Χριστόφορος Παπαδόπουλος

10
05

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Δεν παραδοθήκαμε και δεν παραδώσαμε

Δεν κρυφτήκαμε στη θαλπωρή των συμβόλων, ούτε στην αναμονή καλύτερων εποχών. Δε βολευτήκαμε μόνο με την αποκάλυψη του καπιταλισμού και των αγορών. Δώσαμε τη μάχη σε κάθε πεδίο, κάθε στιγμή με κάθε δυνατότητα.
09
04

Ορατές και αθέατες πλευρές της ευρωπαϊκής κρίσης

Η Ακροδεξιά επιχειρεί να κλέψει από την Αριστερά την αντισυστημική ταυτότητα και, με αυτή την έννοια, να προσεγγίσει τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν από το νεοφιλελευθερισμό. Σε πολλές περιοχές του κόσμου τα καταφέρνει, ιδιαίτερα στις περιοχές που η Αριστερά εγκαταλείπει τη δική της ταυτότητα. Όμως, η πολιτική πρακτική της διαψεύδει τις διακηρύξεις της, όταν για παράδειγμα στο ευρωκοινοβούλιο καταψηφίζει κάθε μέτρο υπέρ των εργαζομένων ή μέτρα για την κλιματική αλλαγή. Το ίδιο συμβαίνει και σε όσες χώρες συμμετέχει στην κυβέρνηση, με τον Όρμπαν να αποτελεί μία εμβληματική περίπτωση.
15
03

Η τροποποίηση του ποινικού κώδικα, οι βαρυποινίτες και ο βιασμός

Το άρθρο 336 πρέπει να αλλάξει, αυτό σημαίνει άμεση δραστηριοποίηση στο δημόσιο διάλογο των γυναικείων & κοινωνικών οργανώσεων, των θυμάτων βιασμού και των οικογενειών τους, της κοινωνίας των πολιτών, των βουλευτών και του Υπουργείου Δικαιοσύνης, έτσι ώστε ο νέος Ποινικός Κώδικας -συνεπικουρούμενος και από το ΝΣ του Αλέξη Χαρίτση και του Υπουργείου Εσωτερικών, για την ισότητα των γυναικών- να αποτελέσει μια πραγματικά θεσμική τομή, στα ζητήματα της γυναικείας αξιοπρέπειας
28
02

Η καλλιτεχνική δημιουργία, τα ιδρύματα και η ευθύνη του κράτους

Αυτό που χρειάζεται για μας είναι να δημιουργήσουμε τις οργανωτικές δομές -γι’ αυτό έχει νόημα το συγκεκριμένο άρθρο που μιλάει για την υποχρέωση των οργανισμών στη Λυρική, στο Μέγαρο, στο Κέντρο Κινηματογράφου-την καλλιτεχνική ανεξαρτησία -είπε ο κύριος Ξυδάκης, την υποχρέωση να μπορεί να επιλέγεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής με ελεύθερο δημόσιο διαγωνισμό-και την ασφάλεια και αξιοπρέπεια των εργαζομένων, όπως ορίζει σε πάρα πολλά περιστατικά το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.
13
02

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: “Στο συνταγματικό πλαίσιο θα εγγράφεται όχι μόνο η βούληση των από πάνω, αλλά οι αγώνες και οι πεποιθήσεις των από κάτω”

Θέλουμε να προσδώσουμε στη χώρα μια προοδευτική, δημοκρατική κληρονομία  αντάξια της αξιοπρέπειας της ισότητας και της ελευθερίας κάθε πολίτη. Θέλουμε να είμαστε ο πόλος της ειρήνης, ο τόπος των προοδευτικών κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών, η επικράτεια της ισότητας και των πολιτικών ελευθεριών.
03
02

Πέντε λεπτα δημοσιότητας

Όλο τον καιρό που παρακολουθώ τη Βουλή έχω καταλήξει σε ένα ακλόνητο συμπέρασμα: η έβδομη πληγή του Κοινοβουλίου είναι οι δικηγόροι βουλευτές. Εξηγούμαι. Εξ επαγγέλματος οι δικηγόροι έχουν δυο εμπεδωμένες πεποιθήσεις: η πρώτη, ότι οι δίκες κερδίζονται στην πασαρέλα της ακροαματικής διαδικασίας και η δεύτερη , ότι σημασία έχει η διαδικασία και όχι η πολιτική ουσία. Άλλωστε όλοι θυμόμαστε μεγάλες δίκες που κέρδισαν ή έχασαν οι διάδικοι εξ αιτίας διαδικαστικών λεπτομερειών... Το τέλειο μέρος για τα μεγάλα ταλέντα στην άσκηση της δικηγορίας είναι η Βουλή. Αν τα βάλετε κάτω οι μεγάλες φίρμες των κομμάτων είναι ως επί το πλείστον δικηγόροι. Εξαιρούνται οι αρχηγοί των κομμάτων που σε αυτή την περίπτωση περισσότερη σημασία έχει το οικογενειακό χρίσμα, παρά το επάγγελμα. Μια πρόχειρη καταγραφή για του λόγου το αληθές: δικηγόροι είναι ο Βενιζέλος και ο Λοβέρδος, δικηγόρος είναι ο Βορίδης. (Ο Άδωνις δεν νομίζω, μάλλον τον απορρόφησε το επάγγελμα του τηλεπωλητή βιβλίων και οι δικαστικές αίθουσες χάσανε ένα δαιμόνιο εισαγγελέα). Δικηγόροι είναι επίσης ο Δένδιας, ο Αθανασίου, ο Γεωργαντάς, ο Τζαβάρας. Ο τελευταίος με άρωμα γαλλικής φιλοσοφίας (ευπρόσδεκτο). Εξαίρεση επίσης αποτελεί ο Τασούλας, δικηγόρος και αυτός, αλλά με μιά κλίση στο λόγιο χιούμορ (μπορεί να έχει συναναστραφεί δικηγόρους του αγγλοσαξωνικού κλίματος).
15
01

Στις συμπληγάδες του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς

Στο πεδίο της Ε.Ε. συνυπάρχουν κεντρομόλες και φυγόκεντρες πολιτικές τάσεις, οι οποίες τέμνουν εγκάρσια κάθε πολιτική οικογένεια, κάθε ιδεολογικό ρεύμα. Τούτου δοθέντος, στις φυγόκεντρες δυνάμεις δεν περιλαμβάνονται μόνο η Ακροδεξιά και οι δυνάμεις που στήριξαν το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο∙ αποτελούνται, επίσης, από πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα που υποστηρίζουν την «εθνική αναδίπλωση», καθώς και από μερίδες των κοινωνικών κατηγοριών των «ηττημένων της παγκοσμιοποίησης» στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Από την άλλη, σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι στο πολιτικό πεδίο θα αναμετρηθούν τα σχέδια μετασχηματισμού της Ευρώπης δεν περιλαμβάνονται οι «Ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού που πάση θυσία θέλουν να διατηρηθεί το υφιστάμενο πλαίσιο, δηλαδή τα πολιτικά και επιχειρηματικά επιτελεία του «Μένουμε Ευρώπη». Αντιθέτως, στις δυνάμεις πραγματικού πολιτικού μετασχηματισμού περιλαμβάνονται μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες που κατανοούν την ισχύ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δηλαδή την αναγκαιότητα να δίνονται οι πολιτικές μάχες σε μεγαλύτερες γεωπολιτικές οντότητες, όπως είναι η Ε.Ε. Την ίδια αναγκαιότητα κατανοούν συχνότερα πια και τα κόμματα που αναφέρονται στην Αριστερά, την Οικολογία και την αριστερή Σοσιαλδημοκρατία (Κόκκινο-κόκκινο-πράσινη συμμαχία). Άρα, οι ευρωεκλογές του Μαΐου αποτελούν το ορόσημο της σύγκρουσης των δυο πολιτικών γραμμών για το μέλλον της Ευρώπης (και της δημοκρατίας), η έκβαση της οποίας θα αφήσει το αποτύπωμά της στις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη και σε κάθε χώρα ξεχωριστά, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Η Αριστερά της Ευρώπης βρίσκεται αντιμέτωπη με το ακροδεξιό μπλοκ από τη μία και από την άλλη με τον επιθετικό νεοφιλελευθερισμό του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Είναι χαρακτηριστική η θερμή υποστήριξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν Μάνφρεντ Βέμπερ, ως αντικαταστάτη του Γιούνκερ. Ο Βέμπερ αποτελεί εμβληματική δεξιά προσωπικότητα, μιας και εκπροσωπεί το βαθύ συντηρητισμό και τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό ταυτόχρονα.
31
12

Με το βλέμμα στην επόμενη μέρα

Η δική μας πολιτική στηρίζεται σ’ αυτό που λέμε αύξηση της ζήτησης. Γνωρίζουμε, δηλαδή, και θεωρητικά αλλά και εμπειρικά ότι χωρίς αύξηση της λαϊκής κατανάλωσης δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχουν επενδύσεις. Κανείς δεν μπορεί να τοποθετεί επενδυτικά σχέδια όταν ξέρει ότι η λιτότητα έχει εξανεμίσει οποιαδήποτε δυνατότητα αγοράς. Την ίδια στιγμή που η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει στη ζήτηση, επιχειρεί ταυτόχρονα να καλύψει και ένα κενό δεκαετιών αναφορικά με την απουσία κοινωνικού κράτους και κράτους πρόνοιας. Η πολιτική του έχει να κάνει με την καθολικότητα των δικαιωμάτων, δηλαδή με την καθολική πρόσβαση στη δημόσια υγεία και ειδικά των ανασφάλιστων, με την πρόσληψη εκπαιδευτικών, με την πρωτοβάθμια υγεία, με τα σχολικά γεύματα, τα επιδόματα παιδιών, ενοικίου, θέρμανσης, το Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης, το μεταφορικό ισοδύναμο, κά. Παρεμβάσεις που εκτός από το σκέλος της κοινωνικής αλληλεγγύης έχουν και σκέλος οικονομικής ανάπτυξης και οικονομικής δυνατότητας. Δεν είναι μυστικό ούτε άγνωστο πως η κυβέρνηση υποχρεώνεται να υλοποιεί μέτρα σε αντίπαλη κατεύθυνση, όπως είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα δημοσιονομικά μέτρα, ούτε είναι εκτός ύλης οι προσπάθειες που καταβάλει για πανευρωπαϊκό συντονισμό κατά της λιτότητας. Η σημερινή πραγματικότητα δεν χρειάζεται πολύ μεγάλη ανάλυση. Οι 344.000 νέες θέσεις εργασίας, δηλαδή το ποσοστό της ανεργίας από 27% που πήγε στο 18,6%, είναι σημαντικό δεδομένο για πάρα πολλές χιλιάδες ανθρώπων και οικογενειών. Ο τριπλασιασμός των επιχειρήσεων που ανοίγουν σε σύγκριση μ’ αυτές που κλείνουν δίνει δυνατότητες για δουλειές, δίνει το ενδεχόμενο μιας πιο αισιόδοξης προοπτικής για μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Η μείωση της αδήλωτης εργασίας από το 19,1% το 2014 στο 12,4% δείχνει τη συνειδητή προσπάθεια να συρρικνωθεί αυτό το σκέλος της μαύρης, γκρίζας εργασίας, της αδήλωτης εργασίας και οι στοχευμένες ενεργητικές πολιτικές στον χώρο της εργασίας δείχνουν μια τεράστια προσπάθεια να αντιστρέψουμε τη γενικευμένη τάση στον καπιταλισμό —και ειδικά στον ευρωπαϊκό χώρο— για ελαστικές εργασιακές σχέσεις, για εργασιακή ανασφάλεια. Θα μπορούσαν να παρατεθούν κι άλλα στοιχεία αυτού του μείγματος διαφορετικής πολιτικής που παράγει κοινωνική αισιοδοξία. Όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού, η κατάργηση του υποκατώτατου, η επανόρθωση των συλλογικών συμβάσεων, η επεκτασιμότητα των κλαδικών, η αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας κατά 17,9%, η αύξηση των εξαγωγών και άλλα πολλά που είναι σε εξέλιξη ή έπονται.
18
12

Οι δύο πολιτικές στρατηγικές που συγκρούονται και στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό χώρο

Δύο πολιτικές στρατηγικές συγκρούονται στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό χώρο. Οικονομολόγοι μιλάνε για τα οικονομικά της προσφοράς από τη μια μεριά και από την άλλη μεριά για τα οικονομικά της ζήτησης. Τα οικονομικά της προσφοράς επιχειρούν με μοναδική αξία τη βελτίωση των κερδών και όταν με το καλό γίνει αυτό, όπως λέει και η Νέα Δημοκρατία, τότε θα μοιράσουμε την πίτα. Έλα ντε όμως που η ίδια η πραγματικότητα τούς διαψεύδει. Γι’ αυτό ακριβώς βλέπουμε όλη αυτήν την περίοδο να αναπτύσσονται αγώνες που έξω από την αρχική πρόθεση, στην πραγματικότητα δείχνουν αυτό το τεράστιο έλλειμμα κοινωνικής πολιτικής που υπάρχει και την αύξηση των ανισοτήτων. Από την άλλη μεριά, η δική μας πολιτική στηρίζεται σ’ αυτό που λέμε αύξηση της ζήτησης. Γνωρίζουμε, δηλαδή, και θεωρητικά αλλά και εμπειρικά ότι χωρίς αύξηση της λαϊκής κατανάλωσης δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχουν επενδύσεις. Την ίδια στιγμή που η προσπάθειά μας στοχεύει στη ζήτηση, προσπαθεί εξίσου να καλύψει ένα κενό δεκαετιών, την απουσία κράτους πρόνοιας.
13
12

Δημοψηφίσματα, Άμεση Δημοκρατία και Πλατείες

Το βασικό πολιτικό και ιστορικό ζήτημα είναι πως θα συνδυάσουμε τις μορφές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με τις μορφές της άμεσης δημοκρατίας. Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι όταν δε χρησιμοποιείται το πάντρεμα τους τότε δημιουργούμε είτε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία είτε έναν δεσποτισμό άλλου είδους.
  • 1
  • 2