντίον μας, υιοθετώντας το σύνολο της επιχειρηματολογίας της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Θέτουν μάλιστα αυτό το ανόητο ερώτημα, "αν ήταν ένας ακροδεξιός θα λέγατε τα ίδια;" Και όταν απαντάς, "ναι τα ίδια γιατί τα δικαιώματα δεν έχουν σύνορα, δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, υπερασπιζόμαστε το κράτος δικαίου" τότε μπερδεύονται και κάτι ψελλίζουν για την ώρα, που δεν είναι.... κατάλληλη. Όπως τότε με τη συμφωνία των Πρεσπών. "Μα καλά είναι ώρα αυτή να ανοίξουμε τέτοιο ζήτημα;" έλεγαν και τότε. Όπως με το σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια ή τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Ή με τον Νίκο Φίλη, που είχε ανοίξει ως υπουργός το ζήτημα με την εκκλησία. Ή με το νόμο Παρασκευόπουλου για τις φυλακές. Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για τις καταλήψεις και την αστυνομοκρατία. Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, για τους ρομά (κάνουν φασαρία βρε αδελφέ), για τους ανάπηρους, τους άστεγους... Δεν είναι η ώρα, δεν είναι η ώρα, δεν είναι η ώρα. Μονότονες, εκνευριστικά μονότονες ατάκες.... Χαλάνε την εικόνα μας στο κέντρο, μας γυρνάτε στο 3%. Ίδια επιχειρήματα με αυτά του Μπογδάνου, ο οποίος δίνει.... συμβουλές στον Α. Τσίπρα να μας διαγράψει για να γίνει το κόμμα μας "κανονικό", δηλαδή συστημικό, δηλαδή ένα από όλα τα άλλα, χωρίς ψυχή, χωρίς άποψη, χωρίς ανατροπές. Μας κουνάνε το δάχτυλο και μας προτρέπουν να ασχοληθούμε με άλλα, τα μεγάλα.... Μα καλά, ποια είναι αυτά; Μην είναι η ανεργία, ο μισθός, η φτώχεια, η πείνα; Μα οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που υπέγραψαν το κείμενο, φυσικά και εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλοι και άλλες από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νεολαία του, είναι στην πρώτη γραμμή της αλληλεγγύης. Ή μήπως όχι; Αλλά ναι, είναι η ώρα -πάντα ήταν η ώρα-, να μιλήσεις για δικαιώματα και ανθρωπιά. Πάντα ήταν η ώρα -και είναι και σήμερα- να υπερασπιστείς το κράτος δικαίου απέναντι σε αυτούς, που επιχειρούν να το καταλύσουν. Α, φυσικά δεν θα βγάλουμε τον σκασμό. Όποιοι θέλουν να σιγήσουν ας το κάνουν. Δικαίωμα τους είναι άλλωστε....
20
01

Πάνος Λάμπρου: Υπερασπιζόμαστε το κράτος δικαίου και τα δικαιώματα

Η πολιτική σκοπιμότητα και η συνήθης πολιτική αντιπαράθεση με "χτυπήματα κάτω από τη μέση" των γνωστών κύκλων της ΝΔ και των πρόθυμων ΜΜΕ έχουν το όριό τους. Το σχόλιο των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της Νεολαίας του, δεν αφορά την υπεράσπιση ενός προσώπου, αλλά το αυτονόητο: την υπεράσπιση του κράτους δικαίου, τη νομιμότητα, την ισονομία και τα δικαιώματα, που αφορούν όλους τους κρατούμενους ανεξάρτητα του αδικήματος και της ποινής. Κάθε άλλη ερμηνεία δεν έχει σχέση με την αλήθεια ούτε φυσικά με τη δική μας πολιτική τοποθέτηση.
11
01

Πάνος Λάμπρου: Για σχόλια παλαιάς κοπής, πολύ παλαιάς, σκουριασμένης….

Έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν. Η δημοκρατία είναι δύσκολο πράγμα. Πολύ δύσκολο. Ακόμα και στα κόμματα της αριστεράς, που ευαγγελίζονται μια ανεκτική, πλουραλιστική και πολυφωνική κοινωνία. Με αφορμή τη δημοσιοποίηση κειμένων προβληματισμού, διαβάζω (και σε αυτή την περίπτωση δημόσια και ας το ξορκίζουν) διάφορα εμπρηστικά, διχαστικά και ανελεύθερα σχόλια, χωρίς να πουν το παραμικρό για την ουσία των κειμένων. Να το πω διαφορετικά, σχόλια παλαιάς κοπής, πολύ παλαιάς κοπής, σκουριασμένης κοπής. Το γράφουν έτσι, "όπως ο Αντρέας, Αλέξη πάρε κεφάλια τώρα, χθες...." Μάλιστα, η σκέψη ενοχλεί, ο προβληματισμός ενοχλεί, η άποψη ενοχλεί, ο διάλογος ενοχλεί.... κάποιους. "Πάρε κεφάλια", που σημαίνει διέγραψε όσους έχουν φωνή, όσους και όσες σκέφτονται, όσες και όσους διατυπώνουν με ευθύνη και συντροφικότητα την άποψή τους, όχι μόνο στα κλειστά όργανα -που το κάνουν-, αλλά και μπροστά στον κόσμο της αριστεράς, ως οφείλουν. Στο παρελθόν είχαμε πει κατ' επανάληψη ότι οι διαφορετικές απόψεις και οι προβληματισμοί, για ένα κόμμα της αριστεράς, είναι αναμφίβολα πλούτος. Και ο πλούτος αυτός, δηλαδή οι ιδέες, δεν μπορεί να περιορίζεται ως ένα μυστικό στον όροφο ενός κτιρίου, μιας αίθουσας. Οι ιδέες, οι προτάσεις, οι προβληματισμοί, κυκλοφορούν, είναι απαραίτητο να κυκλοφορούν, να γίνονται κτήμα των ανθρώπων, να τις συζητούν, να συμφωνούν, να διαφωνούν, εντέλει να συνθέτουν. Αλλά κάποιοι δεν αντέχουν το διάλογο, δεν κουβεντιάζουν. Επιλέγουν τον αφορισμό, ως νεοορθόδοξοι δογματικοί πατέρες, ως θρησκευτική σέχτα. "Πάρε κεφάλια τώρα, χθες".... Δεν ανησυχώ μήπως μου πάρουν το κεφάλι, ούτε αν θα δούμε κομμένα τα κεφάλια αγαπημένων συντρόφων και συντροφισσών με δεκαετίες στην αριστερά και το κίνημα. Ανησυχώ και μάλιστα πολύ για αυτή τη νοοτροπία, που εισχώρησε από το παράθυρο και μεταφέρει ότι πιο αντιδημοκρατικό, ότι πιο ξένο προς τις αρχές της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας.. Ανησυχώ, αλλά είμαι αισιόδοξος. Η αριστερά, αυτή η αριστερά με όλο τον πλούτο των απόψεών της δεν είναι διατεθειμένη να υποκύψει στον κανιβαλισμό, στην ισοπέδωση, στην μουντή και αδιέξοδη μονοφωνία. Ο κόσμος της αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ κουβεντιάζει. Στα όργανα, στις οργανώσεις μελών, στο δημόσιο χώρο. Έτσι γίνονταν πάντα, εκτός από τις θλιβερές περιόδους του σταλινισμού, που η ιστορία και η συνείδησή μας, τις έχουν καταδικάσει. ΥΓ: Παράδοξο, αλλά έτσι συμβαίνει. Όσοι ρίχνουν ανάθεμα, ορκίζονται με θρησκευτική προσήλωση στον πρόεδρο του κόμματος, ο οποίος όμως, απολύτως σωστά, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την κατάθεση των κειμένων. Αλλά είπαμε ο φανατισμός τα υπερβαίνει όλα....
19
12

Πάνος Λάμπρου: Για τον “Ρήγα”….

Ήταν 1975 όταν αποφάσισα, μικρό παιδί ακόμα, να επισκεφθώ τα γραφεία του “Ρήγα” στη Νέα Ιωνία και να ζητήσω να γίνω μέλος. Είχα τεράστιο άγχος και αγωνία. Πίστευα πως με βάση την ηλικία μου θα με απέρριπταν. Έτσι κι εγώ έκανα τα εξής: Τρέλανα την μάνα μου να μου αγοράσει ψηλοτάκουνα παπούτσια, της μόδας τότε, για να αποκτήσω μπόι. Έβαλα μπόλικα ρούχα για να μην φαίνομαι κοκαλιάρης, δηλαδή μικρό παιδί και πρόσθεσα φούμο στο πρόσωπο για να δημιουργήσω την ψευδαίσθηση ότι έχω τρίχες στο πρόσωπό μου. Ήταν τόση η λαχτάρα μου να γίνω μέλος της οργάνωσης, που ήμουν έτοιμος να κάνω το οτιδήποτε για να το πετύχω. Φούμο; Φούμο! Με δέχτηκαν και έγινα το πιο ευτυχισμένο παιδί στον κόσμο. Κοίταγα τις συντρόφισσες και τους συντρόφους, που ήταν αρκετά μεγαλύτεροί μου, με δέος. Οι περισσότεροι από αυτούς ανήκαν στη γενιά του Πολυτεχνείου, κάποιοι είχαν κάνει φυλακή και η καθοδηγήτρια από το Κεντρικό Συμβούλιο ήταν η Χριστίνα Πολυκαλά, η οποία έτυχε να είναι καθηγήτρια μου στην τεχνική σχολή (ψυκτικός παρακαλώ) που πήγαινα. Ζούσα ένα παραμύθι και ένιωθα μέρος ενός κόσμου, που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Διάβαζα πολιτικά και ιδεολογικά κείμενα ατελείωτα. Επιχείρησα να διαβάσω και Αλτουσέρ. Δεν κατάλαβα. Ξαναδιάβασα. Και πάλι τίποτα. Πήγα στα γραφεία κλαίγοντας και τους είπα ότι δεν αξίζω να ανήκω στον Ρήγα. Ευτυχώς, θα το λέω πάντα, βρέθηκε ο Παναγιώτης και η Χριστίνα και μου μίλησαν. Μου εξήγησαν ότι πρέπει να ξεκινήσω διαφορετικά, να διαβάσω λογοτεχνία, άλλα κείμενα και στη συνέχεια τους θεωρητικούς. Μου έδωσαν βιβλία, μου μίλησαν, μου είπαν ότι η γνώση είναι μια διαρκής προσπάθεια μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ηρέμησα… Η συνέχεια ήταν συναρπαστική. Κατάλαβα την αξία της αμφισβήτησης. Έμαθα τις… λέξεις ανεκτικότητα, σεβασμός στη διαφορετική άποψη. Έμαθα να μιλάω, αλλά κυρίως να ακούω, να σκέφτομαι και να τολμώ να λέω την άποψή μου. Μικρό παιδί ακόμα γοητεύτηκα από την ιδέα του σοσιαλισμού με ελευθερία, δημοκρατία και αυτοδιαχείριση, από την ανάγκη τα κινήματα να είναι αυτόνομα και ριζοσπαστικά. Μπολιάστηκα από τη σκέψη ότι δεν υπάρχει μόνο η αντίθεση κεφάλαιο – εργασία, αλλά ότι οι αντιθέσεις είναι πολλαπλές και εν πολλοίς ισότιμες από την σκοπιά της καθολικής απελευθέρωσης. Πάμε παρακάτω. Δώσαμε τη μάχη της ψήφου στα 18 και το καταφέραμε. Θέσαμε το ζήτημα της κατάργησης της μπλε ποδιάς για τις μαθήτριες. Έγινε κίνημα και τελικά πράξη. Μιλήσαμε για τις φυλακές ανηλίκων, κυκλοφορούν ακόμα φωτογραφίες από τις κινητοποιήσεις μας έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού. Σε αντιπαράθεση με το κόμμα διεκδικήσαμε να συμμετάσχει το ΑΚΟΕ και το Αμφί στο ετήσιο φεστιβάλ μας, ανοίγοντας τα ζητήματα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Μιλήσαμε για την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, ζητήσαμε με επιμονή την κατάργηση των ΜΑΤ, αναδείξαμε το ζήτημα της ειρήνης, των πυρηνικών, της γυναικείας απελευθέρωσης από τον διπλό ζυγό. Είχαμε πυρήνες σε νυχτερινά σχολεία, σε τεχνικές σχολές, σε σωματεία. Ήμασταν μια ζωντανή, δραστήρια οργάνωση με ταυτότητα και φυσιογνωμία. Ήμασταν η Νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού, αλλά διατηρούσαμε την αυτονομία μας. Ήμασταν κομμουνιστές της ανανέωσης…. Ήμασταν και είμαστε πολλά. θα μπορούσα να γράφω ή να μιλάω για την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος με τις ώρες. Δεν τα κάναμε όλα καλά. Κουβαλάμε στην πλάτη μας μια διάσπαση με την Β΄ Πανελλαδική. Και τότε, λίγο καιρό μετά, ζήτησα στο βαθμό που μου αναλογούσε, δημόσια συγγνώμη. Ναι, είμαι και εγώ υπερήφανος και τυχερός που έζησα αυτό το υπέροχο ταξίδι.
16
12

Πάνος Λάμπρου: Συνυπογράφω: οι ζωές των κρατουμένων μετράνε

Η είδηση συγκλονίζει από χθες όλη τη χώρα. Η ΕΛΑΣ κατάφερε να ακινητοποιήσει και εντέλει να συλλάβει, δύο από τους δέκα που τόλμησαν να ρίξουν τρικάκια στο δρόμο που διαμένει η κ. Σοφία Νικολάου. Η μεγάλη επιτυχία της ΕΛΑΣ δημιούργησε ρίγη συγκίνησης και υπερηφάνειας στους πολίτες της χώρας, οι οποίοι από χθες νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Έγκυρα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αποκαλύπτουν μάλιστα και το περιεχόμενο της.... τρομοκρατικής πράξης των συλληφθέντων. Πέταξαν τρικάκια, τα οποία έγραφαν "Οι ζωές των κρατουμένων μετράνε"! Μετά από αυτή τη φοβερή αποκάλυψη, το σοκ των Ελλήνων, είναι τόσο μεγάλο, που όλοι παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις. Σε λίγη ώρα, σε λίγα λεπτά δηλαδή, οι δύο κατηγορούμενοι θα βρεθούν ενώπιον του δικαστηρίου και η απολογία τους, αν το σεβαστό δικαστήριο το επιτρέψει, αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον. Κυρίως, όμως, αναμένεται η αγόρευση της κατηγορούσας αρχής, που όπως όλα δείχνουν θα είναι καταπέλτης ενάντια στην ανομία και την πρόκληση της αναφοράς ότι οι ζωές των κρατουμένων μετράνε. Αλλά ας αφήσουμε τα κακόγουστα αστεία. Οι ζωές των κρατουμένων πράγματι αξίζουν, όπως τεράστια αξία έχει και η ελευθερία γνώμης και η κίνηση των ανθρώπων και το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Την ίδια ώρα, που η ΕΛΑΣ και η κυβέρνηση σέρνουν στα δικαστήρια τους δύο, χιλιάδες κρατούμενοι στοιβάζονται σε άθλια κελιά και θαλάμους, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας από τον covid. Την ίδια ώρα που οι δύο θα βρεθούν στο εδώλιο του κατηγορουμένου και θα κληθούν σε απολογία, το υπουργείο ΠΡΟΠΟ δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για τον υποχρεωτικό συνωστισμό, για τις εξαναγκαστικές συναθροίσεις στις φυλακές, για την απουσία τεστ, την έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών. Δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για τους θανάτους, για την πανδημία στις φυλακές της Λάρισας (ένας στους πέντε νοσεί), για την τραγική εικόνα στις φυλακές Γρεβενών και Νιγρίτας, για τις φυλακές Αυλώνα, για τους ανάπηρους, τους ασθενείς, τους υπερήλικες τις μωρομάνες. Η εξουσία δεν απολογείται ποτέ... ΥΓ: Χωρίς δεύτερη σκέψη συνυπογράφω. Οι ζωές των κρατουμένων, όπως και κάθε άλλου ανθρώπου, αξίζουν κι μετράνε. Ας συνυπογράψουμε μαζικά....
27
11

Πάνος Λάμπρου: Ο στόχος τους είναι να μπει φίμωτρο στο στόμα μας

Ασφαλώς και δεν τους ενόχλησε η παρουσία μιας ντουζίνας γυναικών στο Σύνταγμα, οι οποίες μάλιστα φόραγαν μάσκες και κράταγαν τις απαραίτητες αποστάσεις η μία από την άλλη. Όχι, δεν ήταν ο κίνδυνος της πανδημίας, που οδήγησε τις δυνάμεις καταστολής στην προσαγωγή και λίγο αργότερα στη σύλληψη των φεμινιστριών. Αν τους ενδιέφερε η πανδημία δεν θα είχαν στοιβαγμένους ανθρώπους στα αστυνομικά τμήματα και η κυβέρνηση θα έπαιρνε τα απαραίτητα μέτρα για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όχι, η έγνοια τους δεν είναι η προστασία των ανθρώπων. Ο στόχος τους είναι να μπει φίμωτρο στο στόμα μας, να μην ακούγονται οι φωνές, η διαμαρτυρία, να μην υπάρχει κίνημα, να συνηθίσουμε το φόβο, να συνηθίσουμε τη σιωπή. Αν οι ίδιες γυναίκες, στο ίδιο σημείο, στις ίδιες αποστάσεις δεν κράταγαν πανό, αν δεν είχαν κάτι να πουν, δεν θα είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Είχαν, όμως, να πουν κάτι σημαντικό για τη βία κατά των γυναικών. Και κράταγαν πανό. Αυτό τους ενόχλησε… Και πήραν τα αυταρχικά τους μέτρα.
09
11

Πάνος Λάμπρου: Απαγορεύστε τις συναθροίσεις στις φυλακές! Γενναία αποσυμφόρηση τώρα….

*62 κρούσματα στις φυλακές Διαβατών - 10 στην Κέρκυρα *Βίαιη μεταγωγή Κ. Σακκά από Κορυδαλλό στις φυλακές Νιγρίτας Σερρών "Απίθανα" πράγματα συμβαίνουν στις ελληνικές φυλακές. Την ίδια ώρα, που στο πλαίσιο των μέτρων για τον κορονοϊό αναστέλλονται οι άδειες, τα ελεύθερα επισκεπτήρια και οι μεταγωγές, το γνωστό υπουργείο, η γνωστή γενική γραμματεία, η γνωστή εκδικητική λογική, προχώρησε σε βίαιη μεταγωγή του κρατούμενου φοιτητή Κ. Σακκά από τον Κορυδαλλό στις φυλακές Σερρών. Φυσικά δεν εκπλαγήκαμε από τη τακτική αυτή. Είναι ίδια με αυτήν στην περίπτωση του Βασίλη Δημάκη και τόσων άλλων. Μόνο, που τώρα οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Θα περίμενε κανείς από το γνωστό υπουργείο να προχωρήσει σε αποσυμφορητικά μέτρα, καθώς τα κρούσματα του ιού πληθαίνουν: στις φυλακές Διαβατών ο αριθμός έφτασε τους 62! Κανένα μέτρο, καμιά μέριμνα, κανένα ενδιαφέρον. Στις φυλακές σήμερα κρατούνται πάνω από 12.000 κρατούμενοι, γυναίκες, άντρες και παιδιά. Γιατί, ναι, κρατούνται και παιδιά, ακόμα και βρέφη. Όπως κρατούνται ηλικιωμένοι, ανάπηροι, ασθενείς, μωρομάνες. Και όλα αυτά σε φυλακές που η πραγματική τους χωρητικότητα, με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές, είναι μέχρι 9.000. Δεν υπάρχει φυλακή, εκτός φυσικά από τις αγροτικές, που κρατούμενοι να μην κοιμούνται στο πάτωμα, σε απελπιστικά μικρούς χώρους, χωρίς τη τήρηση στοιχειωδών κανόνων υγιεινής. Το γνωστό υπουργείο, το υπουργείο καταστολής, όμως, δεν παίρνει κανένα μέτρο, ούτε καν αυτά τα οποία είχε εξαγγείλει την πρώτη περίοδο της πανδημίας. Σφυρίζει αδιάφορα, εγκληματικά αδιάφορα. Κι όμως, υπήρχαν και υπάρχουν λύσεις, τις οποίες έχουν διατυπώσει θεσμικοί φορείς... υπεράνω "ελευθεριακής" και αντιπολιτευτικής υποψίας! Αλλά είπαμε, η κυβέρνηση έχει τη δική της φιλοσοφία. προτεραιότητά της δεν είναι οι μάσκες, τα αντισηπτικά, τα γάντια, οι συνθήκες υγιεινής, οι γιατροί, οι νοσηλευτές, αλλά η τιμωρητική μεταγωγή του Σακκά και του κάθε Σακκά. Ας το ξαναπούμε για άλλη μια φορά. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απαγορεύει τις συναθροίσεις ως μέτρο προστασίας. μάλιστα. Στις φυλακές, όμως, όπως και σε ιδρύματα και σε χώρους που ζουν ανάπηροι, οι συναθροίσεις είναι υποχρεωτικές, εξαναγκαστικές, εντέλει τιμωρητικές και εξοντωτικές.
04
11

Πάνος Λάμπρου: Το σκούρο μπλε δεν το ξεχωρίζεις από το μαύρο

Η Νέα Δημοκρατία, η κυβέρνησή της, είναι μια βαθιά “μπλε” κυβέρνηση. Τόσο βαθιά μπλε, που ώρες ώρες το μπλε μοιάζει απελπιστικά με μαύρο. Ίσως είναι αυτό το κοινωνικό μίσος στη νεανική αμφισβήτηση ή απλώς στην κίνηση των νέων ανθρώπων. Είναι η ταξική της μεροληψία, που την οδηγεί να δίνει δώρα στους εργοδότες και συνεχείς περιορισμούς στα δικαιώματα των εργαζομένων. Είναι η απέχθειά της στην κοινωνική πολιτική, καθώς, ανάμεσα σε πολλά άλλα, βάζει τα συμφέροντα των τραπεζών πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων για ασφαλή στέγη. Είναι η πολιτική που ασκεί στην υγεία, πρόχειρη, αναποτελεσματική, στηριγμένη σε επικοινωνιακά κόλπα. Μια πολιτική επικίνδυνα νεοφιλελεύθερη, που κοστίζει ανθρώπινες ζωές και οδηγεί σε διάλυση της πραγματικής οικονομίας. Είναι η ακροδεξιά πολιτική της στο προσφυγικό, η αστυνομική επέμβαση στο ΠΙΚΠΑ της Λέσβου, οι επαναπροωθήσεις στη θάλασσα, τα γεγονότα στο Γαλάτσι, η βίαιη διάλυση με δακρυγόνα της συγκλονιστικής αντιφασιστικής συγκέντρωσης στο Εφετείο. Τόσο και τόσα… Το σκούρο μπλε δεν το ξεχωρίζεις από το μαύρο. Και μέσα σε αυτό το ζοφερό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πιστή και συνεπής στο ανελεύθερο – αυταρχικό της σχέδιο, καταθέτει σχέδιο νόμου για το σωφρονιστικό, με το οποίο περιορίζει σε βαθμό εξαφάνισης, τον απολύτως πετυχημένο θεσμό της άδειας στους κρατούμενους, ενώ οι αγροτικές φυλακές γίνονται άπιαστο όνειρο για το σύνολο των κρατουμένων. Και όλα αυτά, εν μέσω πανδημίας, με τους κρατούμενους να είναι ο ένας πάνω στον άλλο, με τα κρούσματα κορονοϊού να εμφανίζονται πλέον, και ουδείς από την Πολιτεία να δίνει, έστω και μια πρόχειρη απάντηση. Κι όμως, λύσεις για μια έντιμη, δίκαιη και γενναία αποσυμφόρηση υπάρχουν…
01
11

Πάνος Λάμπρου: Όταν μιμείσαι τον αντίπαλο…

Ανατριχιάζω κάθε φορά, που κάποιοι, στο όνομα της κοινωνικής απελευθέρωσης χρησιμοποιούν τα όπλα του αντιπάλου. Ενοχλούμαι κάθε φορά που αντικρίζω πρακτικές, που ουδεμία σχέση έχουν με το απελευθερωτικό όραμα. Αντίθετα μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό με το αποκρουστικό πρόσωπο της κοινωνίας, που θέλουμε να αλλάξουμε. Έχω υποστηρίξει και σε άλλες περιπτώσεις ότι δεν είναι απλώς λάθος να μιμείσαι τον αντίπαλο, για να τον αντιμετωπίσεις δήθεν, αλλά στην ουσία πρόκειται για προσχώρηση στο δικό του στρατόπεδο, στο δικό του ιδεολογικό και αξιακό κόσμο. Αποδέχεσαι τις πρακτικές του, χρησιμοποιείς τις μεθόδους του, τον μιμείσαι και το μόνο που αλλάζει είναι ο... στόχος. Αλλά έτσι δεν αλλάζουν οι κοινωνίες και οι σχέσεις μέσα σε αυτές. Το μόνο που κάνεις είναι να διαιωνίζεις τις κυρίαρχες, ανελεύθερες και αυταρχικές, ιδεολογικές αντιλήψεις και να τις παρουσιάζεις σαν τις μόνες υπαρκτές, σαν να είναι νομοτέλεια, σαν ο δικός σου χώρος να μην έχει, να μην διαθέτει ένα διαφορετικό και ανταγωνιστικό ιδεολογικό πλαίσιο. Σαν να δέχεσαι ότι ο κόσμος θα παραμείνει ίδιος, σαν να θες να παραμείνει ίδιος. Απλώς τις άθλιες πινακίδες στον λαιμό θα τις φοράει κάθε φορά, με τη βία, ένας άλλος. Οι πινακίδες όμως θα μένουν για να μας θυμίζουν ότι αυτός ο κόσμος πρέπει να ανατραπεί. Με τα δικά μας όπλα, τα ανθρώπινα, τα απελευθερωτικά....
12
10

Πάνος Λάμπρου: Με τα δικά μας όπλα στη μάχη για μια άλλη κοινωνία

Φοβούνται και μισούν την κίνηση του κόσμου, την κοινωνική αμφισβήτηση, τους μαζικούς αγώνες, τον αντιφασισμό όταν αυτός αποκτά παλλαϊκό χαρακτήρα, αρχίζει να έχει περιεχόμενο, υπενθυμίζει ευθύνες. Και προχωρούν σε αντεπίθεση, με όλα τα διαθέσιμα όπλα τους: με τα πολλά και φιλικά τους ΜΜΕ, με “διανοούμενους” της πλάκας, που ζητούν να κάτσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο σκαμνί! Και όλα αυτά μια μέρα μετά την ιστορική απόφαση του δικαστηρίου, που στέλνει την ναζιστική συμμορία στα αζήτητα… Και ενώ έτσι κινούνται, αυτά συμβαίνουν στους απέναντι, εμείς έχουμε κάθε λόγο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να μην πατήσουμε τη φάκα που μας έχουν στήσει στη διάβα μας. Η αριστερά δεν έχει ανάγκη να απολογηθεί σε κανένα, ως προς τον αντιφασισμό της, ως προς την αδιάκοπη μάχη της ενάντια στο ναζιστικό φαινόμενο, το ρατσισμό, εντέλει την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα. Η ιστορία μας έχει ατελείωτους αγώνες και χθεσινούς και σήμερα… Άλλοι είναι αυτοί που καλλιεργούσαν την ξενοφοβία και το ρατσισμό, νομιμοποιώντας αντικειμενικά το…. λόγο και τις πρακτικές της εγκληματικής ναζιστικής συμμορίας Η πολιτική δεν είναι ένας απλός περίπατος. Δεν βαδίζουμε μόνοι και μόνες μας. Ο ιδεολογικός και πολιτικός μας αντίπαλος έχει πολλά “μέσα” και κυρίως… άλλα “μέσα”. Δεν παίζει με τους ίδιους όρους. Είναι επαγγελματικός και σίγουρα αδίστακτος. Και γι’ αυτό δεν χρειάζεται, δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα που μας έχουν στήσει. Και οι παγίδες είναι πολλές. Η δική μας δουλειά είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, με το δικό μας τρόπο, στο πεδίο της κοινωνίας και των ιδεών. Η δική μας δουλειά είναι να συνδεθούμε με τις αγωνίες των εργαζομένων, με τη νεανική αμφισβήτηση, που την είδαμε να γεμίζει τους δρόμους και βεβαίως να διαμορφώσουμε και να προβάλουμε την πρόταση, το όραμα για μια κοινωνία της απελευθέρωσης. Δεν είναι εύκολο. Η ΧΑ πέθανε, αλλά δεν πέθαναν οι αποκρουστικές και απάνθρωπες απόψεις. Είναι ακόμη εδώ και το γνωρίζουμε. Είναι εδώ και χρειάζεται να προβάλουμε τις δικές μας, τις ουμανιστικές, τις απελευθερωτικές, τις ιδέες της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ισοτιμίας, τις ιδέες του σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία. Και σε αυτή την προσπάθεια, σ’ αυτόν τον αγώνα χρειάζεται να είμαστε ενωμένοι. Μας έχουν κηρύξει ανοιχτό πόλεμο. Γιατί θέλουν να τελειώσουν με την αριστερά ή τουλάχιστον να τελειώσουν με μια αριστερά, η οποία θα διεκδικεί κάτι παραπάνω, από το να υπάρχει. Ενωμένοι και ανοιχτοί. Ενωμένοι μέσα από τον πλουραλισμό των απόψεών μας… Συζητώντας και δρώντας. Αυτή είναι η αριστερά, αυτή πρέπει να είναι. Αγωνιστική, ριζοσπαστική, κινηματική, συλλογική, βαθιά δημοκρατική ως προς τις λειτουργίες της, με όλες τις απόψεις στο τραπέζι ενός ανοιχτού και δημόσιου διαλόγου. Με λιγότερα “εγώ”, με περισσότερα “εμείς”, με μεροληψία υπέρ των εργαζομένων, των κοινωνικά αποκλεισμένων, των φτωχών, των αδικημένων και καταπιεσμένων, εντέλει των πολλών. Μέσα σε αυτή την τεράστια ανάσα, μέσα σε αυτή τη νίκη, που ακούστηκε δυνατά σε όλο τον πλανήτη, υπήρξαν γεγονότα που μας πλήγωσαν. Θα τα υπερβούμε. Αρκεί να πάρουμε το μάθημα. Η αριστερά δεν χρωστάει σε κανέναν, εμείς χρωστάμε σε αυτήν. Σ’ αυτήν και στους αγώνες δεκαετιών. Συνεχίζουμε με αισιοδοξία. Συνεχίζουμε με την αίσθηση της συλλογικής ευθύνης. Ξέρουμε τα λάθη μας, αλλά ξέρουμε και τη μεγάλη μας δύναμη, που δεν είναι άλλη από τη δύναμη των ιδεών.