Χωρίς κατηγορία

05
01

Ο (Ευρωπαίος) επαναστατημένος άνθρωπος

«Η ιστορία προχωρά χάρη σ’ αυτούς που ξέρουν να εξεγείρονται στην κατάλληλη στιγμή, ακόμα και εναντίον της», λέει ο στοχαστής. «Στην άκρη του σκότους υπάρχει οπωσδήποτε ένα φως που το μαντεύουμε κιόλας και για το οποίο πρέπει να αγωνιστούμε μόνο και μόνο για να υπάρχει». Κάθε κυριαρχία, κάθε αυταρχισμός, θα δημιουργούν πάντα την ανάγκη της χειραφέτησης. Και, παρά τα δυσοίωνα μηνύματα του εκφασισμού των κοινωνιών, παρά τις πολιτικές του σκοτεινού παρελθόντος που αναφύονται ξανά, «η τέχνη και η εξέγερση θα πεθάνουν μόνο με τον τελευταίο άνθρωπο». Η ιστορία δεν τέλειωσε ενώ τα φαντάσματα, που δεν έπαψαν να πλανώνται πάνω απ’ την Ευρώπη, όσο προχωρούμε μέσα στο χρόνο, ίσως να λάβουν σάρκα και οστά.
04
01

Ισχυρά εργαλεία για τη μείωση των ανισοτήτων

Έχουμε σαφέστατα θετικό αντίκτυπο του κατώτατου μισθού και των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην εισοδηματική κατανομή και κανένα αρνητικό αποτέλεσμα στην απασχόληση. Ο κατώτατος μισθός είναι σημαντικός, αλλά παραμένει ο κατώτατος. Δεν είναι μαγική συνταγή ή πανάκεια, άρα είναι σημαντική η σύνδεση με τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ανακτήσουμε ότι χρειάζεται για τη μεσαία εισοδηματική τάξη.
04
01

Η σημασία της Κεντροδεξιάς

Η υπεράσπιση της δημοκρατίας από την ακροδεξιά απειλή είναι το κατεξοχήν ζήτημα. Το δημοκρατικό πολιτικό ζήτημα, αρραγώς συνδεδεμένο με το κοινωνικό ζήτημα, πρέπει να είναι αντικείμενο και ευθύνη – παρά τις άλλες μεγάλες διαφορές – και των δύο πόλων της διάκρισης. Γι’ αυτό ο άλλος πόλος είναι σημαντικό να είναι μια δημοκρατική Κεντροδεξιά, που θα αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα και του κοινωνικού ζητήματος. Διαφορετικά η Άκρα Δεξιά θα επιλύσει και τα δύο ζητήματα με τον τρόπο που ξέρει. Και τον ξέρουμε και εμείς αυτόν τον τρόπο, γιατί – και παλαιότερα, στην Ευρώπη – αξιοποίησε τις δημοκρατικές διαδικασίες, για να κλείσει τους λογαριασμούς της με τη δημοκρατία. Αλλά πρέπει να παραμείνει ανοιχτός λογαριασμός η δημοκρατία. Γιατί μόνο σε αυτήν έχει νόημα η παραπάνω διάκριση. Γι’ αυτό και η αμφισβήτηση της αξίας της διάκρισης υπονομεύει την πολιτική. Και αυτή η υπονόμευση διευκολύνει την Άκρα Δεξιά. Και σε αυτό έγκειται η ευθύνη και των δύο πόλων της διάκρισης: στο να επαναφέρουν την πολιτική, στο να μην αφήσουν ανυπεράσπιστη τη δημοκρατία, ώστε να παραμείνει δημοκρατία, ώστε να μπορούμε να διακρινόμαστε.
04
01

Οι δικαστές, τα αναδρομικά τους και η πολιτική υποκρισία

Οι δικαστικοί έχουν βάλει πλώρη να πάρουν αναδρομικά όλα αυτά που έχασαν στο δεύτερο Μνημόνιο. Και αν αυτό συμπαρασύρει και άλλες επαγγελματικές κατηγορίες, ακόμα καλύτερα: συσκοτίζεται κάπως η συντεχνιακή ιδιοτέλεια με την οποία εξετάζει τα ζητήματα αυτά ο δικαστικός κλάδος. Το ότι έτσι δημιουργείται μια δημοσιονομική βόμβα, ελάχιστα τους ενδιαφέρει. Το ότι θα μπορούσε με τις αποφάσεις αυτές να μπει σε νέα αμφισβήτηση η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, τους είναι επίσης αδιάφορο. Και το ότι, τελικά, οι ευνοημένες κοινωνικές κατηγορίες -αυτές που, τηρουμένων των αναλογιών, πλήρωσαν λιγότερο την κρίση- έχουν ορμήξει να φάνε τα μερίσματα της ανάπτυξης από το πρώτο κιόλας ευρώ, τους αφορά ακόμα λιγότερο. Το κάνουν επειδή μπορούν. Προσβάλλοντας μια ολόκληρη κοινωνία που τα προηγούμενα οκτώ χρόνια υπέφερε, χωρίς να διαθέτει τρόπους να διεκδικήσει αποκατάσταση των όσων υπέστη.
04
01

Έξοδος από την κρίση με την κοινωνία όρθια ή τον ρατσισμό και τον φασισμό;

Η Νότια Ευρώπη θα βρεθεί τουλάχιστον σε διπλές εάν όχι σε τριπλές κάλπες το επόμενο έτος, με την Ελλάδα και την Πορτογαλία να κρατούν τα ηνία, ενώ δεν αποκλείονται και τριπλές εκλογές στην Ισπανία, γεγονός που θα κριθεί από τη συμπεριφορά των Καταλανών εθνικιστών κατά τη διάρκεια της ψήφισης των φιλολαϊκών μέτρων που έχουν συμφωνήσει η ισπανική κυβέρνηση και η Αριστερά του Unidos Podemos. Ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης και του ευρωπαϊκού Νότου παραμένει η Ιταλία, που με τη λαϊκιστική και ακροδεξιά κυβέρνησή της κινδυνεύει να οδηγήσει σε γενικότερο πισωγύρισμα ακόμη και τα θετικά βήματα που σημειώθηκαν εναντίον των πολιτικών της λιτότητας, αρχικά στην Ελλάδα και την Πορτογαλία και σήμερα στην Ισπανία. H προοδευτική και δημοκρατική απάντηση στην κρίση, που δίνεται ακόμη στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία, συγκρούεται με τη ρατσιστική πολιτική της νέας ιταλικής κυβέρνησης, που διευρύνει τις αποστάσεις της Ρώμης από τις άλλες πρωτεύουσες του ευρωπαϊκού Νότου.
01
11

Τίνος είσαι εσύ, Αθήνα;

Αλήθεια... Σε ποιον ανήκει η Αθήνα; Μήπως, ως γυναίκα, δεν είναι του πατρός της, δεν είναι του ανδρός της; Και τότε τίνος είναι; Η απορία είναι τρισμέγιστης σημασίας. Εδώ σε ένα χωριό κάνεις βόλτα, κι όλο κάποιος ή συχνότερα κάποια θα βρεθεί να σε ρωτήσει «τίνος είσ' εσύ;». Όχι κοτζάμ πόλη, πρωτεύουσα, με Ιστορία και Χρυσό Αιώνα στο βιογραφικό της και να μην ξέρει τίνος είναι. Ευτυχώς το μυστήριο αρχίζει να ξεδιαλύνεται. Αφού ως γυναίκα η Αθήνα δεν είναι του πατρός της, τότε είναι της μητρός του... Της μητρός ποιου, θα αναρωτιέστε. Μα είναι απλούστατο. Σε αυτή η χώρα που έχει «νόμιμους» ιδιοκτήτες και «μοναδικούς» δικαιούχους της εξουσίας, εύλογο είναι να υπάρχει και ιδιοκτήτρια της πρωτεύουσάς της. Αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Ντόρα Μπακογιάννη, πρώην δήμαρχο. Επομένως ο γόνος, Κώστας Μπακογιάννης, είναι λογικό να προαναγγέλλει την υποψηφιότητά του για τον Δήμο της Αθήνας με βίντεο στο οποίο μάς δηλώνει ότι η Αθήνα τού ανήκει...
13
10

Γιώργος Ψυχογιός στο Συμβούλιο της Ευρώπης: «Αβάσιμη και επικίνδυνη η σύνδεση της τρομοκρατίας με τις προσφυγικές ροές»

Το επιχείρημα που συνδέει την τρομοκρατία με τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές είναι επικίνδυνο και σαφώς αβάσιμο. Αυτή η γνώμη αποτελεί ένα ξενοφοβικό στερεότυπο που δεν βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα. Πρόκειται μάλλον για μια πρόφαση για να δικαιολογήσει τη συντηρητική στροφή της Ε.Ε. όσον αφορά στη μεταναστευτική και προσφυγική της πολιτική. Επενδύοντας στον κίνδυνο της τρομοκρατίας και καλλιεργώντας έτσι ένα γενικευμένο αίσθημα φόβου, ορισμένες πολιτικές δυνάμεις και κυβερνήσεις προσπαθούν να καλύψουν την άρνησή τους να εφαρμόσουν τις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου για τους αιτούντες άσυλο. Η απάντησή μας δεν πρέπει να είναι οι φράχτες, η απομόνωση και η καταστολή. Η απάντησή μας πρέπει να έγκειται στον πλήρη σεβασμό του διεθνούς και ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου, αλλά και στις βασικές αρχές και αξίες της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
13
10

Προϋπολογισμός με αριστερό πρόσημο

Μέσα από ένα πραγματικό μπαράζ κοινωνικών μέτρων για τα θύματα της κρίσης, η συμφωνία ανάμεσα στους Σοσιαλιστές και την Αριστερά προβλέπει μεγάλες τομές στο νομικό πλαίσιο, από την αποποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης έως την αντιμετώπιση του “εγκλήματος εξύβρισης του στέμματος”, στο πολιτικό επίπεδο, με τη μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου, την προστασία των γυναικών από τη βία. Ο ίδιος ο Ιγκλέσιας μετά τη συνάντησή του με τον Σάντσεθ υπογράμμισε ότι η συμφωνία για τον προϋπολογισμό ανοίγει τον δρόμο της συνεργασίας έως το τέλος της θητείας της Βουλής. Για πολλούς, πρόκειται για τον πιο “αριστερό” Προϋπολογισμό στην ιστορία του Σοσιαλιστικού Κόμματος PSOE. Οι πιο αισιόδοξοι έφτασαν να μιλούν για κοινή κάθοδο στις εκλογές των προοδευτικών και δημοκρατικών κομμάτων, για να αναχαιτιστούν το νέο ακροδεξιό Λαϊκό Κόμμα του Κασάδο και οι λαϊκιστές Πολίτες. Η πρώτη δοκιμή θα μπορούσε να γίνει στις αυτοδιοικητικές εκλογές τον Μάιο του 2019.
13
10

Ναζισμός, το κρυφό πρόσωπο της νεωτερικότητας

Υπάρχει κάτι το παράδοξο και συνάμα ανησυχητικό στον τρόπο με τον οποίο η ιδεολογία του ναζισμού στοιχειώνει τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα: καμία άλλη ιδεολογία της νεώτερης και σύγχρονης ιστορίας δεν επιβιώνει στο κοινωνικό φαντασιακό με τόση αισθητική και ιστορική πιστότητα. Παρά την ολοσχερή του ήττα στο στρατιωτικό επίπεδο, ο ναζισμός επιμένει να διασχίζει το χρόνο σαν μέσα σε μια χρονοκαψούλα, σαν μία συμπαγής οντότητα που διεκδικεί την ύπαρξή της με τρόπο ολοκληρωτικό και καθολικό. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για ιδεολογίες όπως ο κομμουνισμός ή ο αναρχισμός, οι οποίες, αν και συνεχίζουν να οργανώνονται με βάση τα δικά τους «ιερά» κείμενα και τους δικούς τους «προφήτες», προσαρμόζονται στις εξελίξεις και τα προβλήματα της κάθε εποχής. Μια τέτοια διαδικασία, απαραίτητη σε κάθε πολιτικό ή θρησκευτικό οργανισμό που θέλει να παραμείνει ζωντανός, ο ναζισμός φαίνεται να μην την έχει ανάγκη, όχι μόνο σε ιδεολογικό, αλλά και σε συμβολικό ή καθαρά αισθητικό επίπεδο. Ούτε καν ο ιταλικός φασισμός, ο οποίος τα τελευταία χρόνια δείχνει να ανακάμπτει στη γειτονική χώρα, δεν έχει καταφέρει να διατηρήσει αλώβητη την παραδοσιακή του εικονογραφία και τη συμβολική του δυναμική. Σε μια εποχή όπου ιδεολογίες και κόμματα όλων των αποχρώσεων έχουν ανάγκη από συνεχή επικοινωνιακά και γραφιστικά λίφτινγκ για να επιβιώσουν μέσα σ’ ένα μιντιακό τοπίο ταχύτατων αλλαγών, η ναζιστική αισθητική αποδεικνύεται εξίσου λειτουργική και αποτελεσματική όσο και τη δεκαετία του ’30. Αυτή η επιπλέον παραφωνία καθιστά το φαινόμενο «ναζισμός» ακόμα πιο αντιφατικό και σκανδαλώδες μέσα στο σημερινό τοπίο των δημόσιων αντιπαραθέσεων.
13
10

Αννέτα Καββαδία στο Συμβούλιο της Ευρώπης: Υπάρχει προοπτική;

Εάν χαρακτηρίζαμε το Συμβούλιο ως έναν Οργανισμό σε κρίση, θα ήταν μια ακριβής περιγραφή της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε. Φυσικά, θα ήταν πολύ πιο σωστό να πούμε ότι δεν είναι το ίδιο το Συμβούλιο που βρίσκεται σε κρίση, αλλά η Ευρώπη στο σύνολό της - ειδικά το θεσμικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να διασφαλιστεί η ειρήνη και να προωθηθεί η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και η οικονομική ευημερία.