Macro

13
04

Αριστερά και συμμαχίες

Η πατριδοκαπηλία και η συνεχής επίκληση στο έθνος ως πεδίο κοινωνικής αναγνώρισης ήταν πάντα βασικό συστατικό της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα. Καλλιέργεια μύθων, μεγαλοϊδεατισμοί και εθνική αφήγηση των νικητών έχτισαν στη χώρα μας μια στρεβλή εικόνα του εαυτού μας, που οδηγούσε σε συνεχόμενες διεθνείς «σφαλιάρες» και σε ανοικονόμητες δηλώσεις υπεροχής προς τους ιθαγενείς αμέσως μετά. Μπροστά σ’ αυτό τον κίνδυνο επείγει να συγκροτηθεί η συμμαχία που θα αποτρέψει αρνητικές εξελίξεις για τη δημοκρατία, την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και την ειρηνική συμβίωση με τους λαούς της Ευρώπης. Η Αριστερά δεν προσέρχεται στην προσπάθεια αυτή ως ηγεμονικός πόλος ούτε επιζητεί πρόσκαιρα θετικά εκλογικά αποτελέσματα μέσω αυτής. Αντίθετα, επιδιώκει να ορθώσει τείχος απέναντι στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, αλλά παράλληλα να ανοίξει και την κουβέντα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ανάγκη αλλαγής των πολιτικών στην Ευρώπη. Θα πρέπει όμως να διευκρινιστεί πως η Αριστερά δεν προσέρχεται και ως ικέτιδα, απεμπολώντας τις αξίες και τα στρατηγικά οράματά της. Ούτε πρόκειται να κάνει εκπτώσεις προς όφελος των νεοφιλελεύθερων ή συντηρητικών σχεδίων που τόσο πλήγωσαν την Ελλάδα αλλά και τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
13
04

Αννέτα Καββαδία: Το προσφυγικό είναι υπόθεση όλης της Ευρώπης

Το έχουμε πει τόσες πολλές φορές σε αυτήν εδώ την αίθουσα, αλλά είναι ανάγκη να ειπωθεί και να ακουστεί άλλες τόσες: το μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα δεν είναι πρόβλημα – πολλώ δε μάλλον ελληνικό πρόβλημα, ή των χωρών πρώτης υποδοχής. Είναι υπαρξιακό δίλημμα για την Ευρώπη, ένα δίλημμα στο οποίο μέχρι στιγμής έχει αποτύχει παταγωδώς. Από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να βελτιώσουμε την κατάσταση. Απαιτούμε, ωστόσο, να γίνουν πολλά περισσότερα και από την πλευρά της Ευρώπης.
13
04

Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη δημοκρατική απάντηση στην κρίση παγκοσμίως

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη δημοκρατική απάντηση στην κρίση παγκοσμίως (...) αν αιτήματα τα οποία έχουν να κάνουν με το κοινωνικό κράτος και τις κοινωνικές αγωνίες χαρακτηρίζονται λαϊκισμός, χρειάζεται συζήτηση για τις αξίες της Ευρώπης.
11
04

Η συγκρότηση του νεοφιλοφασιστικού υποκειμένου

Τα νεοφιλελεύθερα υποκείμενα είναι ατομοκεντρικά, και μάλιστα διακατέχονται από τον ανταγωνιστικό ατομοκεντρισμό. Τα πάντα υποτάσσονται στον στόχο της επαύξησης του προσωπικού τους οφέλους διά μέσου του ανταγωνισμού με τα άλλα άτομα. Αλλά τούτος ακριβώς ο ανταγωνιστικός ατομοκεντρισμός είναι που τα συνδέει πρακτικά με την ιδιαίτερη συλλογικότητά τους: με την τάξη των καπιταλιστών ή ευρύτερα με το σύνολο των ατόμων που αποδέχονται στην πράξη τους κανόνες ενός γενικευμένου καπιταλιστικού συστήματος – πρώτιστος εκ των οποίων είναι ο κανόνας του ανταγωνισμού της αγοράς, η οποία επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Κατά συνέπεια, η ατομοκεντρική ανταγωνιστικότητα συμπληρώνεται εμπράκτως από μια ταξική ή συστημική ανταγωνιστικότητα, έναντι του ταξικού αντιπάλου (ήτοι των εργαζομένων) ή των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων (δηλαδή της Αριστεράς). Πρακτικά, το νεοφιλελεύθερο υποκείμενο συγκροτείται ως τέτοιο εντασσόμενο στη συλλογικότητα της αστικής τάξης και της αντι-Αριστεράς. Τα άτομα που συγκροτούνται ως υποκείμενα από την ιδεολογία του ακραίου ρατσισμού ή/και εθνικισμού έχουν σημείο αναφοράς μια συλλογικότητα η οποία εκ προοιμίου είναι ανταγωνιστική προς άλλες συλλογικότητες, που επίσης εκ των προτέρων θεωρούνται κατώτερες: κατώτερες φυλές, κατώτερα έθνη. Στην πράξη, διαφέρει από την ατομοκεντρική ανταγωνιστικότητα του νεοφιλελευθερισμού κατά το ότι εκδηλώνεται με πολέμους ή έστω με άσκηση βίας έναντι «αλλοφύλων» ή αλλοεθνών, και όχι με τον ανταγωνισμό της αγοράς που απαιτεί μια στοιχειώδη αποφυγή της άμεσης άσκησης βίας. Τούτη η διαφορά με τον νεοφιλελευθερισμό όμως δεν ισχύει απαραίτητα ως προς την ταξική και αντι-αριστερή ανταγωνιστικότητα του τελευταίου. Η παροιμιώδης πλέον φράση γνωστού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, ότι στον Εμφύλιο «οι κομμουνιστές σκότωναν Ελληνες», πέραν του ότι αποτελεί ένδειξη εμφανέστατης πλέον σύνδεσης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την προδικτατορική Ακροδεξιά της «εθνικοφροσύνης», είναι και υποδειγματική, θα λέγαμε, έκφανση της συγκρότησης του νεοφιλοφασιστικού υποκειμένου. Στο πολιτικό ασυνείδητο των συμπολιτών μας που σκέφτονται κατά παρόμοιο τρόπο (και δυστυχώς δεν είναι λίγοι, αν κρίνουμε από τα ποσοστά συσπείρωσης της Ν.Δ.), θανάσιμοι εχθροί του έθνους και κομμουνιστές (τότε) ή αριστεροί (τώρα) είναι ένα και το αυτό.
10
04

Για να φέρουμε ξανά την ελπίδα

Το τέλος του προγράμματος προσαρμογής, μετά από μια δύσκολη περίοδο, επώδυνη για την πλειοψηφία της κοινωνίας και αντιφατική για τον πολιτικό μας χώρο, καθώς η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκε να εφαρμόσει μνημονιακή πολιτική, που ποτέ, όμως, δεν αποδέχθηκε ως ιδιοκτησία της, σε συνδυασμό με τις οριζόντιες ρηγματώσεις που προκάλεσε στο σύνολο των πολιτικών κομμάτων η συμφωνία των Πρεσπών, διαμορφώνει μια νέα πραγματικότητα, μια νέα κρίσιμη ιστορική στιγμή. Σήμερα, που στην Ευρώπη φαίνεται να κυριαρχούν ακροδεξιά και νεοφασιστικά κόμματα, ως απόρροια των εφαρμοζόμενων ακραία νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας και της αυξανόμενης εκμετάλλευσης του φόβου και της ανασφάλειας των λαών της Ευρώπης, με την εργαλειοποίηση του προσφυγικού ζητήματος, η αριστερά δεν μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις από την γωνία της. Είναι αναγκαία, σήμερα περισσότερο από ποτέ, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, η συνεργασία αριστερών, προοδευτικών και οικολογικών δυνάμεων, που θα συναντηθούν με μια θετική προγραμματική πρόταση απέναντι στο νεοφασισμό, τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το νεοφιλελευθερισμό και την οικολογική καταστροφή. Σε αυτή την κατεύθυνση επιδιώκουμε τη συνάντηση δυνάμεων, κινήσεων και προσώπων, που κινούνται από το χώρο της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας ως αυτόν της ευρύτερης αριστεράς, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα πλατύ μέτωπο αριστερών, προοδευτικών δυνάμεων, με αναφορά στην κοινωνία, που θα μπορέσει να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει και να συσπειρώσει αυτούς και αυτές που εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015, που θα επαναφέρει την ελπίδα για τους πολλούς, ενάντια στο φαιό που έχουν φέρει στο προσκήνιο οι εφαρμοζόμενες ακροδεξιές πολιτικές και θα αφήσει οριστικά στην ιστορική λήθη το παλιό, βαθιά διαβρωμένο, πολιτικό σύστημα.
10
04

Αννέτα Καββαδία: Ο σεξισμός δεν θα μένει αναπάντητος

Η Συνέλευση, η δημοκρατική φωνή των λαών του Συμβουλίου της Ευρώπης, είναι αναγκασμένη, το έτος 2019, να μιλά για παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών μέσω σεξιστικών συμπεριφορών που συχνά υπερβαίνουν τα όρια ακόμα και της σεξουαλικής παρενόχλησης σε πολλά ευρωπαϊκά Κοινοβούλια. Η πολιτική είναι, εξ ορισμού, ένας εξαιρετικά ανταγωνιστικός χώρος που δυστυχώς παραδοσιακά ανδροκρατείται. Καθώς, όμως, αυτό το στερεότυπο αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο από γυναίκες πολιτικούς σε όλη την Ευρώπη, φαινόμενα όπως ο σεξισμός και η σεξουαλική παρενόχληση - φαινόμενα που έχουν να κάνουν κυρίως με σχέσεις εξουσίας και κυριαρχίας- κάνουν την εμφάνισή τους. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι ο σεξισμός και η σεξουαλική παρενόχληση πολύ συχνά δεν καταγγέλλονται ή υποτιμούνται ως δήθεν «φιλική στάση» ή «απλό χιούμορ».
10
04

Η επιστροφή στη μήτρα του όψιμου ΠΑΣΟΚ

Η άποψη που συναρτά τη μετεκλογική στάση του ΚΙΝΑΛ από το μέγεθος των εκλογικών ποσοστών και εκφράστηκε από τον Ν. Ανδρουλάκη, κρίνεται εξαιρετικά ευκαιριακή και ακόμα περισσότερο συγχυτική, ενώ πρακτικά αφήνει ανοιχτό το ισχυρό ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας του ΚΙΝΑΛ με τη ΝΔ. Αντίθετα, απόψεις που αναθέτουν τη σχετική απόφαση, εφόσον τεθεί το ζήτημα της κυβερνητικής συνεργασίας, σε έκτακτο συνέδριο ή σε μια μορφή εσωκομματικού δημοψηφίσματος, κατατίθενται από εκείνους που ελπίζουν ότι η υπαρκτή αντιδεξιά διάθεση ενός μεγάλου τμήματος του εκλογικού σώματος θα έχει,και στη μια και στην άλλη περίπτωση, θετική επίδραση στη στάση όσων θα αποφασίσουν για το τι θα πράξουν οι βουλευτές του ΚΙΝΑΛ. Ένας τέτοιος όρος, όμως, δεν τέθηκε από το συνέδριο, γιατί προφανώς θα προκαλούσε εξέγερση των οπαδών της σύμπραξης με τη ΝΔ και θα ήταν και άσκοπος, καθώς η ουσία είναι τι θα κάνουν στην πράξη όσοι βουλευτές εκλεγούν με τη σημαία τού ΚΙΝΑΛ.
09
04

Ορατές και αθέατες πλευρές της ευρωπαϊκής κρίσης

Η Ακροδεξιά επιχειρεί να κλέψει από την Αριστερά την αντισυστημική ταυτότητα και, με αυτή την έννοια, να προσεγγίσει τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν από το νεοφιλελευθερισμό. Σε πολλές περιοχές του κόσμου τα καταφέρνει, ιδιαίτερα στις περιοχές που η Αριστερά εγκαταλείπει τη δική της ταυτότητα. Όμως, η πολιτική πρακτική της διαψεύδει τις διακηρύξεις της, όταν για παράδειγμα στο ευρωκοινοβούλιο καταψηφίζει κάθε μέτρο υπέρ των εργαζομένων ή μέτρα για την κλιματική αλλαγή. Το ίδιο συμβαίνει και σε όσες χώρες συμμετέχει στην κυβέρνηση, με τον Όρμπαν να αποτελεί μία εμβληματική περίπτωση.
08
04

Επισημάνσεις

Να μας πει ο κ. Τσίπρας γιατί οι Σκοπιανοί τον υποδέχτηκαν με τόση θέρμη και δεν του πέταξαν ακόντια και βέλη. Προφανώς τους έχει παραχωρήσει όλη τη Μακεδονία μέχρι το Λιανοκλάδι. Και το Διεθνές Αεροδρόμιο «Μακεδονία», το οποίο σύμφωνα με το έγκυρο «Βήμα» πρόκειται να αλλάξει άμεσα όνομα. Θα ονομαστεί Διεθνής Μπουγάτσα με Αεροπλάνα.