Macro

28
01

Πάνος Λάμπρου: Μια μομφή, που χρειάζεται να φτάσει παντού…

Η πρόταση μομφής, κατά της ανάλγητης και κοινωνικά μεροληπτικής κυβέρνησης της ΝΔ, δεν αφορά μόνο τα έδρανα της Βουλής, τους βουλευτές και βουλεύτριες, αλλά κυρίως αφορά τη μάχη, που χρειάζεται να δοθεί μέσα στην κοινωνία. Μομφή, λοιπόν, για όλα όσα με βαναυσότητα πράττει η αυταρχική και νεοφιλελεύθερη (διόλου φιλελεύθερη) κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Μομφή για τους 23.000 συνανθρώπους μας που χάθηκαν. Μομφή για την έλλειψη ΜΕΘ. Μομφή για την ασυλία που έχουν οι ιδιωτικές κλινικές, τα ιδιωτικά συμφέροντα. Μομφή για το ΕΣΥ, που αφέθηκε στην τύχη του, για τους γιατρούς που δεν προσελήφθησαν. Μομφή για το δήθεν "επιτελικό κράτος", για όσα είδαμε και ζήσαμε τις μέρες του χιονιά. Για την Αττική οδό, για τους μεγάλους κλειστούς δρόμους, για τα χιλιάδες σπίτια που έμειναν χωρίς ρεύμα, για τον άστεγο που πέθανε από την παγωνιά στην Θεσσαλονίκη, για το φέρετρο πάνω στο χιόνι, για τους ανθρώπους, που ζουν σε χαμόσπιτα χωρίς νερό και ρεύμα εξαιτίας μιας σκληρής ταξικής πολιτικής υπέρ των πλουσίων και των μεγάλων συμφερόντων. Μομφή για την ακρίβεια, την ανεργία, την πείνα, που δυστυχώς είναι υπαρκτή και μαστίζει ανθρώπους, παιδιά... Για τον κατώτερο μισθό, τις κάλπικες υποσχέσεις, την πολιτική τους για την αναπηρία, τις ανισότητες, τον κοινωνικό αποκλεισμό. Μομφή για τον αυταρχισμό και την καταστολή, τον ακροδεξιό κατήφορο, την εκφορά ρατσιστικού λόγου. Μομφή για την πολιτική τους στο προσφυγικό, για τις εγκληματικές επαναπροωθήσεις μέσα στην θάλασσα του Αιγαίου, για τις περικοπές, την πείνα στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Μομφή για τις διώξεις σε δημοσιογράφους, για τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, για τις πλαστές δημοκοπήσεις, για το ύφος της εξουσίας, για την κατάσταση στις φυλακές, για τον περιορισμό της δημοκρατίας και των ελευθεριών, για τη στοχοποίηση της νέας γενιάς. Μομφή, που χρειάζεται να φτάσει στο τελευταίο σπίτι, σε κάθε γωνιά της χώρας, να φανεί πως πράγματι μας χωρίζει άβυσσος, ιδεολογική, πολιτική, κοινωνική, από τη Νέα Δημοκρατία. Μέσα στα κινήματα και τους δρόμους. Με την αριστερά....
Περισσότερα »
28
01

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ

Η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση της ΝΔ έγινε τη σωστή στιγμή, δηλαδή στον χρόνο που η οργή της πλειοψηφίας ξεχειλίζει από τη διαχείριση της κυβέρνησης στην κακοκαιρία, την πανδημία, την ακρίβεια. Δεν θα σχολιάσω τις αντιδράσεις των κομμάτων, αυτές έχουν να κάνουν με την πολιτική στρατηγική καθ’ ενός εξ αυτών. Θα σταθώ σε απόψεις που κατατίθενται, κυρίως στο διαδίκτυο και σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας οι οποίες φιλοδοξούν να εμφανιστούν αμερόληπτες, σπάνια όμως μπορούν να κρύψουν την ιδεολογική και γιατί όχι, πολιτική τους μεροληψία. Γράφεται ότι η μομφή που κατάθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στοιχείο μικροπολιτικής, ότι δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να υπεκφύγει των ευθυνών της και να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική της ομάδα. Αληθές και παραπειστικό ταυτόχρονα. Εξηγούμαι, σπάνια, πολύ σπάνια μια πρόταση μομφής δημιουργεί φαινόμενα αποσύνθεσης ενός κόμματος που κυβερνά. Το γιατί είναι εύκολο να ερμηνευτεί. Επίσης στα δεδομένα συγκαταλέγεται ότι ο κόσμος δεν θέλει εκλογές. Ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε γιατί οι εκλογές δεν εισπράττονται τις περισσότερες φορές ως λύση της πολιτικής εμπλοκής. Αλλά, μια πρόταση μομφής δουλεύει σε ένα άλλο επίπεδο, το συμβολικό, που εκφράζεται στην προκειμένη με το «δεν πάει άλλο». Το δεν πάει άλλο με αυτή την κυβέρνηση το συμμερίζονται πολλοί, οι συντριπτικά περισσότεροι, άνδρες και γυναίκες. Μπορεί να μην εμφανίζεται στις προθέσεις ψήφου, καταγράφεται όμως στις ποιοτικές αναλύσεις κάθε δημοσκόπησης, ακόμα και στις προκατειλημμένες και τις αναξιόπιστες. Η υποχρέωση κάθε πολιτικού υποκειμένου, ιδιαίτερα ενός κόμματος της Αριστεράς, είναι να εκφράσει στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο τη γνώμη και τα συναισθήματα του κόσμου, ιδιαίτερα του κόσμου που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει. Να τα πολιτικοποιήσει στο θεσμικό επίπεδο με το Πρόγραμμα του. Ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει εμφατικά με την πρόταση μομφής, θα δούμε πως θα ανταποκριθούν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, εκείνες που αυτοπροσδιορίζονται στα αριστερά της πολιτικής γεωγραφίας. Έχουν να αναμετρηθούν με «θανατηφόρα» πολιτικά διλήμματα: κομματική «υπερηφάνεια» ή συμμετοχή σε ένα πολιτικό σχέδιο απαλλαγής, από μια αδίστακτη –οικονομικά και κοινωνικά, δεξιά και νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Θα πούνε, και θα έχουν δίκιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο, όλη την προηγούμενη περίοδο δεν εργάστηκε για να αρθούν οι επιφυλάξεις, να αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης και κατανόησης, να σπάσει το αντιΣΥΡΙΖΑ Ρεύμα. Το αντιΣΥΡΙΖΑ Μέτωπο διασπάστηκε στα εξ ων συνετέθη αλλά επιβιώνει ως προκατάληψη στα συναισθήματα των ανθρώπων. Θα πούνε επίσης και θα έχουν πάλι δίκιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και δυόμιση χρόνια παράγει γεγονότα, συνήθως διαιρέσεις, από το εσωτερικό του οι οποίες δεν αφορούν τους περισσότερους εκτός του κόμματος του. Ίσως να αφορά εκείνους που αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως εισβολέα στον κεντρώο χώρο και τους άλλους που τον βλέπουν ως παραχωρητή του αριστερού. Σε κάθε περίπτωση ο Κ. Μητσοτάκης κοιμόταν ήσυχος. Είναι πια καιρός να κάνει ανήσυχο ύπνο.
Περισσότερα »
28
01

Τριαντάφυλλος Μηταφίδης: Μαθήματα από το Άουσβιτς

- Οσο το σημερινό γερμανικό κράτος θα αρνείται να καταβάλει τις οφειλές του για τα εγκλήματα του Γ΄ Ράιχ, σύμφωνα με τη Συμφωνία του Λονδίνου στις 27.2.1953 (άρθρο 17 παρ. 3 α), αλλά και με την από 17.4.2019 ιστορική απόφαση της Βουλής των Ελλήνων για την απόδοση των γερμανικών οφειλών, καθώς και το από 27.7.2016 Πόρισμα της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Διεκδίκησης - Οσο η ΟΔΓ θα αρνείται να επιστρέψει τα λύτρα που εξαναγκάστηκε να καταβάλει η Ισραηλιτική Κοινότητα, στην απελπισμένη προσπάθειά της να σώσει τα άρρενα τέκνα της από τη βάρβαρη καταναγκαστική εργασία, τόσο θα το στοιχειώνουν τα φαντάσματα των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας. - Οσο οι Θεσσαλονικείς δεν αναμετρώνται με τις πιο μελανές σελίδες από την Ιστορία της πόλης τους, θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος η φαιά «σπορά των ηττημένων του 1945» και θα ενισχύεται το θράσος των αρνητών του Ολοκαυτώματος και της Αντιφασιστικής Αντίστασης. - Οσο η πόλη της Θεσσαλονίκης αποφεύγει να μάθει, να στοχαστεί και να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι το ένα πέμπτο του πληθυσμού της εξοντώθηκε με την αποτρόπαιη και εγκληματική συνέργεια των κατοχικών δυνάμεων με τις δωσιλογικές αρχές της πόλης.
Περισσότερα »
28
01

Ροδόπολη – Ξάνθη: H μειονότητα γυρνά την πλάτη στη ΝΔ

"Θέλουμε οι πολίτες της μειονότητας να αισθάνονται ισότιμοι πολίτες στη χώρα" μας λέει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη Χουσεϊν Ζεϊμπέκ. Και συνεχίζει λέγοντας πως οι πολίτες της μειονότητας νιώθουν ότι μπαίνουν στο περιθώριο από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Αναφέρεται στο πόρισμα της πλειοψηφίας της διακομματικής επιτροπής και σημειώνει ότι στα μεν θεσμικά μάς πάει πίσω, στα δε οικονομικά, αναπτυξιακά, είναι γενικόλογο. Η Ν.Δ., μας λέει, "δεν στήριξε ούτε τη μεσαία ούτε την εργατική τάξη, ούτε τους μικρούς και μεσαίους αγρότες". "Η μειονότητα βιώνει το πρόσωπο μιας αυταρχικής κυβέρνησης και συγκρίνει το πώς ήταν η ζωή της επί διακυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. "Μιλούν", μας λέει, "για το κοινωνικό μέρισμα που κόπηκε, για τη 13η σύνταξη που κόπηκε κι αυτή". Εκτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή διαχρονικά στάθηκε στο πλευρό της μειονότητας, έκανε βήματα επίλυσης των πάγιων προβλημάτων της και περιμένουν από αυτόν πιο θαρραλέα βήματα ώστε να αισθανθούν ισότιμοι πολίτες. Και αυτά τα περιμένουν, όπως λένε, από μια προοδευτική, αριστερή, ριζοσπαστική κυβέρνηση. Ως μεγάλα προβλήματα θεωρούν την ανεργία, την ακρίβεια, την εκπαίδευση, αλλά και τη μετανάστευση.
Περισσότερα »
28
01

Ξεφεύγοντας από τους ναζί

Τζούλι Όριντζερ «Φάκελος απόδρασης», μετάφραση: Θεοδώρα Δαρβίρη, εκδόσεις Gutenberg, 2021 Ο Βάριαν Φράι ήταν δημοσιογράφος από τις ΗΠΑ που, ζώντας στη Γαλλία υπό το καθεστώς του Βισύ, οργάνωσε ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα διαφυγής προσφύγων που διώκονταν ή ήταν πιθανό να διωχθούν από τους ναζί. Το δίκτυο του Φράι επικεντρώθηκε κυρίως σε ανθρώπους των τεχνών και του πνεύματος, σε συγγραφείς, ζωγράφους, μουσικούς, διανοούμενους, κυρίως Εβραίους, και κατάφερε να διασώσει περίπου δύο χιλιάδες ανθρώπους. Ο Φράι έφτασε στη Μασσαλία το 1940 και έμεινε λίγο παραπάνω από έναν χρόνο εκεί, γνωρίζοντας όμως ήδη καλά τι σημαίνει η ναζιστική πολιτική, καθώς είχε βρεθεί στη δεκαετία του 1930 στο Βερολίνο και την είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι. Το δίκτυο ερχόταν σε επαφή με τα θύματα των ναζί, τα έκρυβε, προσπαθούσε να εξασφαλίσει πόρους, βίζες, έγγραφα (νόμιμα ή πλαστά) και τέλος αναζητούσε τρόπους διαφυγής, με πλοία, με τρένα, με τα πόδια. Και μάλιστα όλα αυτά κάτω από τη συνεχή απειλή της σύλληψης (και του ίδιου), αλλά και τη συνήθως αρνητική στάση των επίσημων προξενικών αρχών των ΗΠΑ. Ο Φράι ήταν ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ που του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Δικαίου των εθνών».
Περισσότερα »