Macro

Η δηµοσίευση του πληθωρισµού του Ιανουαρίου την περασµένη εβδοµάδα από την ΕΛΣΤΑΤ –6,2% σε ετήσια…

Το τραγικό γεγονός της αυτοκτονίας του 60χρονου πατέρα μετά τον αποτρόπαιο στιγματισμό του ομοφυλόφιλου γιου…

Συνελήφθη στα Lidl ηλικιωμένη γυναίκα που πάνω της βρέθηκε αδιευκρίνιστης προέλευσης ποσότητα τυριού. Τι θέλετε…

Νόμιζε ο υπουργός Ενέργειας, Κώστας Σκρέκας, ότι πρωτοτυπούσε όταν, προ ημερών, μας προέτρεπε «δεν ξεχνάμε…

Ο Μασσαλιώτης νουαρίστας και δοκιμιογράφος Φρανσουά Τομαζώ θεωρείται, μαζί με τον Ζαν -Κλωντ Ιζζό και τον Φιλίπ Καρρές, εκ των ιδρυτών του νέο-πολάρ της πόλης. Σημαντικός ιστορικός, με 40 βιβλία στο ενεργητικό του, δημοσιογράφος, γνώστης των αθλητικών, μεταφραστής και εκδότης - διευθυντής δύο βιβλιοπωλείων σε Παρίσι και Μασσαλία. Το βιβλίο του «Μασσαλία Εμπιστευτικό» (εκδ. Οκτάνα), σε μετάφραση Λίνας Σιπητάνου, αναφέρεται στην άνοιξη του 1936, με τον Ισπανικό Εμφύλιο στην αρχή του - μια εβδομάδα πριν τη σίγουρη νίκη του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία. Σε τούτο το αντιφατικό ευρωπαϊκό τοπίο ο Τομαζώ στήνει τους ήρωες με αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του αμφιλεγόμενου Κορσικανού αστυνομικού Αντουάν Καρντέλα. Πυροβολείται πισώπλατα ενώ εξέρχεται των γραφείων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, τοποθετημένων απέναντι από εκείνα του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος. Το ενδιαφέρον είναι πως το θύμα είχε λίγα λεπτά πριν εκφράσει την αφοσίωσή του στον τοπικό σοσιαλιστή ηγέτη έχοντας αυτομολήσει από τους φασίστες. Με τον τρόπο που ο Τζέιμς Ελρόι διαρθρώνει το κλασικό «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό» (εκδ. Άγρα), ούτως δουλεύει και ο Τομαζώ, στην πολιτική ζούγκλα της πόλης πριν την έκρηξη του πιο άγριου πολέμου.

Από το 2019 ως σήμερα η, έμμεση πλην όμως σαφής καθότι έμπρακτη, πολιτική ερμηνεία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τα αίτια της εκλογικής ήττας ήταν οι παθογένειες του κόμματος. Την ευθύνη έφερε η πολιτική ολιγωρία του κόμματος εξαιτίας κυρίως του μικρού του μεγέθους και της αναντιστοιχίας του με την κοινωνία. Γι’ αυτό και δόθηκε προτεραιότητα στην ανάγκη μαζικοποίησης και αναμόρφωσής του σε «σύγχρονο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς του 21ου αιώνα», δηλαδή σε ένα κόμμα ανοιχτό, εξωστρεφές και συμμετοχικό όπως σταθερά επαναλαμβανόταν. Η με προεδρική πρωτοβουλία αλλαγή του τίτλου σε ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, η διεύρυνση της Κεντρικής Επιτροπής σε ΚΕΑ, της Πολιτικής Γραμματείας σε ΠΣ, όπως και του κόμματος συνολικά ήλθαν να υπηρετήσουν τον σκοπό αυτό. Το πόσο πέτυχαν οι αλλαγές αυτές μπορεί κανείς να κρίνει όχι από την δημοσκοπική στασιμότητα του κόμματος που είναι περισσότερο αποτέλεσμα της δεξιάς στροφής προς το Κέντρο και τη σοσιαλδημοκρατία, όσο από την ίδια τη δυσλειτουργία ή και ακινησία των νέων οργάνων που προέκυψαν από τη διεύρυνση. Όμως, επρόκειτο απλά για την πρώτη φάση του κομματικού μετασχηματισμού. Σήμερα, λίγο πριν το Συνέδριο και πιθανότατα τις βουλευτικές εκλογές, αποδεικνύεται πως το σχέδιο μετασχηματισμού έχει εισέλθει σε μία δεύτερη φάση, αυτή της εξυπηρέτησης του στόχου της διεύρυνσης/μαζικοποίησης μέσω της χαλάρωσης των κομματικών διαδικασιών ένταξης και λειτουργίας των οργανώσεων βάσης (ΟΜ) χάρις και στον ψηφιακό μετασχηματισμό τους.

Εθνικά υπερήφανοι επειδή ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας έβαλε στη θέση του τον πρέσβη της Τουρκίας στη Νορβηγία. Εθνικά υπερήφανοι και πριν από μερικούς μήνες όταν πάλι ο Ν. Δένδιας αποστόμωσε τον Τούρκο ομόλογό του μέσα στην έδρα του. Εθνικά υπερήφανοι γιατί αγοράσαμε αεροπλάνα και φρεγάτες και καταφέρνουμε να εξισορροπήσουμε την κατάσταση στο στρατιωτικό πεδίο. Εθνικά υπερήφανοι που το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνώρισε την ελληνική κυριαρχία στα νησιά για τα οποία οι Τούρκοι εγείρουν αξιώσεις. Εθνικά υπερήφανοι που οι Βρυξέλλες εκδίδουν ανακοινώσεις οι οποίες δικαιώνουν τις απόψεις μας. Εθνικά υπερήφανοι που ο Ερντογάν τρώει αλλεπάλληλα χαστούκια από τη διεθνή κοινότητα λόγω της επιθετικότητάς του. Εθνικά υπερήφανοι που βρίσκουμε ευήκοα ώτα παντού στον πλανήτη όταν παρουσιάζουμε τις θέσεις μας. Εθνικά υπερήφανοι, αλλά βουτηγμένοι στις αυταπάτες.

Το κείμενο του δικού μας Βασίλη Ρόγγα που δημοσιεύουμε σήμερα με γύρισε πίσω σε παλιές…

Το μείζον δίδαγμα της πανδημίας σε όλο τον κόσμο είναι η ανάγκη ενδυνάμωσης των Δημόσιων Συστημάτων Υγείας και των υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από αυτό που κάνει η συντηρητική, ιδεοληπτική και διαπλεκόμενη με συμφέροντα κυβέρνηση της ΝΔ. Όλοι αύριο 23 Φλεβάρη στην πανυγειονομική απεργία με κεντρικό στόχο τη «σωτηρία» του ΕΣΥ και την ακύρωση της ιδιωτικοποίησης του.

Μπορεί όλοι να μιλούν για την περιβόητη «μάχη του Κέντρου», όμως υπάρχει και μια άλλη «μάχη», η οποία όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές ολοένα και θα εντείνεται. Πρόκειται για τον διαγκωνισμό όσων ερίζουν πάνω από το κουφάρι της ναζιστικής Χρυσής Αυγής για το ποιος θα πρωτοδιεκδικήσει τους ψηφοφόρους του λεγόμενου χώρου «στα δεξιά της Ν.Δ.», δηλαδή του ακροδεξιού χώρου. Φυσικά ο πρώτος που διεκδικεί το ακροδεξιό ακροατήριο είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος επένδυσε σε αυτό προεκλογικά, την περίοδο που φορούσε τη στολή του «μακεδονομάχου», αλλά τώρα αισθάνεται ότι το έχει δυσαρεστήσει τόσο με τη στροφή του στο Μακεδονικό όσο και με το ζήτημα του εμβολιασμού και προσπαθεί διαρκώς να το χαϊδέψει με αλλεπάλληλες κεντρικές επιλογές και κινήσεις του. Κυριότερη τέτοια επιλογή του είναι βέβαια η προσπάθεια διεκδίκησης της πολιτικής κληρονομιάς του ΛΑΟΣ, μέσω της τοποθέτησης σε καίρια υπουργικά πόστα όλης της τριπλέτας των προερχόμενων από το κόμμα Καρατζαφέρη και καθαρόαιμων ακροδεξιών στελεχών: Αδωνη Γεωργιάδη, Μάκη Βορίδη, Θάνου Πλεύρη. Αλλά την ίδια προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να διεκδικήσει ψήφους στην Ακροδεξιά, «κάρφωσε» τις προάλλες και ο διαγραμμένος –πλέον– βουλευτής Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Τόσο με την καταγγελία του ότι η συμμετοχή του, τον Ιούλιο του 2020, στην ίδια ξενοφοβική συγκέντρωση στην πλατεία Βικτωρίας με τον Κασιδιάρη, ήταν σε πλήρη συνεννόηση με το μέγαρο Μαξίμου, όσο και με το να εμφανιστεί εμβρόντητος για το γεγονός ότι διεγράφη και να επιχειρηματολογήσει για το πόσο εντός γραμμής της Ν.Δ. του Κυρ. Μητσοτάκη ήταν η ακροδεξιά δράση του.