Macro

30
06

Σωτήρης Αλεξίου: Ποιον ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόμαστε;

Η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για να κερδίσει στην κοινωνική σύγκρουση, πρέπει να προχωρήσει, όχι, όμως να στρέφεται μυωπικά αποκλειστικά στο χώρο του σοσιαλιστικού κέντρου, αλλά σε όλες εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις, κυρίως στους νέους ανθρώπους, που ψάχνουν χώρο να ανασάνουν σε μια κοινωνία που τους πετάει μαζικά στο περιθώριο. Τα νεανικά, σύγχρονα και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που θα δώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ τη δυναμική και την ορμή που έχασε, και είναι λογικό, κατά την κυβερνητική περίοδο και θα του επιτρέψουν να δώσει τις μάχες για την Παιδεία, την Εργασία, το Περιβάλλον που είναι τα κυρίαρχα πεδία που θα κρίνουν το νέο κοινωνικό συμβόλαιο εποχή μετά την πανδημία. Βασικό στοιχείο του ΣΥΡΙΖΑ, που πάντα διασφάλιζε πολλά από τα παραπάνω, είναι η συλλογική του λειτουργία. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ώριμο τέκνο της Αριστεράς που έδινε χώρο σε όλες τις απόψεις να αναπτυχθούν και η πλουραλιστικότητα αυτή αποτελούσε, συνήθως, πλούτο και προωθητική δύναμη. Η συμμετοχή των μελών στη λήψη των αποφάσεων και στο σχεδιασμό ήταν ακρογωνιαίος λίθος του κόμματος που από το 3%-4% έφτασε να κυβερνά και να βγάζει τη χώρα από τη μνημονιακή κατρακύλα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίστηκε για να μη γίνει κόμμα προσωπικοτήτων και παραγόντων και κατάφερε να παραμείνει, σε μεγάλο βαθμό, κόμμα των μελών, γνωρίζοντας πως τα αρχηγικά μοντέλα, άλλωστε, δημιουργούν κόμματα που έχουν ημερομηνία λήξης αν δεν μεταλλαχθούν σε συστημικά γρανάζια. Τη συλλογικότητα πρέπει να τη διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού. Στον ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνονται οι αγώνες του λαού μας για ελευθερία, δικαιοσύνη και καλύτερη ζωή. Και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που θα ενώσει ξανά την κοινωνική πλειοψηφία και θα πετύχει την ανατροπή όλων αυτών που πλουτίζουν πάνω στις ανάγκες και τη ζωή ενός ολόκληρου λαού.
30
06

Μια ταξική πάλη «απρόβλεπτη και καπριτσιόζα». Σκέψεις για το «Ω, λε φιλαλάκο!» του Νίκου Γιαννόπουλου

Διαβάζοντας το βιβλίο αναρωτιέται κανείς αν είναι δυνατόν να ξαναβγούν στο δρόμο τέτοιοι ανθρωπολογικοί τύποι, αν τελοσπάντων το καλούπι έσπασε ή στην -πικρή- τελική αν χρειάζεται. Παρόλο που η ριζική ενδεχομενικότητα της ιστορίας είναι το μόνο βέβαιο, η τέτοια στάση ζωής σήμερα φαντάζει δύσκολη. Ωστόσο, αν με την ανάγνωση του Φιλαλάκου ζητάς να ξανασυμβούν όλα και καλύτερα, τότε έχεις διαβάσει ένα εμπρηστικό χωρίς μπουκάλι και στουπί βιβλίο. «Ποιοι και ποιες θα σηκώσουν τις κόκκινες και τις μαύρες σημαίες; Όπως πάντα, ο ξεσηκωμός δεν είναι νομοτέλεια, είναι ενδεχόμενο, πολλώ δε μάλλον η νίκη του. Όπως πάντα όμως αυτοί που θα τον διαπράξουν θα είναι οι από κάτω, που μάλλον δεν γνωρίζουν τον Μαρξ και τον Μπακούνιν, ούτε ίσως ξέρουν ποια ακριβώς ζωή θέλουν, απλώς δεν αντέχουν αυτή που ζουν, οι καταπιεσμένοι και καταπιεσμένες κάθε εποχής, που βρίσκουν τα περάσματα…». Σε κάθε περίπτωση, για πολλές και πολλούς από εμάς, κάθε φορά που βλέπουμε το Νίκο να κάθεται με το λευκό του κρασί και το τσιγάρο του στο Στέκι, στο Αθήναιον, στη Μουριά ο κόσμος γίνεται κατά τι πιο ατόφιος. Ή και κατά πολύ.
30
06

Για το… ελληνικό σκάνδαλο Novartis 2012 – 15

Υστερα από μια επίμονη και μακρά διαδικασία η Novartis παραδέχθηκε ότι διέπραξε σκάνδαλο, κυρίως στην Ελλάδα, και συμβιβάστηκε με το αμερικανικό δημόσιο καταβάλλοντας 345 εκατ. δολάρια, εκ των οποίων τα 310 προέρχονται από αθέμιτες πρακτικές στην Ελλάδα. Ήταν επόμενο, λοιπόν, στην Ελλάδα να καταγραφούν αντιδράσεις με βαρύ πολιτικό περιεχόμενο μια στιγμή που ο φάκελος είναι ανοικτός, εμμέσως στην προανακριτική για τον κ. Παπαγγελόπουλο και αμέσως στην εισαγγελία Διαφθοράς. Τι σημαίνει όμως “συμβιβασμός” με βάση το αγγλοσαξονικό νομικό σύστημα; Είναι απαραίτητο να το περιγράψουμε πρώτα, για να αποτιμήσουμε και τις τοποθετήσεις των κομμάτων. Αυτό που προβλέπεται είναι ότι τα δυο μέρη συζητούν πρώτα για την έκταση του αδικήματος και τις συνέπειές του. Εάν η ελεγχόμενη πλευρά, εδώ η Novartis εκτιμά ότι “δεν την γλυτώνει”, διότι υπάρχουν στοιχεία κτλ, τότε έρχεται σε συμβιβασμό, αφού πρώτα παραδεχθεί ότι έκανε διαφθορά, αλλά προσπαθεί να μειώσει την αποδιδόμενη ζημιά εξ αυτής. Μπορεί π.χ. να μείωσε μια αρχική πρόταση του κράτους περί τα 700 με 800 εκ. Η Novartis δεχόμενη αυτό το θηριώδες ποσό, αποφεύγει να της επιδικαστεί η αρχική πρόταση, να μπουν φυλακή στελέχη της, να αποκαλυφθούν οι τρόποι διαφθοράς, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι και δίαυλοι. Τώρα, έκλεισε όλες τις πτυχές και τους κινδύνους με 345 εκ. Προφανώς, η Novartis γνώριζε καλά τι έχει συμβεί στην Ελλάδα γι’ αυτό «ομολόγησε» τη σωστή στιγμή. Ο δικομματισμός 2012 – 15, εντούτοις, πανηγυρίζει ότι αποδείχθηκε πως δεν βαρύνεται! Ότι δηλαδή συντελέστηκε σπατάλη δημοσίου χρήματος της τάξης των περίπου 700 εκ. μέσα σε τρία περίπου χρόνια χωρίς να την καταλάβουν! Φταίνε οι γιατροί και μερικοί κρατικοί αξιωματούχοι.
30
06

Γιώργος Κυρίτσης: Το ξαναζεσταμένο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο

Την ίδια ώρα, το Κίνημα Αλλαγής μπορεί να έχει μεν πάρει αποστάσεις από τον σκληρό νεοφιλελευθερισμό με τον οποίον πορευόταν τόσα χρόνια, δεν έχει πάρει όμως αποστάσεις από τη Ν.Δ., την οποία ακολουθεί πιστά, όπως ξεκάθαρα φαίνεται και από την Προανακριτική Επιτροπή, αλλά και από τη στάση του κόμματος της Φώφης Γεννηματά στην υπόθεση των υποκλοπών Μιωνή. Νέα Δημοκρατία και πρώην ΠΑΣΟΚ κάνουν πως ξέχασαν τον βίο και την πολιτεία τους, ξέχασαν τον Τόμπρα και τον Μαυρίκη, και έχουν το θράσος να καταλογίζουν πρακτικές παρακράτους στην Αριστερά, φτύνοντας κατάμουτρα την ίδια την πρόσφατη πολιτική Ιστορία του τόπου. Δεν έχουν υπολογίσει, όμως, ότι οι πολίτες αντιμετωπίζουν διαφορετικά την κυβέρνηση και διαφορετικά την αντιπολίτευση, άρα έχουν απαιτήσεις από την κυβέρνηση Μητσοτάκη που τα έχει κάνει μούσκεμα και όχι από τη μετρημένη και υπεύθυνη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Έχουν επίσης υπολογίσει λάθος ότι είναι δυνατόν να καλύψουν τις πομπές τους φτιάχνοντας ένα σκιάχτρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έναν μπαμπούλα. Ο ελληνικός λαός, μέσα από την ταραγμένη πολιτική μας Ιστορία, είναι εκπαιδευμένος να ξεχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα, την ήρα από το στάρι. Το ξαναζεσταμένο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο το μόνο που θα επιτύχει θα είναι να ενισχύσει τη συσπείρωση και την αποφασιστικότητα του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης και της οργάνωσης των λαϊκών αντιστάσεων.
29
06

Νάσος Ηλιόπουλος: Μία πραγματική ανάγκη και η λάθος υλοποίηση

Η Αθήνα χρειάζεται περισσότερους δημόσιους χώρους, τόσο στο κέντρο όσο και στις γειτονιές, και ένα νέο βιώσιμο μοντέλο αστικής κινητικότητας. Αν κάποιος ζει και κινείται στην Αθήνα, τότε σίγουρα το ξέρει καλά αυτό. Η πρόταση για τον Μεγάλο Περίπατο έδειχνε προς αυτήν την κατεύθυνση. Σήμερα όμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια προβληματική και βεβιασμένη υλοποίηση που δεν σέβεται την καθημερινότητα της πόλης και εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Είναι βαθιά αντιφατικό να στοχεύουμε στον επιθυμητό περιορισμό της χρήσης των Ι.Χ. αφήνοντας τις δημόσιες συγκοινωνίες στην κατάσταση που είναι. Οι πόλεις όμως δεν είναι μόνο κυκλοφορία. Συγκροτούνται ως ένα σύνολο σχέσεων και δραστηριοτήτων. Ενας παραπάνω λόγος για τον οποίο δεν μπορείς να προχωράς σε μια μεγάλη αλλαγή, αδιαφορώντας για τη φωνή των ανθρώπων της πόλης. Η δημοτική αρχή αντιλαμβάνεται τον δημόσιο διάλογο ως χάσιμο χρόνου, αφού ακόμα και σήμερα η λειτουργία των δύο επιτροπών (διαβούλευσης και επιστημονικής παρακολούθησης), τις οποίες είχε ψηφίσει το δημοτικό συμβούλιο, παραμένει χωρίς περιεχόμενο. Τέλος, είναι εξαιρετικά προβληματικό ότι η προώθηση των συγκεκριμένων παρεμβάσεων έγινε χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα ζητήματα χρήσεων γης που είναι καίριας σημασίας για την πολυλειτουργικότητα της πόλης (π.χ. της κατοικίας ή των παραγωγικών δραστηριοτήτων) και θέματα κοινωνικών και χωρικών ανισοτήτων που προϋφίστανται. Η πολυλειτουργικότητα του κέντρου, η συνύπαρξη δηλαδή της κατοικίας με τη διασκέδαση, το λιανεμπόριο, τη δημόσια διοίκηση και παραγωγικές δραστηριότητες χαμηλής όχλησης, είναι κάτι που οφείλουμε να προστατεύσουμε. Υπάρχουν δραστηριότητες και χρήσεις που έχουν τη δυναμική να επεκτείνονται εις βάρος των υπολοίπων, όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει με την εστίαση. Αν προσθέσουμε εδώ την εκρηκτική αύξηση των τουριστικών μονάδων και το αρρύθμιστο πεδίο για τη βραχυχρόνια μίσθωση, έχουμε μπροστά μας έναν βασικό κίνδυνο. Τη μετατροπή του κέντρου της Αθήνας σε μια επικράτεια μονοκαλλιέργειας της εστίασης και του τουρισμού. Είναι μια προοπτική με την οποία πρέπει να συγκρουστούμε.
28
06

Η «μεγάλη» και η «μικρή» διεύρυνση

Η αναμέτρηση με το νεοφιλελεύθερο εξουσιαστικό παράδειγμα πρέπει να συσπειρώσει πολλές δυνάμεις. Να διαμορφώσει μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμπαράταξη με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία και να είναι ανοιχτή, ειδικά, σε συνθήκες απλής αναλογικής σε κόμματα της αντιπολίτευσης, που θα κάνουν στροφή στην αντι-ΣΥΡΙΖΑ στρατηγική τους. Δεν θα συγκροτηθεί με τη λογική του μεγάλου κόμματος που «καταπίνει» τα μικρά και που χωνεύει «πολυσυλλεκτικά» τις επιμέρους ταυτότητες, παρεμποδίζοντας την αυτόνομη ανάπτυξη και συμβολή τους. Όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν την πρώτη ύλη της δημόσιας συνομιλίας μας με την κοινωνία ενόψει του συνεδρίου για τον διευρυμένο ΣΥΡΙΖΑ. Και, προνομιακά, με τον μεγάλο, ανεξερεύνητο εν πολλοίς χώρο της νεολαίας. Να «ξανασυστηθούμε», να ακούσουμε και να μιλήσουμε με τους νέους. Με τους νέους της επιστημονικής πρωτοπορίας, της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της οικολογικής δράσης, του εθελοντισμού, των ειδικών αναγκών και των ιδιαίτερων χαρισμάτων. Αλλά και με τα «χαμένα παιδιά». Της ανεργίας ή της εξοντωτικής κακοπληρωμένης εργασίας, των εξαρτήσεων, του στρες, της πίσω αυλής, της «αποτυχίας», τους αναλώσιμους και λούμπεν που απειλεί να τους αρπάξει από τη Δημοκρατία ο φασισμός. Και με τα άλλα: τα ατίθασα, τα «άγρια» παιδιά της κρίσης, που γυρίζουν την πλάτη στον πολιτικό κομφορμισμό και στρατεύονται σε κινήσεις στα αριστερά μας. Είμαστε πρώτο κόμμα στους νέους, με ποσοστό 39%. Στις επόμενες εκλογές να κερδίσουμε πάνω από το 50% στη νεολαία! Νά ένας στόχος που από μόνος του περικλείει και νοηματοδοτεί την έννοια της διεύρυνσης. Όλα αυτά φτιάχνουν ένα πεδίο διασταύρωσης απόψεων, πέρα από ιαχές, δοξολογίες, ψευδώνυμα και αναθέματα, έξω από το κέλυφος μιας αμήχανης, σε κάποιες περιπτώσεις, σιωπής. Για να διαψευστεί η θεωρία ότι η ριζοσπαστική Αριστερά εξεμέτρησε τον βίο της. Για να επιβεβαιωθεί, μέσα από τη συλλογική θέληση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία θα επανιδρυθεί ως κόμμα αγώνων και διακυβέρνησης, ως το κόμμα των ριζοσπαστικών προταγμάτων της Αριστεράς, ως αντιπαράδειγμα ως προς τα κριτήρια της νεοσυντηρητικής συστημικής «κανονικότητας». Τελικά, ως πλειοψηφικό ρεύμα και άμεση εναλλακτική πρόταση εξουσίας, που με την ψήφο του λαού θα αναλάβει ξανά τις τύχες της χώρας μετά την καταστροφή και τα κοινωνικά ερείπια, ακόμη και μια νέα χρεοκοπία, που μπορεί να μας κληροδοτήσει η διακυβέρνηση της Ν.Δ.
28
06

Άγγελος Τσέκερης: Επισημάνσεις

Εντάξει, θέλει μελέτη το κείμενο του εξωδικαστικού συμβιβασμού, διότι η διατύπωση «η Novarits Ηellas λάδωνε ξένους αξιωματούχους για να επηρεάσουν τις κυβερνήσεις τους υπέρ των δραστηριοτήτων της» είναι κάπως αμφίσημη. Εν πρώτοις δεν λέει σε ποια χώρα συνέβησαν όλα αυτά. Διότι αυτό το «Novartis Hellas» αφήνει ανοιχτές πολλές εκδοχές, ας μην είμαστε καχύποπτοι. Δεύτερον, δεν αναφέρει πουθενά τον  Άδωνι Γεωργιάδη ονομαστικά.  Άρα όλα ήταν σκευωρία των μαδούρων. Διότι είναι γνωστόν ότι όποιος δεν αναφέρεται ονομαστικά μέσα σε έγγραφα εξωδικαστικού συμβιβασμού, που γίνεται κάπου αλλού μεταξύ κάποιων άλλων, είναι κατά τεκμήριο αθώος. Διαβάστε λίγο Διαφωτισμό να ξεστραβωθείτε. Τρίτον, το ότι η εταιρεία κάνει έναν άσχετο εξωδικαστικό συμβιβασμό με μια άλλη χώρα είναι η περίτρανη απόδειξη πως κανένας υπουργός στην Ελλάδα δεν πήρε λεφτά. Θα ήταν βεβαίως πιο λογικό μια τόσο περίτρανη απόδειξη να προκύψει από την εισαγγελική έρευνα, αλλά αυτά γίνονται μόνο στις μαδουρίες. Ειδικά μάλιστα όταν το κείμενο μέσα λέει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά ας μην γινόμαστε σχολαστικοί τώρα. Κάπως έτσι τεκμηρίωσαν και την αθωότητα του αλλουνού με τις παιδεραστίες. Αφού παραγράφτηκε η υπόθεση, είναι πανηγυρικά αθώος. Τι, όχι; Αυτοί θα ήταν ικανοί να πανηγυρίσουν την αθωότητά τους επειδή τους μάρτυρες τους πάτησε αυτοκίνητο. Αλλά μην μπούμε σε αυτή την κουβέντα καλύτερα, διότι κάποιοι τελευταία είναι πολύ παρεξηγιάρηδες. Με βάση όλα τα παραπάνω, η Ν.Δ. έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει ότι η σκευωρία κατέρρευσε.
28
06

Νίκος Φίλης: Η Δεξιά ήταν ιστορικά πρωταγωνίστρια στην χειραγώγηση της δημοκρατικής τάξης

Είναι απαραίτητο να συντάξουμε ένα συνολικό πολιτικό, οικονομικό και παραγωγικό πρόγραμμα. Δεν θα απαντήσουμε όμως στην κρίση με οικονομισμό. Απέναντι στην μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, που είδαμε άλλη μια φορά πώς μια κρίση μπορεί να τον σαρώσει και να τον εξαϋλώσει, να μιλήσουμε για την αγροτική παραγωγή, τη βιομηχανία, την καινοτομία. Και το πρόγραμμά μας να έχει μήνυμα, κεντρικό άξονα -τον άνθρωπο- και ιδεολογία. Διότι σήμερα αν κερδίζει η Δεξιά παντού, με ρωγμές μεν, αλλά να το παραδεχτούμε για να το αντιμετωπίσουμε, κερδίζει, είναι γιατί εμφανίζει ένα ριζοσπαστικό ιδεολογικό πρόσωπο. Λέει πράγματα αδιανόητα πριν μερικά χρόνια, και τα λέει με επιθετικότητα: Ατομισμός, κατάργηση κοινωνικού κράτους, ιδιωτική πρωτοβουλία, κέρδος, αγορά, παντού. Και σε αυτά χρειάζεται ο δικός μας αντίλογος, το δικό μας πρόγραμμα: Παραγωγή, εργασία, δικαιοσύνη, κοινωνικά δικαιώματα, καινοτομία, στήριξη του αδύναμου.
28
06

Αννέτα Καββαδία: Μπροστά και αριστερά

Μακριά από αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος, προβάλλοντας ένα διαφορετικό μοντέλο συγκρότησης - με τους κανόνες της εσωκομματικής δημοκρατίας να μην τίθενται εν αμφιβόλω – και στον αντίποδα των κομμάτων του παλαιοκομματισμού - όπου τα μέλη αντιλαμβάνονταν το ρόλο τους μόνο ως χειροκροτητές και ψηφοφόροι της εκάστοτε ηγεσίας και τα στελέχη, με το βλέμμα στην επόμενη μέρα, αναλώνονταν στη δημιουργία προσωπικών «στρατών» και πελατειακών μηχανισμών - ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να αντισταθεί στις «σειρήνες» εκείνες που θα επιθυμούσαν να τον δουν να μετατρέπεται στον βολικό, διαχειρίσιμο πόλο ενός νέου δικομματισμού.    Όπως έγραφε, άλλωστε, και ο αείμνηστος Τάσος Τρίκκας : «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δική του ιστορία. Είναι σάρκα και πνεύμα της Αριστεράς που επέλεξε τον δρόμο του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία και εμπλουτίστηκε στην πορεία της από άλλα συγγενή ιδεολογικά ρεύματα. Αλλά η παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας, της ήταν και της είναι ξένη». Απέναντι, λοιπόν, στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού, με την κυβέρνηση της ΝΔ σκόπιμα να επενδύει στη δημιουργία τοξικού κλίματος προκειμένου να μη δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που αγγίζουν τον ίδιο τον πυρήνα της δημοκρατίας – όπως το θέμα της χειραγώγησης ΜΜΕ, της απόλυτα ελεγχόμενης και μονόπλευρης ενημέρωσης, του αδιαφανούς τρόπου διασπάθισης δημόσιου χρήματος, της απροκάλυπτης τρομοκράτησης δικαστικών λειτουργών – ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την ιστορική ευθύνη να ανταποκριθεί στο ρόλο του ως κόμματος της σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς, ελκυστικού στα μάτια της νεολαίας και ικανού - έχοντας πλήρη συνείδηση των πεπραγμένων του - να προχωρήσει στις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες που θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στις καταστροφικές πολιτικές μιας επικίνδυνης κυβέρνησης.
28
06

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ BY ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΑΙΝΑ: Η ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ STATE OF MIND

Ένα εννιάχρονο κοριτσάκι λιποθύμησε από την πείνα σε φούρνο στη Ρόδο. «Η κόρη μου λιποθύμησε από την πείνα. Είμαι άνεργη εδώ και τόσους μήνες. Είμαι ξενοδοχοϋπάλληλος. Έχω να εργαστώ από πέρυσι τον Αύγουστο. Απολυθήκαμε, ήμαστε εποχικοί εργαζόμενοι» δήλωσε η μάνα. Βγήκε και στα κανάλια και ανέφερε ότι, αν ήταν ξένη και όχι Ελληνίδα, θα έπαιρνε επιδόματα… Αυτά της είπαν. Αυτά έμαθε από την αντιπροσφυγική προπαγάνδα των δεξιών-ακροδεξιών πολιτικών και των μιντιακών τους παπαγάλων. Αυτό κατάλαβε για τις τόσες και τόσες γυναίκες μετανάστριες που δίνουν την ίδια μάχη επιβίωσης μ’ αυτήν. Ίσως πάλι και να μην κατάλαβε ότι το ηλιοβασίλεμα του Μητσοτάκη στη Σαντορίνη δεν ήταν ειδυλλιακή εικόνα, αλλά εφιαλτικό προμήνυμα της νύχτας και του σκοταδιού για χιλιάδες εργαζόμενους, εποχικούς και μη, για περιοχές ολόκληρες της χώρας που η επιβίωσή τους εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τον τουρισμό. Πιθανότατα να μην έχει ακούσει ότι ο κ. Βρούτσης δεν έχει ανοίξει την πλατφόρμα των 534 ευρώ για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους και αυτό σημαίνει ότι χιλιάδες άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φάσμα της ανέχειας και της πείνας. Αυτή η άνεργη μάνα που το παιδί της λιποθύμησε είναι φτωχή, είναι θύμα του καπιταλισμού κι ας την έπεισαν ότι της φταίνε οι μετανάστες. Αυτό ακριβώς είναι που την καθιστά διπλά θύμα. Είναι μια εργάτρια χωρίς ταξική συνείδηση. Ξέρω… Αυτό δεν ακούγεται αρκετά κεντροαριστερό και σοσιαλδημοκρατικό, δεν είναι αρκετά στρογγυλεμένο για να μην τρομάζει ο κόσμος… Κανείς δεν πρέπει να επικρίνει αυτή τη γυναίκα. Φταίει η πολιτική, φταίνε τα ΜΜΕ, φταίει η προπαγάνδα, το στρίμωγμα των εργατών στη… μεσαία τάξη. Φταίμε, όμως, και όλοι και όλες που πάψαμε να λέμε τα πράγματα με το (αριστερό) όνομά τους.