Θέμης Αχτσιόγλου

24
12

Δεν γίνονται αυτά εδώ

- Να απειλείται από κυβερνητικά στελέχη δικαστική λειτουργός που ερευνά υποθέσεις διαφθοράς και οικονομικών σκανδάλων, να γίνεται περίεργη διάρρηξη στο σπίτι της, να καταργείται η Εισαγγελία κατά της διαφθοράς και να αφαιρείται από τα χέρια της αρμόδιας Εισαγγελέα η υπόθεση του σκανδάλου χρηματισμών από πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία. - Να διορίζονται σε κυβερνητικές θέσεις άνθρωποι χωρίς τα νόμιμα προσόντα και, όταν αποκαλύπτονται, να τροποποιείται ο νόμος για να καλυφθούν οι παρανομίες. - Να γίνονται εκατοντάδες απευθείας αναθέσεις σε «ημετέρους» χωρίς διαφάνεια και να κατασπαταλιέται το δημόσιο χρήμα χωρίς λογοδοσία και έλεγχο. -  Να καταργείται εντελώς, στο όνομα της πανδημίας, το δικαίωμα της δημόσιας συνάθροισης με απόφαση του αρχηγού της Αστυνομίας - Να κακοποιούνται πολίτες που συμμετέχουν σε διαδήλωση, να οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα δικηγόροι που ασκούν τα καθήκοντά τους, να συλλαμβάνονται γυναίκες που διαμαρτύρονται για την έξαρση της ενδοοικογενειακής βίας και εργαζόμενοι που σηκώνουν πανό εναντίον της αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής. - Να ξεκινά διαδικασία προκαταρκτικής εξέτασης κατά των επικεφαλής των κομμάτων της Αριστεράς για συμμετοχή σε εκδηλώσεις τιμής την ημέρα του Πολυτεχνείου. - Να εφορμά η αστυνομία σε κινηματογράφους, κέντρα διασκέδασης και πανεπιστήμια και να συλλαμβάνει αναίτια νέους και νέες στο σωρό. - Να δίνεται από τη Βουλή άδεια για την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον αντιπολιτευόμενης βουλεύτριας για γνώμη που εξέφρασε κατά την άσκηση των καθηκόντων της ή εναντίον άλλου βουλευτή, επίσης της αντιπολίτευσης, κατ’ απαίτηση φιλοκυβερνητικού εκδότη εφημερίδας.  - Να γράφει η κυβέρνηση στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα επανειλημμένα αιτήματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης για δημοσιοποίηση των πρακτικών από τις συνεδριάσεις της Επιτροπής των λοιμοξιολόγων ή για κατάθεση στη Βουλή της σύμβασης για την τηλεκπαίδευση των μαθητών. - Να ελέγχεται ασφυκτικά η ενημέρωση, να επικρατεί απόλυτη κυβερνητική μονοφωνία στα ΜΜΕ, να διώχνονται οι «μη αρεστοί» δημοσιογράφοι, να αποχωρεί  από εφημερίδα η διευθύντρια σύνταξης λόγω της ασφυκτικής πίεσης που της ασκήθηκε από το πρωθυπουργικό γραφείο για μη αρεστό δημοσίευμα, να λογοκρίνεται και να μη δημοσιεύεται για τον ίδιο λόγο άρθρο άλλης δημοσιογράφου. Ευτυχώς, «δεν γίνονται αυτά εδώ», στη δημοκρατική Ελλάδα του 2020.
03
12

Μήπως, τελικά, η κρίση είναι ευκαιρία;

Η δημόσια υγεία και παιδεία, το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου, οι αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής χειραφέτησης, οι ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, ο πολιτισμός και ο ορθός λόγος, όλα αυτά που η πλειονότητα των πολιτών, συνειδητά ή ασυνείδητα, θεωρεί ως αναγκαία θεμέλια της σύγχρονης κοινωνικής οργάνωσης, είναι κατεξοχήν προτάγματα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς. Ευθύνη και χρέος αυτής της Αριστεράς είναι να δώσει τη μάχη των ιδεών σε όλα τα μέτωπα, να αρθρώσει τον δικό της εναλλακτικό λόγο απέναντι στον κυρίαρχο που ενισχύεται από την αδίστακτη προπαγάνδα των ΜΜΕ και να παρέμβει σε όλα τα ζητήματα που άνοιξε η κρίση. Να αποκρούσει τις νεοφιλελεύθερες και αυταρχικές κυβερνητικές πολιτικές και πρακτικές. Να αντιμετωπίσει τον -πάντοτε υπαρκτό σε περιόδους κρίσης- κίνδυνο να αποδεχθεί η κοινωνία ό,τι συμβαίνει σήμερα ως κανονικότητα για το αύριο και να στραφεί, λόγω του φόβου και της ανασφάλειας, στον ατομισμό και τον συντηρητισμό. Και προπάντων, να μετουσιώσει τις δικές της ιδέες και αξίες σ’ ένα ρεαλιστικό και ριζοσπαστικό πρόγραμμα, με όραμα για την επόμενη μέρα, να πείσει τους πολίτες για την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα εφαρμογής του και να εμπνεύσει κοινωνικά κινήματα, αγώνες και πολιτική δράση. Και τότε η κρίση μπορεί να αποδειχθεί μια άλλου είδους ευκαιρία. 
20
10

Υπερασπίσου το παιδί…

Δεν σηκωθήκαμε από τον καναπέ μας να διαμαρτυρηθούμε για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος πότε με τα προγράμματα «σκόιλ ελικικού», πότε με τις λίστες Πέτσα και πότε με τους «μεγάλους περίπατους», για τα χειρουργικά χτυπήματα στα δικαιώματα των εργαζομένων, για τις απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς, για τα δανεικά και αγύριστα των κομμάτων, για το σκάνδαλο της Novartis και τη δίωξη της εισαγγελέα διαφθοράς, για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, για την περιστολή του δικαιώματος της διαδήλωσης, για την κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας, για… για… Θα σιωπήσουμε όμως και τώρα; Θ’ αφήσουμε ανυπεράσπιστα τα παιδιά; Τα παιδιά μας;
18
07

Μονολογώντας …

Αν είσαι δημοκράτης, αντιφασίστας, και συμμετάσχεις σε διαδήλωση ενάντια στη ρατσιστική συγκέντρωση που οργάνωσαν ακροδεξιοί στην πλατεία Βικτωρίας, για να διώξουν τους πρόσφυγες από την πλατεία (ναι, από αυτή την πλατεία, από όπου ο δήμαρχος έβγαλε τα παγκάκια, για να μη κάθονται οι ξένοι), τότε είναι λογικό να σε συλλάβουν, να σε κατηγορήσουν ότι κατείχες εκρηκτικά (κι ας μη βρήκαν τίποτε) και να σου απαγορέψουν να κυκλοφορείς σε ορισμένη περιοχή (άσχετα αν εκεί είναι η δουλειά σου) και να ξαναπάρεις μέρος σε δημόσια συνάθροιση. Αν όμως πας στην ακροδεξιά σύναξη μαζί με τον Κασιδιάρη και  τον Μπογδάνο, υπάρχει περίπτωση να έχεις κάποια συνέπεια; Όχι, βέβαια! Πόσα τέτοια περιστατικά (όλα πραγματικά) συσσωρεύτηκαν τους τελευταίους μήνες!  Δεν φταίει όμως κανένας άλλος. Εσύ φταις. Εσύ, που παίρνεις στα σοβαρά την προτροπή του ποιητή («λαπάδες» δεν χαρακτήρισε τους ποιητές παλιότερα ένας Υπουργός της Δεξιάς;): «Αντισταθείτε», επειδή δεν ανέχεσαι «ελευθερία ανάπηρη πάλι [να] σου τάζουν». Αν όμως είσαι υπάκουος, φρόνιμος και πειθαρχημένος, δηλαδή νεκρός, όπως σε θέλουν, τότε κανείς δεν θα σ’ ενοχλεί, όλα θα είναι μια χαρά, όλα «κανονικά».    
12
07

Χαιρετισμός σε νέο συνάδελφο

Συνάδελφε Κώστα. Έμαθα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την επιτυχία σου στη Νομική, οπότε μπορώ να σε αποκαλώ συνάδελφο. Το έμαθα βέβαια με έναν περίεργο τρόπο. Είχες συλληφθεί μετά τη μεγάλη πορεία της Αθήνας ενάντια στο νομοσχέδιο της Κυβέρνησης για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Την ώρα που με την κλούβα σε οδηγούσαν κρατούμενο στην Ευελπίδων, είχαν βγει τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων και το χαρμόσυνο νέο σού το φώναξε από μακριά ο πατέρας σου: «Κώστα, περνάς στη Νομική Αθήνας».(...) Θα γίνεις ένας δικηγόρος, ένας δικαστής, ένας εισαγγελέας, που θα κοιτάζει τη δουλίτσα του και μόνο αυτήν, το γραφείο και τους πελάτες του ως συνήγορος, κάποια καλή μετάθεση σε μεγάλο Δικαστήριο και την υπηρεσιακή του εξέλιξη ως δικαστικός λειτουργός, πιστός σε κάθε περίπτωση του δόγματος «νόμος και τάξη» και πρόθυμος υπηρέτης της εκάστοτε εξουσίας και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων; Ή θα γίνεις ένας νομικός, -όποιο ιδιαίτερο επάγγελμα της νομικής επιστήμης κι αν ακολουθήσεις,- υπερασπιστής των δημοκρατικών θεσμών, των συνταγματικών ελευθεριών και   των ανθρώπινων δικαιωμάτων όλων των πολιτών, ιδιαίτερα δε των αδύναμων και κοινωνικά ευάλωτων ομάδων, στο πλευρό των εργαζομένων και των ανέργων, των προσφύγων και των μεταναστών, των φτωχών και των αδικημένων; Η συμμετοχή σου στην προχθεσινή διαδήλωση, συμμετοχή ενός νέου ανθρώπου σε μια διαδήλωση για δημοκρατία και δικαιώματα, σ’ εμένα τουλάχιστον δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τον δρόμο που θα διαλέξεις. Μη σε τρομάξουν οι προσωρινές δυσκολίες. Και να θυμάσαι: δεν είσαι μόνος.
03
07

 Σενάρια …

Οκτώβριος 2020. Έχουν αρχίσει οι πρώτες ψύχρες του φθινοπώρου. Στην αγορά όμως της πόλης, την οικονομία και την κοινωνία, έχει προ πολλού ενσκήψει βαρύς ο χειμώνας. Μαγαζιά έχουν κλείσει, άλλα υπολειτουργούν, τον πελάτη τον ψάχνεις με το τουφέκι. Η ανεργία έχει εκτιναχθεί στα ύψη, εργάτες απολυμένοι, άλλοι που δουλεύουν τις μισές μέρες του μήνα με μισό μεροκάματο, η παρανομία στους τόπους δουλειάς οργιάζει. Ξαναπήραν μπρος τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα κοινωνικά ιατρεία, τα συσσίτια, οι ομάδες αλληλεγγύης. Τις νύχτες κάποιοι ψάχνουν στα σκουπίδια. Ένα παιδάκι προχθές λιποθύμησε στο σχολείο. Από την πείνα, είπαν.
24
06

Ζήτημα αξιοπρέπειας. Ναι, αλλά όχι μόνο …

Και δικαιολογημένα αναρωτήθηκες: με ποια κριτήρια εντάχθηκαν τα ΜΜΕ στην καμπάνια, πώς δόθηκε η διαφήμιση και μοιράστηκαν τα χρήματα;  Εδώ και μέρες η ερώτηση είναι μία: πού πήγαν τα 20 εκατομμύρια ευρώ της κρατικής διαφημιστικής καμπάνιας με αφορμή την πανδημία; Και το αίτημα ξεκάθαρο: να δοθεί στη δημοσιότητα ο κατάλογος με τα ποσά και τους αποδέκτες τους. Πόσα χρήματα πήρε το κάθε Μέσο από τον κρατικό κορβανά. Με ποια ποσά χρηματοδοτήθηκαν κουμπάροι και συγγενείς πολιτικών. Πόσα έλαβαν μεγαλοεκδότες και ιδιοκτήτες ΜΜΕ. Και να κατατεθούν τα αποδεικτικά στοιχεία: τιμολόγια με ημερομηνίες και ποσά, προκαταβολές κ.λπ.. Να ενημερωθεί ο κάθε φορολογούμενος πολίτης, όπως έχει δικαίωμα, με ποιον τρόπο ξοδεύτηκε το δημόσιο χρήμα. Στο κρίσιμο ερώτημα η απάντηση από την πλευρά του κυβερνητικού εκπροσώπου μέχρι τώρα είναι αρνητική και ενοχική: «Κάποτε, στο μέλλον, θα δοθεί ο κατάλογος στη δημοσιότητα». Και οι δικαιολογίες αστείες: «Δεν έχει τελειώσει ακόμη η καμπάνια, δεν έχουν δοθεί όλα τα χρήματα, δεν έχει ολοκληρωθεί ο ποιοτικός και ποσοτικός έλεγχος….». Και «η μπάλα στην εξέδρα», και «η λάσπη στον ανεμιστήρα» και ο συμψηφισμός: «Ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους». Μεθοδεύσεις που επιβεβαιώνουν τις υποψίες ότι η κυβέρνηση πάει να κερδίσει χρόνο, για να καλύψει ένα πραγματικό πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο. Γι’ αυτό φοβάσαι ότι δεν είναι απίθανο να «μαγειρευτεί» τελικά η λίστα, να «πειραχτούν» οι αριθμοί. Αυτό όμως που σ’ εξοργίζει περισσότερο είναι η αλαζονική συμπεριφορά:: «Δεν τη δίνουμε τη λίστα, γιατί έτσι μας αρέσει. Γιατί εμείς είμαστε οι νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν». Αυτή είναι στην ουσία η απάντηση της κυβέρνησης. Και στην πετάει κατάμουτρα, λες και η χώρα είναι Μπανανία και οι πολίτες υπήκοοι. Γι’ αυτό είπες παραπάνω ότι είναι ζήτημα αξιοπρέπειας να αντιδράσεις στην ολοφάνερη υποτίμησή σου ως πολίτη, στην περιφρόνηση που δείχνει αυτός ο αυταρχισμός και η έπαρση της εξουσίας. Δεν είναι όμως μόνο ζήτημα προσωπικής αξιοπρέπειας. Είναι και ζήτημα διαφάνειας, Και νομιμότητας. Και χρηστής διαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Και λογοδοσίας. Και χειραγώγησης των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Και ασφυκτικού ελέγχου της πληροφόρησης. Είναι τελικά ζήτημα δημοκρατίας.
16
06

Laboremus. Ναι, αλλά κάθε πότε, πόσο και με τι μισθό;

Τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά ακόμα κι έτσι, πολλά μπορούν να αλλάξουν. Πρώτα-πρώτα να γίνει συνείδηση όλων των εργαζομένων  ότι τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση, παρά τον φαινομενικά έκτακτο χαρακτήρα τους, δεν είναι έκτακτα ούτε πρόσκαιρα. Αποτελούν στρατηγική επιλογή για ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα στηρίζεται στο χαμηλό εργατικό κόστος και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ας μας προβληματίσει επίσης το γεγονός ότι επικεφαλής της «Επιτροπής για την Αναπτυξιακή Στρατηγική» ορίστηκε ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, νομπελίστας μεν οικονομολόγος, αλλά θιασώτης της flexicurity, δηλαδή της πλήρους ευελιξίας του εργοδότη στον αριθμό των θέσεων εργασίας, τις απολύσεις, τα ωράρια. Δεύτερο, να γίνει κατανοητό  ότι, παρά την προπαγάνδα των συστημικών μέσων «ενημέρωσης», η πολιτική αυτή δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχουν άλλες επιλογές για την προστασία της εργασίας, που στις παρούσες συνθήκες σημαίνει τρία πράγματα: προστασία των θέσεων εργασίας (δηλαδή όχι απολύσεις), προστασία των σχέσεων εργασίας (δηλαδή μη μεταβολή της πλήρους σε μερική και εκ περιτροπής απασχόληση) και προστασία των μισθών (δηλαδή καταβολή τους στο 100%). Έχουν κατατεθεί σχετικές προτάσεις ρεαλιστικές, κοστολογημένες  και απολύτως εφαρμόσιμες. Τρίτο, να υπάρξει αντιπαράθεση στο πολιτικό, το ιδεολογικό, το οικονομικό και το επιστημονικό πεδίο. Κι αυτό είναι χρέος των αντικαπιταλιστικών πολιτικών δυνάμεων, των επιστημόνων, των ανθρώπων του πνεύματος. Για να φανεί το απάνθρωπο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού.  Τέταρτο και πιο σημαντικό: Να σπάσει ο φόβος και να τονωθεί το αγωνιστικό φρόνημα των εργαζομένων. Ας το πάρουμε χαμπάρι. Αυτοί δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε. Με οργάνωση στα συνδικάτα και αγώνα στους τόπους δουλειάς και στον δρόμο. Πώς το είπε ο Προυντόν; «Οι “μεγάλοι” είναι “μεγάλοι”, μόνο επειδή εμείς είμαστε γονατιστοί».
10
04

Περί «εθνικής ομοψυχίας»

- Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» μ’ εκείνους τους «έγκριτους» δημοσιογράφους και τους «υπεύθυνους» πολιτικούς, που προηγουμένως απαξίωναν το εθνικό σύστημα υγείας, που δήλωναν ότι δεν χρειαζόμαστε άλλους νοσοκομειακούς γιατρούς, που γνωμάτευαν ότι «Από τα κρατικά νοσοκομεία τα μισά τουλάχιστον πρέπει να κλείσουν ή καλύτερα να γκρεμιστούν», και που τώρα υποκριτικά βγαίνουν στα μπαλκόνια και χειροκροτούν τους «ήρωες με τις πράσινες και άσπρες ποδιές» (αρκεί βέβαια οι «ήρωες» να μη μιλούν και να μη διεκδικούν). - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με την εκπρόσωπο των Τραπεζών, που μάλωνε τους παππούδες και τις γιαγιάδες (σαν να περίσσεψε ο αυταρχισμός τον τελευταίο καιρό!), επειδή πήγαν στις Τράπεζες να πάρουν τη σύνταξή τους, αλλά οι ίδιες οι Τράπεζες δεν έλαβαν κανένα μέτρο ανακούφισης για τους δανειολήπτες που πλήττονται από την κρίση κι ούτε καν μείωσαν τις χρεώσεις για τις ηλεκτρονικές συναλλαγές. - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με τον εργοστασιάρχη, που συνέχιζε τη λειτουργία του εργοστασίου του, ενώ υπήρχαν κρούσματα από τον κορωνοϊό, με αποτέλεσμα ένας εργαζόμενος να πεθάνει, ούτε με τους εργοδότες που απαιτούσαν ένα κατοστάρικο από το επίδομα των 800 ευρώ των εργατών τους ή με τους εργοδότες που, επωφελούμενοι από τα αντεργατικά μέτρα του Υπουργείου Εργασίας, απασχολούν εργαζόμενους παρά την αναστολή της σύμβασής τους, που δεν τηρούν ωράρια και κανόνες υγιεινής, που επέβαλαν εκ περιτροπής εργασία, ενώ η επιχείρησή τους είχε κέρδη, που απολύουν, που μειώνουν μισθούς, που δεν πληρώνουν υπερωρίες, .. που… που (εδώ ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό). - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» μ’ εκείνους τους πολιτικούς, που, δέσμιοι του ακροδεξιού ακροατηρίου τους, αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως ανθρώπους β΄ κατηγορίας και αρνούνται να αποσυμφορήσουν τους προσφυγικούς καταυλισμούς, «ξεχνώντας» πως ο ιός δεν κάνει ρατσιστικές διακρίσεις και θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνο των ξένων αλλά και των νησιωτών. - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με τα ΜΜΕ, που ασχολούνται με το κούρεμα του κυβερνητικού εκπροσώπου ή που δημοσιεύουν παλιές φωτογραφίες από την παραλία της Θεσσαλονίκης με κόσμο, για να ενοχοποιήσουν τους πολίτες ότι δήθεν παραβλέπουν την «ατομική ευθύνη» (εξ άλλου «δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα», δεν έχουν πει;), αλλά δεν έχουν κάνει ένα ρεπορτάζ στα νοσοκομεία για τις ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και υγειονομικό υλικό, ώστε να φανεί η κρατική ευθύνη για τις ελλείψεις αυτές. - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με όλους αυτούς, που από τη θεσμική τους θέση ανέχτηκαν, επέτρεψαν, ενθάρρυναν ή και θεσμοθέτησαν φαινόμενα σαν τα παραπάνω. Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να είμαστε απαθείς, βουβοί, συνένοχοι. Είμαστε και θέλουμε να παραμείνουμε ενεργοί πολίτες.
12
02

Μ’ Εκείνον συμφωνείτε;

Χριστιανικά σωματεία «με την ευλογία της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης» οργανώνουν εκδήλωση την Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020, στο «Βελλίδειο», με θέματα τη Συμφωνία των Πρεσπών, τη «λαθρομετανάστευση» και το δημογραφικό και με γενικό τίτλο «Εμείς δεν συμφωνήσαμε». Το κείμενο της πρόσκλησης και η σύνθεση του πάνελ των ομιλητών δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την πραγματική στόχευση των διοργανωτών και τον εθνικιστικό, ξενοφοβικό και μισαλλόδοξο χαρακτήρα της εκδήλωσης.   Ειδικότερα για το μεταναστευτικό η πρόσκληση αναφέρει: «Στο φλέγον ζήτημα των μεταναστευτικών ροών, που κατακλύζουν την πατρίδα μας και έχουν δημιουργήσει ήδη συνθήκες ασφυξίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, βλέπουμε, αντί να γίνεται προσπάθεια θωράκισης της χώρας μας, να επιχειρείται μεταφορά του προβλήματος και στην ηπειρωτική χώρα, χωρίς να υπολογίζουν οι θιασώτες αυτών των λύσεων τους κινδύνους για την κοινωνική και εθνική συνοχή από την ανεξέλεγκτη, και χωρίς σχέδιο και προοπτική, αντιμετώπιση του θέματος της παράνομης μετανάστευσης». Και λίγο παρακάτω, κάνοντας λόγο για την ανάγκη αύξησης των γεννήσεων των Ελλήνων: «… χωρίς αυτές το μέλλον της πατρίδας προβλέπεται ζοφερό, καθώς ο κίνδυνος για πληθυσμιακή, θρησκευτική και πολιτισμική αλλοίωση του πληθυσμού προβάλλει πιο υπαρκτός από ποτέ». Γλώσσα διπλωματική, κομψή, υποκριτική. Που δεν μπορεί όμως να κρύψει τις διαθέσεις και το στόχο της. Που αν την άφηνες ελεύθερη, θα έλεγε καθαρά: «Δεν γουστάρουμε μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα. Κάντε το βίο αβίωτο σε όσους έχουν έρθει. Κι αφήστε να πνιγούν όσοι έρχονται. Διώξτε τους όλους. Δεν θέλουμε ξένους στη χώρα μας».
  • 1
  • 2