Macro

Τα πλέον επίμαχα σημεία της μεταρρύθμισης, αυτά για τα οποία δόθηκε (και θα δοθεί και στο επικείμενο «παζάρι») η μεγαλύτερη μάχη, είναι τα άρθρα 11 και 13. Το άρθρο 11 αναγκάζει τις πλατφόρμες (όπως π.χ. το Google News) να πληρώνουν τους ειδησεογραφικούς/δημοσιογραφικούς οργανισμούς για τη χρήση του περιεχομένου τους. Το άρθρο 13, πάλι, υποχρεώνει τους διαδικτυακούς κολοσσούς να λάβουν μέτρα προκειμένου να διασφαλίζεται πως αποδίδουν (οικονομικά, εννοείται) οι συμφωνίες με τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων για τη χρήση της δουλειάς τους: πρακτικά, αυτό σημαίνει πως οι μεγάλες online πλατφόρμες πρέπει είτε να βάλουν το χέρι στην τσέπη είτε να να φιλτράρουν προληπτικά το υλικό που ανεβάζουν οι χρήστες – γεγονός που θα συνιστούσε, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς και μη, περιορισμό στην ελευθερία της έκφρασης.

Η συνταγή που προτάθηκε το 2009, όταν άρχισε η κρίση της παγκόσμιας οικονομίας ήταν απλή. Ο μόνος τρόπος για την αποκατάσταση της υγείας ήταν μια θεραπεία μεγάλων περικοπών. Παρά τις διιστάμενες απόψεις των εμπειρογνωμόνων, η συνταγή εφαρμόστηκε με ελάχιστες παραλλαγές από χώρα σε χώρα και ήταν μείωση των ελλειμμάτων. Η λιτότητα έπνιξε την ανάπτυξη και για την τιθάσευση των ελλειμμάτων απαιτήθηκε χρόνος περισσότερος του αναμενόμενου. Οι ψηφοφόροι που αρχικά είχαν πειστεί, τελικά απηύδησαν από την λιτότητα όταν οι επιπτώσεις της έγιναν αισθητές και μάλιστα στον τομέα της υγείας.

Ήταν σαν σήμερα, 9 Οκτωβρίου 1967, Κυριακή τότε. Ο εμβληματικός ήδη επαναστάτης Ερνέστο Τσε Γκεβάρα περνούσε δια παντός στη σφαίρα του μύθου, δολοφονημένος από άγημα του βολιβιανού στρατού. «Λεπτομέρεια», σημαντική από συμβολικής (κι όχι μόνο) πλευράς: Ο άνθρωπος που πίεσε τη σκανδάλη και σκότωσε τον Τσε, έπειτα από 39 χρόνια, γερασμένος πια και φτωχός, κινδύνευε να χάσει την όρασή του. Την έσωσε χάρη στην φροντίδα Κουβανών γιατρών!

Τώρα που όλοι υποχρεώνονται να παραδεχθούν ότι η μη περικοπή της προσωπικής διαφοράς των παλαιών συντάξεων είναι ένας εφικτός στόχος, για να μην πούμε μια απτή πραγματικότητα, είναι χρήσιμο να κάνουμε έναν απολογισμό της στάσης τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης απέναντι σ΄ ένα πρόβλημα τόσο κρίσιμης σημασίας. Χρήσιμο, γιατί μπορεί να μας αποκαλύψει δύο παραδείγματα πολιτικής συμπεριφοράς: ένα προς μίμησιν και ένα προς αποφυγήν.

Αδικία που πήγε σε αυτούς τους άσχετους το Νόμπελ Ειρήνης. Κανονικά έπρεπε να το μοιραστούν ο Ζόραν Ζάεφ και η Μαρία Σπυράκη. Θα ήταν πολύ καλό και για το κατάστημα "Μικρογεύματα Φρανσουά" στις Βρυξέλλες, δίπλα στο κτήριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου ήπιαν εκείνους τους ιστορικούς καφέδες. Εκεί η Σπυράκη συνάντησε τον Ζάεφ να περιμένει σε μια ατελείωτη ουρά πρωθυπουργών, που περίμενανπομονετικά να πάρουν καφέδες και τυρόπιτες για τους σωματοφύλακες και τους συνεργάτες τους. Μέσα στο κτήριο του Συμβουλίου δεν έχει τέτοια, συνήθως φέρνουν φαγητό σε τάπερ από το σπίτι. Έτσι η Σπυράκη έπεσε τυχαία πάνω στον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ και του εξήγησε τις αταλάντευτες θέσεις της για το «Μακεδονικό». Αν είχε πέσει πάνω στον πρωθυπουργό της Ισλανδίας, θα του είχε εξηγήσει τις αταλάντευτες θέσεις της για τον παστό μπακαλιάρο. Μάλλον στα αγγλικά πρέπει να έγινε η συζήτηση, γιατί η Σπυράκη έχει μητρική γλώσσα τα ελληνικά, ενώ ο Ζάεφ τα ακατονόμαστα. Η Σπυράκη είπε στον Ζάεφ ότι αδιαπραγμάτευτη θέση της Ν.Δ. για το «Μακεδονικό», είναι η σύνθετη διγλωσσία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Είναι μια καλή πλατφόρμα για να οργανώνεις στο εσωτερικό της χώρας διαδηλώσεις με κρεμάλες. Κάτσε, ρε άνθρωπε, να φύγει ο Τσίπρας από τη μέση και θα τα βρούμε όλα, του είπε με αυστηρό ύφος που δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.