Χωρίς κατηγορία

13
02

Aποχαιρετισμός στον Μίμη …και τη ζηλευτή αναντιστοιχία προσφοράς και δημόσιας εικόνας

Συχνά πυκνά τώρα τελευταία χρειάζεται να γράφουμε αποχαιρετισμούς για αγαπημένους φίλους και συντρόφους. Κονταίνει το σχοινί του χρόνου, βλέπεις, όλων μας. Όσων δηλαδή απομείναμε ακόμη που είχαμε μια ορισμένη διαδρομή στην Αριστερά, ζώντας τις εναλλασσόμενες περιπέτειές της. Για όλους/όλες έχεις να θυμηθείς πολλά. Στιγμές χαραγμένες στη μνήμη σου, υπάρχει για όλες και όλους ο δικός τους χώρος. Όμως για τον Μίμη είναι λίγο αλλιώς. Αναδύεται ένας βαθύς πόνος όταν βάνεις σε μια σειρά τους σταθμούς αυτής της πορείας, τη συμμετοχή του. Αδιάλειπτη, μακράς διαδρομής παρά το ότι μας αφήνει ακόμα νέος ή σωστότερα με αμείωτη τη διαθεσιμότητά του, το κέφι του για συμμετοχή και προσφορά ως την τελευταία στιγμή. Αυτό υπήρξε και το πιο γνωστό χαρακτηριστικό του. Υπάρχει όμως και ένα άλλο, ακόμα πιο δικό του, φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι είναι σε όλους ορατό ή ακόμα από όλους σωστά αποτιμημένο. Ο Μίμης, από πάντα, περπάτησε στον δρόμο της Αριστεράς όντας σε μια μόνιμη αναντιστοιχία: της ανάληψης ευθυνών, δύσκολων και λεπτών, κάποτε και επικίνδυνων, που διεκπεραίωνε με υπομονή και συνέπεια, αφενός, και της δημόσιας, στο κόμμα ή την κοινωνία, αποτύπωσής τους, αφετέρου. Αυτό που για άλλους είναι αυτοσκοπός. Πολύ περισσότερο, δεν επιδιώχτηκε ποτέ από τον ίδιο. Αυτό καθώς ήμουνα σε προνομιακή θέση να το βλέπω, προπαντός να το νιώθω, για δεκαετίες, με παρακινούσε κάθε φορά που έπρεπε να γράψουμε κάτι, π.χ. για μια εκδήλωση ή να γίνει μια ιστορική αναφορά κλπ., που συμμετείχε και ο Μίμης, να τον αναφέρω πάντα. «Μίμη, το είδες», του έλεγα μετά. Δεν το είχε δει, δεν τα έψαχνε αυτά και μηχανευόμουν τρόπους να φτάσει σε αυτόν. Και τα συμβάντα, για να αναφερθεί η παρουσία του ήταν πολλά. Ο χαρακτηρισμός του Αλέξη Τσίπρα ότι υπήρξε «η ψυχή της Κουμουνδούρο», είναι ακριβής, ισχύει απολύτως και για πολλές ακόμα συμβολές στη διαδρομή του: οδός Πειραιώς, Μπουμπουλίνας, Αβέρωφ – Κορυδαλλός – Αίγινα, 3ης Σεπτεμβρίου, Κουμουνδούρου. Δεν είναι πολύς καιρός που λέγαμε στην Εποχή ότι, καθώς ανάρρωσε από τη σοβαρή εγχείριση που έκανε, να του παίρναμε μια μεγάλη συνέντευξη. Να θεραπεύσουμε όσο είναι δυνατόν αυτήν την αναντιστοιχία. Η ιδέα ήταν του Χάρη. Απαντήσαμε «ναι, να την προετοιμάσουμε για την 21 Απριλίου». Ασυλλόγιστα, βολονταριστικά; Πάντως λανθασμένα. Δεν προλάβαμε, και τώρα του το εξομολογούμαστε μέσα στον πόνο της απώλειας.
15
11

Κείμενο 55 δικηγόρων από το χώρο της Αριστεράς που δηλώνουν την στήριξή τους στον Θανάση Καμπαγιάννη για τις εκλογές του ΔΣΑ

Είμαστε δικηγόροι της Αθήνας που τοποθετούμαστε στο χώρο της Αριστεράς, ιδίως αυτής της Αριστεράς που ορίζεται σαν ανανεωτική και ριζοσπαστική. Κάποιες/οι είμαστε ανένταχτες και ανένταχτοι και κάποιες/οι οργανωμένες/οι στο ΣΥΡΙΖΑ. Κατά το παρελθόν, αρκετές/οί από εμάς είχαμε ενεργητική ανάμειξη και συμμετοχή σε συνδικαλιστικά σχήματα στο χώρο της δικηγορίας. Σήμερα δεν μετέχουμε σε κάποιο σχήμα, ούτε είμαστε υποψήφιες/οι στις δικηγορικές εκλογές του Νοεμβρίου. Δεν ταυτιζόμαστε με κάποιο από τα υπάρχοντα σχήματα. Ωστόσο, σύμφωνα με την πολιτική μας αντίληψη και διαδρομή, δεν μας είναι δυνατό να μείνουμε ουδέτεροι, ούτε αμέτοχοι σε αυτή τη διαδικασία. (...) Κατά τη γνώμη μας η υποψηφιότητα του Καμπαγιάννη όφειλε να έχει ενώσει όλη την Αριστερά, καθώς σηματοδότησε την τετραετία που πέρασε τον αγώνα απέναντι στην ακροδεξιά απειλή, την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ατομικών και πολιτικών, αλλά και τη στήριξη των κοινωνικών αγώνων που αναπτύχθηκαν την προηγούμενη περίοδο. Η πολιτική αγωγή στην δίκη της Χρυσής Αυγής υπήρξε μια έμπρακτη προσφορά στη δημοκρατία και ένωσε συνειδητά όχι μόνο την Αριστερά, αλλά ολόκληρο τον δημοκρατικό κόσμο. Την ίδια ώρα που η τωρινή διοίκηση του Συλλόγου έκανε άστοχες παρεμβάσεις σε σχέση με τη δίκη, οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι - μεταξύ τους με κεντρικό ρόλο και ο Καμπαγιάννης – έδιναν επί χρόνια έναν επίπονο αγώνα μακριά από την δημοσιότητα. Έναν αγώνα που δικαιώθηκε και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στην ανάσχεση της ακροδεξιάς απειλής για τη δημοκρατία. Ταυτόχρονα, ο Καμπαγιάννης ήταν παρών και πρωταγωνιστής σε μια σειρά από κοινωνικά μέτωπα. Θα αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο από το τελευταίο διάστημα τον αγώνα ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία, τους αγώνες για τα δικαιώματα των κρατουμένων και τις κινητοποιήσεις των καθαριστριών των σχολείων. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: η υποψηφιότητα του Καμπαγιάννη είναι μια υποψηφιότητα ενός αυτοαπασχολούμενου μαχόμενου δικηγόρου που είναι θέσει σε μεγαλύτερη εγγύτητα με την πλειοψηφία των δικηγόρων που πλήττονται από τις διευρυνόμενες ανισότητες στον επαγγελματικό μας χώρο και επομένως είναι σε θέση να δράσει περισσότερο αποφασιστικά και αποτελεσματικά σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
17
08

Οι ΗΠΑ έχασαν το Αφγανιστάν ή την Κεντρική Ασία;

Δυο φωτογραφίες στοιχειώνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η είσοδος των Ταλιμπάν στην Καμπούλ. Μια με τα αμερικανικά ελικόπτερα που εκκένωναν τη Σαϊγκόν, μετά την ήττα των Αμερικανών στο Βιετνάμ to 1975 και μια με τα ελικόπτερα που εκκενώνουν το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας και τους συνεργάτες τους από την Καμπούλ. Το αν αυτή η σύγκριση έχει νόημα ή όχι, θα επιτρέψει στους επιτελείς του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου να κρίνουν όσα συνέβησαν τις τελευταίες δυο δεκαετίες στο Αφγανιστάν. Όσο και αν η ανθρωπότητα έχει πραγματικά ανάγκη να "γιορτάσει" μια στρατιωτική ήττα των ΗΠΑ, η οποία θα αποδείξει ότι η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της ιστορίας δεν είναι άτρωτη, η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα δεν είναι τόσο απλή και προφανής. Προϋποθέτει να εξετάσουμε σειρά ζητημάτων: Ήθελαν οι ΗΠΑ να διατηρήσουν τη στρατιωτική παρουσία τους στη χώρα; Η πρωτοφανής επέλαση των Ταλιμπάν* έγινε σε προσυνεννόηση με το Λευκό Οίκο ή ο Μπάιντεν πιάστηκε εξαπίνης; Ποιος ήταν ο τελικός απολογισμός για τα αμερικανικά συμφέροντα (συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής αγωγών στην περιοχή και του εμπορίου οπίου); Και τέλος ποιες θα είναι οι συνέπειες για τον πραγματικό στόχο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή που δεν είναι άλλος από την στρατιωτική και οικονομική περικύκλωση της Κίνας; Το γεγονός ότι οι αμερικανικές δυνάμεις έχασαν ακόμη και τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ, παρά το γεγονός ότι οι Ταλιμπάν είχαν ανακόψει προς στιγμήν την προέλασή τους, δημιούργησε μια εικόνα που ντροπιάζει το κύρος της υπερδύναμης. Όπως ανέφεραν και οι New York Times οι επιτελείς του Πενταγώνου ανέμεναν ότι οι Ταλιμπάν θα χρειάζονταν τουλάχιστον δώδεκα μήνες για να φτάσουν στην πρωτεύουσα. Αυτή η παρατήρηση, βέβαια, έχει δυο αναγνώσεις: από τη μια μαρτυρά ότι οι ΗΠΑ θεωρούσαν θέμα χρόνου την αλλαγή καθεστώτος από την άλλη δείχνει ότι έπεσαν τραγικά έξω στο χρονοδιάγραμμα που είχαν στο μυαλό τους. Εν τέλει η εικόνα που στέλνει η Ουάσιγκτον στον έξω κόσμο είναι αυτή της σαρωτικής ήττας ακόμη και μπροστά σε εξελίξεις τις οποίες μπορούσε να προβλέψει. Ίσως περάσουν χρόνια για να πληροφορηθούμε το περιεχόμενο των επαφών που πραγματοποιούσαν εδώ και χρόνια οι ΗΠΑ με τους Ταλιμπάν, και ποια ήταν τα ανταλλάγματα που συζητούσαν οι δυο πλευρές προκειμένου η κατάληψη της Καμπούλ να μην συναντήσει την παραμικρή αντίσταση από την αμερικανική πολεμική αεροπορία. Επί της ουσίας, όμως, ο τελικός απολογισμός για τις ΗΠΑ, δεν θα κριθεί από τις εξελίξεις στο εσωτερικό του Αφγανιστάν αλλά στις γύρω χώρες καθώς εκεί θα αποκρυσταλλωθεί η νέα σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον στην Ασία.
05
06

Νάσος Ηλιόπουλος: Ατομικές συμβάσεις, απλήρωτες υπερωρίες και μειώσεις μισθών φέρνει το νομοσχέδιο Χατζηδάκη – Ορόσημο αποτελεί η γενική απεργία στις 10 Ιουνίου

Το πρώτο πράγμα που έκανε η ΝΔ όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση ήταν να μειώσει το ύψος των προστίμων του ΣΕΠΕ. Το 2017 τράπεζα είχε πληρώσει πρόστιμο 1,6 εκ για παράνομες υπερωρίες. Σήμερα για την ίδια παράβαση θα πλήρωνε μόλις 109.000 ευρώ. Η εργατική νομοθεσία κρίνεται από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τους οποίους απαξιώνει η κυβέρνηση. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τις απλήρωτες υπερωρίες και τις υποσχέσεις για ρεπό, που περνάνε από ατομικές συμβάσεις και θα οδηγήσουν σε μειώσεις μισθών, διαλύει κάθε έννοια προστασίας των εργαζομένων. (...) Από τα πρώτα πράγματα που θα κάνει μια επόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία είναι η ακύρωση αυτού του νομοσχεδίου. Χρειαζόμαστε αύξηση στον κατώτατο μισθό, ένα ισχυρό σύστημα συλλογικών συμβάσεων και ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. (...) Ο φόβος και η ανασφάλεια έχουν επιστρέψει ως κυρίαρχα συναισθήματα στην καθημερινότητα των πολιτών, ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων, όπου αντίθετα προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία αναδεικνύονται ως πλειοψηφικές -για παράδειγμα η ακύρωση του πτωχευτικού νόμου, και η μαζική συνταγογράφηση των τεστ για την πανδημία. (...) Όπως επισημαίνει και ο ΠΟΥ, σε μια παγκόσμια πανδημία αν δεν είναι όλοι ασφαλείς δεν είναι κανείς. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αρθεί η πνευματική ιδιοκτησία στα εμβόλια. Να μας απαντήσει λοιπόν η κυβέρνηση γιατί αρνήθηκε να πάρει τις επιπλέον 2 εκατ. δόσεις εμβολίου της Moderna όπως αποκάλυψε το Politico, αλλά και για ποιο λόγο τα στελέχη της στην ευρωβουλή, και σε μια σειρά από μάχες, δεν στήριξαν ποτέ την πρόταση για άρση του καθεστώτος της πατέντας στα εμβόλια. (...)