Αναδημοσιεύσεις

Το τελευταίο επεισόδιο με τα διαβατήρια των Τουρκοκύπριων δεν είναι μεμονωμένο. Συνδέεται με μια αλληλουχία γεγονότων που εγείρουν το καίριο ερώτημα: τι πραγματικά έχει στο μυαλό του ο Ν. Αναστασιάδης; Κατά την πρώτη θητεία του (2013- 2017) διαπραγματεύτηκε τη Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία. Συμφώνησε σε όλο το φάσμα των συγκλίσεων που επιτεύχθηκαν από τους προκατόχους του (Χριστόφιας - Ταλάτ). Ακολούθως με τον Μουσταφά Ακιντζί έφτασαν στο πλέον προωθημένο στάδιο επίλυσης – τα έξι σημεία του Πλαισίου Γκουτέρες (Κραντ Μοντανά 2017). Μόλις διαφάνηκε η «ιστορική ευκαιρία» για τη λύση -ακριβώς έτσι την καταγράφει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ- ο Ν. Αναστασιάδης ανέκρουσε πρύμναν. Σε συνέντευξή του στον «Πολίτη» ο διαπραγματευτής Α. Μαυρογιάννης έκανε λόγο για «ιδεοθύελλα για δυο κράτη». Με αρκετούς παράγοντες στην Κύπρο ο Ν. Αναστασιάδης έκανε τέτοιου είδους «εμπιστευτικές» συζητήσεις. Ενας από αυτούς, ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, μίλησε ανοιχτά και αποκάλυψε ότι ο Ν. Αναστασιάδης τον βολιδοσκόπησε για δυο κράτη. Κατά τις μυστικές συναντήσεις με τον Τσαβούσογλου ο Τούρκος ΥΠΕΞ ισχυρίστηκε και επιμένει ότι συζήτησαν τα δυο κράτη και μετά τη Συνομοσπονδία. Εσχάτως ο Ν. Αναστασιάδης άρχισε να μιλά για αποκεντρωμένη Ομοσπονδία. Κανείς στον ΟΗΕ μέχρι σήμερα δεν ξέρει το περιεχόμενό της και ας πέρασαν 3 χρόνια. Τώρα, με αφορμή την αντιπαράθεση για τα διαβατήρια, ο Ν. Αναστασιάδης απεύθυνε δημόσια πρόταση προς τον Τατάρ για επιστροφή στο Σύνταγμα του ’60. Μάλλον ο Ν. Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά τι δεν θέλει: «καμία λύση» κι ας είναι η Κύπρος στα πρόθυρα της διχοτόμησης…

Η Ελλάδα πρέπει πάντα να ενισχύει τον ρόλο της, ιδίως στην Ε.Ε., με βάση τις θεμελιώδεις αρχές της ίδιας της Ε.Ε., η οποία υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα, τη δημοκρατία και την ειρήνη, πέρα από την υπεράσπιση των αρχών και της δέσμευσής της στο Διεθνές Δίκαιο και στα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Η ενίσχυση των σχέσεων με μια χώρα -το Ισραήλ- η οποία κατηγορείται για πρακτικές απαρτχάιντ και εγκλήματα πολέμου, όχι μόνο από εμάς, αλλά και από διεθνείς οργανισμούς και ομάδες που αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη και την ειρήνη στον κόσμο, ακόμη και εβραϊκές οργανώσεις λόγω των παραβιάσεών του Διεθνούς και Ανθρωπιστικού Δικαίου και των Συνθηκών της Γενεύης, με τις οποίες η Ελλάδα δεσμεύεται ως συμβαλλόμενο μέρος, δεν εξυπηρετεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Θα ήθελα να επισημάνω ότι το κράτος της Παλαιστίνης είναι δεσμευμένο στο Διεθνές Δίκαιο και έχει συνυπογράψει τη Συνθήκη του Δικαίου των Θαλασσών, σε αντίθεση με το Ισραήλ, το οποίο δεν τηρεί το πρώτο και δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος του δεύτερου. Πάντα μοιραζόμασταν ισχυρούς δεσμούς κατανόησης και κοινές στάσεις με τους φίλους  Έλληνες, που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία και την ελευθερία πολλές φορές στην ιστορία τους. Τώρα είμαστε μάρτυρες της εξέγερσης της συνείδησης των λαών του κόσμου κατά του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης όλων των ανθρώπων. Μαζί θα οικοδομήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους ανθρώπους και τις επόμενες γενιές, είμαι σίγουρος.

Η τελική ισορροπία ανάμεσα στην κερδοφορία από τα φάρμακα ή τα εμβόλια θα εξαρτηθεί από δεκάδες άλλους παράγοντες, όπως η ταχύτητα μετάδοσης του ιού, ο χρόνος έναρξης του εμβολιαστικού προγράμματος, η βαρύτητα των συμπτωμάτων των νοσούντων κ.ά. Σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, ο Κρέμερ και ο Σνάιντερ έδειξαν ότι οι φαρμακοβιομηχανίες κερδίζουν περισσότερο από τα φάρμακα και λιγότερο από τα εμβόλια. Το 2001, όταν οι δύο οικονομολόγοι ξεκίνησαν την έρευνά τους, η παγκόσμια αγορά φαρμάκων υπολογιζόταν στα 300 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ οι πωλήσεις εμβολίων απέδιδαν 5 δισεκατομμύρια. Είναι βέβαια γεγονός ότι έκτοτε οι πωλήσεις και η κερδοφορία από εμβόλια σημείωσαν τρομακτική αύξηση. Δεν κατάφεραν, όμως, να ανατρέψουν μια βασική αρχή στην πολιτική οικονομία του φαρμάκου: ότι οι εταιρείες προτιμούν να πωλούν φάρμακα για χρόνιες παθήσεις και όχι εμβόλια που αντιμετωπίζουν την ασθένεια. Η πανδημία του κορονοϊού, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η «αρπαχτή του αιώνα» για ορισμένες φαρμακοβιομηχανίες, φαίνεται να επισκιάζει αυτή τη διαπίστωση, τροφοδοτώντας μια ανηλεή μάχη ανάμεσα σε ακραίους εμβολιαστές και αντιεμβολιαστές, οι οποίοι δεν συνειδητοποιούν ότι χρειαζόμαστε εμβόλια και φάρμακα -απελευθερωμένα όμως από τις πατέντες, οι οποίες στοιχίζουν εκατομμύρια ζωές.

‘’A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν, Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.’’ Μανώλης Αναγνωστάκης Διαβάζω μετά τον θάνατο του Άκη Τσοχατζόπουλου πολλά ‘’υποκριτικά’’( και όχι μόνο), σημειώματα θλίψης και θα ήθελα ολιγόλογα να εκφράσω κάποιες σκέψεις. -Είναι φυσικό να λυπάται κάποιος για την απώλεια ενός ανθρώπου(ιδιαίτερα εάν εχει ευεργετηθεί από αυτόν). -Όμως είναι υποκριτικό να θρηνείς το ίδιο για την απώλεια: -ενός απλού ανθρώπου και ενός βασανιστή. -Ενός δικτάτορα και ενός απόλυτα δημοκρατικού κυβερνήτη . -Ενός τίμιου πολίτη και ενός διαπλεκόμενου, που εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι πολίτες για να πλουτίσει εξυπηρετώντας επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι αντιπαραθετικές αναφορές θα μπορούσαν να είναι πολλές όμως για την οικονομία του κειμένου ας μείνουμε στις παραπάνω. ΗΘΙΚΕΣ ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΑΔΙΣΤΑΚΤΗΣ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ -Ο Ακης Τσοχατζόπουλος ανήκε στην τελευταία κατηγορία. -Υπήρξε στην ηγεσία ενός κόμματος που ευαγγελιζόταν τον Σοσιαλισμό και την κοινωνική αλλαγή. -Ενός κόμματος όπως έλεγε ‘’των μη προνομιούχων ‘’. -Γι' αυτά που υποτίθεται ότι πρέσβευε του δόθηκαν όλες οι θέσεις υπευθυνότητας(βουλευτής, υπουργός, αντιπρόεδρος κυβέρνησης, μέλος της Κ.Ε και του Π.Γ του ΠΑΣΟΚ) και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. -Αντί να αγωνίζεται (για αυτά που εκατομμύρια άνθρωποι ονειρευτήκαν και του έδωσαν εντολή),για μια κοινωνία δίκαιη, στην υπεράσπιση των αδύνατων, κλπ αυτός έγινε δούλος των επιχειρηματικών συμφερόντων και πάμπλουτος, εκμεταλλευόμενος την εντολή του λαού και την θέση του. -Ο ίδιος ζούσε, αν και ‘’Σοσιαλιστής’’ στα λόγια μέσα στον πλούτο και την χλιδή σαν μεγαλοκαπιταλιστης. -Με την ζωή του και την συμπεριφορά του ,αυτός καθώς και ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ έγιναν πρότυπα μιας εξουσίας αλαζονικής, αδίστακτης , ρουσφετολογικής, διαπλεκόμενης με επιχειρηματικά συμφέροντα ,προτάσσοντας έντονα μια πολιτιστική υποκουλτούρα των σκυλάδικων και της έλλειψης οποιουδήποτε ηθικού φραγμού. -Με αυτό το παράδειγμα ζωής έκανε το όραμα του Σοσιαλισμού να ταυτιστεί με ότι χειρότερο και να ξεθωριάσει, ακυρώνοντας τα όνειρα για κοινωνική αλλαγή εκατομμυρίων ανθρώπων . ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΠΑΡΟΜΟΙΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΔΙΑΡΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ -Αναφέρω τα παραπάνω για να απαντήσω σε όλους αυτούς που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον Ακη και ταυτόχρονα για να τονίσω ότι πρέπει να αποφύγουμε αντίστοιχα φαινόμενα στο μέλλον από την αριστερά. -Το φαινόμενο του εκφυλισμού της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ είχε πολλές αίτιες, όμως μια από τις σημαντικότερες ήταν το ότι η ηγεσία, αφέθηκε χωρίς έλεγχο από την βάση του κόμματος και της κοινωνίας. -Όπως τόνιζε ο Λένιν ‘’και τον καλύτερο επαναστάτη αν τον βάλεις κάπου χωρίς έλεγχο, θα γίνει Τσάρος’’ Εν ολίγοις δεν υπάρχει αλάθητο σε καμία ηγεσία και σε κανέναν ηγέτη. -Έλεγχο λοιπόν, διαρκής συμμέτοχη, δημοκρατικές διαδικασίες από την κορυφή ως την βάση για να μην ζήσουμε αντίστοιχα φαινόμενα. ΕΠΙΛΟΓΟΣ -Ο καθένας μας στενοχωριέται για μια ανθρώπινη απώλεια ακόμα και αν αυτή είναι του Άκη Τσοχατζόπουλου . -Όμως δεν μπορώ να στεναχωρηθώ για αυτό που εκπροσωπούσε καi ποιητικά ο Αναγνωστάκης τόσο παραστατικά το αποδίδει - Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός, O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης. Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων, Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες. A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν, Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω. (Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.) Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός, O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης. Δε θά 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Απότοκο της διεθνώς αναγνωρισμένης πρωτογενούς έρευνας που διεξάγεται στο ΕΑΑ είναι, ανάμεσα σε πολλά άλλα, η παραγωγή καινοτόμων επιστημονικών υπηρεσιών, εργαλείων, τεχνογνωσίας και εμπειρογνωμοσύνης που μπορούν να συνεισφέρουν τόσο στην ασφάλεια και προστασία της κοινωνίας όσο και στην έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση του πολίτη. Στα πλαίσια αυτά το ΕΑΑ και μπορεί και πρέπει (και ήδη το πράττει εδώ και χρόνια) να συνεισφέρει στην Πολιτική Προστασία. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία η πρωτογενής έρευνα και η ανάπτυξη καινοτόμων επιστημονικών εργαλείων και υπηρεσιών. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι είναι εντελώς διαφορετικό η αξιοποίηση έτοιμων εργαλείων και μεθόδων και εντελώς διαφορετικό η ανάπτυξη πρωτότυπων και καινοτόμων εργαλείων που βασίζονται στις πιο πρόσφατες επιστημονικές έρευνες, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο στο περιβάλλον ενός ακαδημαϊκού ερευνητικού οργανισμού όπως το ΕΑΑ. Είναι λοιπόν προδήλως γνωστό ότι χωρίς την πρωτογενή έρευνα, η οποία για να εκπονηθεί απαιτείται το ελεύθερο ακαδημαϊκό περιβάλλον ανάπτυξης νέων ιδεών και διάδρασης των διαφορετικών επιστημονικών κατευθύνσεων, αλλά και της άοκνης εργασίας σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον επιστημόνων διεθνούς επιπέδου, όπως αυτών που εργάζονται στο ΕΑΑ, δεν παράγονται ούτε καινοτόμα εργαλεία και υπηρεσίες, ούτε αναπτύσσεται σοβαρή εμπειρογνωμοσύνη σε θέματα που ενδιαφέρουν άμεσα την Πολιτική Προστασία, όπως αυτών σχετικών με Φυσικές ή Ανθρωπογενείς καταστροφές, αλλά φυσικά και σε πληθώρα άλλων επιστημονικών κατευθύνσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια από τις βασικές προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία χρόνια είναι ακριβώς η περαιτέρω αξιοποίηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων που αναπτύσσονται στα Πανεπιστήμια και τα Ερευνητικά Κέντρα, και η δημιουργία κατάλληλων μηχανισμών και αποτελεσματικών πλαίσιων συνεργασίας με επιχειρησιακούς φορείς για την χρήση τους. Είμαστε στη διάθεση της Πολιτείας, όπως έχουμε επανειλημμένα δηλώσει αλλά και επιδιώξει εδώ και χρόνια, διοργανώνοντας και σχετικές Ημερίδες και σεμινάρια ενημέρωσης αλλά υπογράφοντας και MoU συνεργασίας με επιχειρησιακούς φορείς, να συνδράμουμε την Πολιτική Προστασία στα θέματα της ειδικότητας μας, αλλά απαραιτήτως από το μετερίζι του Δημόσιου Ερευνητικού Φορέα, όπως το φαντάστηκαν και οι πρώτοι ευεργέτες, η οικογένεια Σίνα, χάριν των δωρεών της οποίας συστήθηκε αρχικά το ΕΑΑ και λειτουργεί εδώ και περίπου 175 συναπτά έτη ως ανεξάρτητος δημόσιος ερευνητικός φορέας. Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, ο εμβληματικός και ανεξάρτητος αυτός επιστημονικός φορέας του νεότερου Ελληνικού Κράτους, είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, και έτσι πρέπει να παραμείνει.

40.000 παιδιά συνολικά εκτός πανεπιστημίων, τα 18.000 λόγω της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής. 1 στους 3 από τα γενικά λύκεια και 2 στους 3 από τα ΕΠΑΛ έμειναν εκτός. Η απέχθεια της κ. Κεραμέως για την δημόσια εκπαίδευση είναι πρωτόγνωρη για υπουργό παιδείας. Άφησε επι τούτου τμήματα όπως την Αρχιτεκτονική Ξάνθης με 0 (μηδέν) εισακτέους. Το ερώτημα είναι απλό: Ή παραδέχεται την παταγώδη αποτυχία του συστήματος της και θα κάνει κάτι σήμερα κιολας για να διορθώσει την αδικία ή θεωρεί ότι πέτυχε και μας λέει ξεκάθαρα ότι ο στόχος της είναι πανεπιστήμια για λίγους και εκλεκτούς. Δηλαδή πρέπει να διαλέξει αν έχει τόσο σκληρή ταξική μεροληψία που αγγίζει την απέχθεια για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών και των μεσαίων στρωμάτων ή είναι απολύτως ανίκανη.

Το προμελετημένο έγκλημα σε βάρος των φετινών υποψηφίων για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση συντελέστηκε και έγινε πλήρως αντιληπτό σήμερα με τη δημοσιοποίηση των βάσεων εισαγωγής από το Υπουργείο Παιδείας. Που μεταξύ άλλων εξωφρενικών επιτυγχάνουν το ανήκουστο: να αφήνουν ουσιαστικά χωρίς φοιτητές 4 τα 5 Τμήματα Δασολογίας της χώρας! Οι συγκρίσεις των ετών 2020-2021 είναι άκρως αποκαλυπτικές και επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών και ειδικών μελετητών. Το Υπουργείο θολώνει τα νερά διότι ως ποσοστό επιτυχίας αναφέρει πόσοι πέτυχαν σε σχέση με όσους υπέβαλαν Μηχανογραφικό (με αυτό το φτηνό τρικ θέτει εκτός υπολογισμών όσους πέταξε έξω η εφαρμογή της λαιμητόμου που ονομάζεται ΕΒΕ, μην επιτρέποντας την υποβολή Μηχανογραφικού) Η σύγκριση με το 2020 είναι συντριπτική: 2020: Υποψήφιοι 105.420, εισήχθησαν 81.413. Έμειναν έξω 24.007, ποσοστό επιτυχίας 77% 2021: Υποψήφιοι 103.468, εισήχθησαν 63.239. Έμειναν έξω 40.229, ποσοστό επιτυχίας 61% Άρα η ΕΒΕ σε σχέση με το 2020 καρατόμησε 18.174 υποψηφίους (και όχι 9.000 που ισχυριζόταν το Υπουργείο). Ειδικότερα δε, στο Ημερήσιο ΓΕΛ: 2020: Υποψήφιοι 76.411, εισήχθησαν 66.953. Έμειναν έξω 9.458, ποσοστό επιτυχίας 88% 2021: Υποψήφιοι 75.435, εισήχθησαν 50.421. Έμειναν έξω 25.014, ποσοστό επιτυχίας 67% Σε αυτή την πολυπληθέστερη κατηγορία βρίσκεται και το επιπλέον ποσοστό αποκλειομένων λόγω ΕΒΕ. Με βάση τα στοιχεία υπάρχουν δεκάδες Πανεπιστημιακά Τμήματα που παθαίνουν κυριολεκτικά πανωλεθρία, ξεμένοντας από πρωτοετείς φοιτητές. Κι ανάμεσά τους Τμήματα Δασολογίας και μάλιστα τη χρονιά της τεράστιας οικολογικής καταστροφής του δασικού πλούτου της χώρας. Αλλά και άλλα αξιόλογα Τμήματα με σημαντική προσφορά ειδικά στις εθνικά ευαίσθητες Περιφέρειες της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αρχιτεκτονική Ξάνθης δεν εισάγεται ούτε ένας υποψήφιος. Μια ακόμη "αριστεία" του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη! Που έχει βέβαια την ευχέρεια να εγκαθιστά τους πορφυρογέννητους γόνους του σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Τα 18.174 "παιδιά της πανδημίας" στα οποία ο κ. Μητσοτάκης και η εκτελέστρια ειδικών αποστολών κυρία Κεραμέως, έκλεισαν την πρόσβαση στα Πανεπιστήμια, "ας φάνε παντεσπάνι". Καλούμε για μια ακόμη φορά την κυβέρνηση να καλύψει τουλάχιστον τις 77.415 θέσεις που η ίδια διακήρυξε ότι είναι διαθέσιμες στα Πανεπιστήμιά μας. Να μεριμνήσει έτσι ώστε κανένα Πανεπιστημιακό Τμήμα να μη στερηθεί ικανό αριθμό πρωτοετών φοιτητών με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο σταδιακό μαρασμό και στο κλείσιμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ άμεσα θα αναλάβει πρωτοβουλία στη Βουλή προς αυτή την κατεύθυνση.

Ομολογώ πως περισσότερο από τις απτές συνέπειες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης των Μητσοτάκη-Κεραμέως, δηλαδή από το μπάχαλο που αφήνει σχολές χωρίς φοιτητές, αποκλείει από τις πανεπιστημιακές σπουδές κάμποσες χιλιάδες που μέχρι πέρυσι όλο και κάπου θα έμπαιναν, αλλά και οδηγεί εντός του πανεπιστημίου υποψήφιους με χειρότερη επίδοση από αυτούς που αφήνει εκτός, με ενοχλεί ο λόγος που εκφέρεται σήμερα. Από τους νέους "που πλέον δεν εγκλωβίζονται στα πανεπιστήμια" μέχρι τη διαφήμιση ιδιωτικού κολεγίου από τον υπουργό Ανάπτυξης, αλλά και τη σύμπτωση του ταξιδιού του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ για την εγκατάσταση της θυγατέρας του στο Γέιλ την ίδια μέρα που βγαίνουν οι βάσεις έτσι ώστε τα δύο γεγονότα να μετατραπούν σε αντιπαρατιθέμενα "κείμενα" στο πεδίο του δημόσιου λόγου. Ποιος άραγε συνάγει ότι αυτός που μπαίνει με χαμηλή βαθμολογία σε μια σχολή είναι και αυτός που δεν θα καταφέρει να την τελειώσει, ποιος αποφασίζει πως ένα παιδί που δεν πέρασε στη σχολή πρώτης προτίμησής του δεν θα βρει σ' αυτή που τελικά βρέθηκε ίσως και κάπως τυχαία όχι μόνο ενδιαφέρον αλλά και πεδίο για μια λαμπρή σταδιοδρομία; Ποιος θεωρεί ότι ακόμη και δύο έτη να βρεθεί κανείς σε μια πανεπιστημιακή σχολή δεν μπορεί να του προσφέρουν κάποια σημαντικά εφόδια για τη ζωή του, ακόμη κι αν αποφασίσει να την παρατήσει για να κάνει κάτι άλλο; Και τελικά ποιος πιστεύει ότι κάτι έχει να κερδίσει πετώντας στα μούτρα της κοινωνίας σαν βρώμικη πατσαβούρα τους ταξικούς αποκλεισμούς και τον πανηγυρικό των ανισοτήτων; Ποιος επιβάλλει την πεποίθηση ότι οι φτωχοί δεν μπορούν παρά να ελπίζουν σε μια ταχεία κατάρτιση προκειμένου να βρεθούν σύντομα στην παραγωγή με μισθούς πείνας, ενώ οι ελίτ μπορούν να μοστράρουν τα προνόμιά τους, τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία τους και τα Ivy League πανεπιστήμια στα οποία εγκαθιστούν τα παιδιά τους με αφοσίωση στοργικού και περήφανου πατέρα; Πώς ακούει τελικά η κοινωνία αυτή την διακήρυξη του προνομίου, την επιβεβαίωση της "αριστοκρατίας", υψηλής σαν το μητσοτακέικο ή "μικρής", χαμηλής, που θα λύσει το πρόβλημα της εκπαίδευσης των παιδιών της σε κάποιο ιδιωτικό κολλέγιο και μετά θα χρησιμοποιήσει τις μικροδιασυνδέσεις της για να το βολέψει σε μια θέση ανεξαρτήτως της πραγματικής ποιότητας της εκπαίδευσης που θα έχει λάβει; Πώς θα αντιδράσει άραγε η κοινωνία στη σημερινή προσβολή που δέχτηκε;