Το ατού μας, ως Αριστερά, ήταν πάντοτε οι ιδέες μας -και μ’ αυτές πορευόμασταν. Εμπνέαμε και εμπνεόμασταν από τα κοινωνικά κινήματα. Αλλά ακόμα κι αν κάποιοι βλέπουν τη συγκυρία «εκλογίστικα», ας έχουν υπόψη ότι το «Κέντρο» εξαιτίας της κοινωνικής πόλωσης και της κατάρρευσης των μεσαίων στρωμάτων, συνιστά πλέον έναν τόπο κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά άγονο.
Είναι άλλο η επιθυμητή, ιδιαιτέρως λόγω Απλής Αναλογικής, συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για τη συγκρότηση εναλλακτικής προοδευτικής λύσης στη διακυβέρνηση του τόπου και άλλο η επιδίωξη να εκφραστούν μονοκομματικά παράταιρες, αλλά και στερούμενες κοινωνικού αποτυπώματος, δυνάμεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία, επιχειρώντας την επαναφορά συνιστωσών με αποκλίνοντα πολλές φορές ιδεολογικά και πολιτικά σχέδια, ενισχύεται -αντικειμενικά- ο ρόλος του «αρχηγού της παράταξης» ως του μόνου εξισορροπητικού παράγοντα, με αναπόφευκτη την υποβάθμιση της δημοκρατικής λειτουργίας.
Βαδίζοντας προς το Συνέδριο και κρατώντας τη θετική εμπειρία από την πρόσφατη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, οφείλουμε να ολοκληρώσουμε τον αναστοχασμό της κυβερνητικής μας θητείας και να εμβαθύνουμε στους προγραμματικούς μας στόχους, ώστε ο διογκούμενος θυμός από τα κυβερνητικά πεπραγμένα να μετατραπεί σε πολιτικό ρεύμα νίκης και ριζοσπαστικής προοδευτικής προοπτικής.
Ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, κόμμα αγώνα και διακυβέρνησης, να αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της νέας δημοκρατικής προοδευτικής κυβέρνησης και να είναι η «Δεύτερη Φορά Αριστερά» καλύτερη από την πρώτη.