Macro

Νοέμβριος 2019- Προστασία πρώτης κατοικίας με ΝΔ: «Σύμφωνα με το νέο πλαίσιο, θα διασφαλίζεται η ελεύθερη επιβολή όλων των εξασφαλίσεων, (σημ. εννοεί πλειστηριασμούς) συμπεριλαμβανομένης της πρώτης κατοικίας.» σελ. 20-21 Μάιος 2020 -Προστασία πρώτης κατοικίας με ακόμη περισσότερη ΝΔ: «Το σχέδιο κώδικα περιέχει επίσης πρόταση για σχέδιο πώλησης και εκμίσθωσης, σύμφωνα με το οποίο η κύρια κατοικία των επιλέξιμων δανειοληπτών θα μπορούσε να αγοραστεί από κρατική οντότητα και να εκμισθωθεί στον οφειλέτη, με δυνατότητα επαναγοράς, ενώ οι ευάλωτοι επιλέξιμοι δανειολήπτες θα δικαιούνται επιδότηση για το ενοίκιο του μισθωμένου ακινήτου.» σελ. 111 (Δηλαδή κάποιοι θα δικαιούνται επιδότηση ενοικίου για το πρώην σπίτι τους)». Τούτων δοθέντων, ο Χρ.Σταϊκούρας είναι ο μόνος υπουργός Οικονομικών από το 2010 και μετά που δικαιούται να έχει τον τίτλο "Ο Υπουργός των Πλειστηριασμών". Γιατί άλλο οι πλειστηριασμοί γενικά και άλλο οι πλειστηριασμοί κύριας κατοικίας και σπιτιών ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Στον Τύπο της Βρετανίας (1860) διάβαζε κανείς άρθρα σαν το εξής: «Το κεφάλαιο το τρομάζει η έλλειψη κέρδους ή το πολύ μικρό κέρδος, όπως το κενό τρομάζει τη φύση. Οταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος, γίνεται τολμηρό. Με δέκα τοις εκατό κέρδος αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο, με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το διαπράξει, ακόμα και με κίνδυνο να πάει στην κρεμάλα. Αν η φασαρία και ο καβγάς αποφέρουν κέρδος, το κεφάλαιο θα ενθαρρύνει και τα δύο. (...) Στον καπιταλισμό δεν επικρατεί ηθική, ούτε καμία αναστολή απέναντι σε έννοιες που διασώζουν την ανθρωπιά. Μπροστά στο κέρδος όλα είναι επιτρεπτά. Τι άλλο συμβαίνει σήμερα με το εμπόριο ναρκωτικών, εμπόριο σαρκός, παιδικών οργάνων; (...) Ακόμη και οι ίδιοι οι οπαδοί του καπιταλισμού αισχύνονται ενίοτε να δηλώσουν ότι είναι φανατικοί οπαδοί, διότι γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει καπιταλισμός. Είναι μάλιστα οι δισεκατομμυριούχοι, αλλά κάπου κάπου ζητάνε από τα κράτη να τους φορολογήσουν -στάχτη στα μάτια του κόσμου.

Οι παρεμβάσεις που βλέπουμε αυτές τις μέρες στο κέντρο της πόλης κακοποιούν την ιδέα της αλλαγής. Γι αυτό τον λόγο στην χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου καταψηφίσαμε τη συνέχιση της πιλοτικής εφαρμογής του Μεγάλου Περιπάτου. Καταψηφίσαμε το καψόνι, την προχειρότητα και την ασυδοσία. Γιατί είναι καψόνι ο περιορισμός της πρόσβασης στο κέντρο χωρίς την ενίσχυση των ΜΜΜ. Είναι προχειρότητα οι επιλογές που έγιναν σε παγκάκια/ζαρντινιέρες/πράσινο και ο σχεδιασμός ποδηλατοδρόμου πάνω στις γραμμές του τραμ. Είναι ασυδοσία η δαπάνη τεράστιων ποσών για εξοπλισμό που δεν χρειάζεται η πόλη και η απουσία μιας δομημένης και ανοιχτής διαβούλευσης. Ταυτόχρονα όμως, καταθέσαμε εννιά συγκεκριμένες προτάσεις για ένα ζωντανό κέντρο. Για ένα κέντρο που θα στηρίξει την κατοικία, το λιανεμπόριο, τη μεταποίηση και δεν θα βουλιάξει στην μονοκαλλιέργεια της εστίασης και του τουρισμού. Συγκεκριμένα προτείναμε: • Περιορισμό της βραχυχρόνιας μίσθωσης. • Δημιουργία απαραίτητων υποδομών (όπως παιδικοί σταθμοί) και κίνητρα για την επαναφορά και στήριξη της κατοικίας. • Θεσμοθέτηση ποσόστωσης που θα περιορίζει την εστίαση και θα αφήνει χώρο στις υπόλοιπες χρήσεις. • 24ωρη λειτουργία του Μετρό Παρασκευή και Σάββατο, πύκνωση των δρομολογίων των ΜΜΜ. • Επαναχρησιμοποίηση των άδειων δημόσιων κτηρίων για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς σκοπούς. • Επαναλειτουργία των κινηματογράφων Αττικό/Απόλλων. • Ανάπλαση της Περιοχής γύρω από το Πολυτεχνείο (υπάρχουν ήδη σχετικές προμελέτες από το ΕΜΠ). • Ακύρωση της ανέγερσης άλλης μιας τεράστιας ξενοδοχειακής μονάδας απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο. Απαλλοτρίωση του οικοπέδου για τις ανάγκες του Αρχαιολογικού Μουσείου. • Να προχωρήσει η ομόφωνη απόφαση του προηγούμενου Δημοτικού Συμβουλίου για την δημιουργία δικτύου ποδηλατοδρόμων στην Αθήνα.

η κυπριακή κυβέρνηση, σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν στο νησί, εισπράττει μηνύματα απαξίας και κούρασης της διεθνούς κοινότητας σχετικά με το Κυπριακό. Το κλίμα έχει αλλάξει, καθώς το ναυάγιο του Κραν Μοντανά, πριν τρία χρόνια, έγινε με ευθύνη του κύπριου προέδρου, ο οποίος -σε αντίθεση με τον τ/κ ηγέτη- κωλυσιεργεί διαρκώς. Δυστυχώς, η ατολμία και η αδιέξοδη στρατηγική προσκόλλησης στο Ισραήλ, το οποίο, να σημειωθεί, αναζητά διέξοδο βελτίωσης της σχέσης του με την Τουρκία, έχει φέρει την Κύπρο σε δυσχερή κατάσταση. Η Τουρκία δρα ανεξέλεγκτα εντός της κυπριακής ΑΟΖ, ενώ αποδεικνύεται ότι τα κοιτάσματα εντός της κυπριακής ΑΟΖ είναι μικρότερα από το προβλεπόμενο και τα σχέδια για τον EAST MED προσκρούουν στις οικονομικές και τεχνικές δυσκολίες του έργου, κυρίως όμως στη στροφή της Ευρώπης στην εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, εκκινώντας από τη λογική και το πνεύμα της συμφωνίας των Πρεσπών, οφείλει να σταθεί ενάντια στις ανεύθυνες φωνές, να υπερασπισθεί την ανάγκη διπλωματικής λύσης στη βάση του διεθνούς δικαίου, με ρητή αναφορά στη Χάγη. Να απομακρυνθεί από τη λανθασμένη θέση της «μιας και μοναδικής διαφοράς» με την Τουρκία, να προτάξει την ανάγκη της επωφελούς λύσης για τις δύο χώρες, αλλά και την επίλυση του κυπριακού (είναι το κλειδί των εξελίξεων), στη βάση των προσεγγίσεων που είχαν πετύχει οι δυο κοινότητες. Καθώς η ΝΔ, όντως, δεν έχει στρατηγική, το κενό έχει και ευκαιρία και καθήκον να το καλύψει η Αριστερά, απομακρυνόμενη πλήρως από τα επικίνδυνα αναβλητικά και λανθασμένα δόγματα εξωτερικής πολιτικής του παρελθόντος.

Αν το αίτημα των βουλευτών ΝΔ και ΚΙΝΑΛ γινόταν δεκτό, στο μέλλον κανείς μάρτυς δεν θα βρισκόταν να καταθέτει με κρυμμένα χαρακτηριστικά. Ποιος δεν θα φοβόταν για την ασφάλειά του, με την απειλούμενη αποκάλυψη και την πιθανότατη εκδίκηση των εντός ή εκτός εισαγωγικών μαφιόζων; Πώς θα μπορούσε έτσι να καταπολεμηθεί το σοβαρό έγκλημα; (...) Ούτε η ελευθερία, λοιπόν, ούτε η ασφάλεια ενδιαφέρουν πραγματικά τη σημερινή κυβέρνηση. Κατ’ ακολουθία ούτε η δικαιοσύνη που τις υπηρετεί ως αξίες. Τότε όμως τί; Και γιατί; Αντικειμενικά στόχος της παραπάνω πολιτικής μπορεί να είναι μόνο η εμπέδωση και διαιώνιση μιας ολιγαρχίας χωρίς δικαιικά όρια. Αυτό επιβεβαιώνουν οι προσπάθειες χειραγώγησης (δίωξης, εκφοβισμού ή αντίστροφα προαγωγής) δικαστών και ιδίως εισαγγελέων, καθώς και οι διαρκείς υπενθυμίσεις της κυβερνητικής βούλησης ως προς την έκβαση επίδικων υποθέσεων. Εκτός όμως από το γενικό στόχο, διάφανοι πολιτικά είναι και οι ειδικότεροι. Η εκδικητικότητα όσων πολιτικών λαχτάρησαν με το σκάνδαλο Novartis έχει σ’ αυτό το σημείο δευτερεύουσα θέση. Το κύριο είναι ο παραδειγματισμός και ο εκφοβισμός του μέσου εισαγγελέα και του δικαστή ενώπιον μελλοντικών δικαστικών κρίσεων. Φθάνουμε έτσι στην τηλεγραφική απάντηση του παραπάνω ερωτήματος (γιατί;): ● Οι πολίτες, με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, την ανεργία και το νέο δανεισμό της χώρας, θα πιεστούν σκληρά. Οι διαδηλώσεις και οι λαϊκές συγκεντρώσεις θα έχουν συχνότητα και ένταση. Πολλές υποθέσεις θα φθάσουν στη δικαιοσύνη, κι αλίμονο αν ακολουθήσουν καταδίκες αστυνομικών για καταχρηστική καταστολή ή αθωώσεις διαδηλωτών! Οι δικαστές πρέπει να πάρουν το μήνυμα να είναι στοργικοί με το τον αυταρχισμό και βαρήκοοι με τις συνταγματικές επιταγές. ● Επίκεινται πλέον οι πρόσθετες οικονομικές εισροές από την Ευρώπη. Ο λαός θα πληρώσει με λιτότητα το νέο μεγάλο χρέος, αλλά εν τω μεταξύ η κυβέρνηση θα έχει το όφελος της διαχείρισης. Οι ευκαιρίες της θα είναι πλουσιοπάροχες: οι απευθείας αναθέσεις σε αρεστούς, οι λίστες προνομιούχων «δικαιούχων», τα μυστικά κονδύλια που εξαπλώνονται, θα αποτελέσουν εργαλεία ή στην καλύτερη περίπτωση συνθήκες διαφθοράς. Αλίμονο (και πάλι) αν η ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα σπεύδει διαρκώς να ελέγχει, προκαλώντας φθορά στην κυβέρνηση και στα συμφέροντα που θα την στηρίζουν. Κυρίως γι’ αυτό σπεύδουν σήμερα και (προ)δικάζουν υπουργοί.

Η ποιότητα στην Υγεία είναι μια πολιτική και όχι τεχνοκρατική υπόθεση και απαιτεί σαφείς στρατηγικές προτεραιότητες υπέρ της καθολικής και ισότιμης κάλυψης των αναγκών υγείας των πολιτών από ένα ενδυναμωμένο Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Χρειάζεται μια «τομή»  Αξιοκρατίας , Δημοκρατίας και Ποιότητας  στο ΕΣΥ, πρέπει  να ενισχυθεί η οικονομική βιωσιμότητα και η «χρηματοδοτική δικαιοσύνη» στο σύστημα, με τελικό στόχο την εξάλειψη των ανισοτήτων στην Υγεία , τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας στη φροντίδα υγείας , τη δραστική μείωση του κόστους σε χρόνο και χρήμα για τον πολίτη.

Μιλάμε σήμερα για την 46η επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Αλήθεια για ποια επέτειο μιλάμε; Για ποια αποκατάσταση; Η Νέα Δημοκρατία, με την ανάμειξη του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και την επαναφορά της μετεμφυλιοπολεμικής ακροδεξιάς πολιτικής στο προσκήνιο, δημιουργεί συνθήκες προσομοίωσης Επταετίας. Σκηνές χούντας για να θυμούνται οι παλιοί, να μαθαίνουν οι νέοι και να αντιστέκονται όλοι Η αυταρχική και αντιδραστική διακυβέρνηση ξεδιπλώνεται από την πρώτη μέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης πάτησε το πόδι του στο Μαξίμου (που μύριζε τσιγαρίλα) για να οικοδομήσει το επιτελικό κράτος. Δεν μας έλεγε τουλάχιστον ότι θα το οικοδομήσει με γύψο να καταλάβουμε. Μας το φύλαξε για έκπληξη… Η νέα κανονικότητα είναι τόσο αντιδραστική που δεν ξέρει από πού να ξεκινήσεις για να την περιγράψεις. Η αντιμεταναστευτική πολιτική, οι εξώσεις προσφύγων, οι επαναπροωθήσεις που πραγματοποιούνται κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, η έξαρση της αστυνομική βίας, τα απίθανα περιστατικά αυθαιρεσίας σε βάρος πολιτών, η αδιαφανής και ανεξήγητη κατανομή 20 εκατομμυρίων ευρώ στα μέσα ενημέρωσης, ο αντιδημοκρατικός, αντισυνταγματικός νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων που έρχεται να προλάβει το τεταμένο κοινωνικοοικονομικό κλίμα συνθέτουν μια ζοφερή για τη δημοκρατία εικόνα, που κάνει τον Όρμπαν να φαίνεται… γατάκι μπροστά στον Μητσοτάκη. Ποια επέτειος, λοιπόν; Αγώνας για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας είναι…

Όποιος αρνείται να κολυμπήσει στα δύσοσμα νερά μια φτιαχτής επικαιρότητας καταγγέλλεται ως επιδέξιος ουδέτερος. Όσοι δηλαδή επιλέγουν ως πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη το κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή τη νέα φτώχεια, την ανεργία, την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας, την προστασία της εργασίας απέναντι στις ευελιξίες και τους περιπλανώμενους εργαζόμενους. Όσοι πιστεύουν ότι ο κόσμος της εργασίας, η νέα κοινωνική διαστρωμάτωση, είναι σήμερα πολυεθνική, νεανική και εν πολλοίς θηλυκή. Όσοι μεριμνούν και συμπάσχουν για τους ανθρώπους του πολιτισμού, την καλλιτεχνική δημιουργία, που υπερασπίζονται το περιβάλλον και τη βιώσιμη πόλη για όλους, όχι μόνο για τους επισκέπτες και τη βιομηχανία της διασκέδασης. Όσοι κινητοποιούνται απέναντι στο κράτος της εξαίρεσης, απέναντι στο δόγμα του Νόμου και της Τάξης, στο κράτος της μεγάλης και μικρής διαφθοράς, στις συμπαγείς επετηρίδες της δημόσιας διοίκησης, του στρατού, της Δικαιοσύνης, των σωμάτων ασφαλείας, της πυροσβεστικής. Επετηρίδες φτιαγμένες πολλά χρόνια πριν, επετηρίδες συντηρητικές, μερικές φορές αντιδραστικές, και, κάποιες, διαπλεκόμενες. Επετηρίδες που δεν θα μπορούσες να αντικαταστήσεις χωρίς η αντιΣΥΡΙΖΑ συμμαχία να σε κατηγορήσει ως υπονομευτή των θεσμών και οι δανειστές ότι «πολιτικοποιείς» το κράτος. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για όσους πιστεύουν ότι η δημοκρατία και οι θεσμοί είναι εργαλεία που τα χρησιμοποιείς κατά το δοκούν. Όσοι με λίγα λόγια  προτάσσουν την πολιτική ατζέντα και όχι τη σκανδαλολογία στην αντιπαράθεση με τη ΝΔ κατηγορούνται ως φυγόμαχοι φραξιονιστές. Ο κόσμος ανάποδα.

Η υπόθεση Novartis αποτελεί μια κλασική υπόθεση αντιστροφής της πραγματικότητας εκ μέρους της κυβέρνησης. Οι δικαστές που ανέλαβαν τη διαλεύκανση της υπόθεσης και την αναζήτησή της αλήθειας διώκονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ που έστειλε την υπόθεση στη δικαιοσύνη καταγγέλλεται για σκευωρία. Έτσι οι πολίτες δεν θα μάθουν ποτέ ποιοι ευθύνονται για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ποιες συνέργειες αναπτύχθηκαν, πολιτικές και άλλες, ώστε να υπάρξουν συνολικά αποτελέσματα υπέρ της εταιρείας, η οποία παραδέχθηκε την ενοχή της και θα καταβάλλει σημαντικές αποζημιώσεις. Είναι σαφές ότι με αφορμή αυτή την υπόθεση θέλουν να ξαναγράψουν την πρόσφατη ιστορία των σκανδάλων του παλιού δικομματισμού και να δημιουργήσουν εκ νέου τους όρους μια νέας διαπλοκής. Ενδεικτικά παραδείγματα αυτού του σκηνικού είδαμε πολλά τελευταία και έχουμε ακόμη να μάθουμε πολλά: · Με τη «λίστα Πέτσα» δόθηκαν 20 εκατ. ευρώ σε γνωστά και άγνωστα ΜΜΕ, με αδιευκρίνιστα κριτήρια αλλά ξεκάθαρες πολιτικές σκοπιμότητες, με στήριξη πολιτικών φίλων της ΝΔ, με τεράστιες ανισότητες στην κατανομή, με αποκλεισμούς. Όλα αυτά για να στηριχθούν όσοι «λιβανίζουν» την κυβέρνηση. · Τα voucher «σκοιλ ελικικου» με τη «σφραγίδα» Βούρτση, που υποτίθεται ότι θα στήριζαν μέσα στην πανδημία το επιστημονικό δυναμικό, πρόσβαλαν τη νοημοσύνη εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και των ίδιων των επιστημόνων. Και ακυρώθηκαν ακριβώς επειδή ο κόσμος αντέδρασε μαζικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. · Οι απευθείας αναθέσεις εν μέσω πανδημίας και με την επίκλησή της, οδήγησε σε φαινόμενα ανάθεσης έργων σε εταιρείες λίγων ημερών ζωής ή με εντελώς διαφορετικά πεδία ενασχόλησης, μέχρι λίγο πριν την ανάληψη του έργου. · Ο «μεγάλος περίπατος» της Αθήνας εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο περίγελο για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης, με απευθείας παραγγελίες εξαιρετικά ακριβού εξοπλισμού, όπως ζαρντινιέρες, παγκάκια και άλλα αντικείμενα αδιευκρίνιστης ταυτότητας.