Ράνια Σβίγκου

10
05

Ράνια Σβίγκου: Έχουμε καθήκον να αγωνιζόμαστε καθημερινά, ενάντια στον πόλεμο και υπέρ του σεβασμού του διεθνούς δικαίου, καθώς και ενάντια στην εξάπλωση των ιδεολογιών και των πρακτικών του μίσους

Σαν σήμερα, πριν 77 χρόνια τέλειωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη, με την άνευ…
18
02

Ράνια Σβίγκου: Ανάγκη για ειρηνική επίλυση της κρίσης στην Ουκρανία

Απαιτείται η στήριξη στην εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ουκρανίας, καθώς και η πιστή τήρηση των συμφωνιών του Μινσκ. Η πρόσφατη ενεργοποίηση του σχήματος της Νορμανδίας, αποτελεί ένα κρίσιμο βήμα για την αποκλιμάκωση της έντασης. Τόσο η Ρωσία, όσο και η Ουκρανία, οφείλουν να τηρήσουν τα συμφωνημένα, ώστε να τερματιστεί η διαμάχη, με την αποκατάσταση της κυριαρχίας του ουκρανικού κράτους, αλλά και τον σεβασμό και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των Ρώσων και ρωσόφωνων ουκρανών πολιτών της περιοχής. Με αυτό τον τρόπο, θα εξαλειφθεί μια εστία έντασης και θα δοθεί περισσότερο έδαφος για μια συνολική λύση. Η Ευρώπη θα πρέπει να πρωτοστατήσει σε κάθε ειρηνευτική πρωτοβουλία, σε κάθε προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης, και σε κάθε προσπάθεια εξεύρεσης μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης. Δυστυχώς, η τωρινή κρίση φανερώνει έκδηλα, για μια ακόμα φορά, την έλλειψη μιας ενιαίας φωνής της ΕΕ, που να προάγει την ειρήνη και τη συνεργασία, παρά τις θετικές πρωτοβουλίες Γαλλίας και Γερμανίας. Είναι αναγκαία η συμπερίληψη της Ρωσίας σε μια νέα, πανευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας και ελέγχου των εξοπλισμών, όπως και η ενίσχυση του διαλόγου και της συνεργασίας ΕΕ και Ρωσικής Ομοσπονδίας. Κάτι τέτοιο, θα αποτελούσε ένα αποφασιστικό βήμα για την αποτροπή ενός νέου Ψυχρού πολέμου. Ως προς τις αρχές που θα μπορούσαν να διέπουν την ειρηνική συνύπαρξη και τη συνεργασία, θα μπορούσαμε να υπενθυμίσουμε εδώ, ένα βασικό κείμενο του ΟΑΣΕ, που υπογράφτηκε, και από τη Ρωσία, το 1999, τη «Χάρτα της Κωνσταντινούπολης». Όπως αναφέρει το άρθρο 8, κάθε κράτος έχει δικαίωμα επιλογής της συμμαχίας του ή της ουδετερότητάς του, ταυτόχρονα «τα κράτη δεν θα ενισχύσουν την ασφάλειά τους σε βάρος της ασφάλειας κανενός άλλου κράτους», ενώ «κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν μπορεί να έχει παραπάνω ευθύνη για τη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας στην Ευρώπη» ή μπορεί να θεωρεί ότι οποιοδήποτε κομμάτι της περιοχής του ΟΑΣΕ ανήκει στη σφαίρα επιρροής του . Τέλος, ως προς τη χώρα μας, επιβεβαιώνεται πόσο επικίνδυνη είναι η λογική του “πιστού και προβλέψιμου” συμμάχου των ΗΠΑ που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη και βρίσκεται στον αντίποδα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, με στόχο την ειρήνη και τη σταθερότητα, που υπηρέτησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η εμπλοκή της Αλεξανδρούπολης σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση εγκυμονεί εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους. Είναι στο συμφέρον της Ελλάδας η ολόπλευρη στήριξη κάθε ειρηνευτικής προσπάθειας, όπως και της οικοδόμησης μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
03
11

Ράνια Σβίγκου: Ο δρόμος που άνοιξαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ζόραν Ζάεφ, πρέπει να συνεχιστεί

Σήμερα, η ΝΔ έχει πλέον αποδεχθεί τον θετικό ρόλο της συμφωνίας των Πρεσπών. Βέβαια, μπορεί να έχουν περάσει πια οι εποχές της συμπόρευσής της στα συλλαλητήρια, με την ακροδεξιά, και της διασποράς ψευδών ειδήσεων, όπως της «ανταλλαγής του ονόματος με τη μη μείωση των συντάξεων». Από την άλλη μεριά, όμως, η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη δεν προχωρά στα απαραίτητα επόμενα βήματα, τα οποία αυτή προβλέπει. Εγκλωβισμένη στις απαιτήσεις της εθνικιστικής της πτέρυγας και φοβούμενη ότι θα πιεζόταν και η ίδια να προβεί σε βήματα όπως η κύρωση των μνημονίων συνεργασίας , η κυβέρνηση δεν εξασφάλισε την εφαρμογή της συμφωνίας σε σημαντικούς τομείς (πχ σχολικά βιβλία Βόρειας Μακεδονίας). Ο δρόμος που άνοιξαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Ζόραν Ζάεφ, θα πρέπει να συνεχιστεί. Διότι, αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την συνέχιση και την εμπέδωση της ειρήνης, της συνεργασίας και της καλής γειτονίας μεταξύ της χώρας μας και της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά και για τη σταθερότητα στην περιοχή. Ταυτόχρονα, όμως, είναι πολύ σημαντικό η Ελλάδα, ως πραγματικός πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, να αναλάβει πρωτοβουλίες, στην ΕΕ, για να λυθεί το ζήτημα με τη Βουλγαρία, και, γενικότερα, για να ενταχθούν οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ. Η κυβέρνηση οφείλει να καταστήσει σαφές στους εταίρους μας, ότι στα Δυτικά Βαλκάνια κρίνεται ο διεθνής ρόλος της ΕΕ και η αξιοπιστία της. Αυτή θα είναι και η καλύτερη απάντηση στις εθνικιστικές και συντηρητικές δυνάμεις, και των δύο χωρών, που βάζουν πάνω από την ειρήνη και τη σταθερότητα, το πρόσκαιρο μικροκομματικό και μικροκομματικό τους όφελος.
01
11

Ράνια Σβίγκου: Ετεροβαρείς συμφωνίες, επικίνδυνη στροφή στην εξωτερική πολιτική

Αντί για τη δημιουργία «αξόνων» και την άσκηση πολιτικής ως «πρόθυμου και πιστού» συμμάχου των ισχυρών, η χώρα πρέπει να επανέλθει σε μια πολυδιάστατη, ενεργητική και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική, να επιδιώκει ενεργά λύσεις στις διαφορές της, όπως, για παράδειγμα, έκανε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τα σχήματα συνεργασίας της Ελλάδας με άλλες χώρες πρέπει να αποσκοπούν στην άσκηση πίεσης προς την Τουρκία σε μια λογική λύσης και όχι σε μια λογική ανάσχεσης ή εξυπηρέτησης δήθεν “προστάτιδων” δυνάμεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η χώρα προωθεί την ειρήνη και τη συνεργασία, αποτελεί πυλώνα σταθερότητας και προσπαθεί να αποτελεί γέφυρα μεταξύ Ε.Ε., Βαλκανίων και χωρών της Μεσογείου, συμβάλλοντας, με τις δυνάμεις της, στην επίλυση ζητημάτων στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό όμως που είναι αναγκαίο και επείγον είναι η επιστροφή της Ελλάδας στο διπλωματικό προσκήνιο. Όχι μόνο να συμμετάσχει, αλλά και να πρωταγωνιστήσει στον ευρωτουρκικό διάλογο. Να ξαναβρούμε τις συμμαχίες μας, στην Ευρώπη και ιδίως στον Νότο, στη βάση της αμοιβαιότητας και της σύγκλισης συμφερόντων. Να αποκτήσουμε ξανά μια ξεκάθαρη στρατηγική έναντι των συμμάχων μας και να μην αποτελούμε απλώς τους «πιστούς και πρόθυμους». Και, βέβαια, να εργαστούμε ώστε η Ε.Ε. να αποκτήσει επιτέλους μια αυτόνομη εξωτερική και αμυντική πολιτική, δημοκρατικά ελεγχόμενη από ένα ισχυρό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κι όχι μια πολιτική που να παρουσιάζεται ως ευρωπαϊκή, ενώ, στην πραγματικότητα, δεν είναι.
17
10

Ράνια Σβίγκου: Η αφρικανική «εκστρατεία» του Κυριάκου Μητσοτάκη

Αντί να στέλνει στρατεύματα στην υποσαχάρια Αφρική, στην προκειμένη, θα μπορούσε να αξιοποιήσει την ήπια ισχύ της, ως μιας χώρας που ουδέποτε υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη, για να προωθηθούν προγράμματα αναπτυξιακού και ανθρωπιστικού χαρακτήρα στις χώρες του Σαχέλ. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ταιριάζει ούτε με τον μικρομεγαλισμό της ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, ούτε με το «χάιδεμα» της ακροδεξιάς πτέρυγας του κόμματός του. Έτσι, αντί να προσπαθήσει, μέσα από μια ενεργό διπλωματία, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που είχε, να επιλύσει το πραγματικό ζήτημα, δηλαδή τις σχέσεις μας με την Τουρκία, βάζει τη χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες στα βάθη της Αφρικής.