Αναδημοσιεύσεις

Η κατολίσθηση της χώρας, σε κλίμακα Ευρώπης στις κατώτερες βαθμίδες σε όλα τα κρίσιμα μεγέθη που αποτιμούν την πορεία της πανδημίας δεν φαίνεται να συγκινεί τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνηση του. Ο κίνδυνος για να περιέλθει το κοινωνικό σύνολο σε μια μη ανατάξιμη κατάσταση διαρκούς επικινδυνότητας, φόβου, κοινωνικού διχασμού είναι μπροστά μας και κανείς δεν έχει δικαίωμα να σιωπά. Η αυτογελοιοποίηση, μέσω χυδαίων επιχειρημάτων από την κορυφή της κυβέρνησης και ορισμένους Υπουργούς με ατάκες του επιπέδου «δεν θέλω να σκέφτομαι ποιοι θα κυβερνούσαν, ή ποιοι θα κυβερνήσουν», είναι δυστυχώς το τελευταίο καταφύγιο για την επικοινωνιακή διαχείριση μιας αντιλαϊκής πολιτικής που θα αφήσει ιστορικό αποτύπωμα αποτυχίας. Μια πολιτική που αν δεν αναγκαστεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να αλλάξει από την ολόπλευρη κινητοποίηση, από θέσεις ευθύνης, των πολιτικών δυνάμεων, των κοινωνικών οργανώσεων και των έγκριτων επιστημόνων που δεν σιωπούν, θα έχει οδυνηρές συνέπειες για χρόνια στο κοινωνικό σύνολο με πιο σημαντική βέβαια την απώλεια πολλών επιπλέον χιλιάδων συμπολιτών μας.

Στην αρχή θα ερχόταν το κρατικό ταμείο του Κατάρ. Αποχώρησε έξι μήνες μετά την εμφάνισή του. Μετά έγινε ένας διεθνής διαγωνισμός. Κάτι εταιρείες από το Ισραήλ χάθηκαν στον δρόμο και δεν έφτασαν ποτέ. Ακολούθησε η κινεζική Φοσούν και η αραβική Γκόλτεν Ήγκλ. Ήρθαν είδαν και έφυγαν. Τότε εμφανίστηκε η αμερικανική Μοχίγκαν. Σχεδίασε τις Καρυάτιδες-Καζίνο και πήγε στο καλό. Λογικό είναι. Αυτές οι μεγάλες διεθνείς εταιρείες του Real Estate δεν μπόρεσαν να αντέξουν τον ανταγωνισμό. Είχαν απέναντι τους τους γίγαντες της ελληνικής αγοράς ακινήτων οι οποίοι τους τσάκισαν. Έτσι το αρχικό σχέδιο πέτυχε. Το Ελληνικό έμεινε σε ελληνικά χέρια, σε δύο εταιρείες του τόπου μας. Δεν τους δόθηκε ακριβώς με διαγωνισμό αλλά αυτό είναι ψιλά γράμματα. Περηφάνεια! Αυτοί οι ντόπιοι οικονομικοί γίγαντες επειδή έχουν ένα μικρό πρόβλημα ρευστότητας θα προχωρήσουν (δηλώνουν) με δανεικά γιατί δεν τους βρίσκονται πρόχειρα τα 5-6 δις τους «μεγαλύτερου πρότζεκτ της Ευρώπης» με τις «70.000 θέσεις εργασίας». Που να σταθούν οι διεθνείς δίπλα στα θηρία του ελληνικού καπιταλισμού; Που δεκατέσσερα χρόνια (από το 2007) έχουν ανάψει τις μηχανές στις μπουλντόζες τους και περιμένουν.

Όχι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της οποίας ηγείται, δεν βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Ξέρουν πολύ καλά τι λένε. Συγκεκριμένο σχέδιο έχουν και συγκεκριμένο σχέδιο υλοποιούν. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι, παρά την έκτακτη υγειονομική κρίση, δεν αναθεώρησαν ούτε κατ’ ελάχιστο τις προτεραιότητές τους. Βλέπουν την πανδημία ως ευκαιρία να προωθήσουν συγκεκριμένες πολιτικές, γι’ αυτό και είναι λάθος η –και σε προσωπικό επίπεδο– υποτίμησή τους. Κι επειδή η κυβέρνηση δείχνει πως δεν σκοπεύει να αλλάξει ρότα, κι επειδή οι νεκροί αντιμετωπίζονται πια σαν ρουτίνα, κι επειδή είναι στην κυριολεξία θέμα ζωής ή θανάτου, οφείλει η Αριστερά να μπει μπροστά. Να ηγηθεί της εμβολιαστικής, και όχι μόνο, προσπάθειας και να διατυπώσει γενναίες προτάσεις, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους.

Κανείς και καμία δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα. Κανείς, όμως, δεν μπορεί και δεν θα πρέπει να αμφισβητεί το δικαίωμα των γυναικών να κάνουν ό,τι θέλουν με το σώμα και την ζωή τους. Κάποιες γυναίκες γίνονται ευτυχισμένες με την απόκτηση παιδιών, κάποιες άλλες όχι. Κάποιες γυναίκες μπορούν να τεκνοποιήσουν, κάποιες άλλες όχι. Κάποιες προτιμούν να κάνουν καριέρα, κάποιες προτιμούν να κάνουν οικογένεια, κάποιες επιθυμούν να τα συνδυάσουν και τα δύο. Το τι θα κάνει κάθε γυναίκα είναι αποκλειστικά και μόνο δική της απόφαση και επιλογή. Δεν γίνεται κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα να καταπατώνται στον βωμό της «αγίας ελληνικής οικογένειας» και των διαρκώς αναπαραγώμενων πατριαρχικών αντιλήψεων. Δεν γίνεται οι ιερείς και οι άνδρες της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας να συζητούν και να καταλήγουν σε συμπεράσματα για εμάς, χωρίς εμάς. Η δεύτερη απόπειρα για τη διοργάνωση μίας τέτοιας εκδήλωσης είναι ακόμη πιο εξοργιστική από την πρώτη διότι αποδεικνύεται πως έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις αντιδράσεις τόσων χιλιάδων γυναικών και τόσων εκατοντάδων οργανώσεων. Είναι σαν να προσπαθούν να μας υπενθυμίσουν πως αυτοί κάνουν κουμάντο, πως τόσοι αγώνες στους δρόμους και στον δημόσιο λόγο είναι απλώς … ενοχλητικές μύγες στο θεάρεστο έργο τους, που δεν είναι άλλο από το να περιορίσουν τις γυναίκες στον ρόλο της «αναπαραγωγικής μηχανής». Δυστυχώς γι αυτούς, η γυναικεία αλληλεγγύη είναι πιο διάχυτη από ποτέ. Οι γυναίκες διεκδικούμε την θέση που μας αξίζει στον κοινωνικό και τον επαγγελματικό βίο και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει αυτά που με τόσο κόπο αποκτήσαμε, που με ακόμη μεγαλύτερο κόπο υπερασπιζόμαστε καθημερινά – η κάθε μία από εμάς από τον δικό της χώρο και με τον δικό της τρόπο – και όλα εκείνα για τα οποία αγωνιζόμαστε και ακόμα υπολείπονται. Αμφιβάλλω, δε, πως ο σκοπός αυτών των συνεδρίων είναι αποκλειστικά και μόνο κοινωνικός. Είναι κοινό μυστικό πως οι εξωσωματικές γονιμοποιήσεις αποτελούν μία μπίζνα … χρυσωρυχείο για τους εμπλεκόμενους. Το ενδιαφέρον όσων ενδιαφέρονται με τον τρόπο που προαναφέραμε, δεν περιλαμβάνει στη ταξική τους κοινωνία εκείνους που δεν έχουν λεφτά, όση αγάπη κι αν έχουν για τα παιδιά. Τα ζευγάρια που στρέφονται στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή πληρώνουν πολλές χιλιάδες ευρώ για μία και μόνο προσπάθεια, ενώ υπάρχουν οικογένειες που δαπανούν ολόκληρες περιουσίες για την απόκτηση ενός παιδιού. Κι αυτό, διότι η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή είναι ένα γήπεδο που παίζει μπάλα σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα ο ιδιωτικός τομέας.

Ο Ταχτσής ήταν 61 χρόνων, στο απόγειο της καταλυτικής του παρουσίας ως δημόσιας περσόνας, όταν τον Αύγουστο του 1988 βρέθηκε νεκρός στη μονοκατοικία του στον Κολωνό, γυμνός στο κρεβάτι του, με τα χαρτιά του πεταμένα εδώ κι εκεί και το σπίτι του ανάστατο. Και ενώ έχουν περάσει 33 χρόνια, η δολοφονία του, πιθανώς με στραγγαλισμό, δεν έχει εξιχνιαστεί. Η αστυνομία δεν υπήρξε πολύ δραστήρια στην αναζήτηση της αλήθειας και η Πολιτεία δεν τον τίμησε ούτε μετά τον βίαιο θάνατό του (όπως τίμησαν οι Ιταλοί τον Παζολίνι) ούτε και νωρίτερα. Κανένα κρατικό βραβείο δεν του απονεμήθηκε για το μυθιστόρημά του «Το τρίτο στεφάνι», που υπήρξε αρχετυπικό και επηρέασε πλήθος νεότερους συγγραφείς –ήταν άλλες εποχές– ούτε όμως του δόθηκε κάποια διάκριση για το σύνολο του έργου του στις καλές εποχές... Ωστόσο ό,τι έγραψε στις δεκαετίες ’50, ’60, ’70, πάντα κεντώντας τη ζωή του με την τέχνη, είχε ειδικό βάρος. Αντίστοιχα ενδεχομένως και η ανολοκλήρωτη αυτοβιογραφία του, που την επεξεργαζόταν το ’80. Γι’ αυτό και διαβάστηκε πολύ ο Ταχτσής, πάρα πολύ, και στον αγγλοσαξονικό κόσμο και στη Γαλλία, και «πέρασε» στην τηλεόραση και στο θέατρο. Τον αγάπησαν πολλές και διαφορετικές «φυλές» αναγνωστών. Αλλά πάντα υπήρχαν αγκάθια. Πάντα τον κυνηγούσαν αρνητικά κλισέ. Πάντα οι επιλογές της ζωής του ήταν δυσκολοχώνευτες. Κι εκείνος φυσικά το απολάμβανε. Μπορούσε να συγχρωτίζεται με μέλη της αστικής ελίτ με την ίδια άνεση που κυκλοφορούσε σε λούμπεν κύκλους και έβγαινε τις νύχτες «για ερωτικό κυνήγι». Ηταν μαχητικός στη δημόσια ζωή αλλά και επιθετικός, πολύ ευφυής αλλά και νάρκισσος, είχε την παλικαριά να μιλά χωρίς περιστροφές για την ομοφυλοφιλία αδιαφορώντας για το αν ήταν το κοινό του ώριμο να τον ακούσει. Ενοχλούσε ο Ταχτσής, επειδή γινόταν με χίλιους τρόπους ο καθρέφτης της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα για το νεότερο κοινό αλλά και για το παλαιότερο να τον γνωρίσουν σε βάθος; Συμπληρώθηκαν μόλις 50 χρόνια από το εκδοτικό γεγονός που έκρινε την πορεία του μυθιστορήματος, το «Το τρίτο στεφάνι», και οι εκδόσεις Ψυχογιός, σε συνεννόηση με την αδελφή του συγγραφέα Ελπίδα Αρτέμη και την ανιψιά του, Ελλη, προχώρησαν στη σχολιασμένη έκδοση όλων των γραπτών που δημοσίευσε όσο ζούσε.

Τα αποκαλυπτήρια της επικίνδυνης κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευση συνεχίζονται. Πριν μια εβδομάδα είχαμε την παραδοχή του υπουργείου ότι 200.000 μαθητές στοιβάζονται εν μέσω πανδημίας σε τμήματα 25 και πάνω μαθητών. Βεβαίως, με τις συγχωνεύσεις που συνεχίζονται ασταμάτητα, ο αριθμός θα αυξηθεί κι άλλο. Σήμερα μάθαμε ότι το υπουργείο κάνει μισή, και για αυτό επικίνδυνη, ιχνηλάτηση αφού δεν διαθέτει κανένα στοιχείο για τη μεταφορά της λοίμωξης από τους μαθητές προς την κοινωνία. Αυτό δηλαδή που είναι το πλέον κρίσιμο. Στο υπουργείο Υγείας μας παρέπεμψε η υφυπουργός κα Μακρή αν θέλουμε περισσότερα στοιχεία, στη διάρκεια συζήτησης επίκαιρης ερώτησης που είχα καταθέσει για την απουσία ιχνηλάτησης και -ξανά- για τα υπερπληθή τμήματα. Είναι η ίδια, να υποθέσω, «επιτελική αναρμοδιότητα» που εμποδίζει το υπουργείο Παιδείας να εφαρμόσει την πιο πρόσφατη οδηγία του ΕΟΔΥ (και του υπ. Υγείας) της 10ης Σεπτεμβρίου 2021, για αραίωση των πιο πολυπληθών τμημάτων. Εντυπωσιακά και τα υπόλοιπα κυβερνητικά «επιχειρήματα»: Γιατί διαμαρτύρομαι, μου απάντησε η υφυπουργός από το βήμα, αφού επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είχαμε περισσότερες πολυπληθείς τάξεις! Συγκρίνει δηλαδή, το 2017 και 2018 με τις ειδικές συνθήκες της πανδημίας! Ο δε μέσος όρος ανά τμήμα παραμένει σταθερά… στους 17 μαθητές! Βολικό βέβαια, όταν στο δείγμα μπαίνουν χιλιάδες μικρά τμήματα στα πιο απομακρυσμένα σημεία της χώρας. Ενώ επίσης, «έχουν κλείσει μόλις 8 τμήματα», λόγω κρουσμάτων. Φυσικά! Με την εξωφρενική ρύθμιση να κλείνει ένα τμήμα όταν τα κρούσματα αφορούν το 50% των μαθητών, πόσα θα είχαν κλείσει; Ας το έκαναν 90%, να μην κλείνει κανένα! Δεν απαντάνε βέβαια όλες αυτές οι αλχημείες στη διάχυτη ανησυχία, τις διαμαρτυρίες και τις επιστολές των γονιών από όλη την Ελλάδα, για τις συγχωνεύσεις τμημάτων. Διάβασα στην Ολομέλεια, ενδεικτικά, επιστολή δυο γονιών (https://www.alfavita.gr/.../362091_goneis-se-kerameos-27...) από το 9ο Γυμνάσιο Αχαρνών στην Αθήνα, με την οποία ζητούν να πληροφορηθούν με ποιο υγειονομικό και παιδαγωγικό κριτήριο συγχωνεύτηκαν τα 5 τμήματα στην τάξη της κόρης τους σε 4, με αποτέλεσμα τα 21 παιδιά να γίνουν 27. Η «απάντηση - σταθμός» προς εμένα (γιατί τους γονείς τους περιφρόνησαν...) ήταν ότι αυτό προβλέπει ο νόμος… που ψήφισαν πρόσφατα! Απάντηση, επισημαίνω, που δίδεται μια μέρα με ρεκόρ κρουσμάτων και νέα περιοριστικά μέτρα. Πρωτοφανής αδιαφορία, κολοσσιαία ανικανότητα, συνθηκολόγηση με το «κακό». Αυτά χαρακτηρίζουν πλέον την κυβερνητική πολιτική στη διαχείριση της πανδημίας.

Όταν λοιπόν κάποιοι πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και αντί να διαμαρτυρηθούν για την τραγική απόφαση της κυβέρνησης, λένε "μα κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτε" ουσιαστικά δείχνουν ότι δεν είναι σε θέση, λόγω της ιδεολογικής τους τύφλωσης, να διακρίνουν τι διακυβεύεται στην ελληνική κοινωνία σήμερα. Με την ευκαιρία να πω ότι η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε τροπολογία με την οποία προβλέπει είσοδο σε χώρους λατρείας κατόπιν rapid test. Αλλά ξέχασα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτε με την εκκλησία, οπότε να την καταψηφίσουμε την τροπολογία...

Η επανεμφάνιση της Ακροδεξιάς στους δρόμους επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Αν τα πράγματα δεν βελτιωθούν σημαντικά, χιλιάδες παιδιά θα μεγαλώσουν σε μια χώρα που το κράτος και μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας θα είναι εχθρικοί και οι ίδιοι περιθωριοποιημένοι, δυνητικά θύματα ακραίας οικονομικής εκμετάλλευσης αλλά και ισλαμικού φανατισμού. Η πολιτική «να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη να μην έρχονται» δεν λαμβάνει υπόψιν της ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες και μετανάστες έρχονται από ασύλληπτες για μας καταστάσεις. Το μόνο που καταφέρνει είναι να βασανίζει ανθρώπους και να τους κάνει να βλέπουν αρνητικά μια χώρα όπου ενδέχεται να ζήσουν για πάντα, χωρίς καν να το έχουν επιδιώξει. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει υποσχεθεί στους Γερμανούς ότι η Ελλάδα θα κρατήσει επί χρήμασι τους πρόσφυγες παγιδευμένους εδώ. Δεν τολμάει όμως να το παραδεχτεί στους ψηφοφόρους της και ταυτόχρονα, μυωπικά, κάνει ό,τι μπορεί για να μην διευκολύνει την ένταξη όλου αυτού του κόσμου στην ελληνική κοινωνία. Άρα αυτή η ένταξη θα είναι ελλιπής, ασύντακτη, ανοργάνωτη. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή για να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα, τύπου γαλλικών προαστίων, μετά από μερικά, λίγα, χρόνια.

Μετά από το θανατηφόρο εργατικό ατύχημα και 7 μέρες απεργίας στο λιμάνι, οι εργάτες καταφέρνουν να γίνουν δεκτά από την Cosco τα περισσότερα από τα αιτήματα που είχαν. Πέντε άτομα ανά βάρδια σε κάθε πόστα αντί για τέσσερά ως τώρα, κατάργηση των κόντρα βαρδιών που στοίχησαν και τη ζωή του Δημήτρη Δαγκλή και σύσταση επιτροπής υγιεινής και ασφάλειας. Τα είχαν καταφέρει πριν λίγο καιρό και οι εργαζόμενοι της e food. Τα έχει καταφέρει στην ανάδειξη όλων των θεμάτων του αυτός ο πεισματάρης φεμινισμός που επινοείται και υπηρετείται από πολλές και διαφορετικές γυναίκες. Τα είχαμε καταφέρει να μαζευτούμε πολλές χιλιάδες έξω από το Εφετείο και να δηλώσουμε πως η κοινωνία δεν ανέχεται τους ναζί και το ίδιο έπρεπε να κάνει και η δικαιοσύνη. Τα είχαμε καταφέρει να σπάσουμε την απαγόρευση των διαδηλώσεων. Να ξεκουνάμε για όσα μας αφορούν. Από την όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς, ταξικά, ηλικιακά, μορφωτικά, επαγγελματικά, ηθικά μας αναλογεί πολύ απέναντι στην κυβέρνηση ή τη σαπίλα της κοινωνίας. Για να μην κοπεί κανένα δέντρο στην Αθήνα και για να φυτευτούν πολλά. Για να έχουμε ποιοτικά, πολλά, καθαρά ΜΜΕ με ή χωρίς κόβιντ. Για να διασφαλίσουμε πως όπου ήταν δάσος θα μείνει δάσος και πως οι ευβοιώτες θα μείνουν τον τόπο τους και δε θα ρημάξει όπως έγινε στην Ηλεία μετά τις φωτιές του 2007. Σε εμάς αναλογεί να φτιάξουμε συνδικάτα κανονικά κι όχι ξεφτιλίκια. Για να έχουν όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπή μισθό ή βασικό εισόδημα. Για να έχουν όλα τα εφόδια οι μετανάστες και τα προσφυγάκια να γίνουν αυτό που θέλουν. Για να εμβολιαστεί ο κόσμος και να μην υποφέρει από τους αναδυόμενους ανορθολογισμούς.