Macro

- Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» μ’ εκείνους τους «έγκριτους» δημοσιογράφους και τους «υπεύθυνους» πολιτικούς, που προηγουμένως απαξίωναν το εθνικό σύστημα υγείας, που δήλωναν ότι δεν χρειαζόμαστε άλλους νοσοκομειακούς γιατρούς, που γνωμάτευαν ότι «Από τα κρατικά νοσοκομεία τα μισά τουλάχιστον πρέπει να κλείσουν ή καλύτερα να γκρεμιστούν», και που τώρα υποκριτικά βγαίνουν στα μπαλκόνια και χειροκροτούν τους «ήρωες με τις πράσινες και άσπρες ποδιές» (αρκεί βέβαια οι «ήρωες» να μη μιλούν και να μη διεκδικούν). - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με την εκπρόσωπο των Τραπεζών, που μάλωνε τους παππούδες και τις γιαγιάδες (σαν να περίσσεψε ο αυταρχισμός τον τελευταίο καιρό!), επειδή πήγαν στις Τράπεζες να πάρουν τη σύνταξή τους, αλλά οι ίδιες οι Τράπεζες δεν έλαβαν κανένα μέτρο ανακούφισης για τους δανειολήπτες που πλήττονται από την κρίση κι ούτε καν μείωσαν τις χρεώσεις για τις ηλεκτρονικές συναλλαγές. - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με τον εργοστασιάρχη, που συνέχιζε τη λειτουργία του εργοστασίου του, ενώ υπήρχαν κρούσματα από τον κορωνοϊό, με αποτέλεσμα ένας εργαζόμενος να πεθάνει, ούτε με τους εργοδότες που απαιτούσαν ένα κατοστάρικο από το επίδομα των 800 ευρώ των εργατών τους ή με τους εργοδότες που, επωφελούμενοι από τα αντεργατικά μέτρα του Υπουργείου Εργασίας, απασχολούν εργαζόμενους παρά την αναστολή της σύμβασής τους, που δεν τηρούν ωράρια και κανόνες υγιεινής, που επέβαλαν εκ περιτροπής εργασία, ενώ η επιχείρησή τους είχε κέρδη, που απολύουν, που μειώνουν μισθούς, που δεν πληρώνουν υπερωρίες, .. που… που (εδώ ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό). - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» μ’ εκείνους τους πολιτικούς, που, δέσμιοι του ακροδεξιού ακροατηρίου τους, αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως ανθρώπους β΄ κατηγορίας και αρνούνται να αποσυμφορήσουν τους προσφυγικούς καταυλισμούς, «ξεχνώντας» πως ο ιός δεν κάνει ρατσιστικές διακρίσεις και θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή όχι μόνο των ξένων αλλά και των νησιωτών. - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με τα ΜΜΕ, που ασχολούνται με το κούρεμα του κυβερνητικού εκπροσώπου ή που δημοσιεύουν παλιές φωτογραφίες από την παραλία της Θεσσαλονίκης με κόσμο, για να ενοχοποιήσουν τους πολίτες ότι δήθεν παραβλέπουν την «ατομική ευθύνη» (εξ άλλου «δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα», δεν έχουν πει;), αλλά δεν έχουν κάνει ένα ρεπορτάζ στα νοσοκομεία για τις ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και υγειονομικό υλικό, ώστε να φανεί η κρατική ευθύνη για τις ελλείψεις αυτές. - Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να «είμαστε μαζί» με όλους αυτούς, που από τη θεσμική τους θέση ανέχτηκαν, επέτρεψαν, ενθάρρυναν ή και θεσμοθέτησαν φαινόμενα σαν τα παραπάνω. Δεν είμαστε και δεν θέλουμε να είμαστε απαθείς, βουβοί, συνένοχοι. Είμαστε και θέλουμε να παραμείνουμε ενεργοί πολίτες.

Θεμελιώδεις αρχές κάθε φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αποτελούν ο πολυκομματισμός και ο πολιτικός πλουραλισμός. Από τις αρχές αυτές προκύπτει η υποχρέωση του κράτους να διασφαλίζει ένα πλαίσιο στοιχειωδώς υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Βασικές προϋποθέσεις για τη διαπάλη των πολιτικών ιδεών συνιστούν η χρηματοδότηση των κομμάτων από το Κράτος και η δυνατότητά τους να προβάλλουν τις πολιτικές τους θέσεις μέσω της ραδιοτηλεόρασης. Το Σύνταγμα, άλλωστε, ορίζει ότι η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους, ο οποίος έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων. Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται μια προϊούσα απόκλιση μεταξύ του περιεχομένου και του τρόπου εφαρμογής του παραπάνω κανόνα. Ιδίως, μάλιστα, μετά την εκλογική αναμέτρηση του περασμένου Ιουλίου, ο λόγος και οι προγραμματικές θέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν υποβαθμίζονται απλώς, αλλά αγνοούνται συστηματικά από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, δημόσια και ιδιωτικά. Με άλλα λόγια, παρά τις σχετικές επιταγές του Συντάγματος και των νόμων, οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί διαμορφώνουν την ατζέντα τους χωρίς να λογοδοτούν πουθενά. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης είναι ουσιαστικά απόν. Οι μόνες περίοδοι κατά τις οποίες επικρατεί μια στοιχειώδης τήρηση τόσο των νομικών κανόνων όσο και της δημοσιογραφικής δεοντολογίας είναι οι προεκλογικές. Δηλαδή, κατά μέσο όρο, ένα χρονικό διάστημα ενός μήνα κάθε τριετία ή τετραετία. Παρότι η κοινωνία έχει πλέον εθιστεί σε αυτή την (αντι)θεσμική πραγματικότητα, κάποιες στιγμές ο κυνισμός έρχεται και υπερβαίνει ακόμη και αυτά τα ευρύτατα όρια ανοχής και αντοχών που μπορεί να επιδεικνύει ένας πολίτης με στοιχειώδεις δημοκρατικές ευαισθησίες. Ένα τέτοιο παράδειγμα είχαμε προχτές. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης οργάνωσε συνέντευξη τύπου με σκοπό να παρουσιάσει τις θέσεις και τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση της βαθιάς οικονομικής ύφεσης στην οποία εισέρχεται η χώρα. Η συνέντευξη τύπου διήρκεσε μιάμιση ώρα, κατά την οποία αρχικά παρουσιάσθηκε το πρόγραμμα και στη συνέχεια απαντήθηκαν ερωτήσεις δημοσιογράφων. Από αυτή τη διαδικασία τα μεν ιδιωτικά κανάλια δεν προέβαλαν απολύτως τίποτε σε ζωντανή μετάδοση, ενώ η δημόσια τηλεόραση διέκοψε τη σύνδεσή της μετά από είκοσι λεπτά. Ήταν σχεδόν κωμικό να απαντώνται ερωτήσεις δημοσιογράφων που εργάζονται σε τηλεοπτικούς σταθμούς και οι σταθμοί αυτοί να μην καλύπτουν το πολιτικό γεγονός.