Αναδημοσιεύσεις

Η επικράτηση του καπιταλισμού στη νεοτερικότητα τού παρείχε και τη δυνατότητα να επιλέγει τις εκάστοτε σχέσεις του με το κράτος. Αρχικά ο καπιταλισμός είχε να αντιπαλέψει με τα απομεινάρια του απολυταρχικού κράτους και της φεουδαρχίας, που σε μεγάλο βαθμό συνόδευαν το νεοτερικό κράτος και για μεγάλο διάστημα μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Από ένα τέτοιο κράτος ο καπιταλισμός ήθελε ελευθερία∙ αυτό λοιπόν απαίτησε, εξ ου και οι αρχικές αξιώσεις του οικονομικού φιλελευθερισμού. Ελευθερία από το κράτος και κρατική κατοχύρωση της ατομικής ιδιοκτησίας που είναι η πολιτική βάση του καπιταλισμού. Τώρα, αν αυτό αναπόφευκτα σήμαινε και στήριξη των δημοκρατικών θεσμών που εξασφαλίζουν και άλλες ελευθερίες πέραν της οικονομικής καθώς και άλλα δικαιώματα πέραν της ατομικής ιδιοκτησίας, τι να κάνουμε, πώς αλλιώς να έχεις τον λαό με το μέρος σου, κάνεις τουμπεκί ψιλοκομμένο και «αγωνίζεσαι» με δαύτον για την κατοχύρωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίστηκε την εποχή που είχαν πλέον εκλείψει τα κατάλοιπα της φεουδαρχίας και του απολυταρχισμού στις αναπτυγμένες χώρες. Από το κράτος απέμενε μόνον η απειλή της «κολεκτιβοποίησης» από τα «άκρα» του ναζισμού και της αριστεράς. Ήταν καιρός επομένως να «εκσυγχρονιστεί». Να παραμένει κράτος –όλα κι όλα, δεν εγκαταλείπουμε τη μόνη αληθινή εγγύηση, που είναι η αποκλειστική νόμιμη ένοπλη βία–, αλλά κράτος καθ’ όλα καθοδηγούμενο από τις αρχές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ο όρος «ένοπλη κυβερνητικότητα» τον οποίο λανσάρω για να αναφερθώ στην κρατική εξουσία της εποχής του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δεν ενέχει εντός του την παραμικρή αντίφαση. Δεν είναι παρά η ολοκλήρωση της άλωσης του κράτους από τον καπιταλισμό. Πρόκειται για μια παραγωγική εξουσία που στηρίζει το σύστημα που την εκτρέφει και την καθοδηγεί. Ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, πότε με τη χρηματοπιστωτική ασφυξία, πότε με την ένοπλη βία των ΜΑΤ και του στρατού […]

Μπορεί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβερνητική «φράξια» του ΛΑΟΣ να πιστεύουν πως ο ακροδεξιός λόγος εξασφαλίζει την ενότητα της «παράταξης» για να δώσει την εκλογική μάχη, εκπαιδεύοντας και άλλους συντηρητικούς που προέρχονται από το Κέντρο, στη σκοπιμότητα και τον κυνισμό για να μην αντιδράσουν. Έτσι κι αλλιώς προτιμούν ο φόβος και η ανασφάλεια να κυριαρχούν απέναντι στις ανθρώπινες αξίες. Ιδιαίτερα όταν οι απανωτές κυβερνητικές αποτυχίες σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα δεν επιτρέπουν «παρεκκλίσεις» και στον τομέα αυτό. Όμως, ο εθνικόφρων κοσμοπολιτισμός της Ν.Δ. και ο χυδαίος «ρεαλισμός» που επιδεικνύει σε όλα τα μέτωπα τείνει να γίνει φαινόμενο για όλη την Ευρώπη. Ποιος θα σταματήσει αυτή τη ρατσιστική κατρακύλα, αυτή την περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των διεθνών συνθηκών; Όταν άνθρωποι σαν κι εμάς, άντρες - γυναίκες - παιδιά από το Αφγανιστάν, φθάσουν και πάλι στην Ευρώπη, όταν η θέα των κυνηγημένων ανθρώπων που αναζητούν ένα ασφαλές καταφύγιο αρχίσει πάλι να συγκινεί και να εγκαλεί την αλληλεγγύη μας, όταν οι κοινωνίες της Ευρώπης έλθουν και πάλι αντιμέτωπες με τη βαρβαρότητα των κυβερνήσεών τους και της Ε.Ε., που στο όνομά μας και για την ασφάλειά μας ακολουθούν αυτή τη ρατσιστική πολιτική, ίσως (και πρέπει) να ζήσουμε και πάλι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη την «έκπληξη» της ανατροπής του συντηρητισμού και του φόβου που κυριαρχεί σήμερα. Το καλύτερο βέβαια θα ήταν οι άνθρωποι αυτοί να μπορέσουν να μείνουν και να ζήσουν ειρηνικά στον τόπο τους και να προοδεύσουν. Η περίφημη όμως «διεθνής κοινότητα» δεν έχει δείξει διάθεση να κάνει κάτι γι’ αυτό. Το αντίθετο μάλιστα. Γι’ αυτό, δυστυχώς, μία μεγάλη αλήθεια ξαναγίνεται παγκόσμια επίκαιρη: Οι Αφγανοί είναι πρόσφυγες, δεν είναι εισβολείς.

Με την ομιλία Μητσοτάκη επιβεβαιώθηκε ότι η ανάπτυξη του ΑΕΠ (αναφέρθηκε ως πρόβλεψη ένα υψηλό ποσοστό) είναι ανάπτυξη για λίγους. Δεν αφορά το λαό, τους πολλούς. Τέσσερα παραδείγματα: Τα τιμολόγια της ΔΕΗ θα αυξηθούν αμέσως και δραματικά. Ολόκληρη σχεδόν την αύξηση θα υποχρεωθούν να τη σηκώσουν τα νοικοκυριά, τα μικρά καταστήματα και οι μικρές επιχειρήσεις. Τα 150 εκ. € είναι ψίχουλα, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Αυξάνεται και η τιμή των καυσίμων, όχι μόνο εξαιτίας των εξωτερικών συνθηκών αλλά και και της αύξησης του ειδικού φόρου, που πηγαίνει στα κρατικά ταμεία. Μείωση του φόρου θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί αντιθέτως, μέσα στη συγκυρία. Το αφορολόγητο της γονικής παροχής ανεβαίνει στα 800 χιλιάδες ευρώ. Πόσοι Έλληνες μπορούν να επωφεληθούν από μια τέτοια αύξηση; Ήδη ήταν ικανοποιητική η οροφή για πρώτη κατοικία, στις 350 χιλιάδες €. Είναι φανερό για ποιο λόγο γίνεται αυτή η ρύθμιση, που επιπλέον μπορεί (σε κάποιες περιπτώσεις φυσικά...) να προκαλέσει και ένα ιδιότυπο πλυντήριο εσόδων, εφόσον πλέον καθιστά αφορολόγητες και τις μεταβιβάσεις ρευστού. Ειδικά οι μεταβιβάσεις αυτές, ασφαλώς έπρεπε να αιτιολογούνται πλήρως και να φορολογούνται. Αλλά και η επιδότηση στους νέους, είναι αστεία: Εκατό ευρώ το μήνα στον νέο εργαζόμενο για έξι μήνες, αντί για αύξηση του κατώτατου μισθού. Πράξη στην οποία είχε προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με την έξοδο από τα μνημόνια (αλλά όχι φυσικά τώρα η ΝΔ) γιατί έχει μόνιμο θεσμικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα. Χαώδης η διαφορά στην προσέγγιση. Είδαμε κι αλλού ανάπτυξη του ΑΕΠ με διψήφια νούμερα, όπως στην Ισπανία. Αλλά εκεί είδαμε και μείωση της ανεργίας, αντίθετα από την Ελλάδα, γιατί είναι διαφορετικό το μείγμα των παρεμβάσεων, με ισχυρό ιδεολογικό πρόσημο.

Η Άνγκελα Μέρκελ υπήρξε η καγκελάριος που επισκέφθηκε πάνω από δέκα φορές το Πεκίνο και άλλες είκοσι τη Μόσχα κατά τη διάρκεια της 16ετούς θητείας της, την οποία επέστεψε με την ολοκλήρωση του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου NordStream2 και την εσπευσμένη ολοκλήρωση στα τέλη του 2020 της ευρωκινεζικής επενδυτικής συμφωνίας. Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι υποτίμησε τις δυνατότητες της Γερμανίας να πιέσει τους Ευρασιάτες συνομιλητές της και, σε κάθε περίπτωση, πραγματοποίησε εκπτώσεις σε θέματα αξιών, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως η εποχή Μέρκελ τελειώνει με την Ε.Ε. να επιβάλλει (για πρώτη φορά μετά τη σφαγή της Τιενανμέν) κυρώσεις στην Κίνα για την καταπίεση των Ουιγούρων, ενώ και οι σχέσεις με τη Ρωσία, ήδη τεταμένες μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και την κυβερνοεπίθεση στην Μπούντεσταγκ το 2015, σκιάζονται πλέον και από τον ρόλο των γερμανικών υπηρεσιών στην υπόθεση Ναβάλνι, καθώς και τον πόλεμο εκατέρωθεν δηλώσεων που προκαλεί τις μέρες αυτές η έρευνα για κυβερνοκατασκοπία εις βάρος Γερμανών υποψήφιων βουλευτών. Προφανώς, κάποιοι επιχειρούν να προκαταλάβουν το κλίμα. Πρωτοβουλίες Μακρόν Δεν είναι όμως μόνο η Ουάσινγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο που παρατηρούν εντατικά τις γερμανικές εξελίξεις. Στο Παρίσι, ο Εμανουέλ Μακρόν αντιλαμβάνεται την έξοδο της Μέρκελ ως ευκαιρία για αναβάθμιση του ρόλου της Γαλλίας στην ευρωπαϊκή σκηνή, έχοντας και το βλέμμα στραμμένο στη μάχη για τη δική του επανεκλογή την ερχόμενη άνοιξη, η οποία θα κριθεί και από τους ανέμους που θα πνέουν από το Βερολίνο. Ήδη ο ένοικος των Ηλυσίων δέχτηκε τη Δευτέρα τον Όλαφ Σολτς, σε μια προσπάθεια τόνωσης του διπλωματικού προφίλ του υποψήφιου καγκελαρίου αλλά και καλλιέργειας των γερμανικών ερεισμάτων του Μακρόν, πέραν του αδελφού κόμματος των Φιλελευθέρων, με το οποίο οι σχέσεις δεν είναι ιδιαίτερα θερμές. Την ίδια στιγμή, ο Γάλλος πρόεδρος μαζί με τον Ολλανδό πρωθυπουργό Μαρκ Ρούτε δημοσιοποίησαν κοινή διακήρυξη για τις κινήσεις που πρέπει να κάνει η Ευρώπη ως προς την κλιματική μεταβολή, την πανδημία, την ψηφιοποίηση, το προσφυγικό, την κοινή άμυνα και το οργανωμένο έγκλημα – σε μια πρωτότυπη σύμπηξη "άξονα", με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα των γερμανικών εκλογών.

Επηρεασμένος από τον Φραντς Φανόν (1925-1961), τον «φιλόσοφο των οδοφραγμάτων» και το Αφρο-Αμερικανικό Κίνημα της Black Power, ο Μπίκο αναπτύσσει την ιδέα της Μαύρης Συνείδησης, που γίνεται επίσημη ιδεολογία της SASO. Το κίνημα υποστήριζε το τέλος του απαρτχάιντ, το δικαίωμα της καθολικής ψήφου και τη μετάβαση της Νότιας Αφρικής στη σοσιαλιστική οικονομία. Ο Μπίκο οργάνωνε κοινοτικά προγράμματα για μαύρους (BCP) και έθεσε στην κορυφή της δράσης του τη χειραφέτηση της μαύρης κοινότητας, πιστεύοντας ότι οι μαύροι πρέπει να απαλλαγούν από κάθε αίσθηση φυλετικής κατωτερότητας, ιδέα που αποτυπώθηκε στο σύνθημα «black is beautiful» (το μαύρο είναι όμορφο). Το 1972, συμμετείχε στη σύσταση του Black People's Convention (BPC) για την προώθηση των ιδεών της μαύρης συνείδησης. Το καθεστώς έβλεπε στο πρόσωπο του Μπίκο μία ξεκάθαρη απειλή. Το 1973 τον μπλοκάρουν με μία σειρά απαγορεύσεων, γεγονός που περιόρισε σε μεγάλο βαθμό τις δραστηριότητές του, καθώς του απαγόρευσαν να μιλάει σε παραπάνω από ένα άτομο τη φορά, να κάνει ομιλίες να δημοσιεύει κείμενα, να έχει επαφή με τα media. Όμως, δεν καταφέρνουν να τον κάνουν να σωπάσει. Ο Μπίκο παρέμεινε πολιτικά ενεργός, με έντονη παρουσία στην οργάνωση BCPs, όπου, παρά τα προβλήματα, βοήθησε στη δημιουργία ενός κέντρου υγείας και ενός βρεφονηπιακού σταθμού στο Ginsberg. Την περίοδο εκείνη λάμβανε συνεχώς ανώνυμες απειλές. Τον Αύγουστο του 1977 συλλαμβάνεται σε μπλόκο της αστυνομίας με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Στο Πορτ Ελίζαμπεθ ανακρίνεται στην αίθουσα 619 του αστυνομικού σταθμού επί 22 ώρες. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Η φήμη του Μπίκο, του «πατέρα της Μαύρης Συνείδησης» εξαπλώθηκε μετά θάνατον σε όλον τον κόσμο.

11 Σεπτεμβρίου: Η κατά συρροή βομβαρδίστρια Αμερική, που τόσες χώρες έχει εκ του ασφαλούς ισοπεδώσει στον σχεδόν έναν αιώνα της πλανητικής αυτοκρατορίας της, βομβαρδίζεται κι αυτή από μια ξένη δύναμη, και μάλιστα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Δύο επιβατικά αεροσκάφη μετατρέπονται από ισλαμιστές αεροπειρατές σε πυραύλους αέρος-εδάφους και κατευθύνονται στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, οδηγώντας στην κατάρρευσή τους. Ενα τρίτο αεροσκάφος πλήττει μισή ώρα αργότερα το Πεντάγωνο, λίγο έξω από την Ουάσινγκτον, ενώ ένα τέταρτο -που πιστεύεται πως κατευθυνόταν στο Καπιτώλιο- συντρίβεται στη Πενσιλβάνια. Συνολικά σκοτώνονται 2.977 άνθρωποι από 77 χώρες, εκ των οποίων 2.606 στη Νέα Υόρκη (οι 441 ήταν διασώστες), 125 στην Ουάσινγκτον και οι 246 επιβαίνοντες στα αεροπλάνα, ανάμεσά τους και οι 19 Σαουδάραβες και Αιγύπτιοι αεροπειρατές. Χιλιάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν και πολλοί στην πορεία πέθαναν ή συνεχίζουν ακόμη να ταλαιπωρούνται από αναπνευστικές παθήσεις και καρκίνους που προκλήθηκαν από την εισπνοή τοξικής σκόνης από τα συντρίμμια. (...)

Χέρμαν Μέλβιλ «Ο μεγάλος απατεώνας», μτφ: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, εκδόσεις Πατάκη, 2021 Η ιστορία διαδραματίζεται πριν από τον εμφύλιο, τις τελευταίες μέρες του θεσμού της σκλαβιάς των μαύρων. Πάνω στο ποταμόπλοιο επικρατεί μια αναστάτωση, μια διαρκής κινητικότητα: επιβάτες εμφανίζονται και χάνονται σαν σε χορό μεταμφιεσμένων, ενώ κάποιοι συζητητές μπαίνουν σε επιπλέον ρόλους για να αναπαραστήσουν γλαφυρά μιαν ιστορία αντί να ακουστεί μονολογικά. Δεν υπάρχει βασικός ήρωας, ούτε κάποια ανεπανάληπτη πλοκή. Ο συγγραφέας, που δόμησε τις πιο λεπτοδουλεμένες ιστορίες («Μπάρτλεμπι», «Μπενίτο Σερένο», «Μπίλι Μπαντ»), εδώ αδιαφορεί για κάθε μυθιστορηματική σύμβαση. Όπως στην ταινία «Και το πλοίο φεύγει» του Φελίνι, όπου βλέπουμε το «ψεύτικο» υπερωκεάνιο μέσα στο στούντιο με τους δεκάδες χαρακτήρες, έτσι και εδώ το ποταμόπλοιο θυμίζει μια κατασκευή εντός της αφήγησης, ένα μπουρλέσκ θέαμα στο τσίρκο που διαπλέει το ποτάμι, ενώ οι φιγούρες και οι καταστάσεις αναλογούν όχι μόνον στην διαμορφούμενη τότε Αμερική αλλά στην σημερινή. Από την άποψη αυτή, η απατεωνιά, η έλλειψη εμπιστοσύνης και τα τρικ εξαπάτησης είναι το ίδιο σύγχρονα. Όσο για τις ανθρώπινες μεταμορφώσεις και τα προσωπεία που υιοθετούνται, το καθιστούν ακόμη πιο επίκαιρο στην εποχή των fake διαδικτυακών προφίλ αλλά και των επαγγελματικών υποδύσεων. Υπάρχουν ξεκαρδιστικές σκηνές αλλά και μακροσκελείς διάλογοι («σωκρατικής» μορφής) που θα ήθελες να τους προσπεράσεις ωστόσο, πάντα, μια λέξη, μια φράση, μια σκέψη, μια ιδέα σε επαναφέρει στο κείμενο. Γιατί το βιβλίο είναι χτισμένο, όπως είπαμε, σαν μια σκηνή θεάτρου με εμβόλιμους στίχους του Σέξπιρ,»όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή...», συγγραφέα με τον οποίο συνομιλεί ο Μέλβιλ, ενώ από την αντίπερα όχθη τον χαιρετά ο Θερβάντες. Αυτούς είχε προκατόχους ο Μέλβιλ, ενώ από τους σύγχρονους του αγαπούσε και θαύμαζε τον Ναθάνιελ Χόθορν. Πάνω από τον επιπλέοντα θίασο κρύβεται ο συγγραφέας μαριονετίστας. Συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί τους, τους κρεμάει και τους ξεκρεμάει για να απευθυνθεί στον αναγνώστη, παρεμβαίνει στο ίδιο το κείμενο (κεφ. 14, 33, 44), απολογείται για την αναξιοπιστία του, σαρκάζει κάθε μυθιστορηματική σύμβαση αυτός που ανάστησε τρισδιάστατα στον μεγαλειώδη «Μόμπι Ντικ» ωκεανούς και φάλαινες! Οι αναγνώστες το Μέλβιλ θα ξαφνιαστούν με τον «απατεώνα» αλλά θα αντιληφθούν το μεταμυθοπλαστικό παιγνίδι του σπουδαίου συγγραφέα. Οι νέοι αναγνώστες ας μην παραξενευτούν γιατί μετά θα καταφύγουν στα πέλαγα των πρώτων του βιβλίων με αρκετά εφόδια και δίχτυα.

Για μια ακόμη φορά ζητάμε: - Να εφαρμοστούν τα πρωτόκολλα του ΕΟΔΥ για την αραίωση στις τάξεις, αφού 1 εκ. μαθητές (τα 3/4 του συνόλου) φοιτούν σε αίθουσες από 18 έως 30 παιδιά - Να ενταθεί η εκστρατεία για εμβολιασμό των νέων με τρόπους που να τον καθιστούν ακόμη πιο προσιτό στα παιδιά και ειδικά στα μεγάλα σχολικά συγκροτήματα. Η συμμετοχή των παιδιάτρων μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό ενισχυτικό παράγοντα - Να διενεργούνται διαρκώς τεστ από ειδικές μονάδες του ΕΟΔΥ στα σχολεία και να υπάρξει ενίσχυση της ιχνηλάτησης - Να μην ισχύσει η επικίνδυνη πρόβλεψη για πάνω από 50% κρούσματα προκειμένου να κλείσει ένα τμήμα και να μη μετατραπούν έτσι τα σχολεία σε εστίες υπερμετάδοδης της νόσου - Να αυξηθούν οι απολυμάνσεις και οι καθαρισμοί. Να αυξηθεί ο αριθμός τους και να μονιμοποιηθούν οι σχολικοί καθαριστές - Να εντοπιστούν άμεσα τα μορφωτικά κενά από την ανεπαρκή πρόσβαση στην προβληματική τηλεκπαίδευση και να υπάρξει ενισχυτική διδασκαλία των μαθητών που έμειναν πίσω στην κάλυψη της ύλης - Να μη συνεχιστεί και φέτος το αίσχος του ρατσιστικού αποκλεισμού των προσφυγόπουλων από την εκπαίδευση, που εκθέτει διεθνώς τη χώρα μας - Κανένα παιδί, προσφυγόπουλο ή μη θυσία στο βωμό της ανήλικης εργασίας για την εξυπηρέτηση άνομων επιχειρηματικών συμφερόντων Ταυτόχρονα με την υγειονομική ασφάλεια και την αντιμετώπιση των μορφωτικών, παιδαγωγικών και ψυχοκοινωνικών προβλημάτων της πανδημίας, πρέπει να ενταθούν οι αγώνες των εκπαιδευτικών και της νέας γενιάς - Για την κατάργηση της ΕΒΕ, τη μη εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων, τη ματαίωση της μετατροπής του Λυκείου σε εξεταστικό κέντρο - Για να μην εφαρμοστεί ο νόμος που με πρόσχημα την αξιολόγηση και τη δήθεν αξιοκρατία οικοδομεί το κράτος της Δεξιάς, προωθεί τον ασφυκτικό κομματικό έλεγχο και τον "επιθεωρητισμό" στην εκπαίδευση - Για μαζικούς διορισμούς 20.000 επιπλέον εκπαιδευτικών, ώστε, να εξαφανιστεί σταδιακά ο θεσμός των αναπληρωτών - Για να φτάσει ο προϋπολογισμός της Παιδείας στο 5% και στον μέσο ευρωπαϊκό όρο - Για τον οριστικό ενταφιασμό της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως κυβέρνηση πέτυχε να ανοίγουν τα σχολεία στην ώρα τους μετά από πολλά χρόνια. Πέρυσι η κυβέρνηση της ΝΔ υπονόμευσε αυτό τον στόχο σε μια σειρά από σχολικές μονάδες, ακόμη και σε Πρότυπα Σχολεία. Ελπίζουμε φέτος όλα να εξελιχθούν ομαλά και τα σχολεία να ανοίξουν χωρίς προβλήματα. Τέλος, θέλουμε να εξάρουμε την υπευθυνότητα των εκπαιδευτικών μας, που εμβολιάστηκαν σε ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά. Τους συγχαίρουμε για αυτό το μάθημα ανθρωπιάς και κοινωνικής αλληλεγγύης που δίδαξαν με το παράδειγμά τους σε όλη την κοινωνία. Και πάλι καλή σχολική χρονιά σε όλους και όλες.​

Α, την ξεκίνησαν την παιδική εργασία; Νομίζαμε ότι θα την ανακοινώσει ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ. Η απασχόληση ανήλικων σε ξενοδοχεία δεν είναι καινοτόμος ιδέα. Ο Ντίκενς έχει γράψει αριστουργήματα για το θέμα. Και στους ρομαντικούς θα πούμε ότι τα στέλνουμε στις λάντζες για να αποϊδρυματοποιηθούν. Οπως απελευθερώνουν τους σταυραετούς στην Πίνδο ας πούμε. Αντί να τα στέλνουμε σχολείο και τέτοιες αναχρονιστικές αηδίες. Ή να τα διαβάζουμε για να μπουν στο πανεπιστήμιο. Αλλωστε ποιος τους είπε ότι θα σταματήσουν το σχολείο; Μετά το σχολείο δεν μπορούν να πηγαίνουν να πλένουν πιάτα; Πάντως το επιχείρημα ότι τα πάμε για να τους δείξουμε την αγορά εργασίας είναι το πιο ειλικρινές πράγμα που έχει πει ποτέ αυτή η κυβέρνηση. Στα ξενοδοχεία για λάντζα θα τα πάνε. Πού να τα πάνε, σε σταρτάπς; Αυτοί που μας συγκίνησαν περισσότερο όμως σε αυτή την υπόθεση ήταν οι ξενοδόχοι. Αμέσως να αγκαλιάσουν τη φτηνή παιδική εργασία. Αυτό σημαίνει κοινωνική ευαισθησία. Σε πολύ στέρεους πυλώνες πατάει ο τουρισμός μας. Μπράβο!

«Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» τραγουδούσε ο Μίκης και μαζί του μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που του οφείλουν το ευ σκέπτεσθαι, τις αξίες και την πολιτικοποίησή τους. Και ήταν πραγματικά ανατριχιαστικό να βλέπει κανείς αυτό το ανομοιογενές πλήθος να κατακλύζει τον χώρο γύρω από τη Μητρόπολη προκειμένου να πει το τελευταίο αντίο, να τον αποχαιρετά τραγουδώντας «η ζωή τραβά την ανηφόρα». Όχι, η μουσική του Μίκη δεν γράφτηκε εν κενώ. Έχει σαφές ιδεολογικοπολιτικό πρόσημο το οποίο δεν μπορεί να απαλειφθεί. Και ο ίδιος δεν ήταν «πολιτικά μόνος», ούτε «ανένταχτος». «Να αφήσω αυτόν τον κόσμο ως κομμουνιστής», ζήτησε με επιστολή του προς τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ενώ για τον τάφο του θα επέλεγε τη φράση: «Πολέμησε τον Δεκέμβρη», όπως ο ίδιος είχε εκμυστηρευθεί. Αυτά δεν τον αφήνουν έξω από ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο καθιστώντας κυρίαρχη τη σύνδεσή του με την Αριστερά. Όσο κι αν η δεξιά παράταξη, με πρόσχημα την οικουμενικότητα του έργου του, επιχειρεί να εργαλειοποιήσει το εθνικό πένθος. Ναι, χωρίς το Μίκη θα ήμασταν αλλιώς…