Το δημοσίευμα της συντηρητικής Wall Street Journal έχει προκαλέσει πάταγο στις ΗΠΑ, ενώ ελάχιστα σχολιάστηκε στα εγχώρια μέσα.
Ότι ένας (ή μία) πρέσβης μπορεί να συμβάλλει διακριτικά στην προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων που εκπροσωπούν εταιρίες της χώρας τους δεν είναι κάτι νέο ούτε ασύνηθες. Ότι ενδέχεται να δραστηριοποιηθεί υπέρ των επιχειρηματικών κινήσεων εταιριών μίας άλλης χώρας δεν γνωρίζω αν αρμόζει στα καθήκοντά τους και πάντως εγείρει ερωτηματικά.
Όμως η πληροφορία στο δημοσίευμα ότι η πρέσβης μετέρχεται απειλών ή υπονοούμενων ότι όποια Κυβέρνηση δεν συμμορφώνεται με τα επιχειρηματικά συμφέροντα εταιριών της χώρας της κινδυνεύει να ανατραπεί, μας γυρίζει πολλές δεκαετίες πίσω, στην εποχή του μετεμφυλιακού κράτους, της στρατιωτικής δικτατορίας και της κυπριακής τραγωδίας, τότε που η Ελλάδα ήταν εν τοις πράγμασι προτεκτοράτο των ΗΠΑ, που διαδέχτηκαν μετά το 1945 τη Βρετανία στον ρόλο του πάτρωνα εξυφαίνοντας σκοτεινά σχέδια με τον στρατό, το Παλάτι και εξωνημένες οικονομικές και πολιτικές ελίτ.
«Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ» φέρεται να είπε η πρέσβης, χρησιμοποιώντας για παραδειγματισμό την κυβερνητική κρίση στην “απείθαρχη” Ρουμανία.
Μήπως επιστρέφουμε ολοταχώς σε εκείνες τις εποχές; Ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις είναι διατεθειμένες να αντισταθούν σε τέτοιου τύπου πιέσεις ή εκβιασμούς; Όταν η Ευρώπη βρίσκεται ενεργειακά, αμυντικά, τεχνολογικά στη δυσμενέστερη θέση των τελευταίων 75 ετών και η χώρα μας είναι απολύτως εξαρτημένη ενεργειακά, αμυντικά, ακόμη και διατροφικά, φαίνεται αναμενόμενο να τηρείται σιγή ιχθύος. Βουβή η Κυβέρνηση, βουβή η μείζων αντιπολίτευση, βουβά τα μεγάλα ΜΜΕ.
Παραφράζοντας το Υστερόγραφο του ποιητή, και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός, με τόσες παραιτήσεις, από φωνή από τροφή από άλογο από σπίτι, στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος: δημοκρατία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.
