Macro

"Θέλουμε οι πολίτες της μειονότητας να αισθάνονται ισότιμοι πολίτες στη χώρα" μας λέει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη Χουσεϊν Ζεϊμπέκ. Και συνεχίζει λέγοντας πως οι πολίτες της μειονότητας νιώθουν ότι μπαίνουν στο περιθώριο από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Αναφέρεται στο πόρισμα της πλειοψηφίας της διακομματικής επιτροπής και σημειώνει ότι στα μεν θεσμικά μάς πάει πίσω, στα δε οικονομικά, αναπτυξιακά, είναι γενικόλογο. Η Ν.Δ., μας λέει, "δεν στήριξε ούτε τη μεσαία ούτε την εργατική τάξη, ούτε τους μικρούς και μεσαίους αγρότες". "Η μειονότητα βιώνει το πρόσωπο μιας αυταρχικής κυβέρνησης και συγκρίνει το πώς ήταν η ζωή της επί διακυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. "Μιλούν", μας λέει, "για το κοινωνικό μέρισμα που κόπηκε, για τη 13η σύνταξη που κόπηκε κι αυτή". Εκτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή διαχρονικά στάθηκε στο πλευρό της μειονότητας, έκανε βήματα επίλυσης των πάγιων προβλημάτων της και περιμένουν από αυτόν πιο θαρραλέα βήματα ώστε να αισθανθούν ισότιμοι πολίτες. Και αυτά τα περιμένουν, όπως λένε, από μια προοδευτική, αριστερή, ριζοσπαστική κυβέρνηση. Ως μεγάλα προβλήματα θεωρούν την ανεργία, την ακρίβεια, την εκπαίδευση, αλλά και τη μετανάστευση.

Τζούλι Όριντζερ «Φάκελος απόδρασης», μετάφραση: Θεοδώρα Δαρβίρη, εκδόσεις Gutenberg, 2021 Ο Βάριαν Φράι ήταν δημοσιογράφος από τις ΗΠΑ που, ζώντας στη Γαλλία υπό το καθεστώς του Βισύ, οργάνωσε ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα διαφυγής προσφύγων που διώκονταν ή ήταν πιθανό να διωχθούν από τους ναζί. Το δίκτυο του Φράι επικεντρώθηκε κυρίως σε ανθρώπους των τεχνών και του πνεύματος, σε συγγραφείς, ζωγράφους, μουσικούς, διανοούμενους, κυρίως Εβραίους, και κατάφερε να διασώσει περίπου δύο χιλιάδες ανθρώπους. Ο Φράι έφτασε στη Μασσαλία το 1940 και έμεινε λίγο παραπάνω από έναν χρόνο εκεί, γνωρίζοντας όμως ήδη καλά τι σημαίνει η ναζιστική πολιτική, καθώς είχε βρεθεί στη δεκαετία του 1930 στο Βερολίνο και την είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι. Το δίκτυο ερχόταν σε επαφή με τα θύματα των ναζί, τα έκρυβε, προσπαθούσε να εξασφαλίσει πόρους, βίζες, έγγραφα (νόμιμα ή πλαστά) και τέλος αναζητούσε τρόπους διαφυγής, με πλοία, με τρένα, με τα πόδια. Και μάλιστα όλα αυτά κάτω από τη συνεχή απειλή της σύλληψης (και του ίδιου), αλλά και τη συνήθως αρνητική στάση των επίσημων προξενικών αρχών των ΗΠΑ. Ο Φράι ήταν ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ που του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Δικαίου των εθνών».

-Όταν ακόμη και ο Πορτοσάλτε καταγγέλλει την ολοκληρωτική κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού - Όταν οι…

Διανύουμε μια εξαιρετικά αντίξοη για την κοινωνική συνοχή και επιβίωση περίοδο, η οποία επιβαρύνεται από…

Ένα διόλου, μα διόλου πρωτοπόρο ζήτημα τακτικής, το οποίο χρησιμοποιείται από τα περισσότερα αστικά κόμματα, πρωτοεμφανιζόμενο εν Ελλάδι από τον Γ.Α. Παπανδρέου με τις γνωστές παράτες περί “συμμετοχικής Δημοκρατίας”, που όμως ουδόλως τον ωφέλησε, παρουσιάζεται ως “προοδευτικό”, ως “άνοιγμα στην κοινωνία”. Αν παρακαμφθεί το γεγονός ότι η αντιγραφή της βιομηχανίας του θεάματος από την πολιτική ουδόλως ωφέλησε τις κοινωνίες, αφού σε τέτοιες διαδικασίες επικρατούν οι “περσόνες”, το ζήτημα της εκλογής του προέδρου θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα τεχνικό, διαδικαστικό ζήτημα. Αλλά, όπως οι παροικούντες την Αριστερά γνωρίζουν, το διαδικαστικό είναι, συνήθως, βαθιά πολιτικό-ιδεολογικό. Ό,τι θέλει να καταδείξει η πρόταση είναι ότι η μετατόπιση προς ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης, αυτό της πεπατημένης, το αστικό και αρχηγικό των τάχα πεφωτισμένων, είναι γεγονός μάλλον αναπόφευκτο. Και πως όσοι δεν συνομολογούν παρακάμπτονται. Αλλά να μεταβάλλεσαι σε ό,τι λοιδωρούσες δεν ωφελεί. Να καταφάσκεις σε έναν υποτιθέμενο μοντερνισμό για επικοινωνιακή κατανάλωση -το αυτό συμβαίνει σε όλα τα κόμματα-, να ακολουθείς ασθμαίνοντας ένα δήθεν κοινωνικό αίσθημα όταν η ίδια η κοινωνία το έχει προ πολλού ξεπεράσει είναι ιδεολογική και πολιτική ήττα. Να καταλήγεις αντιγραφέας, αντί να προτείνεις το όντως καινόν, είναι μια σκέτη οπισθοδρόμηση, γνωστή σε όλους μας και από την πικρή ιστορία της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας των τελευταίων δεκαετιών. Η Αριστερά, όμως, σε όλη την ιστορία της, αποτελούσε δύναμη έμπνευσης. Και είναι στο χέρι της να επανευφεύρει τον δυναμικό εαυτό της.

Με την κυβέρνηση υπόλογη για όσα ζήσαμε και ζούμε ακόμα, με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες παγιδευμένους…

Ο Μητσοτάκης σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο ορθά υιοθέτησε χαμηλούς τόνους. Ορθά επίσης ζήτησε συγγνώμη από…

Αν το βασικό κίνητρο των ΗΠΑ στην εμμονή για περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην πρώην ΕΣΣΔ είναι να προκαλέσει μια ελεγχόμενη ένταση που να νομιμοποιεί την ηγεμονική πρωτοκαθεδρία της Ουάσινγκτον στην εγγύηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, τότε γιατί η Μόσχα να μην επιδιώξει μια συνολική διαπραγμάτευση με την Ουάσινγκτον για ένα κοινό πλαίσιο κανόνων, έναν συνολικό συμβιβασμό, το στίγμα του οποίου θα πρέπει να αναζητηθεί μεταξύ της ρητής ή της παρασκηνιακής συμφωνίας κυρίων που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές; Κάθε μέρα που περνά γίνεται κάτι παραπάνω από σαφές ότι Μπάιντεν και Πούτιν επωφελούνται από την εμπλοκή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που έχει βραχυκυκλώσει την όποια δυναμική χειραφέτησης, και προωθούν μια παλινόρθωση της παλαιάς παντοδυναμίας τους. Στην παραπάνω οπτική, προφανώς η Ρωσία προκάλεσε συνειδητά μια ελεγχόμενη κρίση στην Ουκρανία για να πετύχει την έναρξη στρατηγικής διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ – μια επιλογή η οποία μέχρι στιγμής φαίνεται να αποδίδει.

Οι ετήσιες καθαρές αποδοχές ενός νοικοκυριού με δύο ενήλικες και δύο παιδιά μειώθηκαν σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS) έναντι του 2019, ενώ το 2020 αντιστοιχούσαν στο 74,3% του μέσου όρου της Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια, το μισθολογικό χάσμα μεταξύ της Ελλάδας και των περισσοτέρων χωρών της Ε.Ε. μεγάλωσε υπέρμετρα την τελευταία τριετία, καθώς ο κατώτατος μισθός παραμένει ουσιαστικά καθηλωμένος από το 2019. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η ανάλυση του ΙΝΕ, το χάσμα μεταξύ του ύψους του σημερινού κατώτατου μισθού και του μισθού αξιοπρεπούς διαβίωσης (60% του διάμεσου εισοδήματος), το οποίο επιδεινώνεται περαιτέρω από τις συνέπειες της ακρίβειας σε όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης, έχει ως αποτέλεσμα ο μισθός αξιοπρεπούς διαβίωσης της Ελλάδας να την τοποθετεί ως την πέμπτη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην Ε.Ε., σχεδόν ίση με της Σλοβακίας και της Ουγγαρίας. Την ίδια ώρα, η αγοραστική δύναμη του μισθού αξιοπρεπούς διαβίωσης στη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη ήταν υπερδιπλάσια της ελληνικής.

«Σήμερα το ποσοστό του εισοδήματος που δαπανά ο ενοικιαστής στη χώρα μας αγγίζει το 60% - 70% του μέσου μισθού σύμφωνα με τα ζητούμενα μισθώματα, ενώ, αν πρόκειται για οικογενειακή κατοικία 80 τ.μ. - 95 τ.μ. κατασκευής μετά το 2000 στα καλά προάστια του Ν. Αττικής, τότε το κόστος μίσθωσης ξεπερνά τα 800 ευρώ ανά μήνα» αναφέρει στην «Α» o πρόεδρος του Πανελλαδικού Δικτύου e-Real Estates Θεμιστοκλής Μπάκας, προσθέτοντας με νόημα πως «σήμερα σε πολλές περιπτώσεις οι ενοικιαστές δαπανούν ακόμη και έναν ολόκληρο μισθό για στέγαση». Την ίδια στιγμή οι δύο στους τρεις (ποσοστό 68%) απ’ όσους συμμετείχαν σε έρευνα της Prorata για το TVXS προεξοφλεί αύξηση των ενοικίων μέσα στον επόμενο χρόνο. Στο ερώτημα «σκεπτόμενοι συγκεκριμένα τα ενοίκια στην περιοχή σας, πιστεύετε ότι αυτά σε γενικές γραμμές θα αυξηθούν, θα μείνουν στο ίδιο επίπεδο ή θα μειωθούν μέσα στον επόμενο χρόνο;» το 68% απαντά πως θα αυξηθούν, το 27% πως θα μείνουν τα ίδια και μόλις το 1% εκτιμά ότι θα μειωθούν. Επίσης, το 69% θεωρεί ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει το δικό του σπίτι.