Αναδημοσιεύσεις

Το χειρότερο που φοβάμαι είναι πως αυτή η απερίσκεπτη ανοησία της αγέλης που φαίνεται πως επικρατεί στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς καθιστά πιο πιθανή την μετακύλιση του ενδεχόμενου να κρατηθούν κλειστά τα πανεπιστήμια αρχές Μαρτίου που όλοι ελπίζουμε να έχουμε στοιχειωδώς περάσει τον κάβο της πανδημίας. Τέλος, είναι βέβαιο ότι καθώς σημαντικός αριθμός φοιτητών νοσεί δεν θα μπορέσει να μετάσχει κανονικά στις εξετάσεις, επομένως και γι'αυτό χρειάζεται είτε ευελιξία, είτε κάποια πρόβλεψη (που ευτυχώς μαθαίνω κυοφορείται). Φοβούμαι τέλος πως τα παραπάνω δεν ενδιαφέρουν όσο θα έπρεπε κάποιους από τους αρμοδίους που μας κυβερνάνε: πεισμένοι ότι το ελληνικό ΑΕΙ είναι απλώς άνδρο ανομίας και χαμηλής ακαδημαϊκής ποιότητας, λίγο τους νοιάζει το να μείνει όρθιο και υγειονομικά θωρακισμένο στην κορύφωση της πανδημίας. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, ανάμεσα σε αυτούς που κυβερνούν που (ξέρω ότι ή ελπίζω τουλάχιστον ότι ακόμη) δεν το βλέπουν έτσι. Μήπως αυτοί ήρθε η στιγμή να πούνε καμιά κουβέντα να κρατήσουμε όρθιο το πανεπιστήμιο, από το να μηρυκάζουν - Γενάρη του 2022 - μασημένες δοξασίες για την ανάγκη πανεπιστημιακής αστυνομίας; Γνωρίζω φυσικά πως υπάρχουν σχολές που δεν μπορούν να δουλέψουν διαδικτυακά και αυτό φυσικά πρέπει - ή μάλλον θα έπρεπε να ληφθεί - υπόψη στον σχεδιασμό, είτε με υβριδικές μορφές διδασκαλίας είτε και με δια ζώσης. Αυτό είναι δεδομένο. Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά θα αναγκαστούμε να τα κάνουμε έχοντας επιβαρύνει υγειονομικά κι άλλο την κατάσταση και μάλιστα χωρίς σοβαρό αντίκρισμα ή κέρδος. Το ότι ανοίγουν τα πανεπιστήμια αύριο είναι αστόχαστο λάθος και αυτό το λέει κάποιος που συνηγόρησε με κάθε τρόπο ώστε να κάνουμε δια ζώσης μάθημα το Σεπτέμβρη.

Στο ξεκίνημα κάθε χρονιάς γεννιούνται νέες ελπίδες και προσδοκίες, πολύ περισσότερο φέτος, μιας και η…

Σε εισαγωγικά στον τίτλο ο κόσμος, επειδή η λέξη αναφέρεται σε μια κοινή γνώμη –…

Αν ανακεφαλαιώσουμε τη διετή διαχείριση της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης –τη διαχείριση του πρώτου πραγματικά παγκόσμιου γεγονότος στην ιστορία της ανθρωπότητας–, θα καταλήξουμε στο θλιβερό συμπέρασμα ότι μια εκ πρώτης όψεως μονοδιάστατη και μονοσήμαντη κρίση, στην οποία τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα είχε η επιστήμη, το μικροσκόπιο και η βιολογία, στα χέρια του Λεβιάθαν εξελίχθηκε σε μια καθολική κρίση. Δεν υπάρχει σφαίρα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής που να μην έχει περιέλθει σε κατάσταση κρίσης. Από τα συστήματα υγείας μέχρι την εφοδιαστική αλυσίδα. Από τις τιμές των αγαθών μέχρι την αγορά εργασίας. Και από την ενεργειακή αγορά μέχρι τις γεωπολιτικές ισορροπίες της Γηραιάς Ηπείρου και όλου του πλανήτη. Δεν ήταν αναπόφευκτο να συμβεί αυτό. Ο Λεβιάθαν οδήγησε τον πλανήτη και τον εαυτό του στην εντατική γιατί στη θέση του ορθολογισμού της επιστήμης, με όλες τις βεβαιότητες και όλες τις αμφιβολίες της, έβαλε την κοινωνική μηχανική ως απόλυτο, σχεδόν μοναδικό εργαλείο αντιμετώπισης της κρίσης. Με αλλοπρόσαλλες επινοήσεις περιορισμών και απελευθερώσεων της κοινωνικής δραστηριότητας. Με σκοτσέζικα λουτρά λοκντάουν και πλήρους ασυδοσίας. Με απότομα κλεισίματα και αιφνιδιαστικά ανοίγματα της οικονομίας, Με εκρήξεις αισιοδοξίας περί τέλους της πανδημίας και βυθίσεις απαισιοδοξίας και κινδυνολογίας για ατέλειωτες μεταλλάξεις του κορονοϊού. Αλλά οι ιοί δεν καταλαβαίνουν από τη μεταφυσική του Λεβιάθαν. Τους είναι αδιάφορος ο βολονταρισμός και ο τυχοδιωκτισμός των πολιτικών ελίτ, οι αγωνίες τους για τους εκλογικούς κύκλους και τις ισορροπίες της εξουσίας. Στην εντατική η ζωή καθενός κρέμεται από ένα κουμπί. Ακόμη και η ζωή του Λεβιάθαν. Γιατί ακόμη και ο Χομπς τον αποκαλεί θεό, αλλά δεν παραλείπει να μας θυμίσει ότι είναι θνητός.

Γιατί ανοίγει με αυτόν τον τρόπο τα σχολεία η κυβέρνηση. Μητσοτάκη; Γιατί η υπουργός Παιδείας επιδίδεται σε συνεχή ψέματα και σε μια τόσο χοντροκομμένη παραχάραξη της αλήθειας; Τι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της "Νεοδημοκρατίας"; Ποιο είναι το ένοχο μυστικό τους; Μήπως η ανυπαρξία νόμιμης και ασφαλούς "πλατφόρμας" τηλεκπαίδευσης μετά το σκάνδαλο Cisco; Αξίζει, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η γύμνια της κυβέρνησης σε αυτόν τον τομέα, να παίζεται "ρώσικη ρουλέτα" με την υγεία 1, 5 εκ. μαθητών και εκπαιδευτικών; Και να παραμένει η ρύθμιση με το 50%+1 , ώστε να μην κλείνει ποτέ κανένα τμήμα και να μην εμφανίζεται η ανάγκη εξ αποστάσεως εκπαίδευσης; Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, βλέποντας τη συνεχιζόμενη επέλαση της "Ο" και τη δραματική έξαρση της νοσηρότητας στην Ελλάδα, απηύθυνε έκκληση στην κυβέρνηση να παρατείνει τις διακοπές των σχολείων για μία εβδομάδα και να προετοιμάσει το ασφαλές άνοιγμά τους. Η θέση των μαθητών είναι στα ανοιχτά σχολεία και στη διά ζώσης διδασκαλία, όχι όμως σε σχολεία -ναρκοπέδια και υπερμεταδότες του ιού. Στην κατεύθυνση αυτή έχει ήδη υποβάλλει τις προτάσεις του, με πρώτη την κατάργηση του "50%+1" και έχει ζητήσει την άμεση σύγκληση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για τη συζήτηση και τη λήψη των αναγκαίων μέτρων, ώστε τα σχολεία να ανοίξουν με ασφάλεια μόλις βελτιωθούν οι συνθήκες και καταλαγιάσει το νέο πανδημικό κύμα που προκαλεί η μετάλλαξη "Όμικρον".

Το «Πολύ μακριά» χωρίζεται σε τρεις πράξεις, όπου στην πρώτη εμφανίζεται μια ανιψιά που επισκέπτεται το σπίτι της θείας της σε μια επαρχία και ενώ όλα στην αρχή φαίνονται φυσιολογικά, στην πορεία ο θεατής καταλαβαίνει ότι το σπίτι κρύβει κάποιο σκοτεινό μυστικό. Στη δεύτερη πράξη, η νεαρή πρωταγωνίστρια δουλεύει σε εργοστάσιο κατασκευής καπέλων, αλλά πολύ γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως στο εργοστάσιο δεν φτιάχνουν συνηθισμένα καπέλα, αλλά φτιάχνουν κι άλλα πράγματα. «Είναι σαφές πως στη χώρα έχει επιβληθεί ένα καταπιεστικό, δυστοπικό καθεστώς» όπως εξηγεί ο σκηνοθέτης. Και, στην τρίτη πράξη, «υπάρχει το απόλυτο χάος, όλοι είναι εναντίον όλων, ακόμη και τα στοιχεία της φύσης έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στον άνθρωπο» σχολιάζει. Έργο με τρεις ρόλους, το «Πολύ μακριά» προβλέπει, σύμφωνα με τη συγγραφέα του, μια σκηνή παρέλασης από ανθρώπους που φορούν καπέλα. Έτσι εμφανίζονται στη σκηνή, όπως αποκαλύπτει ο Δ. Σκλάβος, και επιπλέον δέκα άτομα «τα οποία έχουν βωβούς ρόλους μέσα στο εργοστάσιο κατασκευής καπέλων. Πρόκειται για ένα μικρό σκηνοθετικό εύρημα» διευκρινίζει και δεν παραλείπει να πει πως επιχειρείται ένα ανέβασμα που σέβεται το κείμενο, «προσπαθώντας να αποδώσει όσο γίνεται περισσότερο αυτήν τη δυστοπία που αποπνέει».

Η κυβέρνηση ανοίγει τη Δευτέρα τα σχολεία ανοχύρωτα, με μόνο ένα επιπλέον self test, επικαλούμενη…

Τι θα έπρεπε να συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, αν ήμασταν στοιχειωδώς κανονική ευρωπαϊκή χώρα: Πρώτον, τα τεστ θα έπρεπε να συνταγογραφούνται.  Όπως γίνεται με τα φάρμακα. Δεύτερον, το Δημόσιο θα έπρεπε να έχει κάνει όλες τις κινήσεις και τις διαπραγματεύσεις, για να μην κοστίζουν στα ταμεία ο κούκος αηδόνι. Όπως γίνεται με τα φάρμακα. Και, τρίτον, θα έπρεπε η πρόσβαση των πολιτών σε κάποιον αριθμό μοριακών τεστ να είναι ευχερής και ασφαλής. Όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Επ' αυτού, βγήκε ο Άδωνης Γεωργιάδης και είπε το κλασικό. Τι λέτε τώρα, αν συνταγογραφήσουμε τα μοριακά τεστ, θα ξαναμπούμε σε Μνημόνιο. Αλλά ναι, προφανώς. Αν το Δημόσιο πλήρωνε στο κόστος που θέλουν οι ιδιώτες, θα ήταν βαρύ το τίμημα. Το θυμόμαστε και από τη Novartis άλλωστε. Κάτι θα έχει ακουστά και ο Άδωνις, που μας συνιστά οικονομία. Αλλά το Δημόσιο μπορεί να εξασφαλίσει χαμηλές τιμές. Αλλιώς θα είχε χρεοκοπήσει όλη η Ευρώπη. Και επιπλέον, αν δεν καταβάλει χρήματα στην πρόληψη, θα τα καταβάλει στη νοσηλεία και σε άλλες ζημιές.  Έτσι είναι οι πανδημίες. Αλλιώς έχουμε ανύπαρκτο Δημόσιο και έκρηξη της ιδιωτικής κερδοσκοπίας.  Έτσι είναι οι κατοχές.

Η Αριστερά και η οικολογία έχουν εγκλωβιστεί ανάμεσα σε τρία ναρκοπέδια: Α) Έχουν αποδεχτεί σιωπηρά την πατέντα και τώρα δεν υπάρχει ο συσχετισμός δύναμης να την ανατρέψουν. Εκτός από το οικονομικό κόστος, και την αύξηση της πολιτικής ισχύος του κεφαλαίου, η εργασία πληρώνει με εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, πράγμα που συνειδητοποιήσαμε ήδη με τις πατέντες για τα εμβόλια. Πλήρης απελευθέρωση από κάθε πατέντα πρέπει να είναι σύνθημα της Αριστεράς και της οικολογίας παγκόσμια. Προσωπικά θα αποδεχόμουν την ηλεκτρική ενέργεια από σύντηξη δευτερίου – τριτίου, μόνο εάν δεν υπήρχε καμία περίπτωση εμπορευματοποίησης της τεχνολογίας αυτής. Αλλά με τον υπάρχοντα συσχετισμό δεν τολμώ καν να το θέσω. Β) Αποδέχτηκε την συζήτηση για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΗ ΠΗΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. Η αιολική και η ηλιακή, περιορίζονται από τις σπάνιες γαίες, που απαιτούν οι τεχνολογίες παραγωγής και αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας. Μέσα σε 100 χρόνια, όλα τα αποθέματα σπανίων γαιών θα εξαντληθούν. Άρα δεν θα είναι δυνατή η συντήρηση τους. Η εξοικονόμηση και η μείωση της κατανάλωσης ενέργειας είναι μονόδρομος. Γ) Αποδέχτηκε το πλαίσιο που επιβλήθηκε με την συνθήκη του Κιότο, την ενδιάμεση συμφωνία της Ντόχα και την τελική συμφωνία του Παρισιού. Υποτίθεται ότι ο στόχος είναι να μην αυξηθεί η θερμοκρασία του πλανήτη περισσότερο από 1,5 βαθμούς Κελσίου, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα έως το 2050 και 2 βαθμούς έως το 2100. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι (τουλάχιστον στην συμφωνία του Κιότο) μιλάει καθαρά για οικονομίες της αγοράς, και προσπαθεί να συμβιβάσει την εμπορευματοποίηση της ενέργειας με την «αειφόρο ανάπτυξη» και την εμπορευματοποίηση των ρύπων, μετατοπίζοντας το οικονομικό κόστος της ρύπανσης από τις αναπτυγμένες στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το όλο πλαίσιο είναι σε λάθος κατεύθυνση. Ενισχύει την ασυδοσία του κεφαλαίου και επιβάλλει με μαθηματική ακρίβεια την κλιματική καταστροφή. Η εκτίμηση Αριστεράς και Οικολογίας ότι, είναι στην σωστή κατεύθυνση, αλλά, πρέπει να βελτιωθεί, μόνο ως κρύο ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί, για όποιον κάνει τον κόπο, να διαβάσει τα 20 πρώτα άρθρα της συμφωνίας. Φαίνεται γελοίο να πληρώνει η Ελλάδα πρόστιμα και να μην πληρώνει η Γερμανία που είναι ασύλληπτα μεγαλύτερος ρυπαντής. Αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Οι συμφωνίες το επέβαλλαν και φυσικά αιτία είναι η πολιτική ισχύς του Βορρά έναντι του Νότου.

Η στεγαστική κρίση είναι ήδη εδώ και χτυπάει δυνατά την πόρτα ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Η κυβέρνηση δια στόματος του υπουργού επικρατείας έχει μιλήσει για τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών στο κέντρο της Αθήνας, ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα σχεδιάζει να διαθέσει έως και 10.000 ακίνητα σε νέα ζευγάρια εντός του 2022. Η χώρα μας ωστόσο αξιοποιεί μόλις 1,3 εκ Ευρώ από τα διαθέσιμα κονδύλια του ταμείου ανάκαμψης για την οικονομικά προσιτή κατοικία τη στιγμή που τουλάχιστον δέκα άλλες χώρες μέλη της ΕΕ δαπανούν 5 δις εκατομμύρια για την χρηματοδότηση στεγαστικής πολιτικής από τους διαθέσιμους ευρωπαϊκούς πόρους. Το ζήτημα της κατοικίας δεν είναι ένα ακόμα από τα πολλά προβλήματα, που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Είναι χώρος συμπύκνωσης των ανισοτήτων που διαπερνούν τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμού στον 21 αιώνα αλλά και απομεινάρι ενός συγκεκριμένου μοντέλου οικοδόμησης κοινωνικής συνοχής. Για την άμεση αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, απαιτείται η θέσπιση φορολογικών κινήτρων για όσους διαθέτουν το ακίνητό τους μακροχρόνια μίσθωση. Χρειάζεται η θεσμοθέτηση μεροληπτικών προς την μικρή ιδιοκτησία μέτρων περιορισμού του Airbnb και η αυστηροποίηση του πλαισίου χορήγησης Golden Visa, πάντα με σκοπό την αύξηση του διαθέσιμου προς μακροχρόνια μίσθωση οικιστικού αποθέματος. Και είναι επιτακτική ανάγκη να βρεθούν μέτρα για να αποτραπεί η μεταφορά τίτλων ιδιοκτησίας από μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα σε μεγάλους ιδιωτικούς ομίλους, πριν αρχίσουν οι φιέστες καλωσορίσματος σωτήρων επενδυτών. Για να αποτραπεί η ολοκλήρωση της νεοφιλελεύθερης αναδιοργάνωσης του τομέα της κατοικίας, απαιτείται η συγκρότηση ενός ταξικά μεροληπτικού, πολυεπίπεδου σχεδίου ανάδειξης της στέγης σε βασικό πυλώνα ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους. Οι πολιτικοί εγγυητές της νεοφιλελεύθερης επαγγελίας κάθονται σήμερα στα έδρανα της κυβέρνησης. Όποια πολιτική δύναμη επιθυμεί να εκφράσει και οργανώσει τις πληττόμενες κοινωνικές τάξεις σε δύναμη πολιτικής διεκδίκησης, οφείλει να αντιληφθεί την οξύτητα της στεγαστικής κρίσης. Να εκπονήσει ένα πρωτοπόρο και κοινωνικά γειωμένο σχέδιο στεγαστικής πολιτικής. Να μιλήσει για τη δίκαιη οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας ως ρεαλιστικό ριζοσπαστικό σχέδιο στο σήμερα.