ΣΥΡΙΖΑ

15
11

Ένα πρόγραμμα για το «μετά»

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε ευκαιρία κατηγορεί την αξιωματική αντιπολίτευση ότι αντιμετώπισε τις κυβερνήσεις της αριστεράς που προέκυψαν από τις δύο εκλογές του 2015 σαν παρένθεση και με αυτή την αντίληψη οικοδόμησε τη στρατηγική της. Ωστόσο, από ορισμένες απόψεις τουλάχιστον, και ο ίδιος φαίνεται να συμπεριφέρεται σαν να βλέπει τις κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν με κορμό τον ίδιο, κατά κάποιο τρόπο σαν παρένθεση. Με τη διαφορά ότι η δική του παρένθεση έχει ευρύτερο ορίζοντα, τη λήξη του μνημονιακού προγράμματος και της τετραετίας.
15
11

Ηλίας Νικολακόπουλος: Μπαίνουμε σε μια φάση σχετικής ομαλότητας

Αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ με τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 είναι να συγκροτήσει ένα μεγάλο κόμμα της αριστεράς. Κάποιες ελπίδες που υπήρχαν στην αντίπαλη όχθη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναγυρίσει στο 4% του Συνασπισμού, φαίνεται να έχουν τελειώσει.
01
11

Ζήτημα 1ο: Το κόμμα και άλλα σχετικά

Η συζήτηση για την Αριστερά και τη στρατηγική της αποτελεί μέγιστη πρόκληση για το χειραφετητικό κίνημα. Αντίστοιχα, σύνθετη είναι και η σχετική διαδικασία διαμόρφωσής της, που, εκτός από τη χρήσιμη συμβολή της κριτικής παράδοσης των κοινωνικών επιστημών, πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την αναστοχαστική αποτίμηση της πολιτικής και οργανωτικής εμπειρίας του περασμένου αιώνα, το απόσταγμα των επιστημονικών κεκτημένων των λεγόμενων θετικών επιστημών, τη δημιουργικότητα της τέχνης, τη φαντασία των συλλογικών φορέων της κοινωνίας, καθώς και το πολιτικό ένστικτο μιας πάντα λογοδοτούσας ηγεσίας. Σημαντικό μέρος αυτής της συζήτησης, ιδιαίτερα εκείνο που αφορά την καταγραφή και αξιολόγηση της πολιτικής εμπειρίας είναι συγχρόνως και υπόθεση του κόμματος της Αριστεράς. Μάλιστα, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες, το κόμμα πρέπει να εγγυάται τη σύνθεση και τη διαρκή αποτίμηση όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων/συμβολών, οι οποίες μπορεί να εγγυηθούν τις διαδικασίες σχετικού διαλόγου και τις πολιτικο-οργανωτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να ακολουθηθούν. Έτσι κι αλλιώς, πέρα από τα παραπάνω, το ζήτημα του πολιτικού υποκειμένου (κόμματος) αποτελεί θεμελιώδες ζήτημα που έχει απασχολήσει την Αριστερά.
31
10

Οι 53 για την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας

Η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν ομόφωνη καθώς όχι μόνο τα μέλη των 53, αλλά και άλλοι, εξέφρασαν σοβαρές αντιρρήσεις σε μια σειρά θέματα. Σε κάθε περίπτωση το κείμενο της απόφασης δεν ανταποκρίνεται στα συμπεράσματα και τον πλούτο του προβληματισμού που αναπτύχθηκε στην 5ωρη συνεδρίαση του οργάνου.
21
10

Σταθερά στην όχθη του… κακού

Θα ήταν κωμικοτραγικό αν ο πρωθυπουργός της χώρας, έλεγε στον Τραμπ “ναι, σε θεωρώ το απόλυτο κακό” ή κάτι παρόμοιο. Ούτε σοβαρό θα ήταν και ασφαλώς ούτε αριστερό. Όμως, από όποια πλευρά και αν δούμε τον Τραμπ, παραμένει σταθερά στην όχθη του... κακού!
17
10

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Γιατζόγλου, ιστορικό στέλεχος της αριστεράς

Συζητάμε με τον Δημήτρη Γιατζόγλου, πρώην πανεπιστημιακό και πρώην μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Εσωτερικού, με αφορμή τα δύο χρόνια από την επανεκλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα και τον επώδυνο συμβιβασμό. Ο Δ. Γιατζόγλου αναφέρεται ακόμα στις διεργασίες στο Κέντρο, τη Νέα Δημοκρατία και την Ευρώπη.
15
10

Ράνια Σβίγκου: Χρειάζονται αριστερές τομές και όχι διαχείριση

Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η ελπίδα των αδυνάμων, διότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, βλέπει και τις δυσκολίες, αλλά και το ποιος αγωνίζεται πραγματικά για τα συμφέροντά του. Μπορεί η φωνή κάποιων κοινωνικών στρωμάτων να μην ακούγεται από τα ΜΜΕ, διότι άλλοι έχουν προνομιακή πρόσβαση σε αυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Νομίζω ότι πολλοί συμπολίτες μας περιμένουν ακόμα πολλά από την σημερινή κυβέρνηση. Γι' αυτούς οφείλουμε να δίνουμε καθημερινά τη μάχη, με όλες μας τις δυνάμεις, γιατί η επιτυχία ή η αποτυχία μας θα κριθεί στα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας για την κοινωνική ανόρθωση, την στήριξη των πιο ευάλωτων, όσων επλήγησαν περισσότερο από την κρίση. Κι όλοι αυτοί, φυσικά, δεν έχουν να περιμένουν τίποτα το θετικό από την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη και του κ. Γεωργιάδη, που εκπροσωπεί ταυτόχρονα τον πιο στυγνό και αντικοινωνικό φιλελευθερισμό και τη μισαλλόδοξη και σκοταδιστική ακροδεξιά, ούτε από μια αυτοαποκαλούμενη κεντροαριστερά, η οποία άγεται και φέρεται από τη ΝΔ.
12
10

Απ’ τις επικοινωνιακές φούσκες στην πραγματική πολιτική

Με λί­γα λό­για, μια κυ­βέρ­νη­ση που δι­δά­σκε­ται α­πό την πεί­ρα της και φρο­ντί­ζει να διορ­θώ­νει πι­θα­νές α­στο­χίες, χρειά­ζε­ται να ε­πα­νε­ξε­τά­σει σο­βα­ρά την υ­πάρ­χου­σα κα­τά­στα­ση, ώ­στε να μην α­φή­σει πε­ρι­θώ­ρια να πε­ρά­σει η πα­ρα­πλα­νη­τι­κή πρα­κτι­κή της ΝΔ. Και να το κά­νει με γνώ­μο­να τρεις βα­σι­κούς κα­νό­νες της προο­δευ­τι­κής φο­ρο­λο­γι­κής πο­λι­τι­κής: τη με­τα­τό­πι­ση φο­ρο­λο­γι­κού βά­ρους α­πό τα α­σθε­νέ­στε­ρα στα πλου­σιό­τε­ρα τμή­μα­τα του πλη­θυ­σμού, τη συ­στη­μα­τι­κή κα­τα­πο­λέ­μη­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής και την α­πο­φυ­γή της υ­πέρ­βα­σης του κρί­σι­μου ση­μείου, πέ­ρα α­πό το ο­ποίο η φο­ρο­λο­γι­κή ε­πι­βά­ρυν­ση ο­δη­γεί­ται α­κό­μη και σε μείω­ση της φο­ρο­λο­γι­κής α­πό­δο­σης.
28
09

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Γιατζόγλου, ιστορικό στέλεχος της αριστεράς

Η εμπειρία ενός κόμματος – ομπρέλας του προοδευτικού χώρου, ασπόνδυλου προγραμματικά, χωρίς προτεραιότητες ως προς τις ταξικές/κοινωνικές του αναφορές, ανοιχτού στα ετερόκλητα αιτήματα των μεσοστρωμάτων, δηλαδή η εμπειρία ενός κόμματος τύπου ΠΑΣΟΚ είναι πικρή. Η ταυτότητα της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν πρέπει να ρευστοποιηθεί και να εκποιηθεί. Ας σκεφτούμε επίσης ότι η νεκρανάσταση της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας είναι αδύνατη. Ο κύκλος του κλασικού ρεφορμισμού έχει κλείσει από τη στιγμή που τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αποκόπηκαν από την κοινωνική τους βάση: την εργατική τάξη και τα συνδικάτα και υιοθέτησαν ως δική τους την αντίληψη του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου.
22
09

Ξεκάθαρες απαντήσεις σε ξεκάθαρα διλήμματα

Ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να γυρίσει τον κόσμο σε έναν δυστοπικό Μεσαίωνα, όπου θα κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας και η μόνη ελευθερία που θα αναγνωρίζεται θα είναι αυτή των καταπιεστών έναντι των καταπιεζομένων. Η Αριστερά είναι αυτή που μπορεί - και οφείλει - να τον οδηγήσει στο μέλλον. Όχι μόνο προασπίζοντας τις κατακτήσεις του Διαφωτισμού και των μεγάλων κοινωνικών κινημάτων και πολιτικών επαναστάσεων του 18ου, του 19ου και του 20ου αιώνα, αλλά παίρνοντας το νήμα και προχωρώντας στον 21ο αιώνα.