Macro

Γι’ αυτό και η μόνιμη επωδός πως «όλοι είμαστε ίσοι μπροστά στην αρρώστια» μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να εκληφθεί. Όχι μόνο δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στις κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας, αλλά τουναντίον, οι ποικίλες ταξικές και κοινωνικές ανισότητες οξύνονται και διευρύνονται. Ναι, ο κορονοϊός είναι ταξικός και αυτό είναι ένα συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν μεγάλα φιλελεύθερα και συντηρητικά Μέσα του αγγλοσαξονικού κόσμου. Η συντηρητική/κεντρώα Washington Post προβληματίζεται για τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο πλήττει η πανδημία του Covid-19 την κοινότητα των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ, την στιγμή που ο φιλελεύθερος Guardian υπογραμμίζει ότι η πανδημία επηρεάζει με πολύ διαφορετικό τρόπο τις οικονομικά ευάλωτες τάξεις. Το Bloomberg έρχεται να συμπληρώσει τις εν λόγω απόψεις αναφέροντας πως την κρίση του Covid-19 δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές εκρήξεις. Είναι ενδεικτική η άποψη της Laura Spinney στην εφημερίδα Guardian, η οποία τονίζει ότι παρά το γεγονός πως ιστορικά «οι πανδημίες δεν προκάλεσαν σε κάθε περίπτωση κοινωνική αναταραχή», στην περίοδο που ακολουθεί τον κορονοϊό τα δεδομένα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά. Όπως επισημαίνει, «οι πανδημίες πλήττουν περισσότερο τους φτωχούς, τους χαμηλόμισθους ή άτομα με ασταθή εισοδήματα που ζουν σε πολυσύχναστα καταλύματα και έχουν υποκείμενα προβλήματα υγείας, αλλά και αυτούς για τους οποίους η υγειονομική περίθαλψη είναι λιγότερο προσιτή ή λιγότερο προσβάσιμη. Στην περίπτωση της νέας πανδημίας υπάρχει ένα καινούριο στοιχείο. Τα μέτρα απομόνωσης έχουν σχεδιαστεί για να επιβραδύνουν την εξάπλωση της νόσου και να ανακουφίσουν την επιβάρυνση των συστημάτων υγείας. Αλλά μπορεί επίσης να επιδεινώνουν τις ίδιες τις κοινωνικές ανισότητες».

Τελευταία έχουμε γεμίσει «επιστήμονες» που εκτός των αυστηρά επιστημονικών και ιατρικών τους αναλύσεων για την πανδημία, παίρνουν δημόσια θέση για ζητήματα που αφορούν την φιλοσοφία και την θρησκεία. Εκεί η άποψη τους ''απογυμνώνεται'' από οποιαδήποτε επιστημονική ανάλυση και τεκμηρίωση και υιοθέτει τις μεταφυσικές και επικίνδυνες απόψεις (για την δύσκολη περίοδο που περνάμε) ότι η θεία μετάληψη ‘’δεν είναι υπεύθυνη για την μετάδοση του ίου’’ ότι οι ίδιοι-ες είναι πιστοί-ες Χριστιανοί και δεν έχουν πρόβλημα να μεταλάβουν σε αυτές τις συνθήκες. Οι απόψεις της κας Λινού της κας Γιαμαρελλου δεν θα ήταν αντικείμενο σχολιασμού εάν γινόντουσαν σε ιδιωτικές συζητήσεις σαν έκφραση προσωπικών τους απόψεων . Το πρόβλημα είναι ότι οι κυρίες αυτές μιλάνε σαν ειδικοί λοιμωξιολογοι ,έχουν δημόσιο λόγο και απευθύνονται σε εκατομμύρια τηλεθεατές προτρέποντας τους έμμεσα να πηγαίνουν ‘’στην πίσω πόρτα της εκκλησίας’’ και να κοινωνούν (όπως πολλοί με την παρότρυνση των παπάδων κάνουν σήμερα). Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι οι «επιστήμονες» αυτοί υιοθετούν τις απόψεις των ποιο σκοτεινών και επικίνδυνων κύκλων (ο Αμβρόσιος το ποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα) Και αναιρούν οι ίδιοι την επιστημονική τους υπόσταση .

Το πιο ουσιαστικό όμως που είπε ο Μητσοτάκης ήταν ότι μέσα στο Πολυτεχνείο υπήρχαν και δεξιοί. Εννοεί εκτός απ’ αυτούς που είχε στείλει ο Ρουφογάλης. Φυσικά και υπήρχαν. Απλά δεν φαινόντουσαν επειδή ήταν περισσότεροι οι τροτσκιστές. Τι να κάνουμε, αυτές ήταν τότε οι πληθυσμιακές αναλογίες. Έξω από το Πολυτεχνείο βέβαια οι δεξιοί επικρατούσαν σχεδόν ολοκληρωτικά. Να τα λέμε αυτά. Απλά δεν το εξαργύρωσαν επειδή είναι σεμνοί. Ούτε τη συμμετοχή τους στην Αντίσταση εξαργύρωσαν άλλωστε.  Έχετε υπόψιν κανέναν χίτη να έχει γράψει απομνημονεύματα; Δίκιο έχει ο Μητσοτάκης. Τα έχει πει και ο  Άδωνις άλλωστε, όταν φώναζε ότι το Πολυτεχνείο είναι ο ιδρυτικός μύθος της ηγεμονίας της Αριστεράς. Και ότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχε ούτε ένας νεκρός. Οι γύρω νεκροί για κάποιον λόγο δεν μετράνε. Δεν είναι σαφές γιατί δεν μετράνε, αλλά, αφού το είπε ο Λαδάς, γιατί να το αμφισβητήσει ο  Άδωνις;

Έως σήμερα υπήρχαν αρκετές ενδείξεις και πράξεις της κυβέρνησης ότι την υπερβαίνουν τα σοβαρά προβλήματα που είχε και έχει να αντιμετωπίσει η χώρα, η κοινωνία της και η οικονομία της, ύστερα από μια δεκαετή κρίση και τώρα την πανδημία. Όμως αυτό τώρα δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι δεν υστερεί απλώς, ως προς την ευθύνη διακυβέρνησης που επιβάλλεται, αλλά γίνεται επικίνδυνη. Χωρίς δε απολύτως κανέναν αποχρώντα λόγο. Η συζήτηση στη Βουλή, οι ανακοινώσεις των οργανώσεων, οι διαθέσεις των πολιτών έπειθαν κάθε καλόπιστο δημοκρατικό πολίτη ότι υπήρχε ευρύ και σαφές πεδίο συνεννόησης, αν η κυβέρνηση ήθελε να εκφρασθεί ο πλουραλισμός της απόδοσης τιμής. Δεν ήθελε, όμως, γι’ αυτό τώρα εκβιάζει τις καταστάσεις. Σ’ αυτή τη στάση ωθείται από τον πανικό της, για τις ευθύνες ως προς την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης και τη δήθεν πολιτική στόχευση προς το Κέντρο. Και επειδή πάντοτε υπάρχουν όσοι θα σπεύσουν να δεχθούν την πρόφαση σαν επιβεβλημένη, αντιγράφω ένα απόσπασμα από σχόλιο του Κωστή Παπαϊωάννου. «Έστω και για τρεις μέρες, έστω και για τρεις ώρες, έστω και για τρεις στιγμές, το ερώτημα πλέον έχει τεθεί. Υπάρχει πρόφαση; Υπάρχει δικαιολογία; Φυσικά. Πάντα στην Ιστορία υπήρχε πρόφαση, για κάθε αντιδημοκρατική εκτροπή υπήρχε μια έκτακτη ανάγκη ως δικαιολογία. Τη θυμόνταν εκ των υστέρων οι άνθρωποι που την πίστεψαν και μουντζώνονταν. Κι αυτοί που σήμερα κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, αυτοί που το δάχτυλο τούς δείχνει την Ουγγαρία και κάνουν πως κοιτάνε το δάχτυλο, έχουν καταλάβει πολύ καλά. Και είναι για τούτο άξιοι περιφρόνησης».

Είχαν περισσότερους από 6 μήνες στη διάθεσή τους για να προετοιμάσουν έναν σχεδιασμό, που θα τους επέτρεπε να αντιμετωπίσουν με πιο ήπια μέτρα το δεύτερο κύμα της πανδημίας, και το έκαναν. Αντίθετα, η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη άφησε όλον αυτόν τον χρόνο να πάει χαμένος. Επένδυσε στην επικοινωνία της επιτυχημένης διαχείρισης του πρώτου κύματος και αμέλησε να ασχοληθεί με τη θωράκιση της χώρας εν όψει του δεύτερου κύματος της πανδημίας. Η απόφαση για ματαίωση του 80% των προγραμματισμένων χειρουργείων στις κόκκινες περιοχές, αλλά και η εσπευσμένη ανάκληση όλων των αδειών του υγειονομικού προσωπικού ήταν η επίσημη παραδοχή ότι ο έλεγχος στο ΕΣΥ έχει χαθεί. Δεν προνόησαν να προχωρήσουν κανέναν από τους – ήδη επί ΣΥΡΙΖΑ – προγραμματισμένους διορισμούς γιατρών και νοσηλευτών για τα δημόσια νοσοκομεία, ούτε και τις προσλήψεις για τη στελέχωση και λειτουργία των νέων ΜΕΘ. Απέτυχαν, όμως, και να ελέγξουν την μετάδοση του ιού. Προχώρησαν σε τραγικά λάθη με το άνοιγμα του τουρισμού, χωρίς τεστ και ειδικά μέτρα, με το άνοιγμα των σχολείων με μόνο μέτρο προστασίας τις μάσκες και όχι την αποσυμφόρηση των αιθουσών και την πρόσληψη επιπλέον εκπαιδευτικών και φυσικά με πλήρη απουσία παρέμβασης για να αντιμετωπιστεί ο συνωστισμός στα μέσα μαζικής μεταφοράς, όπου καθημερινά, χιλιάδες άνθρωποι τα χρησιμοποιούν αναπόφευκτα για να πάνε στις δουλείες τους. Σήμερα, αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες αυτής της ολιγωρίας και της αδράνειας, που έχει τεράστιες συνέπειες στην οικονομία και κατ’ επέκταση στην κοινωνία. Ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, κ. Χατζηθεοδοσίου, σήμερα δήλωνε σε πρωινή εκπομπή, ότι η Ελλάδα έχει πάρει τα λιγότερα μέτρα ενίσχυσης επιχειρήσεων και εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη.

Οι αριστεροί δεν ενδιαφέρονται μόνο για όσα συμβαίνουν ή αφορούν τη χώρα τους, αλλά με τη διεθνιστική τους ενσυναίσθηση νοιάζονται για τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους που πεθαίνουν από τον κορονοϊό σε όλες τις αμερικανικές πολιτείες, επειδή ο ακροδεξιός, δήθεν αντισυστημικός, πρόεδρος της χώρας δίνει προτεραιότητα όχι στην υγεία αλλά στην καπιταλιστική οικονομία, και γιατί είναι αλληλέγγυοι με τα αμερικανικά κινήματα: το κίνημα Black Lives Matter που αρνείται να υποταγεί στη δολοφονική αστυνομική καταστολή, το γυναικείο κίνημα που αλληλομισείται με τον μισογύνη Τραμπ, και το κίνημα κατά της κλιματικής αλλαγής, την οποία σαρκάζει αυτός ο επικίνδυνος τύπος, στηρίζοντας τις αμερικανικές εξορυκτικές εταιρείες. Όλοι αυτοί δεν θέλουν να ζήσουν άλλη μια τετραετία με τον ίδιο ένοικο του Λευκού Οίκου. Είμαστε μαζί τους γιατί τους θεωρούμε αδέλφια μας, γιατί οι αριστερές αξίες υπερβαίνουν τα σύνορα, γιατί η αριστερή ταυτότητα είναι διεθνική, γιατί αν θέλουμε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για τις εξελίξεις στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου.

Συνεχίζονται οι ανταλλαγές με τον κ. Σταϊκούρα για τις επιδόσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: η κυβέρνησή μας επέστρεψε την οικονομία στην ανάπτυξη, βελτίωσε σημαντικούς κοινωνικούς δείκτες, όπως της ανισότητας και της φτώχειας, ρύθμισε το χρέος για τα επόμενα χρόνια. Όπως αμείλικτη είναι και η σύγκριση των πλαισίων άσκησης πολιτικής. Η κυβέρνηση του του κ. Σαμαρά μας άφησε με άδεια ταμεία, μη ρυθμισμένο χρέος, και ένα πρόγραμμα που έληγε, ενώ εμείς αφήσαμε στην επόμενη κυβέρνηση το μαξιλάρι, μια χώρα με πρόσβαση στις αγορές και άρα, όχι μόνο εκτός μνημονίων, αλλά χωρίς την ανάγκη για νέα μνημόνια. Ωστόσο καταλαβαίνω την ανάγκη της τωρινής κυβέρνησης να επιμένει, ακόμα και κόντρα στα αντικειμενικά στοιχεία, για τη συνολική απόδοση της κυβέρνησης μας, αλλά ιδιαίτερα για τους πρώτους μήνες πριν από το δημοψήφισμα. Γιατί είναι σημαντικό για αυτή, όπως εύστοχα έχει επισημάνει ο Νίκος Βούτσης, να βάλει ένα Χ σε όλη την προηγούμενη δεκαετία: στις πλατείες, στο δημοψήφισμα, στις αντισυστημικές κινητοποιήσεις, στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι καταλαβαίνει την επιστροφή στην κανονικότητα, ως επιστροφή σε ένα πλαίσιο που προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ως επιστροφή δηλαδή στο δόγμα του TINA (There is no alternative), που για λίγα χρόνια, και όχι μόνο στην Ελλάδα, είχε υποχωρήσει. Όπως γράφει και ο Paul Mason, το βασικό αφήγημα των νεοφιλελεύθερων, παρά τις πενιχρές οικονομικές αποδόσεις και τις συνεχείς κρίσεις του συστήματος που έχουν οικοδομήσει, παραμένει πειστικό για σημαντικές μερίδες του πληθυσμού: κάποια στιγμή τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, αν όχι για όλους, τουλάχιστον για εσένα και την οικογένεια σου, όποτε μη ρισκάρεις τη δουλειά σου, την οικονομία, το στάτους σου, ψηφίζοντας κάτι ριζοσπαστικά διαφορετικό. Η «στρατηγική της επιβίωσης» που προκύπτει αποτελεί μια ατομική βερσιόν του τέλους της ιστορίας που θέλει να ξεμπερδέψει, μια και καλή, με τη «στρατηγική της αντίστασης», όπου για όλη τη προηγούμενη περίοδο του καπιταλισμού τα άτομα πάλευαν, όχι μόνο για τη βελτίωση τη δίκη τους ζωής, αλλά για να αλλάξει το σύστημα που τους κρατούσε τους ίδιους, αλλά και τη συλλογικότητα στην οποία αισθανόταν ότι ανήκαν, χωρίς προοπτική. Και ένα τελευταίο. Ακριβώς επειδή η στρατηγική της επιβίωσης δε βασίζεται πια μόνο στην εργασία, λόγω της κατάρρευσης του φορντικού μοντέλου παραγωγής, οι στρατηγικές των ανθρώπων οικοδομούνται και γύρω από την ταυτότητά τους, και τις αξίες της ευρύτερης κοινότητας μέσα από την οποία έχουν καθημερινή επαφή ή δράση. Αυτό αποτελεί την αντικειμενική βάση πάνω στην οποία η Νέα Δεξιά παγκοσμίως επιδιώκει να χτίσει την ηγεμονία της, σε μια πολιτισμική ατζέντα, στο πεδίο των αξιών και την αίσθηση του ανήκειν. Είναι καιρό που πιστεύω ότι η Αριστερά δεν μπορεί να περιοριστεί στη δημιουργία ενός ρεαλιστικού ριζοσπαστικού οικονομικού και κοινωνικού προγράμματος. Πρέπει να εμπλακεί και σε αυτό το επίπεδο των αξιών, αν είναι να ξανακερδίσει την ηγεμονία. Με προτεραιότητες βέβαια, και επιλογή των μαχών που θα δώσουμε σε κάθε δεδομένη στιγμή, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κο-κο-κο, όπως θα έλεγε ο Αντώνης Καρπετόπουλος, στα θέματα του εθνικισμού, του προσφυγικού ή του ρόλου της εκκλησίας.