Αναδημοσιεύσεις

28
01

Ξεφεύγοντας από τους ναζί

Τζούλι Όριντζερ «Φάκελος απόδρασης», μετάφραση: Θεοδώρα Δαρβίρη, εκδόσεις Gutenberg, 2021 Ο Βάριαν Φράι ήταν δημοσιογράφος από τις ΗΠΑ που, ζώντας στη Γαλλία υπό το καθεστώς του Βισύ, οργάνωσε ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα διαφυγής προσφύγων που διώκονταν ή ήταν πιθανό να διωχθούν από τους ναζί. Το δίκτυο του Φράι επικεντρώθηκε κυρίως σε ανθρώπους των τεχνών και του πνεύματος, σε συγγραφείς, ζωγράφους, μουσικούς, διανοούμενους, κυρίως Εβραίους, και κατάφερε να διασώσει περίπου δύο χιλιάδες ανθρώπους. Ο Φράι έφτασε στη Μασσαλία το 1940 και έμεινε λίγο παραπάνω από έναν χρόνο εκεί, γνωρίζοντας όμως ήδη καλά τι σημαίνει η ναζιστική πολιτική, καθώς είχε βρεθεί στη δεκαετία του 1930 στο Βερολίνο και την είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι. Το δίκτυο ερχόταν σε επαφή με τα θύματα των ναζί, τα έκρυβε, προσπαθούσε να εξασφαλίσει πόρους, βίζες, έγγραφα (νόμιμα ή πλαστά) και τέλος αναζητούσε τρόπους διαφυγής, με πλοία, με τρένα, με τα πόδια. Και μάλιστα όλα αυτά κάτω από τη συνεχή απειλή της σύλληψης (και του ίδιου), αλλά και τη συνήθως αρνητική στάση των επίσημων προξενικών αρχών των ΗΠΑ. Ο Φράι ήταν ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ που του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Δικαίου των εθνών».
27
01

Κατέ Καζάντη: Οπισθοδρομώντας δια της «προόδου»

Ένα διόλου, μα διόλου πρωτοπόρο ζήτημα τακτικής, το οποίο χρησιμοποιείται από τα περισσότερα αστικά κόμματα, πρωτοεμφανιζόμενο εν Ελλάδι από τον Γ.Α. Παπανδρέου με τις γνωστές παράτες περί “συμμετοχικής Δημοκρατίας”, που όμως ουδόλως τον ωφέλησε, παρουσιάζεται ως “προοδευτικό”, ως “άνοιγμα στην κοινωνία”. Αν παρακαμφθεί το γεγονός ότι η αντιγραφή της βιομηχανίας του θεάματος από την πολιτική ουδόλως ωφέλησε τις κοινωνίες, αφού σε τέτοιες διαδικασίες επικρατούν οι “περσόνες”, το ζήτημα της εκλογής του προέδρου θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα τεχνικό, διαδικαστικό ζήτημα. Αλλά, όπως οι παροικούντες την Αριστερά γνωρίζουν, το διαδικαστικό είναι, συνήθως, βαθιά πολιτικό-ιδεολογικό. Ό,τι θέλει να καταδείξει η πρόταση είναι ότι η μετατόπιση προς ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης, αυτό της πεπατημένης, το αστικό και αρχηγικό των τάχα πεφωτισμένων, είναι γεγονός μάλλον αναπόφευκτο. Και πως όσοι δεν συνομολογούν παρακάμπτονται. Αλλά να μεταβάλλεσαι σε ό,τι λοιδωρούσες δεν ωφελεί. Να καταφάσκεις σε έναν υποτιθέμενο μοντερνισμό για επικοινωνιακή κατανάλωση -το αυτό συμβαίνει σε όλα τα κόμματα-, να ακολουθείς ασθμαίνοντας ένα δήθεν κοινωνικό αίσθημα όταν η ίδια η κοινωνία το έχει προ πολλού ξεπεράσει είναι ιδεολογική και πολιτική ήττα. Να καταλήγεις αντιγραφέας, αντί να προτείνεις το όντως καινόν, είναι μια σκέτη οπισθοδρόμηση, γνωστή σε όλους μας και από την πικρή ιστορία της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας των τελευταίων δεκαετιών. Η Αριστερά, όμως, σε όλη την ιστορία της, αποτελούσε δύναμη έμπνευσης. Και είναι στο χέρι της να επανευφεύρει τον δυναμικό εαυτό της.
26
01

Νίκος Βούτσης: Η κυβέρνηση να αναλάβει την ευθύνη και να παραιτηθεί

«Δεν μπορεί να υπάρχει καμία εμπιστοσύνη σε αυτήν την κυβέρνηση. Αν δούμε τον τρόπο που διαχειρίστηκε τις τρείς πρόσφατες κρίσεις, τις φωτιές του καλοκαιριού, την κακοκαιρία και την πανδημία, θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για την χρεοκοπία της κυβερνητικής πολιτικής και της εμμονικής της αντίληψης, ότι μόνο η αγορά και ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να δίνει λύσεις στα προβλήματα. Αυτή η κυβερνητική αντίληψη επιβαρύνεται επιπλέον με την καθεστωτική αλαζονεία που θεωρεί ότι υπάρχει το ανάχωμα των φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης που θα καλύψει όλα τα λάθη. Όμως η ανάληψη ευθύνης σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορεί παρά να είναι, η παραίτηση της κυβέρνησης», είπε Στο Κόκκινο και στον Νίκο Ξυδάκη, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούστης. Η κυβέρνηση επιτείνει την ανασφάλεια των πολιτών. Νωρίτερα σήμερα, η κυβερνητική εκπρόσωπος κ Πελώνη, είπε ότι το 95% των βλαβών και των εκκρεμοτήτων της ΔΕΗ αποκαταστάθηκαν εχθές το βράδυ. Είναι ντροπή. Πρόκειται για απίστευτη αθλιότητα παραπληροφόρησης η οποία αυξάνει το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών. Χαρακτηριστικό είναι ακόμα το γεγονός, ότι τη Δευτέρα στις πέντε το απόγευμα, έβγαιναν εκπρόσωποι της Αττικής Οδού στα μέσα ενημέρωσης και λέγανε ότι σε μία ώρα ανοίγει η λεωφόρος Κατεχάκη προς την Ηλιούπολη. Αυτές οι δηλώσεις είναι σε γραμμένες εκπομπές και στη διάθεση κάθε εισαγγελέα. Επίσης δεν είναι σωστό, ότι έχει απόλυτη ευθύνη μόνο η ιδιωτική εταιρεία, εν προκειμένω η Αττική Οδός και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Σύμφωνα με το νόμο, σε αυτές τις περιπτώσεις, στα επιχειρησιακά κέντρα που υπάρχουν σε αυτές τις μεγάλες εταιρείες από όπου γίνεται και η διευθέτηση της κυκλοφορίας, υπάρχουν υποχρεωτικά εκπρόσωποι της Πυροσβεστικής, της Τροχαίας και της Πολιτικής Προστασίας. Όταν είναι να ληφθεί απόφαση παραδείγματος χάρη, για να μην διέρχονται τα βαρέα οχήματα ή προκειμένου να κλείσει ο δρόμος όπως επίπσης για το πότε θα κληθεί ο στρατός, την τελική απόφαση λαμβάνει η Πολιτική Προστασία. Η Αττική Οδός προφανέστατα ήταν ανέτοιμη και απροετοίμαστη όπως σχεδόν όλες οι ιδιωτικές εταιρίες που επιδιώκουν την κερδοφορία, αλλά η ευθύνη για την κατάρρευση των υποδομών, ανήκει στην Πολιτική Προστασία, στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό. Δεν αρκεί μία συγγνώμη, ούτε να ζητάει κανείς επιμέρους ευθύνες σε υπουργό ή σε διευθυντές του ιδιωτικού τομέα που σαφώς έχουν ευθύνη. Έχουμε επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά πάνω σε δυο συγκυριακές κλιματικές κρίσεις και στην επελαύνουσα πανδημία που καταδεικνύουν την απόλυτη χρεοκοπία της κυβερνητικής πολιτικής. Η ανάληψη ευθύνης δεν μπορεί να είναι άλλη από την παραίτηση της κυβέρνησης».
26
01

Ερήμην της Ευρώπης

Αν το βασικό κίνητρο των ΗΠΑ στην εμμονή για περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην πρώην ΕΣΣΔ είναι να προκαλέσει μια ελεγχόμενη ένταση που να νομιμοποιεί την ηγεμονική πρωτοκαθεδρία της Ουάσινγκτον στην εγγύηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, τότε γιατί η Μόσχα να μην επιδιώξει μια συνολική διαπραγμάτευση με την Ουάσινγκτον για ένα κοινό πλαίσιο κανόνων, έναν συνολικό συμβιβασμό, το στίγμα του οποίου θα πρέπει να αναζητηθεί μεταξύ της ρητής ή της παρασκηνιακής συμφωνίας κυρίων που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές; Κάθε μέρα που περνά γίνεται κάτι παραπάνω από σαφές ότι Μπάιντεν και Πούτιν επωφελούνται από την εμπλοκή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που έχει βραχυκυκλώσει την όποια δυναμική χειραφέτησης, και προωθούν μια παλινόρθωση της παλαιάς παντοδυναμίας τους. Στην παραπάνω οπτική, προφανώς η Ρωσία προκάλεσε συνειδητά μια ελεγχόμενη κρίση στην Ουκρανία για να πετύχει την έναρξη στρατηγικής διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ – μια επιλογή η οποία μέχρι στιγμής φαίνεται να αποδίδει.