Αναδημοσιεύσεις

Οι στόχοι του νομοσχεδίου είναι σαφείς: 1. Για πρώτη φορά οι Έλληνες πολίτες μπορεί να πτωχεύσουν και όχι μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις, δηλαδή οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι νοικοκυρές, όλοι μας 2. Προτεραιότητα είναι η ρευστοποίηση της κινητής και ακίνητης περιουσίας όποιου πτωχεύει και όχι η επιβίωση του ίδιου ή της επιχείρησής του 3. Παίρνει από τους πολίτες όχι μόνο όσα χρωστούν τη στιγμή της πτώχευσης, αλλά και όσα θα αποκτήσουν και μετά 4. Δίνει στις τράπεζες τη δυνατότητα να κινούν μόνον αυτές διαδικασίες και όχι ο πολίτης 5. Καταργεί την προστασία της πρώτης κατοικίας για όλους, φτωχά και μεσαία στρώματα 6. Εμπαίζει τους πλέον φτωχούς ότι αφού χάσουν το σπίτι τους για 12 χρόνια θα πληρώνουν νοίκι γι αυτό και μετά θα το αγοράζουν στην εμπορική αξία που θα έχει τότε, το 2032 (εκτός αν μας πτωχεύσετε και θεωρείτε ότι το 2032 η εμπορική αξία θα είναι μικρότερη από σήμερα) χωρίς να υπολογίζεται ούτε ό,τι έχουν δώσει για το δάνειο, ούτε τα νοίκια που έχουν πληρώσει. Αυτό δεν το έκανε καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα.

Η πανδημία του κορονοϊού και οι αλλαγές που επιφέρει στην παραγωγική διαδικασία μεγεθύνουν ακόμη περισσότερο τις μεγάλες αντιθέσεις που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια. Νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός προέβλεψε ότι σε 5 χρόνια από σήμερα οι μισές δουλειές θα πραγματοποιούνται από ρομπότ και μηχανές καθώς όλο και περισσότερες μεγάλες επιχειρήσεις αρπάζουν την ευκαιρία που τους προσέφεραν τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης για να εφαρμόσουν τα επιτεύγματα της τεχνητής νοημοσύνης και να μειώσουν το εργασιακό κόστος. Ερευνα της McKisney αποκάλυψε προχθές ότι πάνω από τις μισές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις της Ευρώπης κινδυνεύουν να βάλουν λουκέτο ώς τον επόμενο Σεπτέμβριο αν κάτι δεν αλλάξει προς το καλύτερο, οδηγώντας πάνω από 50 εκατομμύρια Ευρωπαίους εκτός αγοράς εργασίας. Το ΔΝΤ προειδοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα ότι η πανδημία μπορεί να βυθίσει φέτος περισσότερους από 90 εκατ. ανθρώπους στην ακραία φτώχεια και την πείνα. Tην ίδια στιγμή, όμως, μια πολύ μικρή μερίδα της ανθρωπότητας βιώνει την κρίση ως επενδυτική ευκαιρία και αβγατίζει τον πλούτο της σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, συνεισφέροντας όλο και λιγότερα στα κοινά. Για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα οι 400 πλουσιότερες οικογένειες των ΗΠΑ φορολογούνται με συντελεστή χαμηλότερο από αυτόν της μεσαίας τάξης. Η κυβέρνηση Τραμπ αλλά και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις του κόσμου -που έχουν στην πλειονότητά τους παραδοθεί στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα των ελίτ- φέρουν σημαντικές ευθύνες γι’ αυτήν την πορεία, την οποία και δεν δείχνουν διατεθειμένες να ανακόψουν. Αντίθετα, τεντώνουν όλο και πιο πολύ το σχοινί, ενισχύοντας απροκάλυπτα το άνοιγμα της ψαλίδας και την ανισότητα, πριμοδοτώντας τον διαχωρισμό και οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια τις κοινωνίες στη βία, στη σύγκρουση, στο φόβο... Πού αλήθεια τελειώνει αυτός εφιάλτης; Θα καταφέρει η ανθρωπότητα να ξεφύγει από αυτή την παγίδα;

Η συστηματική και με επιστημονικό τρόπο μελέτη των ποιοτικών στοιχείων των ερευνών της κοινής γνώμης μπορεί να αποκαλύψει κρίσιμα στοιχεία, όπως οι ιδεολογικοπολιτικές μακρόχρονες στάσεις και βραχυπρόθεσμες τοποθετήσεις της κοινωνίας επί κρίσιμων θεμάτων, τα μοτίβα πολιτικής και εκλογικής συμπεριφοράς, η αξιολόγηση του έργου της κυβέρνησης και των αντιπολιτευόμενων κομμάτων κ.α. Και εκεί θα πρέπει να εστιάζουν τα δημοκρατικά κόμματα. Στις υπαρκτές τάσεις εντός της κοινωνίας, οι οποίες, είτε ως φωτογραφία της στιγμής, είτε ως μεταβολές μέσα στο χρόνο, δεν προσκρούουν ούτε σε επίπλαστες δεκαδικές διαφορές, ούτε σε περιθώρια σφάλματος, ούτε σε έξωθεν πιέσεις. Φυσικά, έχοντας πάντα κατά νου, ότι οι δημοσκοπήσεις δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσουν τις διαδικασίες παραγωγής πολιτικής των δημοκρατικών κομμάτων αλλά ότι σίγουρα μπορούν να τις τροφοδοτούν ώστε να χαραχθεί ο βηματισμός εκείνος που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη του μεγαλύτερου στόχου: της κοινωνικής αλλαγής. Αρκεί να γνωρίζουμε τα όρια των ποσοστών και την αλήθεια των τάσεων. Αρκεί να γνωρίζουμε, τελικά, πώς να διαβάζουμε τις δημοσκοπήσεις.

Το πλέον ελκυστικό χαρακτηριστικό του Trump για τη βάση των ψηφοφόρων του είναι η αποφασιστικότητά του. Ασυμβίβαστος και κυνικός, δεν επιτρέπει στα γεγονότα να αλλάξουν το αφήγημά του. Η λογική του είναι ότι ο άρρωστος είναι και αδύναμος. Έτσι, το αφήγημά που υιοθετεί είναι πως εφόσον έχει νικήσει τον ιό, αυτομάτως καθίσταται ένας από τους ισχυρότερους άντρες της Αμερικής. Υπάρχουν φήμες ότι σε ομιλία του, ο Trump ήθελε να φορέσει στολή υπερήρωα κάτω από το κανονικό του πουκάμισο για να δημιουργήσει αυτή την αίσθηση στο κοινό του. Εάν όλα αυτά είχαν συμβεί στα πρώτα στάδια της πανδημίας, και εάν όλοι στην Αμερική είχαν  πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη που απολαμβάνει ο Trump, και την οποία εξαίρει για την γρήγορη ανάρρωσή του, αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε ενδεχομένως να λειτουργήσει. Στην πραγματική Αμερική ωστόσο, χιλιάδες οικογένειες έχουν εκδηλώσει έντονη δυσαρέσκεια με αυτό τη νέα ρητορική, καθώς έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα από τον COVID-19. Πώς λοιπόν πρέπει να ερμηνεύσουν τη στάση του Προέδρου; Μήπως αυτό σημαίνει πως ο δικός τους άνθρωπος ήταν απλά αδύναμος; Η προεκλογική συζήτηση γύρω από το ζήτημα της πανδημίας δεν αφορά πλέον τα διαγνωστικά τεστ ούτε την προσπάθεια να σταματήσει η εξάπλωση του ιού. Ο Trump δεν μπορεί πλέον να προσποιείται πως ο ιός δεν υπάρχει. Αντ 'αυτού, διοργανώνει εκδηλώσεις χιλιάδων ατόμων, χωρίς μάσκες, με κεντρικό επιχείρημα ότι ο ίδιος νίκησε τον ιό άρα μπορούν και οι υπόλοιποι. Με τα κρούσματα στις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπερνούν ήδη τα οκτώ εκατομμύρια, η άποψη αυτή είναι πολύ πιθανό σύντομα να δοκιμαστεί από μια ενδεχόμενη νέα έξαρση κρουσμάτων. (...) Ο Biden προς ώρας αρνείται να εμφανιστεί σε debate με τον Trump, επικαλούμενος την έλλειψη αποδείξεων ότι ο νυν Πρόεδρος και η ομάδα του δεν έχουν αναρρώσει πλήρως και εξακολουθούν να μεταδίδουν τον ιό. Αντιθέτως, πραγματοποίησε τηλεοπτική εμφάνιση σε εθνικό δίκτυο, το οποίο παρακολούθησαν πάνω από 14 εκατομμύρια τηλεθεατές. Ωστόσο, η ρητορική του Biden έχει αλλάξει μετά την ασθένεια του Trump. Δεν περιστρέφεται πλέον μόνο γύρω από την εξάπλωση της πανδημίας αλλά πλέον επικεντρώνεται στο αφήγημα πως η Αμερική έχει ήδη μολυνθεί με τον ιό του μίσους, του διχασμού και της απώλειας ταυτότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση κοινοποιούνται σε social media βίντεο που προβάλλουν τη πρότερη συμπεριφορά του Trump απέναντι στις γυναίκες, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους βετεράνους και τους μετανάστες. Το μήνυμα του Biden είναι απλό: η Αμερική αξίζει πολύ περισσότερα. Με την οικονομία σε ύφεση, εκατομμύρια άνεργους, και γονείς που προσπαθούν να προσφέρουν ασφαλή εκπαίδευση στα παιδιά τους, το μήνυμα «οτιδήποτε είναι καλύτερο από αυτό» μπορεί και να λειτουργήσει. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως, σε αυτό το στάδιο, τα μηνύματα εκατέρωθεν επικεντρώνονται κυρίως στο να παρακινήσουν τους πολίτες ώστε να ψηφίσουν. Εκτιμάται ότι λιγότερο από το δέκα τοις εκατό των ψηφοφόρων παραμένουν αναποφάσιστοι. Το κύριο ερώτημα που τίθεται είναι αν ο ενθουσιασμός των ψηφοφόρων είναι ικανός, ώστε να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία εν μέσω πανδημίας.

Και πριν την πανδημία, η κυβέρνηση είχε αποτύχει:  Το 1ο τρίμηνο του 2020 η μείωση του ΑΕΠ ήταν 0,9% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2019 και ύφεση 1,6% σε σχέση με το 4ο τρίμηνο του 2019. Η οικονομία δηλαδή είχε οδηγηθεί σε ύφεση από το πρώτο τρίμηνο του 2020. Το δεύτερο τρίμηνο του 2020, πάρα τα «επιτυχημένα», σύμφωνα με την κυβέρνηση, μέτρα ενίσχυσης της οικονομίας, η πτώση του ΑΕΠ έφτασε στο 15,2%.  Αύξηση 200.000 ανέργων. Παρά την αποτυχημένη εφαρμοσμένη οικονομική πολιτική, τόσο πριν όσο και κατά την πανδημία, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει στον προϋπολογισμό του 2021 να επιμένει στο ταξικά ιδεοληπτικό μείγμα πολιτικής: απορρύθμιση στα εργασιακά, αποσταθεροποίηση του ασφαλιστικού συστήματος, μείωση των κοινωνικών δαπανών, ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου και πλούτου, σε βάρος των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, των μικροϊδιοκτητών, και αυτών που επλήγησαν περισσότερο από την πανδημία. πρωτογενές έλλειμμα: Παρά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να καταργήσει, τουλάχιστον για το 2021, την υποχρέωση της ρήτρας του Συμφώνου Σταθερότητας, η κυβέρνηση εμμένει για πρωτογενές έλλειμμα στο 1% στο 2021! 

Το κράτος, το οποίο εξ ορισμού διαθέτει, από το βαθύ σύστημα που το οργανώνει, καταπιεστικό χαρακτήρα, βασίζεται σε ειδικά σώματα ανώτερων κρατικών λειτουργών, «προικισμένων με υψηλό βαθμό κινητικότητας, όχι μόνο ενδοκρατικής (…)*. Αυτά κάνουν κουμάντο. Κι επειδή αστυνομία, δικαστήρια, φυλακές αποτελούν την πεμπτουσία της δύναμης και της καταστολής, στο άνωθεν ελληνικό δείγμα φαίνεται πως έχουσι γνώσιν οι φύλακες. Και διαχέουν στο κοινωνικό σώμα, το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, αντιδραστικά μηνύματα. Η συγκυρία είναι υψίστης σημασίας: την ώρα που ο «δημοκρατικός κόσμος» ανασαίνει με την καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης, την ώρα που τμήμα του λαού τολμά να σηκώσει κεφάλι διαμαρτυρόμενο, τον τόνο δίνουν χαϊδολόγημα και καταστολή. Από διαφορετικά σημεία αλλά στο ίδιο τέμπο. Η κυρίαρχη ιδεολογία, μέσω της εισαγγελέως, χωνεύει το φασιστικό μόρφωμα, το μηρυκάζει, για να το ενσωματώσει εκμοντερνισμένο στο μέλλον, οψέποτε το χρειαστεί. Η ρωγμή σοβατίζεται. Μαζί και η ελπίδα της αντίστασης. Στην περίπτωση του Χρυσαυγιτισμού, έχουμε ανώτερο κρατικό λειτουργό να κανακεύει τους φασίστες ιδεολογικά και έμπρακτα, στην δε περίπτωση του μαθητή έχουμε αστυνομικούς να βιαιοπραγούν, φυλακίζοντας. Και στις δυο περιπτώσεις, το βαθύ σύστημα ιδιωτικοποιεί το κράτος: αν και θα έπρεπε να λειτουργεί επ’ ωφελεία της δημοκρατίας και του λαού, λειτουργεί εντέλει προς όφελος της αναπαραγωγής των αρμών του. Πότε βάζοντας μπροστά την ιδεολογία και πότε με απροκάλυπτη, ή λιγότερο απροκάλυπτη, βία.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε μία σειρά αντιομοφοβικών διατάξεων, τα οποία από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε ο προοδευτικός κόσμος και, εσφαλμένα, πίστεψε ότι γυρίζει η σελίδα της ιστορίας. Αλλά η σελίδα δε γύρισε. Για την ακρίβεια, δεν άλλαξε τίποτα στη συνείδηση του κοινωνικού πυρήνα κι αυτό το απέδειξε η δολοφονία του Ζακ. Ήταν νεκρός ένας ακτιβιστής του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος, όχι επειδή τον αναγνώρισαν ως τέτοιον, αλλά επειδή φορούσε «λάθος» ρούχα και έβαφε τα νύχια του, γεγονός στο οποίο ο ίδιος ο Ζακ είχε αναφερθεί πολλές φορές; Πώς τον κοιτάζουν στο δρόμο, πώς τον τραμπουκίζουν, τι ακούει από τους περαστικούς του πυρήνα της κοινωνίας. Γιατί κοινωνικός πυρήνας δεν ήταν ο Ζακ, ούτε οι υπερασπιστές της προόδου. Ραχοκοκαλιά της κοινωνίας είναι οι κοσμηματοπώληδες της οδού Γλαδστώνος, οι «έντιμοι άνθρωποι». Και γυρίζουμε τώρα λίγο πιο δίπλα από το σημείο μηδέν. Η ζωή συμπολιτών μας εξακολουθεί να βρίσκεται σε κίνδυνο, αλλά τουλάχιστον τους αναγνωρίζει το κράτος ως πραγματικές οντότητες, με δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και στη νόμιμη συμβίωση. Η ζωή τους, ωστόσο, παραμένει διακύβευμα. Ακριβώς αυτό καθιστά τη δίκη για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου μία ιστορική καμπή στους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σ'αυτή τη δίκη, όπως γίνεται κατά κανόνα, συγκρούονται δύο κόσμοι.

Πρέπει να καταλάβουμε ποιά είναι τα μηνύματα της εποχής. Η πανδημία δεν αφορά μόνο την υγεία. Η πανδημία αλλάζει όλα τα ζητήματα. Ανατρέπει στερεότυπα, αλλάζει την εργασία, τις συνθήκες εργασίας. Η πανδημία έχει οδηγήσει σε μια ομοιόμορφη, καθολική πια, οικονομική κρίση, που αφορά σχεδόν όλο τον πλανήτη. Κατά συνέπεια, δεν μπορείτε να την αντιμετωπίζετε ως κάτι περιστασιακό. Πρέπει όλοι να αντλήσουμε τα ορθά συμπεράσματα. Και το συμπέρασμα είναι ένα: ότι ο ρόλος του δημόσιου τομέα στην υγεία πρέπει να είναι καθοριστικός, αποφασιστικός, διότι όπως είπαμε και πριν, η υγεία δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα και σε αυτή πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι. Όλοι. Επενδύστε, λοιπόν, στην υγεία.