Macro

24
06

Κατέ Καζάντη: Η φασίζουσα λογική ως κανονικότητα

"...οι Βορίδειες απόψεις για την απόκτηση Ιθαγένειας δεν μπορεί παρά να είναι ως ανωτέρω: διχαστικές, στη γραμμή Εμείς – Άλλοι, διανθισμένες με μύθους εθνικού ιστορικού μεγαλείου. Προεκτείνοντας δε το Εμείς – Άλλοι στο δίπολο Αριστερά – Δεξιά, η απανθρωποποίηση μέρους του λαού που εκπροσωπεί γίνεται προφανής. Η δε ιδιοκτησιακή σχέση με τις καρέκλες των υπουργείων όπου χρημάτισε, δικαιολογείται: του ανήκουν διότι μόνον αυτός και οι συν αυτώ το αξίζουν. Χρησιμοποιεί έτσι, την ιστοσελίδα του ΥΠΕΣ για προσωπική προβολή ανερυθρίαστα. Αλλά και οι λοιπές πολιτικές της ακροφιλελεύθερης κυβέρνησης είναι σε παρόμοια γραμμή. Η Χατζηδάκειος φιλοσοφία, ας πούμε, στα εργασιακά, με τη νέα δουλοκτητική σχέση που επιβάλλει στους εργαζόμενους ή η Χρυσοχοϊδειος, με την καταστολή και το, σύμφωνα με καταγγελία, ανελέητο ξύλο για να εμπεδωθεί η κατασκευή του “μετανάστη – φονιά”, ή η επιχειρούμενη ιδεολογική αντιμεταρρύθμιση αναφορικά με τη μητρότητα και τις έμφυλες σχέσεις, ένα πράγμα φέρνουν στο νου: τη ρήση του Μαξ Χορκχάιμερ “…όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει επίσης να μιλάει και για τον φασισμό…”. Και κρούει τον κώδωνα, πως ίσως το Άουσβιτς δεν ήταν μια κατάσταση παρεκτροπής αλλά μια φυσική συνέπεια του καπιταλιστικού πολιτισμού."
23
06

Δημήτρης Σκλάβος: Οι πανελλαδικές εξετάσεις ως εγχειρίδιο επικοινωνίας

Απευθύνει ερώτημα ως προς τη βάση εισαγωγής η δημοσιογράφος- τυμβωρύχος της ενημέρωσης στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης: «δεν είναι για σας πρόβλημα ότι αυτός που γράφει 17 στις πανελλήνιες θα ήταν συμφοιτητής με αυτόν που έγραψε 2;» Η απάντηση: «πρόβλημα είναι ότι αυτός που γράφει 2 πηγαίνει σε ένα ιδιωτικό κολλέγιο και παίρνει πτυχίο ισότιμο με εκείνον που έγραψε 17». Η απάντηση αποδομεί πλήρως το αφήγημα της «αριστείας» και της «αξιοκρατίας»- αφηγήματα που, σε συνδυασμό με την «ατομική ευθύνη», αποτελούν τα θεμέλια του  νεοφιλελευθερισμού. Με δεδομένο ότι δεν μπορεί να ανατραπεί το προφανές απλά αποσιωπάται.  Το κυρίαρχο μιντιακό σύστημα  θα επαναλαμβάνει όποτε και όσο χρειαστεί τα ίδια, ώστε να εμπεδώνονται: «δεν είναι δυνατόν να γράφεις 2 και να περνάς στο πανεπιστήμιο» και φυσικά το ερώτημα για τον απόφοιτο που πληρώνοντας πήρε άριστα από το κολλέγιο, έχοντας γράψει χαμηλό βαθμό στις πανελλήνιες ποτέ δεν θα τεθεί   (μα ποτέ!) από κάποια άλλη/άλλο  τυμβωρύχο της ενημέρωσης στην  υπουργό Παιδείας ή  στον Μωυσή. Ούτε κανένας θα επισημάνει ότι τα κολλέγια δεν ελέγχονται από καμία δημόσια υπηρεσία για το επίπεδο των μορφωτικών υπηρεσιών που προσφέρουν(;). Ούτε κανένας θα επισημάνει ότι καταργήθηκαν οι ελάχιστες ευνοϊκές διατάξεις  για τους απόφοιτους των εσπερινών λυκείων που έδιναν πανελλήνιες. Και πάει λέγοντας.... Υπάρχει απάντηση; Πολιτική δεν σημαίνει περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά οι προσπάθειες για να αλλάξει η πραγματικότητα. Ότι η κυρίαρχη πληροφόρηση ανήκει στα χέρια της οικονομικής ελίτ το γνωρίζουμε πια εδώ και δεκαετίες. Οι κύριοι Μαρινάκης, Αλαφούζος, Σαββίδης, Βαρδινογιάννης κλπ  δεν θα αλλάξουν τη στάση τους εφόσον υπάρχει δομική σύγκρουση συμφερόντων –αν πάψει να υπάρχει σύγκρουση, εννοείται ότι κάτι δεν κάνουμε εμείς καλά. Απαιτούνται λοιπόν δίκτυα αντιπληροφόρησης που να απευθύνονται όμως όχι μόνο στους «δικούς» μας, αλλά να μπορούν να φτάσουν και στους «υπόλοιπους», τους εν δυνάμει ταξικά συμμάχους μας. Μέσα από τέτοια δίκτυα θα ξαναμιλήσουμε για τις πανελλήνιες,  για την παραπαιδεία που τις συνοδεύει, για ένα  λύκειο που θα επιδιώκει τη κριτική μόρφωση και όχι το τσάκισμα του εφηβικού χαμόγελου, για την καταργημένη κοινωνιολογία, έχουμε να τους πούμε πολλά και πρέπει να τους κάνουμε συνομιλητές, (δηλαδή πρέπει και να τους ακούσουμε).
23
06

Γιώργος Ψυχογιός: Ασφαλής είναι μόνο η πλήρης εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου

Η αντίληψη της κλειστής και οχυρωμένης Ευρώπης είναι που θέλει να φέρει και το νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το  Άσυλο, αγνοώντας βασικές αξίες της, όπως η αλληλεγγύη και η αναλογικότητα. Για τη δε κυβέρνηση θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στο να καταδικαστεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ κλείνει την πόρτα σε έναν μεγάλο αριθμό προσφύγων που προέρχονται από εξαιρετικά ταραγμένες περιοχές. Κι αν αυτό είναι κάτι που ικανοποιεί τον «δυτικό τρόπο ζωής» του Μ. Σχοινά και του (επι)λεκτικού ανθρωπισμού, είναι σίγουρο ότι δεν προσφέρει καμία λύση στη διαχείριση ενός σύνθετου και πολυεπίπεδου ζητήματος, ενώ προσβάλλει κατάφωρα τον ελληνική λαό και την αλληλεγγύη του εν μέσω κοινωνικών κρίσεων όλα αυτά τα χρόνια.
23
06

Κώστας Καλλωνιάτης: Τι παραγωγικό πρότυπο προωθεί το «Ελλάδα 2.0»;

Οπως επισημαίνει ο διευθυντής έρευνας κλαδικών αναλύσεων στο Xerfi, Olivier Passet, «το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι ότι τα χρήματα θα μεταφερθούν μαζικά σε ψηφιακούς παίκτες, που δεν είναι Ελληνες, στους παραγωγούς ανεμογεννητριών που θα εισβάλουν στα νησιά, που δεν είναι Ελληνες, σε σιδηροδρομικές μεταφορές, που αγοράστηκαν από τους Ιταλούς, σε αεροδρόμια που αγοράστηκαν από Γερμανούς. Ψάχνουμε για το περίγραμμα προβληματισμού για έναν τομέα, αλλά δεν μπορούμε να το βρούμε. Τίποτα συστημικό, τίποτα που να πιστεύεται ότι θα ενεργοποιεί πραγματικά την προσφορά σε τοπικές δεξιότητες. Αν αναζητήσουμε τη λέξη τουρισμός σε αυτό το σχέδιο, βρίσκουμε ψηφιακές επενδύσεις για εθνικούς οργανισμούς, υποδομές για μαρίνες και πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες στις παραλίες, με άλλα λόγια τσιμέντο, όπως αυτό που μόλις κάλυψε το προαύλιο του Παρθενώνα. Τα χρήματα πρέπει να κινητοποιήσουν την κερδοφορία της ιδιωτικής σφαίρας. Και το κερασάκι στην τούρτα, αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στα 12,7 δισεκατομμύρια δάνεια που πρέπει να ενισχύσουν και να επιταχύνουν το σχέδιο, λέγεται ότι αυτά μπορεί να είναι μόνο βάσει συγχρηματοδότησης δημόσιου - ιδιωτικού τομέα, αποκλειστικά αφιερωμένα στον ιδιωτικό τομέα με μοναδικά κριτήρια την κερδοφορία, χωρίς επιπτώσεις στο κράτος. Γιατί η δημόσια υποστήριξη πηγαίνει σε έργα άμεσης κερδοφορίας χωρίς κριτήρια κοινού ενδιαφέροντος;» (‘La Grèce, archétype des aberrations du plan de relance européen’ 12-5-2021). Και συνεχίζει: «Αυτό το από πάνω προς τα κάτω εφήμερο σχέδιο είναι συμπτωματικό για το τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη. Η χρηματοδότηση καταλήγει αναπόφευκτα στην ενίσχυση των παικτών που ήδη υπάρχουν στις πλουσιότερες χώρες, χωρίς πραγματικό σχεδιασμό για την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης των πιο καθυστερημένων περιφερειών».
23
06

Έχουν μέλλον τα κόμματα;

Η Ζορμπά και ο Λιάκος κατανοούν ότι απέναντι στη δυστοπία της κυβέρνησης πρέπει να δημιουργηθεί το αντίπαλο δέος, ως λύση προτείνουν την απελευθέρωση από το κόμμα. Για να τεκμηριώσουν την πρόταση τους, αποδομούν κάτι το οποίο δεν υπάρχει, τουλάχιστον στο πλαίσιο της ριζοσπαστικής Αριστεράς διεθνώς και σίγουρα δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπετε τα κόμματα του κριτικού μαρξισμού, πριν από πολλά χρόνια, αποκαθήλωσαν το τριτοδιεθνιστικό υπόδειγμα, τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, το ιεραρχικό κόμμα, που η γραμμή έβγαινε στα ρετιρέ της κομματικής πυραμίδας και η θεωρία ήταν αποκλειστικό προνόμιο της ιδεολογικής επιτροπής του κόμματος. Αποκαθήλωσαν, επίσης, την προσωπολατρία, το αλάθητο του αρχηγού.
23
06

Γιώργος Μπουγελέκας: Το Κέντρο και ο ταξικός μας προσανατολισμός

Αν ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία είναι να κερδίσει, εκτός από τους απογοητευμένους αριστερούς -οι οποίοι λόγω της μνημoνιακής πολιτικής που αναγκάστηκε ως κυβέρνηση να εφαρμόσει βρίσκονται στον χώρο της δημοσκοπικής αποχής-, και τους κεντρώους ψηφοφόρους, ο τρόπος είναι να παραμείνει προγραμματικά και πολιτικά προσηλωμένος στο ταξικά σταθερό του ακροατήριο, που είναι οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, και μόνο τότε θα ακολουθήσει και εκείνο το κομμάτι των μεσαίων στρωμάτων που θα πειστεί ότι η ενίσχυση των εργαζομένων θα οδηγήσει ως συνέπεια στη βελτίωση και της δικής τους θέσης.
22
06

Θέμης Αχτσιόγλου: Σκηνές από ένα νόμο

Σκηνή 3η Οι διαπραγματεύσεις με το σωματείο για τη «ρύθμιση του χρόνου εργασίας» απέτυχαν. Ο προσωπάρχης της επιχείρησης καλεί την Ε.Μ. στο γραφείο του. Έχει έτοιμη μια αίτηση, με την οποία η Ε.Μ. «ζητάει» να δουλεύει επί τρεις μήνες για δέκα ώρες την ημέρα και τους επόμενους τρεις για έξι ώρες ή εναλλακτικά θα παίρνει κάποια ρεπό. Της λέει να υπογράψει την αίτηση. «Κύριε προσωπάρχη, μου είναι αδύνατο να δουλέψω δέκα ώρες την ημέρα. Δεν είναι μόνο ότι έχω οικογενειακές υποχρεώσεις. Δεν το επιτρέπει και η υγεία μου». Ο προσωπάρχης τής δείχνει ένα πάκο κόλες με αιτήσεις και βιογραφικά. «Βλέπεις πόσοι περιμένουν στην ουρά, για να πάρουν τη θέση σου;». Η Ε.Μ. υπογράφει την αίτηση. Έχει κάνει ατομική συμφωνία με τον εργοδότη μετά από αίτησή της, όπως ακριβώς προβλέπει ο νέος νόμος. (...) Σκηνή 8η Ο Κ.Β. απολύεται και κάνει αγωγή ζητώντας: α) να ακυρωθεί η απόλυσή του, αφενός μεν επειδή δεν του δόθηκε έγγραφη καταγγελία της σύμβασης εργασίας του, αφετέρου δε επειδή απολύθηκε για λόγους εκδίκησης, β) να επανέλθει στην εργασία του και γ) να του καταβληθούν μισθοί υπερημερίας, μέχρις ότου επιστρέψει στη δουλειά. Ο εργοδότης, μόλις παίρνει την αγωγή στα χέρια του, διορθώνει, όπως πλέον του επιτρέπει ο νέος νόμος, το λάθος που έχει κάνει: κοινοποιεί στον Κ.Β. έγγραφη καταγγελία. Επομένως η απόλυση δεν είναι πλέον παράνομη εξ αιτίας του λόγου αυτού. Η δίκη τελειώνει στο Εφετείο μετά από τρία χρόνια. Το Δικαστήριο κρίνει ότι η απόλυση ήταν εκδικητική και επομένως άκυρη. Δεν διατάσσει όμως ούτε την επαναπρόσληψη του Κ.Β. ούτε την πληρωμή μισθών υπερημερίας για τρία χρόνια, όπως θα έκανε πριν από τον πρόσφατο νόμο. Υποχρεώνει τον εργοδότη, μετά από αίτημα που υπέβαλε αυτός για πρώτη φορά στο Εφετείο, να καταβάλει απλώς στον πρώην εργαζόμενό του μια πρόσθετη αποζημίωση τριών μισθών. Το Δικαστήριο δεν έκανε του κεφαλιού του. Εφάρμοσε αναγκαστικά τον καινούργιο νόμο. (...) Σκηνή 9η Έλεγχος της Επιθεώρησης Εργασίας σε κεντρικό κατάστημα τράπεζας. Δέκα εργολαβικοί εργαζόμενοι βρίσκονται να δουλεύουν σε διαφορετικό ωράριο από αυτό που έχει δηλωθεί στο σύστημα «Εργάνη». Στην πραγματικότητα δουλεύουν υπερωριακά. Αυτή τη φορά οι υπεύθυνοι της τράπεζας δεν προσπαθούν να τους κρύψουν ή να τους βγάλουν άρον-άρον έξω από το κατάστημα, όπως έγινε στον προηγούμενο έλεγχο. Η Επιθεώρηση Εργασίας δεν επιβάλλει πρόστιμο, αφού ο νέος νόμος επιτρέπει στον εργοδότη να διορθώσει εκ των υστέρων το ωράριο εργασίας που έχει αρχικά δηλώσει. Έτσι η υπερωρία μένει αδήλωτη και απλήρωτη. (Σημείωση: Η σκηνή είναι εντελώς φανταστική, επειδή έλεγχοι στις Τράπεζες δεν γίνονται πλέον).
22
06

Ράνια Σβίγκου: Παγκόσμιος εταιρικός φόρος – Ιστορικός και αναγκαίος

Παρότι τα φορολογικά οφέλη για τη χώρα μας, αν θεσπιστεί ένας συντελεστής 15%, υπολογίζονται σε 1,3-1,5 δις ευρώ, δεν περιμένουμε φυσικά από μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται μόνο για την εξυπηρέτηση των μεγάλων συμφερόντων, να πιέσει για την επιβολή ενός τέτοιου παγκόσμιου εταιρικού φόρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία αγωνίζεται για να γίνει πράξη η επιβολή ενός ελάχιστου φόρου εταιρικής φορολόγησης σε παγκόσμια κλίμακα, έχοντας επίγνωση ότι, για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο, θα χρειαστούν πολλά. Κυρίως, είναι απαραίτητη η κινητοποίηση των αριστερών, προοδευτικών δυνάμεων, των κινήσεων πολιτών, ενός ευρύτατου κινήματος για τη δίκαιη φορολόγηση. Διότι, σε αυτούς τους νέους καιρούς, απαιτούνται ευρείες συγκλίσεις, σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Όπως καμία χώρα δεν μπορεί να σταθεί μόνη της στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον των παγκοσμιοποιημένων και αλληλοσυνδεόμενων οικονομικών σχέσεων και κεφαλαιακών ροών, από τη στιγμή που πλέον τα ζητήματα έχουν ξεφύγει από το στενό πλαίσιο του κράτους και είναι υπερεθνικά, έτσι και οι προοδευτικές απαντήσεις  δεν μπορούν παρά να δοθούν από ένα ευρύ μέτωπο προοδευτικών δυνάμεων. Ιδίως στην Ε.Ε, που περιλαμβάνει τα 3 από τα 7 μέλη του G7, ένα τέτοιο μέτωπο, μπορεί να δείξει ότι υπάρχει δρόμος για μια αλλαγή των συσχετισμών, προς όφελος της κοινωνίας. Όπως απέδειξε και η πανδημία, η Αριστερά, οι Πράσινοι, τα κόμματα και τα τμήματα της Σοσιαλδημοκρατίας που έχουν έρθει σε ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό, οφείλουν να συμπτύξουν τις δυνάμεις τους, στη μάχη για την αναδιανομή των πόρων υπέρ της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, την οικοδόμηση ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους, ενάντια στις πολιτικές της ανισότητας και της φτώχειας. Γιατί το «να πληρώσουν, επιτέλους, οι πλούσιοι», δεν είναι απλώς ένα σύνθημα, είναι μια αναγκαιότητα. Αναγκαιότητα με υπαρξιακές διαστάσεις για την ίδια την Ευρώπη, ώστε να εμπνεύσει τους πολίτες στη βάση ενός νέου οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου.
22
06

Μετά τη Σύνοδο Μπάιντεν – Πούτιν

Η Ρωσία και η Κίνα συντονίζονται για να εκτροχιάσουν το μεγάλο στόχο των ΗΠΑ να δημιουργήσουν δακτυλίους αστάθειας στις γειτονικές περιοχές - Ουκρανία, Λευκορωσία, Μολδαβία, Χονγκ Κονγκ, Μιανμάρ, Αφγανιστάν. Πού οδεύουν οι ΗΠΑ; Είναι σαφές ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να ακολουθήσουν στρατηγική διπλής ανάσχεσης απέναντι στη Ρωσία και στην Κίνα. Ούτε και φιλοδοξούν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις να εμπλακούν σε μια τέτοια στρατηγική και να διακινδυνεύσουν αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα. Την περασμένη εβδομάδα, όταν επέστρεψε από τη Γενεύη, ο Σάλιβαν υπαινίχθηκε Plan B, λέγοντας ότι ο Μπάιντεν «θα αναζητήσει ευκαιρίες για να συνεργαστεί με τον Πρόεδρο Σι από δω και μπρος… Το μόνο ερώτημα είναι το πότε και το πώς».
20
06

Δημήτρης Παπανικολόπουλος: Ο μέγας φόβος της παγκόσμιας Δεξιάς είναι ότι το 99% έχει καταλάβει ότι πρακτικά αυτή δουλεύει για το 1%

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει περιοριστεί η δυνατότητα παρέμβασης του λαού στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, μέσω της υποχώρησης της δύναμης της Βουλής, της αύξησης της επικράτειας της εκτελεστικής εξουσίας, του περιορισμού της λογοδοσίας, της μεταφοράς της πολιτικής εξουσίας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις σε διεθνείς οργανισμούς πέραν της δημοκρατικής λογοδοσίας, της αναβάθμισης της καταστολής των κινημάτων, του ασφυκτικού ελέγχου των ΜΜΕ από την ολιγαρχία του χρήματος. Η αστική δημοκρατία είναι πλέον ένα πεδίο μάχης, όπου αργά αλλά σταθερά αναδύεται μία ακόμα διαιρετική τομή: πολιτικός αυταρχισμός εναντίον δημοκρατίας. Εκτός, όμως, από την υπεράσπιση της δημοκρατίας, πεδίο δόξης λαμπρό για την Αριστερά είναι και η διαδικασία εμβάθυνσής της, χάρη και στις νέες δυνατότητες που μας προσφέρει το διαδίκτυο. Και σε αυτό τον τομέα δεν πρέπει να καθυστερήσουν άλλο οι τολμηρές πρωτοβουλίες. Διότι καμία δημοκρατική κατάκτηση δεν γενικεύθηκε, παρά ύστερα από δοκιμές και διαδοχικές διορθώσεις (trial and error). Άφησα για το τέλος την πιο πρόσφατη διαχωριστική γραμμή, η οποία ωστόσο θα κρίνει το μέλλον ολόκληρου του κόσμου, και η οποία κάνει τις άλλες να ωχριούν μπροστά της σε σημασία. Πρόκειται για τη διαχωριστική γραμμή που θέτει το πολύ επείγον οικολογικό πρόβλημα. Όχι μόνο το πρόβλημα αυτό πρέπει να απασχολεί πρωταγωνιστικά την Αριστερά, αλλά είναι πλέον σαφές ότι η ίδια «ή θα είναι πράσινη ή δεν θα είναι Αριστερά».