Micro

02
08

Κόκκινο φεγγάρι

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έστρεψαν τα μάτια τους ψηλά εκείνο το βράδυ για να θαυμάσουν το φαινόμενο. Άλλοι ήταν σε μια παραλία και χαϊδεύονταν, έκαναν έρωτα. Άλλοι χόρευαν δυνατά, γελούσαν και ποθούσαν. Άλλοι μόνοι κοιτούσαν και σκέφτονταν αγαπημένα πρόσωπα, περασμένες στιγμές. Σίγουρα ορισμένοι θα έκλαψαν κιόλας. Κάποιοι με τηλεσκόπια, ορισμένοι συλλογικά και με χειροκροτήματα. Πολλοί απλώς στράφηκαν χωρίς να θελήσουν να νιώσουν κάτι και συνέχισαν ότι έκαναν πριν. Πάντως για το κόκκινο φεγγάρι χιλιάδες χιλιάδων έστρεφαν το βλέμμα τους στο ίδιο σημείο σε πολύ μεγάλο μέρος της γης, σημείο που δεν ήταν ο τοπος μιας φυσικής καταστροφής ή ενός πολέμου. Οι πρωτογονοι άνθρωποι θα θεωρούσαν πως ο ουρανός εκείνο το βραδυ έκανε όσα έκανε για να στείλει ένα σημάδι. Καλό ή κακο. Θα προσκυνούσαν ίσως ή θα έτρεμαν. Πολλοί από εμάς δεν είδαν το φεγγάρι. Κάηκαν στη φωτιά λίγες μέρες πριν. Αν ζούσαν, εκείνη την ώρα θα αγκάλιαζαν πρόσωπα αγαπημενα, θα έτρωγαν παγωτο ξυλακι ή θα τραγουδούσαν. Θα έκαναν μπάνιο στη θάλασσα. Θα έπαιζαν επιτραπέζια στη βεράντα ή απλώς νωχελικοι θα σιωπούσαν. Θα κοιμόντουσαν μέσα στη νυχτερινή δροσιά.
29
07

Με απέραντη σιωπή και οδύνη

Η αλληλεγγύη των ημερών, η μεγαλειώδης αλληλεγγύη που με απέραντη περιφρόνηση άφησε πίσω της το κήρυγμα των τεράτων τύπου Αμβρόσιου και τη φρικιαστικά ανθρωπόμορφη ζωωδία «μόνο για Έλληνες», αυτό το φασιστικό ψεύδος που καμώνεται την ύπαρξη, η αλληλεγγύη λοιπόν που μπήκε «στον θάνατο και στη φωτιά», δείχνει ότι ο δρόμος πρέπει και μπορεί να ανοιχτεί. Και δείχνει και το πώς θα ανοιχτεί. Είναι όμως το πρώτο βήμα. Δεν είναι ολόκληρος ο δρόμος. Γι’ αυτό έχουμε ακόμα... πολύ δρόμο. Και πολύ κόπο. Γιατί ναι, χρειάζεται απίστευτος κόπος σε μια πορεία όπου στο κάθε βήμα το πόδι χρειάζεται να ξεκολλάει από τον θάνατο. Τον μέσα κι έξω θάνατο.
20
07

«Δικαίωση του Τουργκούτ Καγιά»

Επιτέλους, ο τούρκος αγωνιστής της αριστεράς Τουργκούτ Καγιά, με απόφαση της αρμόδιας επιτροπής πήρε το πολυπόθητο πολιτικό άσυλο, αυτονόητο για όλους μας και πλέον, δεν κινδυνεύει με έκδοση στην Τουρκία. Ασφαλώς πρόκειται για νίκη του κινήματος αλληλεγγύης, αλλά και του ίδιου του κράτους δικαίου, το οποίο αρνήθηκε να μπει σε λογικές αδιέξοδων συμψηφισμών. Ο τομέας Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ περιμένει την άμεση αποφυλάκιση του Τουργκούτ Καγιά.
19
07

Μπαλκρίσνα Βιθάλδας Ντόσι, ο αρχιτέκτονας των φτωχών…

Η αρχιτεκτονική λοιπόν του Doshi είναι λιτή και, όπως άλλωστε ο ίδιος υποστηρίζει, στηρίζεται στις τοπικές συνθήκες συνολικά. Τόσο όσον αφορά τα υλικά όσο και όσον αφορά τις μορφές και τις συνήθειες, χωρίς, εννοείται, ψευδοαντιγραφές. Η προσέγγισή του ανακαλεί όσα έχει πει και πράξει ο Δημήτρης Πικιώνης, αλλά και ο Αιγύπτιος αρχιτέκτονας και φίλος του Γιώργου Κανδύλη και του Le Corbusier, o Hassan Fathy.
17
07

Ηρώ Κωνσταντοπούλου: 17 ναζιστικές σφαίρες για μια αντιστασιακή

Εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου είχε ενταχθεί στην ΕΠΟΝ ως μαθήτρια και η αντιστασιακή της δράση ανακόπηκε με τη σύλληψή της τον Ιούλιο 1944. Αφού βασανίστηκε άγρια στο κολαστήριο των SS στην οδό Μέρλιν, χωρίς να κατορθώσουν οι βασανιστές της να αποσπάσουν την οποιαδήποτε πληροφορία για τους συναγωνιστές της, οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Η εκτέλεση έγινε με 17 σφαίρες. Όσα και τα χρόνια της…
10
07

Οι νέοι «μακεδονομάχοι», ο Λένιν και η απάτη

«Και ύστερα εμείς οι Ελληνες εξακολουθούμε να συζητούμε με τους ανθρώπους αυτούς στα σοβαρά, και τρέμουμε μην προβάλουμε κανένα επιχείρημα ασύμφωνο με την ιστορική αλήθεια. Με ανθρώπους οι οποίοι στο όνομα του κομμουνισμού απολάκτισαν ως αστική πρόληψη κάθε ευλάβεια, ως προς παν ό,τι εμείς θεωρούμε ιστορική αλήθεια και εθνική δικαιοσύνη, και ακολουθούν ως δόγμα τις αρχές του Λένιν, που διακήρυσσε στα 1919: “Θα καταστή ανάγκη να προστρέξωμεν εις όλας τας πανουργίας, εις όλα τα στρατηγήματα, και δεν θα ορρωδήσωμεν προ ουδενός ψεύδους, και ενεργούντες πάντοτε με απάτην, επιτηδειότητα, δόλον, παρανόμους μεθόδους, θα επιτύχωμεν την απόκρυψιν και συγκάλυψιν διά πέπλου της αληθείας […] Εφ’ όσον υφίσταται ο καπιταλισμός, δεν δυνάμεθα να ζήσωμεν εν ειρήνη. Εις το τέλος ο εις ή ο άλλος θα θριαμβεύση […] Μέχρις ότου όμως συμβή τούτο, ο κύριος λόγος είναι να απατώμεν και ελισσώμεθα”». Η ομολογία του Ανδριώτη είναι πράγματι εκπληκτική. Στην αρχή της παραγράφου δεν διστάζει να δηλώσει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να χρησιμοποιούμε «επιχειρήματα» που δεν συμβαδίζουν με την ιστορική αλήθεια. Αυτό και μόνο θα αρκούσε για να πάψει να θεωρείται «επιστημονικό» το κείμενο και να το μελετάμε μόνο ως τεκμήριο «ιδεολογικής στράτευσης» την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
09
07

Επισημάνσεις

Σύσσωμη η Ν.Δ. ύψωσε το ανάστημά της και απαίτησε από τον Μοσκοβισί να περικοπούν οι συντάξεις. Αν δεν τους υποχρεώσετε να κόψουν τις συντάξεις, είστε ζαβολιάρηδες, είπε στη Βουλή ο Χατζηδάκης αρθρώνοντας σοβαρό προγραμματικό λόγο.
01
07

Η εκδίκηση του Μπέρνι

Η νεαρή ισπανόφωνη, που μέχρι πριν από μερικούς μήνες εργαζόταν ως μπαργούμαν για να βοηθάει οικονομικά την καθαρίστρια μητέρα της, ήταν ένα από τα στελέχη της προεκλογικής εκστρατείας του Μπέρνι Σάντερς στις προεδρικές εκλογές του 2016. Έχει πτυχίο στα οικονομικά και τις διεθνείς σχέσεις από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης και λέει ότι αυτό που την παρακίνησε να κατέβει υποψήφια ήταν η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ. Στο επίκεντρο της δικής της εκστρατείας βρίσκονταν η κοινωνική πολιτική, η κατάργηση των αντιμεταναστευτικών μέτρων, η θέσπιση ενός καθολικού συστήματος υγείας και η κατάργηση των διδάκτρων στα πανεπιστήμια.
01
07

Καλειδοσκόπιο του θυμού

Η "Γη του θυμού" του Χρήστου Χρυσόπουλου αντικατοπτρίζει τη σημερινή ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, όπου η καθημερινότητα διαβρώνεται αδιάκοπα από την οργή και τη βία, από την καταπίεση και την αίσθηση ασφυξίας. Εμφανής στις πιο κοινές χειρονομίες, στον τόνο της φωνής, ακόμη κι όταν δεν γίνεται ουρλιαχτό, ο θυμός είναι πάντα έτοιμος να στραφεί στον πιο αδύναμο, τον ξένο, τον μετανάστη, τον πρόσφυγα, ή στον πιο κοντινό, αυτόν που με την παρουσία του ερεθίζει ανηλεώς τα πλέον ταπεινά ένστικτα. Ο κόσμος που περιγράφει εδώ ο συγγραφέας μοιάζει να μη διαθέτει καμιά διέξοδο, καμιά λύση. Ο θυμός ανακυκλώνεται χωρίς τέλος, και ο αφηγητής είναι παρών και απλώς καταγράφει τις άπειρες εκδοχές του, ένα καλειδοσκόπιο της οργής. Μια διελκυστίνδα όπου θύτες και θύματα αλλάζουν διαρκώς θέση, όπου η μόνη ανακούφιση προέρχεται από την εξομοίωση όλων στη βαρβαρότητα.