Στέφανος Δημητρίου

03
01

Η αποπολιτικοποίηση της πολιτικής

Ξέρουμε ότι η κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας και την Ευρώπη δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι κρίση πολύπλευρη, που εκδηλώνεται ως κρίση και της αντιπροσώπευσης και της πολιτικής συμμετοχής, αλλά και κρίση αξιακής συνοχής, ανάπτυξης, κυριαρχίας, καθώς και συλλογικής αυτοσυνειδησίας. Αυτές οι εκδηλώσεις εμφανίζονται στον ορίζοντα μιας πολύ μεγαλύτερης κρίσης ισορροπίας στο διεθνές σύστημα ισχύος, παράλληλα με τη δομική ανεπάρκεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εδώ, πρόκειται για πρόβλημα δημοκρατικής νομιμοποίησης και θεσμικής ολοκλήρωσης, που αναδείχθηκε με την κρίση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Η κρίση του εγχώριου, αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος, εκδηλώθηκε πρωτίστως ως κρίση της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Αυτή τρέφει την Άκρα Δεξιά. Στη Γερμανία, η εκλογική επιτυχία της Άκρας Δεξιάς συνδέεται με τα πολιτικώς υποαντιπροσωπευόμενα τμήματα της γερμανικής κοινωνίας στο Ανατολικό Βερολίνο. Επί σειρά ετών, στη χώρα μας, η κρίση του πολιτικού συστήματος ισοδυναμούσε και με κρίση διαχειριστικής αποτελεσματικότητας του διοικητικού συστήματος. Αυτό είχε προφανείς συνέπειες στην καθημερινότητα των πολιτών. Μάλιστα η πολιτική υποαντιπροσώπευση κυρίως εκεί φαίνεται: στη σχέση πολιτών και διοικητικού συστήματος και στο κατά πόσον το δεύτερο υπηρετεί τους πρώτους.
12
01

Ο μεγάλος ηττημένος

Η κρίση της δημοκρατίας θέτει επιτακτικά το ζήτημα της ανανοηματοδότησής της. Προϋπόθεση είναι η προγραμματική ανανέωση της ίδιας της πολιτικής, δηλαδή η ανάκτηση των πρωτείων της από την οικονομία. Αυτό προϋποθέτει τη ριζική ανανέωση του πολιτικού λόγου, ώστε να αναδειχθούν όλες οι πολιτικές διακυβεύσεις της δημοκρατίας. Το αίτημα αυτό συγκαθορίζεται από τις διακυβεύσεις που αφορούν τη σχέση κράτους, θεσμών και δημοσίου αγαθού, σε συνάφεια με τη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Σε αυτές ενδέχεται να ξαναβρούμε το κέντρο του δημοκρατικού, πολιτικού ζητήματος, που είναι η σχέση πολιτικής και κράτους. Αυτό, πάλι, προϋποθέτει την αξιακή ανατίμηση της πολιτικής, με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη, ώστε να επιτευχθεί η διαμόρφωση και η θεσμική συγκρότηση μιας στρατηγικής που θα αποσκοπεί στην προάσπιση της κοινωνικής συνοχής. Έτσι θα διασφαλιστούν και όλες οι δικαιοκρατικές και δικαιωματοκρατικές αξίες. Τέτοιες αξίες, όμως, χωρίς την αρχή της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα ισοδυναμούν με ανεκπλήρωτες ευχές.
07
08

Τα πρωτεία της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας

Τι βαραίνει τώρα στο ζύγι; Το δημόσιο ή το ιδιωτικό; Πάντα, άλλωστε, η μείζων διακινδύνευση, παντού στην Ευρώπη, είναι ποιος ορίζει τη δημόσια σφαίρα: οι δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής Δημοκρατίας ή ο αντιδημοκρατικός νεοφιλελευθερισμός; Μη αναθεωρήσιμο είναι το δημοκρατικό, κοινωνικό κράτος δικαίου. Αυτό, όμως, είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων, κάτι που θα αποκρυσταλλωθεί στο αναθεωρητικό αποτέλεσμα και, ίσως, και να το καθορίσει.
03
06

Στέφανος Δημητρίου: Ο Καινούργιος Άνθρωπος

Ο νεοφιλελευθερισμός παράγει αυτόν τον καινούργιο άνθρωπο αλλάζοντας τις σημασίες των εννοιών και απονοηματοδοτώντας τις αξίες που οργάνωναν την ιδέα του ανθρώπου της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας. Ο καινούργιος άνθρωπος και η απανθρωπία του, μέσα από την κατάρρευση του Διαφωτιστικού ανθρωπισμού, είναι ήδη εδώ και το μόνο που μπορούμε να του αντιτάξουμε είναι η δημόσια πολιτική αρετή και οι αξίες μας.