Macro

16
04

Ασάνζ, ένας εχθρός του συστήματος

Έτσι, όποιος πάει κόντρα στο σύστημα πληρώνει το ανάλογο, υψηλό, τίμημα, και μάλιστα τοις μετρητοίς. Κι αν ο σύγχρονος Προμηθέας, αυτός που επιθυμεί να αφυπνίσει τις μάζες δεν είναι παρά ο τολμητίας της δημοσιογραφίας, να βρεις τέτοιους σπανίζει. Διότι ο ρεπόρτερ των αποκαλυπτικών ειδήσεων δεν είναι χομπίστας, αλλά άνθρωπος κοινός που βιοπορίζεται από τα γραφόμενα/λεγόμενά του. Και οι «αποκαλύψεις» του σταματούν εκεί όπου αρχίζουν τα συμφέροντα του μιντιάρχη αφεντικού ή των φίλων αυτού. Ακόμα και στα συνεταιριστικά σχήματα, αφ’ ης στιγμής τα έσοδα των εγχειρημάτων, άρα και ο επιούσιος των εργαζομένων, προέρχονται από τη διαφημιστική, λεγόμενη, πίτα, πάλι οι δημοσιογραφικές «αποκαλύψεις» σταματούν εκεί όπου αρχίζουν τα, έννομα ή όχι, συμφέροντα των διαφημιζόμενων επιχειρηματιών. Το αυτό συμβαίνει και με τις αποκαλύψεις για τα λεγόμενα κρατικά μυστικά. Είθισται τούτα να είναι όχι η ύπαρξη εξωγήινων, επί παραδείγματι, ή η συνταγή φαρμάκου δια πάσα νόσον, αλλά μικρές ή μεγάλες υπερβάσεις – καταχρήσεις της ίδιας της κρατικής εξουσίας. Το καπιταλιστικό αστικό κράτος εξάλλου, συχνότατα αν όχι πάντα, λειτουργεί αντ’ αυτών, των επιχειρηματιών και του μεγάλου κεφαλαίου.
16
04

Νέος στις ιδέες…

Τα καλά νέα για τον Μπέρνι Σάντερς όμως δεν σταματούν εδώ. Το επιτελείο του ανακοίνωσε ότι η οικονομική καμπάνια για την ενίσχυση της υποψηφιότητάς του έχει συγκεντρώσει μέσα σε 41 μέρες το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 18,2 εκατομμυρίων δολαρίων. Ένα ποσό που προέρχεται από 900.000 μεμονωμένες χορηγίες και όχι από τα ταμεία μεγάλων επιχειρήσεων και οργανισμών. Για την ακρίβεια, εννέα στις δέκα χορηγίες αφορούν ποσά κάτω των 200 δολαρίων, με τον μέσο όρο να κυμαίνεται στα 20 δολάρια. Μέχρι στιγμής, την υποψηφιότητα Σάντερς έχουν ενισχύσει οικονομικά 525.000 Αμερικανοί. Επιβεβαιώνεται δηλαδή στην πράξη η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός μαζικού κινήματος που δεν θα επιτρέψει στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και στον εκλογικό μηχανισμό των Δημοκρατικών να αναδείξουν τον δικό τους υποψήφιο, όπως έγινε στις προεδρικές εκλογές του 2016 με τη Χίλαρι Κλίντον.
15
04

Επισημάνσεις

Είχαμε μείνει με την εντύπωση ότι η γραμμή για τις ευρωεκλογές είναι η μάχη με τον νεοφιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά. Όχι η κατανόηση, η συγχώρεση και η ασύστολη ψηφοθηρία. Είναι, λέει, καλύτερα να έχεις κάποιον μέσα και να σου κατουράει έξω, από το να τον έχεις έξω και να σου κατουράει μέσα. Το χειρότερο από όλα πάντως, είναι να τον έχεις μέσα και να σου κατουράει μέσα.
14
04

Η δύσκολη εξίσωση του Ερντογάν

H πιο μεγάλη πρόκληση για τον Τούρκο Πρόεδρο είναι η επιτακτική ανάγκη να διορθωθούν τα βαθιά ριζωμένα οικονομικά προβλήματα, τα οποία διογκώθηκαν μετά τη δραματική νομισματική κρίση του περασμένου Αυγούστου. O κ. Ερντογάν έσπευσε την Κυριακή να καθησυχάσει τους επενδυτές λέγοντας ότι θα σεβαστεί «τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς» και ότι σχεδιάζει οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο το φτωχό εκλογικό αποτέλεσμα του AKP θα μπορούσε να περιορίσει τη δυνατότητά του για τολμηρά βήματα. «Πιθανώς η σημερινή κυβέρνηση δεν θα έχει μεγάλη όρεξη για μεταρρυθμίσεις και θα προτιμήσει να κάνει βιαστικές διορθώσεις, όπως να πλημμυρίσει την οικονομία με φτηνό δανεισμό», είπε η Νόρα Νόιτεμπουμ, οικονομολόγος της ολλανδικής τράπεζας ABN Ambro. Οι αναλυτές προειδοποίησαν ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν και ο γαμπρός του, ο υπουργός Οικονομικών Μπεράτ Αλμπαϊράκ, θα πρέπει να παρουσιάσουν γρήγορα ένα σαφές πρόγραμμα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης τόσο των ξένων επενδυτών όσο και των Τούρκων πολιτών. «Αν δεν το κάνουν, θα έχουν πρόβλημα» είπε ο Τιμ Ας, υπεύθυνος στρατηγικής για τις αναδυόμενες αγορές της BlueBay Asset Management. «Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ άσχημα, πολύ γρήγορα», είπε το στέλεχος της εταιρείας που είναι μια από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη για τη διαχείριση επενδύσεων.
13
04

Το μπρέξιτ και τι θα κατεβάσει

Η βρετανική αυτοκρατορία, στην οποία δεν έδυε ποτέ ο ήλιος, δεν υπάρχει πια, αλλά η κληρονομιά της βαραίνει στην απροθυμία του νησιού να εναρμονιστεί και να συμβαδίσει με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το ανέκδοτο λέει ότι η Τάιμς του Λονδίνου προπολεμικά είχε κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο τίτλο Fog in Channel. Continent cut off (Ομίχλη στη Μάγχη. Η Ευρώπη αποκλεισμένη). Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για εύρημα, που όμως εκφράζει εύγλωττα τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την (υπόλοιπη) Ευρώπη πολλοί Βρετανοί. Δύσκολα θα βρει κανείς χειρότερα φέικ νιουζ από τα ψέματα που επί δεκαετίες δημοσιεύουν οι βρετανικές ταμπλόιντ εφημερίδες για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
13
04

Αριστερά και συμμαχίες

Η πατριδοκαπηλία και η συνεχής επίκληση στο έθνος ως πεδίο κοινωνικής αναγνώρισης ήταν πάντα βασικό συστατικό της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα. Καλλιέργεια μύθων, μεγαλοϊδεατισμοί και εθνική αφήγηση των νικητών έχτισαν στη χώρα μας μια στρεβλή εικόνα του εαυτού μας, που οδηγούσε σε συνεχόμενες διεθνείς «σφαλιάρες» και σε ανοικονόμητες δηλώσεις υπεροχής προς τους ιθαγενείς αμέσως μετά. Μπροστά σ’ αυτό τον κίνδυνο επείγει να συγκροτηθεί η συμμαχία που θα αποτρέψει αρνητικές εξελίξεις για τη δημοκρατία, την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και την ειρηνική συμβίωση με τους λαούς της Ευρώπης. Η Αριστερά δεν προσέρχεται στην προσπάθεια αυτή ως ηγεμονικός πόλος ούτε επιζητεί πρόσκαιρα θετικά εκλογικά αποτελέσματα μέσω αυτής. Αντίθετα, επιδιώκει να ορθώσει τείχος απέναντι στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, αλλά παράλληλα να ανοίξει και την κουβέντα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ανάγκη αλλαγής των πολιτικών στην Ευρώπη. Θα πρέπει όμως να διευκρινιστεί πως η Αριστερά δεν προσέρχεται και ως ικέτιδα, απεμπολώντας τις αξίες και τα στρατηγικά οράματά της. Ούτε πρόκειται να κάνει εκπτώσεις προς όφελος των νεοφιλελεύθερων ή συντηρητικών σχεδίων που τόσο πλήγωσαν την Ελλάδα αλλά και τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
13
04

Αννέτα Καββαδία: Το προσφυγικό είναι υπόθεση όλης της Ευρώπης

Το έχουμε πει τόσες πολλές φορές σε αυτήν εδώ την αίθουσα, αλλά είναι ανάγκη να ειπωθεί και να ακουστεί άλλες τόσες: το μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα δεν είναι πρόβλημα – πολλώ δε μάλλον ελληνικό πρόβλημα, ή των χωρών πρώτης υποδοχής. Είναι υπαρξιακό δίλημμα για την Ευρώπη, ένα δίλημμα στο οποίο μέχρι στιγμής έχει αποτύχει παταγωδώς. Από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να βελτιώσουμε την κατάσταση. Απαιτούμε, ωστόσο, να γίνουν πολλά περισσότερα και από την πλευρά της Ευρώπης.
13
04

Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη δημοκρατική απάντηση στην κρίση παγκοσμίως

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη δημοκρατική απάντηση στην κρίση παγκοσμίως (...) αν αιτήματα τα οποία έχουν να κάνουν με το κοινωνικό κράτος και τις κοινωνικές αγωνίες χαρακτηρίζονται λαϊκισμός, χρειάζεται συζήτηση για τις αξίες της Ευρώπης.
11
04

Η συγκρότηση του νεοφιλοφασιστικού υποκειμένου

Τα νεοφιλελεύθερα υποκείμενα είναι ατομοκεντρικά, και μάλιστα διακατέχονται από τον ανταγωνιστικό ατομοκεντρισμό. Τα πάντα υποτάσσονται στον στόχο της επαύξησης του προσωπικού τους οφέλους διά μέσου του ανταγωνισμού με τα άλλα άτομα. Αλλά τούτος ακριβώς ο ανταγωνιστικός ατομοκεντρισμός είναι που τα συνδέει πρακτικά με την ιδιαίτερη συλλογικότητά τους: με την τάξη των καπιταλιστών ή ευρύτερα με το σύνολο των ατόμων που αποδέχονται στην πράξη τους κανόνες ενός γενικευμένου καπιταλιστικού συστήματος – πρώτιστος εκ των οποίων είναι ο κανόνας του ανταγωνισμού της αγοράς, η οποία επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Κατά συνέπεια, η ατομοκεντρική ανταγωνιστικότητα συμπληρώνεται εμπράκτως από μια ταξική ή συστημική ανταγωνιστικότητα, έναντι του ταξικού αντιπάλου (ήτοι των εργαζομένων) ή των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων (δηλαδή της Αριστεράς). Πρακτικά, το νεοφιλελεύθερο υποκείμενο συγκροτείται ως τέτοιο εντασσόμενο στη συλλογικότητα της αστικής τάξης και της αντι-Αριστεράς. Τα άτομα που συγκροτούνται ως υποκείμενα από την ιδεολογία του ακραίου ρατσισμού ή/και εθνικισμού έχουν σημείο αναφοράς μια συλλογικότητα η οποία εκ προοιμίου είναι ανταγωνιστική προς άλλες συλλογικότητες, που επίσης εκ των προτέρων θεωρούνται κατώτερες: κατώτερες φυλές, κατώτερα έθνη. Στην πράξη, διαφέρει από την ατομοκεντρική ανταγωνιστικότητα του νεοφιλελευθερισμού κατά το ότι εκδηλώνεται με πολέμους ή έστω με άσκηση βίας έναντι «αλλοφύλων» ή αλλοεθνών, και όχι με τον ανταγωνισμό της αγοράς που απαιτεί μια στοιχειώδη αποφυγή της άμεσης άσκησης βίας. Τούτη η διαφορά με τον νεοφιλελευθερισμό όμως δεν ισχύει απαραίτητα ως προς την ταξική και αντι-αριστερή ανταγωνιστικότητα του τελευταίου. Η παροιμιώδης πλέον φράση γνωστού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, ότι στον Εμφύλιο «οι κομμουνιστές σκότωναν Ελληνες», πέραν του ότι αποτελεί ένδειξη εμφανέστατης πλέον σύνδεσης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την προδικτατορική Ακροδεξιά της «εθνικοφροσύνης», είναι και υποδειγματική, θα λέγαμε, έκφανση της συγκρότησης του νεοφιλοφασιστικού υποκειμένου. Στο πολιτικό ασυνείδητο των συμπολιτών μας που σκέφτονται κατά παρόμοιο τρόπο (και δυστυχώς δεν είναι λίγοι, αν κρίνουμε από τα ποσοστά συσπείρωσης της Ν.Δ.), θανάσιμοι εχθροί του έθνους και κομμουνιστές (τότε) ή αριστεροί (τώρα) είναι ένα και το αυτό.