Αναδημοσιεύσεις

[Αναφορικά] με το εργασιακό νόμο του κ. Χατζηδάκη [και] το άρθρο 69, πάνω στο οποίο βασίστηκε η “efood” για να εφαρμόσει αυτή τη νέα της πολιτική. Είναι η μοναδική διάταξη στην Ευρώπη η οποία έρχεται σε αντίθεση και με τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και με το πνεύμα των ρυθμίσεων που υπάρχουν σε μια σειρά χώρες, οι οποίες θέλουν να κατοχυρώσουν τους εργαζόμενους που έχουν μόνιμη απασχόληση, ως πραγματικά μισθωτούς και να μη τους αντιμετωπίζουν ως ελεύθερους επαγγελματίες. Τι σημαίνει ελεύθερος επαγγελματίας; Ό,τι μετακυλίεται στον ίδιο το κόστος της ασφάλισής του και μια σειρά κόστη. Είναι μια εμβληματική και κορυφαία κοινωνική σύγκρουση. Πρέπει να υπερασπιστούμε αυτή τη στιγμή τους εργαζόμενους που δουλεύουν στο delivery. Είχαμε καταθέσει και πρόταση για να κατοχυρωθούν ως Βαρέα και Ανθυγιεινά τα ένσημά τους. Είναι οι άνθρωποι που στον καιρό της πανδημίας, με χιόνια, με βροχές, με καύσωνα, έρχονται σπίτι μας και μας λύνουν ζωτικές ανάγκες. (...) Αναγκάσαμε τις εταιρείες να τους παρέχουν μέτρα ατομικής προστασίας, να καταγράφεται το συγκεκριμένο μηχανάκι, να αναλαμβάνουν τη συντήρηση. Ό,τι παρουσιάστηκε από τον ακροατή σας και, ενδεχομένως, συνεργάτη της “efood”, ως μια παροχή της, ήταν το αποτέλεσμα ρυθμίσεων της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που εξανάγκασε τις εταιρείες αυτού του είδους.

Ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ εξήγγειλε τον πυρήνα ενός απολύτως εναλλακτικού προγράμματος, σε σχέση με την τρέχουσα κυβερνητική πολιτική και τις εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη, σε προοδευτική κατεύθυνση. Ένα πρόγραμμα αναγκαίας επανεκκίνησης με όρους κοινωνίας για το σήμερα και για τη φάση που προσδοκούμε όλοι να υπάρξει μετά την πανδημία. Η απλή ανάγνωση των δύο προγραμμάτων αναδεικνύει με όρους πλειοψηφίας για την κοινωνία και την πραγματική οικονομία, «τους δύο κόσμους», στους οποίους αναφέρθηκε και ο κ. Μητσοτάκης. Οι προγραμματικές προτεραιότητες, που η υλοποίησή τους προϋποθέτει και την ανατροπή βασικών νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων της σημερινής κυβέρνησης, αναφέρονται στους τομείς της διακυβέρνησης και του κράτους με επίκεντρο τη διαφάνεια και την εξυπηρέτηση του πολίτη, τη στήριξη του ΕΣΥ, της δημόσιας υγείας και του κοινωνικού κράτους, την παιδεία και γενικότερα τη νεολαία, τη στήριξη του εισοδήματος και των εγγυήσεων για την εργασία, τα άμεσα αναγκαία μέτρα για την ακρίβεια και το χρέος, με κατάργηση του ισχύοντος πτωχευτικού και την ουσιαστική παρέμβαση για την ενέργεια και τις τιμές στην αγορά, την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και τέλος την κοινωνικά δίκαιη φορολογία και το νέο παραγωγικό μοντέλο στην οικονομία. Είναι ένα πρόγραμμα απολύτως κοστολογημένο για το οποίο έχουν δοθεί όλα τα στοιχεία, σε διαδοχικές δημόσιες εξαγγελίες τους προηγούμενους μήνες. Φτάνει σε ύψος 5 δισ. για το 2022 και βαίνει προφανώς μειούμενο για τα επόμενα χρόνια, καθώς δεν θα υπάρχουν οι τομείς των έκτακτων οικονομικών ενισχύσεων. Ένα πρόγραμμα για τους πολλούς με κοινωνικό πρόσημο που αναδεικνύει ως προτεραιότητες την αναδιανομή, την άρση των ανισοτήτων και βέβαια την ανθεκτικότητα και γι’ αυτό τίθεται ζήτημα επίσης για την αναγκαία αλλαγή των κονδυλίων και των πολιτικών του Συμφώνου Ανάκαμψης και Συνοχής. (...) Δεν ανήκουμε σε ένα συστημικό δικομματισμό και δεν πιστεύουμε στην αυτόματη εναλλαγή λόγω της μεγάλης και εντεινόμενης κυβερνητικής φθοράς. Ισχυροποιούμε τον προγραμματικό μας λόγο, την μαχητική και τεκμηριωμένη αντιπολίτευση και ενθαρρύνουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις. Εκτιμώ ότι μέσα στη συγκυρία αναδιαμορφώνονται συσχετισμοί που είναι απολύτως ρεαλιστικό να λειτουργήσουν υπέρ «της πολιτικής αλλαγής» με ενίσχυση και κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Αυτός είναι ο στόχος για τον οποίο εργαζόμαστε με επικεφαλής τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα. Δεν ασχολούμαστε με «σενάρια ήττας» που διακινούνται για να υπονομευθεί αυτή η προσπάθεια.

Η κυβέρνηση εδώ και καιρό αδιαφόρησε για τα ανησυχητικά σημάδια - θυμίζω ότι στην επίκαιρη επερώτηση που καταθέσαμε τον Ιούλιο για το επερχόμενο κύμα ανατιμήσεων δεν έχει απαντήσει καν. Η κυβέρνηση επιμένει να ανάγει το πρόβλημα στη διεθνή συγκυρία. Η μοιρολατρία αυτή όμως έχει ιδεολογικό πρόσημο: η Ν.Δ. έχει μιλήσει τόσο εμφατικά για την αυτορρύθμιση της αγοράς, που ακόμα και τώρα αδυνατεί να παραδεχτεί τα αδιέξοδα στα οποία μας έχουν οδηγήσει αυτές οι δοξασίες. Η ενέργεια είναι το κατεξοχήν πεδίο εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων. Και είναι εξοργιστικό ότι σήμερα, τη στιγμή που οι Έλληνες καταναλωτές πληρώνουν το πιο ακριβό ρεύμα στην Ευρώπη, η κυβέρνηση επιμένει σε μπαλώματα. Τα μέτρα που ανακοίνωσε στη ΔΕΘ απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα για την επόμενη στροφή του δρόμου, ενώ ταυτόχρονα ναρκοθετούν τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας - η κυβέρνηση δηλαδή παίρνει κονδύλια από ένα ταμείο που αφορά το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας και τα βάζει πρόχειρα σε έναν κουμπαρά για το επόμενο τρίμηνο. Όσο για το ποσό ενίσχυσης, είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με το συνολικό μέγεθος του προβλήματος. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το ενεργειακό κόστος δεν αφορά μόνο τον συγκεκριμένο κλάδο, αλλά το σύνολο της οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας: από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον τουρισμό μέχρι βεβαίως τη βαριά ενεργοβόρο βιομηχανία. Η κυβέρνηση επιλέγει ουσιαστικά να προστατεύσει το κερδοσκοπικό σύστημα που έχει στηθεί γύρω από την ενέργεια. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση: παρέμβαση στην τιμολογιακή πολιτική της ΔΕΗ, ρύθμιση και έλεγχος της χονδρεμπορικής αγοράς, επιδότηση ενεργειακού κόστους για νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. (...) Το πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους είναι ήδη πολύ έντονο. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι τους επόμενους μήνες νοικοκυριά και επιχειρήσεις θα κληθούν να αποπληρώσουν όλες τις σωρευμένες υποχρεώσεις της πανδημίας, αντιλαμβάνεται ότι το ζήτημα αυτό θα λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταθέσει εγκαίρως ολοκληρωμένη πρόταση, που περιλαμβάνει ουσιαστική ρύθμιση των οφειλών με κούρεμα της βασικής οφειλής και αντικατάσταση του εκτρωματικού Πτωχευτικού που ψήφισε πέρυσι η κυβέρνηση με ένα μόνιμο, ολιστικό πλαίσιο για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, που επαναφέρει την προστασία της πρώτης κατοικίας. Είναι πολύ σημαντικό ότι οι προτάσεις μας αυτές εφάπτονται με τις βασικές αγωνίες και διεκδικήσεις των παραγωγικών φορέων.