Νίκος Φίλης

11
07

Νίκος Φίλης: Μέρες Ιουλίου

Μπροστά σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, η κυβέρνηση καταφεύγει στην πολιτική των «υποκλοπών» και τις συζητήσεις περί σκανδάλων, θωρακίζει τον αυταρχισμό της με νομοσχέδια, όπως αυτά για τις διαδηλώσεις και την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και σύρει βαθιές γραμμές διχασμού, καταφεύγοντας στην «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής» για να θυμηθώ την πρόσφατη προειδοποίηση της κυρίας Μπακογιάννη. Καθώς η κυβέρνηση ζει μέρες αλαζονείας είναι χρέος του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία να οργανώσει τον ΔΙΚΟ ΤΟΥ Ιούλιο, με έμφαση στη σκληρή προγραμματική αντιπαράθεση, που σημαίνει εναντίωση στα κυβερνητικά πεπραγμένα, αλλά και επεξεργασία και προβολή θετικών προτάσεων για την αντιμετώπιση της πανδημίας, της κλιματικής αλλαγής, την αξιοποίηση υπέρ των εργαζομένων των εξελίξεων της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και την κατανίκηση των ανισοτήτων που παίρνουν πρωτόγνωρες διαστάσεις στις συνθήκες του ψηφιακού καπιταλισμού. Σε μια περίοδο που έχει καταρρεύσει η «συναίνεση στο Κέντρο» σχηματοποιούνται τα μέτωπα της αντιπαράθεσης της νέου τύπου ριζοσπαστικής συντηρητικής δεξιάς και της ριζοσπαστικής δημοκρατικής Αριστεράς, όχι ως «ριμέικ» κυβερνητικών αυτοδυναμιών του παρελθόντος, αλλά ως αντίπαλα μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.
03
07

Νίκος Φίλης: Για κάποιους ο περίπατος παραμένει μικρός…

Εκεί όμως που διαφωνώ ριζικά με την προσέγγιση του δημάρχου Αθηναίων στον «μεγάλο του περίπατο», είναι ότι δεν θα τον κάνουν οι 9 κάτοικοι στους 10, αυτοί που ζουν σε κακές συνθήκες στις πυκνοδομημένες γειτονιές. Δεν μιλώ αορίστως. Εκανα προχθές ένα δικό μου «μεγάλο περίπατο» σε ένα τμήμα της Μαυρομιχάλη, της Χαριλάου Τρικούπη και κάποιων μικρότερων μεταξύ τους καθέτων. Η κατάσταση των πεζοδρομίων είναι κυριολεκτικά άθλια. Αλλη λέξη δεν υπάρχει. Μόνιμοι κάτοικοι που με σταμάτησαν να συζητήσουμε, με βεβαίωσαν ότι δεν τα έχει αγγίξει συνεργείο του δήμου τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Μόνο για μπαλώματα, που τα κάνουν χειρότερα. Ποια είναι η εικόνα: σπασμένες πλάκες σε ποσοστό τουλάχιστον 20%, είτε αφημένες στην τύχη τους είτε πρόχειρα και ανώμαλα τσιμενταρισμένες. Σπασμένες μεταλλικές ράβδοι που εξέχουν σε διάφορα ύψη (κάποτε ήταν μπάρες...), κατάλληλες μόνο για να σκουντουφλάει κανείς. Σημεία στα οποία το βάδισμα του πεζού είναι παντελώς αδύνατο, όχι μόνο από σκαρφαλωμένα αυτοκίνητα (αυτό ο δήμαρχος θα το χρεώσει στους οδηγούς), αλλά από σήματα και κάδους του ίδιου του δήμου του! Λόγω των μόνιμων ή προσωρινών εμποδίων, ελεύθερο πλάτος πεζοδρομίου ελάχιστο, παρανόμως. Αλλού πεζοδρόμια πλήρως αποκλεισμένα, και μάλιστα με εμπόδια τοποθετημένα επίσης από τον δήμο, όπως π.χ. μπροστά από επικίνδυνα κτίρια. Χωρίς όμως να δημιουργείται παράπλευρη διάβαση για τους πεζούς. Κι όλα εκεί, επί χρόνια! Εγώ όμως ήμουν ένας απλός πεζός, μόνος μου στον δρόμο. Τι γίνεται με τον γονιό με το καροτσάκι; Τι γίνεται με τον ανάπηρο; Οσο περπατούσα, προσπαθούσα να εντοπίσω ευθεία διαδρομή που θα μπορούσε να ακολουθήσει αναπηρικό καροτσάκι. Μέγιστο, 30-40 μέτρα ανάμεσα σε δύο αδιάβατα εμπόδια και χωρίς να υπάρχει σε κανένα σημείο ράμπα ανόδου/καθόδου. Διάβασα κατόπιν μια προεκλογική δήλωση του κ. Μπακογιάννη: «Τα άτομα με αναπηρία μάς εμπνέουν καθημερινά και κερδίζουν τον σεβασμό μας για τη δύναμή τους». Και παρακάτω: «Η Αθήνα είναι αφιλόξενη πόλη για τα ΑμεΑ» (3.12.18). Αυτά πριν εκλεγεί. Αφού λοιπόν εμπνέεται, του προτείνω ένα... challenge: να πάρει ένα αναπηρικό καροτσάκι, να πάει στους δρόμους που λέω ή όποιον άλλο διαλέξει, και να προσπαθήσει να το σπρώξει 100 μέτρα συνεχόμενα. Ή να κάνει 100 μέτρα ακολουθώντας τη διάβαση τυφλών, χωρίς να τρακάρει! Γιατί ωραία τα μεγάλα λόγια που ετοιμάζουν οι εταιρείες επικοινωνίας, αλλά έχει περάσει ένας χρόνος που έχει εκλεγεί δήμαρχος. Τι έχει κάνει για τον πεζό; Τι έχει κάνει για τον γονιό με το βρέφος σε καροτσάκι, τον ηλικιωμένο, το παιδί που πρέπει να πάει με ασφάλεια στο σχολείο, τον ανάπηρο; Στις γειτονιές, εκεί που ζουν οι μόνιμοι κάτοικοι της Αθήνας, απολύτως τίποτα. Στην Πανεπιστημίου και στο Σύνταγμα, όπου ο ανάπηρος και ο ηλικιωμένος δεν θα κατορθώσουν να φτάσουν ποτέ, ναι! Εκεί κάνει τον... κόκκινο περίπατο!
28
06

Νίκος Φίλης: Η Δεξιά ήταν ιστορικά πρωταγωνίστρια στην χειραγώγηση της δημοκρατικής τάξης

Είναι απαραίτητο να συντάξουμε ένα συνολικό πολιτικό, οικονομικό και παραγωγικό πρόγραμμα. Δεν θα απαντήσουμε όμως στην κρίση με οικονομισμό. Απέναντι στην μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, που είδαμε άλλη μια φορά πώς μια κρίση μπορεί να τον σαρώσει και να τον εξαϋλώσει, να μιλήσουμε για την αγροτική παραγωγή, τη βιομηχανία, την καινοτομία. Και το πρόγραμμά μας να έχει μήνυμα, κεντρικό άξονα -τον άνθρωπο- και ιδεολογία. Διότι σήμερα αν κερδίζει η Δεξιά παντού, με ρωγμές μεν, αλλά να το παραδεχτούμε για να το αντιμετωπίσουμε, κερδίζει, είναι γιατί εμφανίζει ένα ριζοσπαστικό ιδεολογικό πρόσωπο. Λέει πράγματα αδιανόητα πριν μερικά χρόνια, και τα λέει με επιθετικότητα: Ατομισμός, κατάργηση κοινωνικού κράτους, ιδιωτική πρωτοβουλία, κέρδος, αγορά, παντού. Και σε αυτά χρειάζεται ο δικός μας αντίλογος, το δικό μας πρόγραμμα: Παραγωγή, εργασία, δικαιοσύνη, κοινωνικά δικαιώματα, καινοτομία, στήριξη του αδύναμου.
23
06

Νίκος Φίλης: Ο αγώνας δεν είναι ταχύτητας, αλλά αντοχής

Χρειαζόμαστε κόμματα αρχών με μέλη που θα συμμετέχουν αυτοπρόσωπα, κατακτώντας τα πολιτικά τους δικαιώματα. Αντιθέτως, επιβαρύνει την κρίση δημοκρατικής νομιμοποίησης η μετατροπή των κομμάτων σε σύνολο εικονικώς συμμετεχόντων ευκαιριακών μελών-ψηφοφόρων, φαινόμενο που παραπέμπει σε πελατειακά δίκτυα και σε λογικές μετα-δημοκρατίας. Η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ παραπέμπει σε έναν αναστοχασμό για τα κυβερνητικά πεπραγμένα του, όχι σε μια γραμμική συνέχεια, με μια περίοδο που είχε σημαντικά επιτεύγματα αλλά και μεγάλα ελλείμματα και λάθη, καθώς η πολιτική ασκείτο με βάση τους μνημονιακούς καταναγκασμούς που στον πυρήνα τους ήταν νεοφιλελεύθεροι. Χρειάζεται να πιάσουμε το νήμα από τη Συμφωνία των Πρεσπών, σε μια περίοδο που επιδεινώνονται οι εκκρεμότητες στην εξωτερική πολιτική. Χρειάζεται προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας, να θέσουμε στο επίκεντρο την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών της υγείας, της παιδείας, του ασφαλιστικού συστήματος, της ενέργειας, αλλά και του νερού που απειλείται με ιδιωτικοποίηση. Χρειάζεται να θυμηθούμε χωρίς ενοχές τον αγώνα που δώσαμε το πρώτο εξάμηνο του 2015 για την αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών, τώρα που οι κυρίαρχες δυνάμεις αναγκάζονται να συζητήσουν την αμοιβαιοποίηση του χρέους και πολλά από όσα προτείναμε τότε για να αποφευχθεί η διάλυση της Ε.Ε. Χρειάζεται να μην εμπλακούμε σε οικονομίστικη-κοντόφθαλμη θεώρηση των επάλληλων κρίσεων, την ώρα που κεντρικό διακύβευμα είναι ένα απελευθερωτικό-δημοκρατικό μήνυμα για τη ζωή των ανθρώπων και ειδικά της νέας γενιάς.
10
06

Νίκος Φίλης: Αυταρχισμός και επικίνδυνη οπισθοδρόμηση

Στην εκπαίδευση και στο μέλλον της νέας γενιάς συγκρούονται διαφορετικά πολιτικά σχέδια. Ο αποκλεισμός με τη συμπερίληψη. Η γιγάντωση των ανισοτήτων μέσω της εκπαίδευσης με το σχολείο ισότητας και ποιότητας. Τα άριστα σχολεία για όλους με τα σχολεία για τους υποτιθέμενους άριστους. Ο ανταγωνισμός με τη συνεργατικότητα. Το αυταρχικό μοντέλο της διαγωγής και της τιμωρίας με δημοκρατικό σχολείο που προετοιμάζει συνειδητούς και υπεύθυνους πολίτες. Όλα αυτά δεν είναι λόγια, αποδείχθηκαν με πράξεις. Σαν χτες, πριν πέντε χρόνια, στις 8 Ιουνίου 2015, δημοσιεύθηκε το ΦΕΚ με την υπογραφή του τότε αν. υπουργού Τάσου Κουράκη που επανέφερε στην εκπαίδευση τους 2.700 εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ που είχαν κριθεί διαθέσιμοι για απόλυση το 2013 από τον κ. Αρβανιτόπουλο και τον κ. Μητσοτάκη, υπουργό, τότε, Διοικητικής Μεταρρύθμισης, στην κυβέρνηση Σαμαρά. Μια από τις πιο φωτεινές στιγμές της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μια από τις πιο ντροπιαστικές σελίδες για την παράταξη της ΝΔ και τον κ. Μητσοτάκη προσωπικά. Μια σελίδα που προτιμάει να μη τη θυμάται και να μη τη θυμίζει. Το ίδιο και οι υμνητές του. Καμιά μεταρρύθμιση δεν γίνεται χωρίς διάλογο. Και η υπουργός Παιδείας δυστυχώς βρίσκεται σε καραντίνα από την κοινωνία, τα κόμματα, τον εκπαιδευτικό κόσμο. Δεν έλαβε υπόψη της τη Διαβούλευση του νομοσχεδίου, με τις χιλιάδες αρνητικές παρατηρήσεις, οι περισσότερες τεκμηριωμένες. Δεν έλαβε υπόψη της τι είπαν οι φορείς των εκπαιδευτικών στη συζήτηση στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων. Μιλάει βέβαια με τους μεγαλοσχολάρχες -οι μόνοι εξάλλου που υπερασπίστηκαν την καταστροφική αναβάθμιση των κολεγίων. Μιλάει με τους μεγαλοφροντιστηριάρχες και τους ιδιοκτήτες των μεγάλων ιδιωτικών σχολείων -οι μόνοι και πάλι που υπερασπίστηκαν το νομοσχέδιό της. Είναι υπουργός ιδιωτικών κολλεγίων, μεγαλοσχολαρχών, μεγαλοφροντιστών και εκκλησιαστικών παραγόντων. Και, εσχάτως, υπουργός καμερών και εκατοντάδων χιλιάδων απουσιών: η μόνη υπουργός Παιδείας που θα τη συνοδεύουν ως ανάμνηση τα ανοιχτά αλλά άδεια Γυμνάσια και κυρίως Λύκεια. Το νομοσχέδιο διαπνέεται από αυταρχισμό εις βάρος των εκπαιδευτικών και των μαθητών.
11
05

Νίκος Φίλης: Με ποια αντιπολίτευση;

Η επόμενη ώρα έχει έρθει. Χρέος μας είναι να οργανώσουμε την πολιτική σύγκρουση ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση, ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Η έκβαση αυτής της μάχης θα κριθεί από το πώς θα διαμορφώσουμε μια αντίπαλη ηγεμονική πρόταση που θα στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και την ορμή της κοινωνίας. Οι δύο πρώτοι μήνες της πανδημίας σφραγίστηκαν από τον φόβο των πολιτών για την υγεία που έχει εξωπολιτικά χαρακτηριστικά. Τώρα παρατηρούνται σκιρτήματα κοινωνικής παρέμβασης. Η κινητοποίηση των περιβαλλοντικών οργανώσεων για το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο. Η κινητοποίηση των καλλιτεχνών κατά της πολιτικής που τους μετατρέπει σε επαίτες και η διάχυτη ανησυχία των πολιτών για το βεβιασμένο άνοιγμα των σχολείων, συνιστούν σήματα ότι στη νέα φάση συνειδητοποιείται η ευρύτητα της κρίσης. Τώρα έρχεται η ώρα να αναπτύξουμε τη δική μας προγραμματική πρόταση, τεκμηριωμένη επιστημονικά και εδραζόμενη σε επείγουσες κοινωνικές ανάγκες. Αυτή η συνάντηση προγράμματος-κοινωνίας υπονομεύεται από τον λαϊκιστικό λόγο, που διαστρέφει τη λαϊκότητα, παραμορφώνει την  Αριστερά, συχνά μεταστρέφει την πρωτογενή λαϊκή διαθεσιμότητα σε απολίτικες συμπεριφορές και τελικά διευκολύνει τον συντηρητισμό. Από την κρίση δεν θα βγούμε με δημαγωγίες χωρίς κοινωνικό αντίκρυσμα.
10
03

Νίκος Φίλης: Ο ιός της ακροδεξιάς έχει προσβάλει τη ΝΔ και δηλητηριάζει την κοινωνία

Σχετικά με την οικονομία ο κ. Φίλης υποστήριξε: Οι εξελίξεις είναι πολύ αρνητικές. Οι δικαιολογίες που διακινούν τα φιλικά στην κυβέρνηση ΜΜΕ «περί κορονοϊού», είναι βέβαια αστείες. Η παράμετρος κορονοϊός εμφανίστηκε τον Ιανουάριο. Ολόκληρο το δεύτερο εξάμηνο του 2019 η οικονομία έριχνε ταχύτητα και το τελευταίο τρίμηνο είχαμε αναιμική ανάπτυξη, μόλις 1% σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του 2018. Συγκριτικά, από ανάπτυξη του ΑΕΠ 2,2% το Α’ εξάμηνο του 2019, είχαμε στο Β’ εξάμηνο, το εξάμηνο δηλ. της νέας κυβέρνησης, επιβράδυνση στο 1,6%.  Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει κάποιες εξηγήσεις για αυτό. Να πει στους ψηφοφόρους, αν όχι γιατί τους κορόιδεψε, τουλάχιστον γιατί έπεσε έξω στις προβλέψεις της. Γιατί από «4% ανάπτυξη» που υποσχόταν βλέπουμε επιβράδυνση. Να πει γιατί δεν κατόρθωσε να αξιοποιήσει το θετικό «μομέντουμ» της εξόδου από τα μνημόνια.  Απάντηση υπάρχει. Πρώτον, δημιούργησε προσδοκίες ότι έρχονται μαζικές επενδύσεις και όταν αυτό διαψεύστηκε κυριάρχησε η απογοήτευση. Κάτι που -φυσικά- λειτουργεί αρνητικά. Πέρα από την οικονομία, η κυβέρνηση έδωσε βάρος και έμφαση σε ζητήματα που δεν είχαν να κάνουν με την ανάπτυξη. Όλη η ιστορία περί «νόμου και τάξης», στην πραγματικότητα διασπείρει την ανασφάλεια και την τρομοκρατία και έχει αρνητική επίδραση και στην οικονομία. Το κλίμα μιας κλειστοφοβικής κοινωνίας δεν ευνοεί την ανάπτυξη της οικονομίας.
05
02

Νίκος Φίλης: Εξωφρενική, αντιεπιστημονική και απάνθρωπα σκοταδιστική η άποψη της Ιεράς Συνόδου για τις εκτρώσεις

«Οι εκτρώσεις, έγκλημα κατά εμβίων όντων. Το δικαίωμα της γυναίκας να διακόπτει την κύηση, καταστροφικό για το έθνος». Αυτά -και άλλα πολλά βέβαια- έλεγαν οι βουλευτές της ΝΔ στο Κοινοβούλιο το 1986, όταν ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς, μετά από μεγάλους αγώνες του γυναικείου κινήματος, εισηγούνταν τον ν. 1609/1986, που νομιμοποιούσε το δικαίωμα της γυναίκας να διαχειρίζεται το σώμα της και έκλεινε την πόρτα στις επικίνδυνες, συχνά ακόμη και θανατηφόρες, εκτρώσεις που γίνονταν σε υπόγεια, από ψευτογιατρούς. Από τότε έχουν περάσει 34 χρόνια. Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα -όπως ο πολιτικός γάμος και η κατάργηση της προίκας- στερεώθηκαν και οι πολέμιοί τους στις περισσότερες περιπτώσεις αποτραβήχτηκαν από το φως της ημέρας, εξακολουθώντας μόνο υπογείως να επιδιώκουν την παλινόρθωση ενός Μεσαίωνα που ντρόπιαζε τον πολιτισμό μας. Νέα κοινωνικά δικαιώματα κατοχυρώθηκαν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όπως το σύμφωνο συμβίωσης, η επιλογή ταυτότητας φύλου κ.ά. Χθες όμως, όπως και πρόσφατα, με την «ημέρα του αγέννητου παιδιού», η Ιερά Σύνοδος σε ανακοίνωσή της θυμήθηκε τα επιχειρήματα του 1986 χαρακτηρίζοντας «φόνο» τις εκτρώσεις. Στην ίδια ανακοίνωση έστελνε συγχαρητήρια στην υπουργό της καρδιά της, για τον εκκλησιασμό στις 30 Ιανουαρίου! Μια υπουργό που έχει αναποδογυρίσει τον τίτλο του υπουργείου της, δίνοντας προβάδισμα στο «Θρησκευμάτων» έναντι της «Παιδείας». Για το λόγο αυτό, δεν βρήκε λέξη να πει για την εξωφρενική και αντιεπιστημονική άποψη της Ιεράς Συνόδου, που κατηγορεί τις γυναίκες οι οποίες αποφασίζουν να διακόψουν μια ανεπιθύμητη κύηση ως «φόνισσες».  Είναι απογοητευτικό να διαπιστώνει κανείς πόσο μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας παραμένει η επίσημη Εκκλησία. Και ταυτόχρονα, πώς διά της σιωπής της ή συγκεκριμένων ενεργειών (π.χ. κατάργηση της Θεματικής Εβδομάδας) η σημερινή κυβέρνηση και η υπουργός Παιδείας, προσφέρουν κάλυψη και δίνουν χείρα βοηθείας για να εξαπλωθεί στην κοινωνία ο πιο άγριος, μισογυνικός και απάνθρωπος σκοταδισμός.
28
01

Νίκος Φίλης: Θα κοιμήθηκε… ο φαροφύλακας

Τον αληθινό κοινοβουλευτικό «πολιτισμό» της ΝΔ, τον επέδειξε την τρέχουσα εβδομάδα η κα Κεραμέως, κρύβοντας από τη Βουλή έγγραφα κρίσιμα για τον υπό συζήτηση κολεγιο-νόμο, τα οποία όμως την ίδια στιγμή επικαλούνταν για να θεμελιώσει την αναγκαιότητα ψήφισής του! Κοντολογίς, «πιστέψτε με, κλείστε τα μάτια και ψηφίστε». Χειρότερα από τα χρόνια που η βουλή νομοθετούσε υπό μνημονιακό καταναγκασμό! Αν και φύτεψε τη σχετική διάταξη μετά τη δημόσια διαβούλευση του νόμου, κάθε άλλο παρά προχειρότητα έδειξε. Το έγκλημα ήταν εκ προμελέτης, σχεδιασμένο εδώ και χρόνια. Αρχικά, η ΝΔ έκανε, ως αντιπολίτευση αλλά και από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση, εκστρατεία δυσφήμισης των δημόσιων πανεπιστημίων. Τα ζωγράφιζε με τα πιο μελανά χρώματα, κυψέλες αταξίας και χάους («αχούρια» κατά τα φιλικά της ΜΜΕ), αξιοποιώντας μεμονωμένα -και κατακριτέα- περιστατικά. Όλη η φιλολογία για την κατάργηση του ασύλου, εκεί στόχευε, στην υποβάθμιση του κύρους των δημόσιων πανεπιστημίων. Ακολούθησε η κατάργηση τμημάτων με μια γενικευμένη προπαγάνδα συκοφάντησης, αν και τα περισσότερα είχαν θετικές και τεκμηριωμένες εισηγήσεις από τα πρυτανικά συμβούλια. Η ρύθμιση αυτή δεν πρέπει να περάσει. Η εκπαιδευτική κοινότητα που -δικαίως- έχει ξεσηκωθεί θα εμποδίσει με κάθε νόμιμο τρόπο την εφαρμογή της, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, επιστρέφοντας στην κυβέρνηση θα την καταργήσει. Αυτό πρέπει να γίνει σαφές προς όλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Παιδεία είχε μια προτεραιότητα, την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Έκανε ό,τι ήταν δυνατό, στο πλαίσιο του μνημονιακού καταναγκασμού. Θα πετύχει πολύ περισσότερα την επόμενη φορά.
24
01

Νίκος Φίλης: Η ζωή δεν θέλει κόπο, θέλει κόλπο – Το μήνυμα της κυρίας Κεραμέως στη νέα γενιά

H δημοσιογραφική αποκάλυψη του εγγράφου του ΔΟΑΤΑΠ σχετικά με τα Κολλέγια και επί αιτιάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διατυπώνονται στην 2019/4160 επιστολή της, έχει κρίσιμη σημασία. Δείχνει ποιος ήταν ο λόγος που τόσο στην Επιτροπή Μορφωτικών όσο και στην Ολομέλεια της Βουλής η υπουργός Παιδείας αρνήθηκε πεισματικά να παρουσιάσει την εν λόγω επιστολή καθώς και τις απαντήσεις του υπουργείου, αλλά και του ΔΟΑΤΑΠ (του αρμόδιου φορέα της Πολιτείας για την ακαδημαϊκή αναγνώριση των πτυχίων της αλλοδαπής). Η κυρία Κεραμέως με την ενέργειά της αυτή παραπλάνησε το Κοινοβούλιο και απέκρυψε έγγραφα και αλληλογραφία, η γνωστοποίηση των οποίων θα οδηγούσε πιθανότατα ακόμη και τους βουλευτές της πλειοψηφίας να αντιδράσουν στις άθλιες μεθοδεύσεις της. Η κυρία Κεραμέως, παραφράζοντας εν αγνοία της τη σημαντική μας ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, το θάνατο της οποίας θρηνούμε αυτές τις μέρες, είναι σα να λέει στα νέα παιδιά « Η ζωή δεν θέλει κόπο, θέλει κόλπο». Κι αυτή η ντροπή θα την συνοδεύει παντοτινά".