Macro

10
02

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Τα φώτα στον ευρωπαϊκό Νότο

Την πρώτη περίοδο, με αφετηρία το 2015, το κοινό πρόγραμμα Σοσιαλιστών και Αριστεράς είχε δέσμευση τετραετίας. Τη δεύτερη περίοδο, από το 2019, καθιερώθηκε η ετήσια διαπραγμάτευση με ύλη τον Προϋπολογισμό του κράτους. Στον φετινό προϋπολογισμό η ρήξη ήταν αναπόφευκτη αφού οι Σοσιαλιστές του Κόστα απέρριψαν, χωρίς διάθεση συμβιβασμού, τις κοινωνικές προτεραιότητες της Αριστεράς. Θεωρώ ότι η αδιάλλακτη στάση τους είχε μεγάλο μερίδιο εκλογικού υπολογισμού. Ο νικητής τα παίρνει όλα. Στις κυβερνήσεις συνεργασίας η δύναμη είναι οι προωθητικοί συμβιβασμοί, κανένα κόμμα, και ιδιαίτερα της Αριστεράς, δεν είναι διατεθειμένο να παραιτηθεί από το Πρόγραμμα και τις κοινωνικές του εκπροσωπήσεις, αμαχητί. Ο Κόστα καταλαβαίνει ότι η άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπίσει τις πιέσεις, τους συστημικούς εκβιασμούς εντός και εκτός της χώρας, γι’ αυτό η πρώτη του δήλωση μετά το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν «η απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν σημαίνει απόλυτη εξουσία». Χρήσιμο θα είναι να το σκεφτούν όσοι ονειρεύονται αυτοδυναμίες και πολιτική αδιαλλαξία.
Περισσότερα »
10
02

Χρήστος Καραγιαννίδης: Το Ελντοράντο της πώλησης ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα

«Το Target Model είναι μια μεγάλη μεταρρύθμιση...διευρυμένη πρόσβαση σε οικονομικότερες πηγές ενέργειας...θα επιφέρει μείωση του κόστους της ενέργειας για τους τελικούς καταναλωτές» Κ. Χατζηδάκης. Πόσο τραγικά γελοία φαντάζουν αυτά τα λόγια.
Περισσότερα »
10
02

Ο προσυνεδριακός διάλογος και η ωραία ατμόσφαιρα

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε. Η καλύτερη ιδέα ήταν να γίνει ο προσυνεδριακός διάλογος στο Facebook. Δηλαδή, όχι ακριβώς προσυνεδριακός διάλογος, περισσότερο για μάχη εντυπώσεων πρόκειται, αλλά οπωσδήποτε δεν θα βαρεθούμε. “Μάχη εντυπώσεων”, γιατί αν πρόκειται να εκλεγεί η νέα Κεντρική Επιτροπή από τη βάση, τότε θα πρέπει να υπάρχει λίγο μπούγιο. Στα likes μεταφέρθηκαν τα πολιτικά χαρακώματα! Εμπρός, αδέρφια, εμπρός: Λίγος σεξισμός, πολύς οπαδισμός και καθόλου πολιτικός πολιτισμός. Τώρα θα μου πούνε, τι αντιδρώ έτσι; Το αριστερόμετρο στο χέρι πήρα; Και θα πω ότι η δική μας Αριστερά κάποιους μας μεγάλωσε - κι είναι αυτή μια κυριολεξία. Κάπως μου κλωτσάνε οι νέες ηθικές. Όταν είπαμε να ανοίξουμε την “πόρτα” να έρθουν νέα μέλη, δεν εννοούσαμε να έρθουν και με τις προβληματικές πτυχές των πολιτικών τους ταυτοτήτων. Θα έβγαινε δικός μας σύντροφος ποτέ, παλιός Αριστερός, να μιλήσει με άθλιο και σεξιστικό λόγο για τις γυναίκες και την οικονομική κρίση, για παράδειγμα; Ποτέ, δεν έχει γίνει ποτέ και δεν θα γινόταν και ποτέ. Και ας πούμε ότι ήρθαν άνθρωποι με αντιλήψεις τέτοιες. Αν είναι, παιδιά, να τις ασπαστούμε και να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, να το βράσω. “Διευρυνθείτε, διευρυνθείτε”, μας έλεγαν για να αλλάξει μυαλά η κοινωνία, όχι για να αλλάξει προς τα πίσω η Αριστερά! Να προσπαθήσουμε να είμαστε ψύχραιμοι: Εμένα η πολιτική ορθότητα δεν μου αρέσει, ούτε τώρα, ούτε και ποτέ. Αλλά μπερδέψαμε τις έννοιες. Δεν είναι έλλειψη πολιτικής ορθότητας η καφρίλα κι αυτό το διαδικτυακό , εκτεταμένο δράμα καμία σχέση δεν έχει ούτε με την πολιτική, ούτε καν με την ορθότητα. Αλλά αν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε για ποιους λόγους είναι εκτός της αριστερής μας ταυτότητας ο σεξισμός, οι προσωπικές επιθέσεις με χυδαιότητα, η σαπουνόπερα που βλέπουμε στις οθόνες του υπολογιστή μας, τουλάχιστον να εξηγήσουμε ότι αυτή η ρημάδα η ανάρτηση, βρε σύντροφε, με ένα αριστερό κλικ πάνω δεξιά στο εικονίδιο που γράφει “δημόσια”, μπορεί να κρυφτεί από τα πολλά βλέμματα. Και δεν πειράζει να μην... προσμετρηθεί ως τοποθέτηση στον προσυνεδριακό μας διάλογο, θα το αντέξουμε.
Περισσότερα »
10
02

Τα καύσιμα, τα ρεβίθια και οι φονείς του πατέρα του Εντουάρ Λουί

“Ολάντ, Βαλς, Ελ Χορμί, Χιρς, Σαρκοζί, Μακρόν, Μπέρτραν, Σιράκ. Η ιστορία του πόνου σου έχει ονόματα. Η ιστορία της ζωής σου είναι η ιστορία αυτών των ανθρώπων που διαδέχονταν ο ένας τον άλλον για να σε ρίξουν κάτω. Η ιστορία του σώματός σου είναι η ιστορία αυτών των ονομάτων που διαδέχθηκαν το ένα το άλλον για να σε τσακίσουν. Η ιστορία του σώματός σου κατηγορεί την πολιτική ιστορία”. “...Για τους κυρίαρχους, η πολιτική είναι, συνήθως, ζήτημα αισθητικής: ένας τρόπος να σκέφτονται τον εαυτό τους, ένας τρόπος να βλέπουν τον κόσμο, να συγκροτούν το πρόσωπό τους. Για μας, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου...”: τούτος ο αργός θάνατος, καθότι στον μεταδημοκρατικό καπιταλισμό οι προλετάριοι μοιάζει να μην έχουνε ζωή, δεν αφορά τις ανώτερες τάξεις. Στην πολιτική πάππου προς πάππου, με φράγκα πάππου προς πάππου, σ΄ έναν κόσμο όλον δικό τους, αδιαφορούν για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων διότι πάντα θα ‘χουν να πληρώνουν. Η δε φτωχολογιά, καθώς διαλαλούν, δεν έχει αυτοκίνητο και τρώει ρεβίθια και φασόλια που δεν επηρεάζονται απ’ αυτές.
Περισσότερα »
10
02

Πάνος Λάμπρου: Ναι, υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι

Το ξαναλέω: κάθε φορά που απελπίζομαι, που αντικρίζω τον φανατισμό (ακόμα και μέσα στις καλύτερες "οικογένειες") που νιώθω τον κλοιό του αγριότητας και του σκοταδισμού, συμβαίνει κάτι, που ανατρέπει τις σκέψεις μου και δίνει ελπίδα. Αυτός ο κόσμος δεν ανήκει μόνο στη βαναυσότητα, στον άγριο ρατσιστικό λόγο. Υπάρχει και ένας άλλος κόσμος... Η αναφορά μου αυτή τη φορά στη μητέρα του Άλκη, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Η γυναίκα αυτή (ο θαυμασμός μου απεριόριστος), όταν τη ρώτησαν τι θα έλεγε αν είχε μπροστά της τους φερόμενους ως δολοφόνους του παιδιού της, είπε: "Δεν κρατάω κακία σε κανέναν. Αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς αγάπη και ίσως να ένωσαν απόρριψη από την οικογένειά τους". Μεγαλείο ψυχής, μεγαλείο ανθρωπιάς, σκέψης, συγκρότησης. Ένας πονεμένος άνθρωπος, που δίνει μαθήματα σε όλες και όλους μας. Και έρχεται ως ηχηρή απάντηση στις κραυγές, στα "ψόφα", στην αγριότητα του λόγου και των συναισθημάτων. Έρχεται ως απάντηση στο αίτημα επαναφοράς της θανατικής ποινής, στα ισόβια που... πρέπει να είναι ισόβια, στη λογική της εκδίκησης, του άφρονα σωφρονισμού. Ναι υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι, ωραίοι, μεγαλόψυχοι, φωτισμένοι.
Περισσότερα »
09
02

Κύρκος Δοξιάδης: Ο αρχηγισμός ως ιδεολογία

Ο αρχηγισμός σε ένα αριστερό κόμμα, ιδίως όταν προβάλλεται μετ’ επιτάσεως, τείνει να παραμερίσει την ίδια την αριστερή ιδεολογία. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αν η αριστερή ιδεολογία του ορίζεται από τις αξίες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ισότητας (για να θυμηθούμε το –ήδη ξεχασμένο;– «νέο σήμα» του ΣΥΡΙΖΑ), ο αρχηγισμός συγκροτεί την υποκειμενικότητα των μελών και υποστηρικτών του και καθοδηγεί τις πράξεις τους όχι σύμφωνα με αυτές, αλλά σύμφωνα με το είδωλο ενός αρχηγού που έχει πάντα δίκιο και που η οποιαδήποτε αμφισβήτησή του αποτελεί ταμπού. Οι λεκτικοί (προς το παρόν) τραμπουκισμοί εναντίον στελεχών ή μελών που «τόλμησαν» να διαφωνήσουν με την πρόταση του προέδρου δεν είναι πράξεις «κακών ανθρώπων». Είναι αναπόφευκτη απόρροια της ιδεολογίας του αρχηγισμού.
Περισσότερα »