Αναδημοσιεύσεις

Θα πρέπει να αντιταχθούμε. Παγκόσμια αλλά και τοπικά. Αν τα τελευταία δύο χρόνια έχουν δείξει κάτι είναι ότι η τριπλή κρίση (υγειονομική, κλιματική, οικονομική) ήρθε για να μείνει, και ότι η προσέγγιση στη χάραξη πολιτικής θα πρέπει να την λάβει σοβαρά υπόψη. Έτσι θα πρέπει να υπάρξει μια αναθεώρηση του παραγωγικού μοντέλου και οι δημόσιες πολιτικές να ενθαρρύνουν τις επενδύσεις που αυξάνουν την παραγωγικότητα και δεν στηρίζονται στους χαμηλούς μισθούς. Ένα από τα εργαλεία που πρέπει να χρησιμοποιηθούν είναι η αύξηση των κατώτατων μισθών που θα δώσει και επενδυτική αλλά και γενικότερα αναπτυξιακή ώθηση (μέσω της αύξησης της κατανάλωσης). Ταυτόχρονα θα πρέπει το παραγωγικό μοντέλο να λάβει σοβαρά υπόψη τις προκλήσεις που θέτει η κλιματική αλλαγή αλλά και την συνεχώς διευρυνόμενη ανεπάρκεια πρώτων υλών ως αποτέλεσμα της υπερκατανάλωση αλλά και τις ανεπαρκούς ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης. Τέλος θα πρέπει να έχουμε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που θα έχει τα εργαλεία να εφαρμόσει πολιτικές που μειώνουν τις ανισότητες (στέγαση – δημόσια υγεία – παιδεία). Όλα αυτά χρειάζονται σχεδιασμό, προγραμματισμό, ενεργοποίηση όλων των κοινωνικών φορέων και της Τοπικής Αυτοδικοίκησης τόσο στο σχεδιασμό όσο και στην υλοποίηση, αλλά και τη σοφή διαχείριση της γνώσης που είναι διάχυτη στην κοινωνία. Όλα εκείνα δηλαδή που η ΝΔ έχει αλλεργία. Γιατί η έλλειψη προγραμματισμού ενισχύει την αδιαφάνεια, αδυνατίζει την λογοδοσία και δίνει την δυνατότητα στην κυβέρνηση να κάνει ότι θέλει όποτε θέλει για όποιους θέλει. Γιατί όταν δεν δεσμεύεσαι από ένα συγκεκριμένο προγραμματισμό είναι ευκολότερο να κάνεις συμφωνίες με συμφέροντα, και να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα όπως προκύπτουν με βασικό γνώμονα όχι τα συμφέροντα της κοινωνίας αλλά αυτά της παράταξης και του κοινωνικού μπλοκ που πραγματικά υποστηρίζει. Το όποιο σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό που ευαγγελίζεται. Γιατί όταν η ΝΔ μιλάει για ανάπτυξη για όλους θα έπρεπε να το κάνει με προγραμματισμό και διαφάνεια. Η ανάπτυξη για λίγους όμως δεν έχει τέτοια προαπαιτούμενα. Τουναντίον. Για όλους αυτούς τους λόγους λέμε ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση το 2022, είναι να παραιτηθεί και να προκηρύξει εκλογές. Όσο νωρίτερα, τόσο το καλύτερο.

Κάθε χώρα το «δικό της» Σύμφωνο Σταθερότητας. Αυτήν την ιδέα αναμένεται να προωθήσει η Γαλλία…

"Αη - Στράτης Νοέμβρης 1950 Αγαπημένε μου Ζολιό, σου γράφω από τον Αη - Στράτη. Βρισκόμαστε δω πέρα, κάπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι απλοί, δουλευτάδες, γραμματιζούμενοι με μια τρύπια κουβέρτα στον ώμο μας μ' ένα κρεμμύδι, πέντε ελιές κ' ένα ξεροκόμματο φως στο ταγάρι μας άνθρωποι απλοί σαν τα δέντρα μπροστά στον ήλιο άνθρωποι που δεν έχουμε άλλο κρίμα στο λαιμό μας εξόν μονάχα που αγαπάμε όπως και συ τη λευτεριά και την ειρήνη. (...) Ξεμάθαμε πολλά, Ζολιό, ξεμάθαμε πώς γλιστράει το ψάρι της γαλήνης στα ρηχά της σιγαλιάς πώς μπλέκονται οι γαλάζιες φλέβες στα χέρια της άνοιξης - ξεμάθαμε μάθαμε τώρα κάτι πράματα απλά πολύ απλά πολύ σίγουρα πως ο ουρανός αρχίζει απ' το ψωμί πως δεν είναι δίκιο άλλοι να βγάζουν το ψωμί κι άλλοι να τρώνε το ψωμί πως δεν είναι δίκιο να φτιάχνουν κανόνια και να λείπουν τ' αλέτρια, - απλά πράματα, μπορεί κ' ένα παιδί να τα πει σε μια φυσαρμόνικα της τσέπης μπορεί κ' ένας καλός φαντάρος που ονειρεύτηκε τη μάνα του να τιναχτεί απ' τον ύπνο του και να τα πει σε μια σάλπιγγα κ' οι νεκροί μας τα ξέρουν πιο καλά - κάθε νύχτα η σιωπή τους τα φωνάζει - απλά πράματα - δεν είμαστε σοφοί, Ζολιό, απλά πράματα λέμε πολύ απλά τα λέμε πως αξίζει κανένας να ζει και να πεθαίνει για τη λευτεριά και την ειρήνη. (...) Ζολιό, πες και στους άλλους αδελφούς μας στον Ερεμπουργκ, στον Αραγκόν και στο Νερούντα, στον Ελυάρ, στον Πικασσό και σ' όλα μας τ' αδέρφια πως είμαστε δω πέρα τρεις χιλιάδες εξόριστοι όχι για τίποτ' άλλο, αδέρφια μου, παρά μονάχα, να, γιατί και 'μεις όπως και 'σεις σηκώνουμε στη ράχη μας ένα αγκωνάρι απ' το καμένο σπίτι μας να χτίσουμε για κείνους που θα 'ρθούν ένα καινούργιο σπίτι με πολλά παράθυρα πολλά φαρδιά παράθυρα προς την ανατολή να μη νυχτώνει από νωρίς η καρδιά των μανάδων να μην κοιμούνται κάθε βράδυ τα παιδιά δίπλα στο θάνατο. Και πού θα πάει, Ζολιό; - θα λιώσουμε μια μέρα τις οβίδες να φτιάξουμε σφυριά κι αλέτρια και μπαλκόνια και φτερά κ' ένα άγαλμα Αφτερης Χαράς στη στάση, εκεί, των λεωφορείων, στη φτωχογειτονιά μας στη γειτονιά μας που θα μερμηγκιάζει απ' τα γιαπιά κάτου απ' τ' ασίγαστο χωνί του χεροδύναμου μεγάφωνου των συνδικάτων που όλο θα λέει, θα λέει σταράτα και με νούμερα για τις τεράστιες καταχτήσεις των λαών στο πλάνο της ανοικοδόμησης και θ' απαγγέλλει ποιήματα των νέων προλετάριων ποιητών για το χαρούμενο έρωτα για τους υδατοφράχτες και για τον εξηλεκτρισμό του κόσμου. Αχ, έτσι, αδέρφια μου, να μην υπάρχουν πια καμένα σπίτια μα να 'ναι όλος ο κόσμος ένα σπίτι ασβεστωμένο με τη βούρτσα του ήλιου κι αχ, έτσι, αδέρφια μου, τούτο το σπίτι να το συγυρνάει μονάχα η μάνα μας η Λευτεριά κ' η πρωτοθυγατέρα της η Ειρήνη."

Το «Βελούδινο γάντι» (Εκδόσεις των Συναδέλφων) σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά -ένα απ’ τα μεγαλύτερα σε έκταση μυθιστορήματα του εμβληματικού Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί- εκδόθηκε το 1994. Βασικός χαρακτήρας, ο αναρχίζων αστυνομικός διευθυντής στη Δίωξη Εγκλήματος Παντοβάνι, βετεράνος πλέον, καθώς μετρά είκοσι συναπτά έτη ενεργού υπηρεσίας. Μαζί του ο σπουδαγμένος υποδιευθυντής Οτζετίντ και ο ιδιότυπος αρχιφύλακας Πριμρόζ. Ό,τι έχει απομείνει από τη φιλοσοφημένη πεντάδα των σέβεντις, τότε που φρέσκοι στους καπνούς του Μάη του ’68 πίστευαν πως θα πολεμούσαν την κοινωνική αδικία μέσα από την οργανωμένη πάταξη των εγκληματιών.

Επανάληψη του ουκρανικού σεναρίου ή απόηχος της αφγανικής περιπέτειας; Η εξεύρεση ιστορικών αναλογιών για τρέχουσες…

Επισκεπτόμενος τον Αη Στρατή ο Πρωθυπουργός μίλησε για «έναν τόπο με βαριά ιστορία, ένα τοπόσημο…

Αυτό που συμβαίνει στο Καζακστάν μπορεί να φαντάζει πολύ μακρινό και είναι. Για ποιο όμως…

Μας διαβεβαίωσε ότι σε ένα μήνα η πανδημία θα έχει τελειώσει. Τον Σεπτέμβριο μας έλεγε ότι η ακρίβεια θα έχει τελειώσει μέχρι τα Χριστούγεννα. Τον Οκτώβριο έλεγε ότι οι ανατιμήσεις είναι φαινόμενο που προκαλείται από τη μεγάλη ανάπτυξη. Και είχε προαναγγείλει και πολύ δραστικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπισή τους. Και τον Δεκέμβριο έλεγε ότι, εκτός από την ενέργεια, δεν υπάρχει καμία πραγματική αύξηση σε προϊόν. Τώρα ότι η πανδημία τελειώνει σε έναν μήνα. Γενικά έχει αποκτήσει το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να τον παίρνει κανένας στα σοβαρά. Και αυτό είναι πλεονέκτημα για την κυβέρνηση. Είπε και κάτι ακόμα ο Άδωνις: ότι μέχρι στιγμής το ΕΣΥ αντέχει. Και εκεί χτύπησε ξύλο και έφτυσε τον κόρφο του. Και όλοι ασχολήθηκαν με αυτό. Αλλά το ζήτημα δεν είναι το ότι χτύπησε ξύλο. Το ζήτημα είναι, χτυπώντας ξύλο, το ότι «το ΕΣΥ αντέχει» το πέρασε στην κουβέντα ως δεδομένο. Ενώ το κατά πόσον αντέχει το ΕΣΥ είναι θέμα προς συζήτηση και μάλιστα πάρα πολύ. Δεν το προσπερνάμε φτύνοντας τον κόρφο μας. Η έκθεση Τσιόδρα, για παράδειγμα, που την έχει διαβάσει πλέον όλος ο κόσμος εκτός από την κυβέρνηση, λέει ότι με περισσότερους από 400 διασωληνωμένους, το ΕΣΥ δεν αντέχει. Με εκατό και εκατόν πενήντα διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ, το ΕΣΥ δεν αντέχει. Χωρίς προσωπικό και με το προσωπικό που υπάρχει ήδη να ταλαιπωρείται από την κούραση και την πανδημία, το ΕΣΥ δεν αντέχει. Αλλά η κυβέρνηση δεν θέλει να ακούει για ενίσχυση του ΕΣΥ. Προτιμάει αντ' αυτού να φτύνει τον κόρφο της και να λέει δόξα τω Θεώ, το ΕΣΥ αντέχει. Τι ωραία που τα έχουμε καταφέρει! Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε, με 40.000 κρούσματα τη μέρα: Το ΕΣΥ αντέχει και η πανδημία σε έναν μήνα τελειώνει.

Η εικόνα που παρουσιάζει η πόλη κατά τον τοξικό συνδυασμό Μπακογιάννη - Νέας Δημοκρατίας δεν έχει προηγούμενο. Πάτημα η πανδημία, η οποία έδωσε την εντύπωση πως ο δεξιός ρεβανσισμός, ο οποίος μην ξεχνάμε ότι μπήκε βίαια σε εφαρμογή με σκοπό την ανάκτηση του όποιου εδάφους χάθηκε κατά την έντονη απονομιμοποίηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών επί των ετών του μνημονίου-αντιμνημονίου, μπορεί να παρελαύνει χωρίς αντιστάσεις, ακόμα και να σβήνει από τον χάρτη ολόκληρες προηγούμενες κοινωνικές διεργασίες. Αρκεί όμως να θυμηθούμε τις πολύ σημαντικές νίκες που σημείωσαν οι κάτοικοι κατά τη θητεία όλων των τελευταίων δημάρχων της πόλης (Ελαιώνας, πάρκο Πατησίων, πάρκο Ναυαρίνου, κι ένα σωρό άλλα) για να καταλάβουμε πόσο επίπλαστη είναι η παραπάνω εικόνα. Σαφέστερες θέσεις και εντονότερη δράση θα πρέπει να ζητήσουμε και από τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση η οποία στην κυβέρνηση, αν και ξεκόλλησε το έργο του μετρό και υιοθέτησε μια σαφώς ηπιότερη και εποικοδομητικότερη νοοτροπία απέναντι στις εντάσεις πολιτειας-κατοίκων, άφησε άλυτα αρκετά θέματα της ζωής στην πόλη. Μεταξύ αυτών οι δραματικές συνθήκες έλλειψης πρασίνου, αλλά και πρόσβασης στη στέγη με την αλλοίωση που κατάφερε στις γειτονιές η έφοδος και η ασυλία του real estate, ταυτόχρονα με τη συνδρομή των ιδιοκτητών ακινήτων που εκτίναξαν τα ενοίκια για παλιούς και νέους κατοίκους. Ζητήματα δηλαδή που επηρεάζονται άμεσα από την σημερινή κυβερνητική νοοτροπία για τους ελεύθερους/δημόσιους χώρους. Το 2022 δύσκολα θα γίνει 2021 ενώ ακόμα πιο δύσκολα θα καταντήσει 2020. Να ξανασηκώσουμε τα μάτια μας στην πόλη και τον δημόσιο χώρο

Η δήλωση του Γάλλου Προέδρου Μακρόν ότι θέλει η στρατηγική του εμβολιασμού να "τσαντίσει", να…