Macro

06
12

Οποιοδήποτε “ναι, αλλά” στα παρακάτω είναι σάπιο μέχρι το μεδούλι

Κάθε γυναίκα μπορεί να φοράει οτιδήποτε της αρέσει. Κάθε γυναίκα μπορεί να χαμογελάει, να κουνιέται, να χορεύει, να περπατάει όσο "προκλητικά" της γουστάρει, όποια ώρα της γουστάρει, σε όποιο μέρος της γουστάρει. Μπορεί να δείχνει τη σεξουαλικότητα της όπως το θέλει, αν το θέλει. Είναι δικό της το σώμα, είναι δική της και η επιλογή. Κανείς, ποτέ και πουθενά δεν έχει δικαίωμα να την προσβάλει στα λόγια. Κανείς, ποτέ και πουθενά δεν έχει δικαίωμα πάνω της χωρίς τη συναίνεσή της. Κανείς δε μπορεί να βιάζει κανένα κορίτσι. Κανείς δε μπορεί να δολοφονεί κανένα κορίτσι. Ποτέ. Πουθενά.
06
12

Δεκέμβρης 2008: Από τη δολοφονία στην εξέγερση

Ένας 15χρονος νέος δολοφονήθηκε από αστυνομικό, στα Εξάρχεια, χωρίς σημαντικό λόγο, μπροστά σε μάρτυρες. Κάθε λέξη της παραπάνω πρότασης έχει το δικό της φορτίο. Εάν έλειπε έστω και μία μπορεί να μην μιλούσαμε σήμερα για την εξέγερση του Δεκέμβρη. Ολόκληρη η πρόταση συνιστά φορτίο που είναι δύσκολο να το αντέξουν όσοι το μάθαιναν. Το γεγονός δεν ήταν μία αφορμή που ξεχάστηκε στη συνέχεια. (Γι αυτό μέχρι το τέλος των γεγονότων δεν έχασε την αποδεικτική και, ως εκ τούτου, τη νομιμοποιητική και προωθητική του δύναμη. Γι αυτό και η κυβέρνηση δεν ένιωσε άνετα με το Συμβάν παρά μόνο μετά τις ένοπλες επιθέσεις σε αστυνομικούς και τον συμψηφισμό που επιχείρησε να κάνει).
06
12

Σιωπή. «Πατριώτης» σκότωσε Αλβανό

Να λοιπόν που με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών, έγινε, στη Λευκίμμη της Κέρκυρας, μια δολοφονία. Θύμα ένας Αλβανός μετανάστης που ζούσε χρόνια στην περιοχή. Δράστης, καθ' ομολογίαν του, ένας Έλληνας πολίτης, ο οποίος, σύμφωνα με μαρτυρίες συγχωριανών του, είναι συνδεδεμένος με τη Χρυσή Αυγή. Είναι πλέον πεντακάθαρο. Ο φασισμός δρα και ισχυροποιείται μέσα στον χώρο που γενναιόδωρα του αφήνουν η Ν.Δ. και συγκεκριμένα ΜΜΕ. Τα άλλα είναι για να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
05
12

Τα Δεκεμβριανά του 1944 και η μάχη της Αθήνας

Μεταξύ των πρώτων κινήσεων της νέας κυβέρνησης ήταν ο διορισμός του γνωστού χίτη, στελέχους του κατοχικού κράτους και πρώτου αρχηγού της κατοχικής Χωροφυλακής, υποστράτηγου Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου ως στρατιωτικού διοικητή της Αθήνας, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων από τον κόσμο, που ούτως ή άλλως απαιτούσε και πριν το συγκεκριμένο διορισμό την τιμωρία όσων είχαν συνεργαστεί με τις κατοχικές δυνάμεις. Την 1η Δεκεμβρίου 1944 ο εκ της συμφωνίας της Καζέρτας, «αρχιστράτηγος των εν Ελλάδι εδρευουσών συμμαχικών δυνάμεων» Σκόμπυ διέταξε να αφοπλιστεί ο ΕΛΑΣ και έως τις 10 Δεκέμβρη να έχει απομακρυνθεί από την Αθήνα. Χρήσιμο είναι να υπενθυμίσουμε ότι από τον Αύγουστο του 1944 σε τηλεγράφημά του Τσώρτσιλ προς τον υπουργό Εξωτερικών Ίντεν ανέφερε ότι: «Η υπόθεση μου φαίνεται πως έχει φτάσει στο ακόλουθο σημείο: Ή θα υποστηρίξουμε τον Παπανδρέου, εξ ανάγκης και δια της βίας, όπως το έχουμε υποσχεθεί, ή θα παύσουμε να ενδιαφερόμαστε για τη Ελλάδα». Το επόμενο ενδιαφέρον τηλεγράφημα είναι του Γ. Παπανδρέου προς Τσόρτσιλ: «Τα πολιτικά μέσα προς αντιμετώπισης καταστάσεως δεν είναι πλέον επαρκή! Μόνον ή άμεσος παρουσία επιβλητικών βρετανικών δυνάμεων στην Ελλάδα και μέχρι των τουρκικών ακτών μπορεί να μεταβάλει την κατάσταση».
04
12

Ο τροχός κινείται στο μετασχηματισμό της κοινωνίας και του κράτους

Η κριτική που ασκείται τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από μερίδα της ελληνικής κοινωνίας περί υποχωρήσεων από την πλευρά της πολιτείας είναι απολύτως σεβαστή. Μα, αλήθεια, όταν επιλέγεται η αμοιβαία συμφωνία των εμπλεκόμενων μερών, πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να επιβάλλει στον συνομιλητή του το σύνολο των θέσεών του; Αυτό συγκρούεται πλήρως με τη λογική της διαπραγμάτευσης και της συναίνεσης. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που όλα αυτά τα επιχειρήματα τα παρουσίαζαν κάποιοι ως αξεπέραστο εμπόδιο (κοινώς άλλοθι) για να παραμένουν αυτά τα σοβαρά ζητήματα κρυμμένα κάτω από το χαλί.
04
12

Ο Μεγάλος Δεκέμβρης: Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει…

Με βήματα βουβά και ψυχή γιομάτη κοχλασμό ο λαός σταμάτησε πάνω απ’ τα 28 φέρετρα. ήταν 28 κορμιά που έφυγαν απ’ ανάμεσά μας με έκπληκτα μάτια. Τα φέρετρα έκλειναν 28 στόματα που φώναξαν ως το θάνατο «Δικαιοσύνη!».. Και τώρα ξαπλωμένα διαμαρτύρονται δυνατότερα. ….
04
12

Γαλλία: τι είναι τα «κίτρινα γιλέκα» και γιατί εξεγείρονται

Το Σάββατο 1η Δεκεμβρίου το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» πήρε χαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης σε όλη τη Γαλλία. Σε δεκάδες πόλεις, χιλιάδες πολίτες όλων των ηλικιών συγκρούστηκαν για ώρες με την αστυνομία, άναψαν φωτιές, εισέβαλλαν σε μαγαζιά και δημόσια κτήρια, μπλόκαραν δρόμους κι άνοιξαν διόδια απαιτώντας την ακύρωση του φόρου στο ντίζελ που προβλέπεται να ισχύσει από 01/01/2019. Πλέον σε αυτό το αίτημα προστίθεται και μια σειρά άλλων οικονομικής αλλά και πολιτικής φύσης (αύξηση του κατώτατου μισθού, επαναφορά του φόρου υψηλής περιουσίας, παραίτηση του Μακρόν, διεξαγωγή εκλογών). Κατά τη γνώμη μου τρεις είναι οι λόγοι που εξηγούν αυτό το νέο φαινόμενο: 1) η συσσώρευση και όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων στη χώρα ως αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια 2) η έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης του Εμμανουέλ Μακρόν και της κυβέρνησης Φιλίπ για ένα μεγάλο κομμάτι των Γάλλων 3) η μαζική διείσδυση του διαδικτύου στον γενικό πληθυσμό και η ωρίμανση της πολιτικής χρήσης των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως του Facebook.
03
12

Αντιμέτωποι με μια νέα καταστροφολογία

Η κυβέρνηση (...) χρειάζεται να είναι σε θέση να παρουσιάσει ένα συνεκτικό πρόγραμμα για την αμέσως επόμενη περίοδο, με βάθος τετραετίας και με στόχο να εξηγήσει με πειστικό τρόπο τι είναι σε θέση –και τι δεν είναι σε θέση– να κάνει σ΄ αυτή τη νέα σελίδα, που δικαιολογημένα λέει πως άνοιξε, ώστε να διευρύνει τον κύκλο των μέτρων υπέρ των λαϊκών τάξεων. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να καταθέτει τα στοιχεία που δείχνουν ότι κάθε της βήμα σ΄ αυτή την κατεύθυνση είναι βασισμένο σε ένα μελετημένο σχέδιο, που εξασφαλίζει τόσο τη βιωσιμότητα κάθε κατάκτησης όσο και τον δίκαιο κοινωνικά χαρακτήρα της. Με αυτό θα αντιπαλέψει τη νεοφιλελεύθερη ατομοκεντρική «σωφροσύνη» τής ΝΔ. Δεν φτάνει, δηλαδή, να είναι καλυμμένα τα βήματά της από οικονομική και δημοσιονομική άποψη, χρειάζεται να είναι και ζυγισμένα στη ζυγαριά της αλληλεγγύης και της κοινωνικής αντίληψης της ευημερίας. Με άλλα λόγια, σ΄ αυτό το μεσοπρόθεσμο σχέδιο μαζί με την ανάκτηση των υλικών στοιχείων που έχασαν οι λαϊκές τάξεις στην οχταετία των μνημονίων, χρειάζεται να υπάρξει φροντίδα για την ανάκτηση και ιδεολογικών στοιχείων, που καταστράφηκαν αρκετά νωρίτερα. Για παράδειγμα με την εγκατάσταση νέων προνομιούχων στη θέση των αδιαφοροποίητων «μη προνομιούχων», ή με την εφαρμογή νέων, «ανώτερων» μορφών πελατειακών σχέσεων. Αν θέλουμε η «δίκαιη ανάπτυξη» να γίνει πειστικό σύνθημα, χρειάζεται να δόσουμε πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο όχι μόνο στην ανάπτυξη, αλλά και στη δικαιοσύνη.