Macro

Είναι όλο και πιο προφανές ότι η Γη θα χωριστεί σε τρεις μεγάλες αυτοκρατορίες, η κάθε μία από τις οποίες θα είναι αυτοδύναμη και δίχως επαφές με τον έξω κόσμο και η κάθε μία θα κυβερνιέται, με τον έναν ή τον άλλο μανδύα, από μια αυτοεκλεγμένη ολιγαρχία. Θα είναι αδύνατο η μία δύναμη να κατακτήσει την άλλη και θα είναι πιθανότερο να συνεχίσουν να κυβερνούν τον κόσμο μεταξύ τους, κάνοντας συνάμα δύσκολο να φανταστούμε πώς θα μπορούσε να ανατραπεί αυτή η ισορροπία μόνον με αργές και αβέβαιες δημογραφικές μεταβολές. Παρ’ όλα αυτά, βλέποντας τον κόσμο στο σύνολό του, η παρακμή για πολλές δεκαετίες δεν είχε να κάνει με μια κίνηση προς την αναρχία, αλλά με την επαναφορά της δουλείας. Μπορεί να μην κατευθυνόμαστε προς μια ολική καταστροφή, αλλά προς μια εποχή τόσο φρικτά σταθερή, όσο σταθερές ήταν οι δουλοκτητικές αυτοκρατορίες της αρχαιότητας.

Ο Κόλιν Κάπερνικ θέλησε να αναδείξει την υποκρισία και, κυρίως, την ανακολουθία της Αμερικής των λόγων και της Αμερικής των έργων. Ουσιαστικά, έθεσε το δίλημμα, τι είναι πιο πατριωτικό, να στέκεσαι περήφανος κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου πριν από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή να τιμάς ως ύπαρξη και στην πράξη τους στίχους της αστερόεσσας σημαίας «γη των ελευθέρων, πατρίδα των γενναίων»; Ως παίκτης μιας διοργάνωσης ταυτόσημης με τον αμερικανικό πατριωτισμό, ως πολίτης μιας χώρας που αυτοπροσδιορίζεται ως γη της ελευθερίας και των ευκαιριών, επέλεξε να μιλήσει για τις παθογένειες την πιο «ιερή» στιγμή, τη στιγμή που παιάνιζε ο εθνικός ύμνος της χώρας του. Έναν εθνικό ύμνο που δεν τιμά μόνο την ελευθερία αλλά και τη σκλαβιά, που γράφτηκε από έναν υπέρμαχο της δουλείας και που ακόμα κουβαλά (αν και καλά κρυμμένα) τα σημάδια ενός νοσηρού και βίαιου παρελθόντος.

Ήδη από την έναρξη της τελετής απονομής φαίνεται ότι …κάτι διαφορετικό συμβαίνει. Οι Σμιθ και Κάρλος μπαίνουν στο στάδιο με μαύρες κάλτσες χωρίς παπούτσια στο στάδιο, για να δείξουν όπως ανέφερε τότε το ρεπορτάζ του BBC, την φτώχεια στην ρατσιστική Αμερική. Ο Smith φορούσε ένα μαύρο φουλάρι για να εκφράσει την μαύρη περηφάνεια. Σήκωσε τη δεξιά γαντοφορεμένη στα μαύρα γροθιά του για να δείξει την μαύρη δύναμη στην Αμερική και ο Carlos την αριστερή για να δείξει την μαύρη ενότητα. Τα περίφημα αυτά δερμάτινα γάντια και ο συγκεκριμένος χαιρετισμός, ο οποίος είχε αυτή τη μορφή επειδή ο Κάρλος απλώς γιατί ξέχασε τα γάντια του και μοιράστηκαν τα γάντια τού Σμιθ, ήταν το σύμβολο των Μαύρων Πανθήρων.

Σε πείσμα της διαδεδομένης αντίληψης περί ατιμωρησίας, η αναπαραγωγή μιας ψευδούς είδησης ως μορφή διάδοσης τιμωρείται στον βαθμό που τα παραπάνω αδικήματα δεν τιμωρούν μόνο τον ισχυρισμό, την πρώτη δηλαδή ανακοίνωση, αλλά και τη διάδοσή του.

Σε κάθε περίπτωση, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν θέσει δημόσια τη θέση ότι ο μουφτής αλλά και ο τοποτηρητής της μουφτείας πρέπει να έχει μόνο θρησκευτικές αρμοδιότητες και όχι αστικές. Αυτή η θέση γίνεται δεκτή και από ένα μεγάλο τμήμα της μειονότητας. Γιατί επί σειρά ετών υπήρξε και αρνησιδικία εκ μέρους των ελληνικών δικαστηρίων για τα θέματα αυτά ή ακόμα έκαναν δεκτή την πρόταση του μουφτή ταλαιπωρώντας με αυτόν τον τρόπο πολλούς πολίτες. Αυτά τα σημεία είναι τα σημαντικά και υπάρχει πλέον μια ιδανική πολιτική ευκαιρία να λυθούν ζητήματα που απασχολούσαν τη μειονότητα επί δεκαετίες. Γιατί υπάρχει ένα κρίσιμο διακύβευμα. Η ελληνική Πολιτεία οφείλει να απαντήσει στο εξής: Προτιμά μια μειονότητα εξισλαμισμένη ή μια μειονότητα με δημοκρατικούς θεσμούς που οι άνθρωποί της θα θρησκεύονται αλλά δεν θα εκθρησκειοποιούνται; Αυτό είναι το μείζον ζήτημα. Είναι προφανές ότι το μέχρι τώρα υπάρχον καθεστώς των μουφτήδων έχει εξαντλήσει τα όρια του, δηλαδή σάπισε. Η επόμενη μέρα είναι ευθύνη της Πολιτείας πρωτίστως, γιατί αυτή θα χαράξει το νομικό πλαίσιο, αλλά είναι και ευθύνη της μειονότητας στο τι επιλογές προσώπων θα κάνει.