Συνεντεύξεις

18
11

Πέτρος Κασιμάτης: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέρριψε όλα μας τα αιτήματα

Τον κ. υπουργό [Άδωνις Γεωργιάδης] πραγματικά δεν τον προλαβαίνουμε. Ο ίδιος δήλωσε πως «είναι αχαριστία να ζητάει επιπλέον χρήματα η εστίαση». Είναι λυπηρό και απογοητευτικό ο καθ' ύλην αρμόδιος υπουργός να κάνει τέτοιες απαξιωτικές δηλώσεις για έναν κλάδο που αριθμεί σχεδόν 84.000 επιχειρήσεις και απασχολεί άμεσα σχεδόν 400.000 και έμμεσα σχεδόν 1.000.000 εργαζόμενους. Η στήριξη που έχει δοθεί στην εστίαση είναι πολύ φτωχή. Αφορά κυρίως δάνεια τα οποία θα πρέπει να επιστραφούν από επιχειρήσεις που υπολειτουργούν εδώ και δύο χρόνια. Επίσης, από τον Ιούλιο και ενώ ισχύουν ακόμα περιοριστικά μέτρα που αφορούν τη λειτουργία των επιχειρήσεων, η στήριξη της Πολιτείας έχει αποσυρθεί πλήρως. Σε όλα αυτά τα οικονομικής φύσεως εμπόδια έρχονται να προστεθούν πλήθος αμφιλεγόμενα μέτρα χωρίς κανένα εμφανές όφελος για την προστασία της δημόσιας υγείας. Η απάντησή μας, λοιπόν, θα ήταν να είναι πιο μετρημένος ο κύριος υπουργός και να μην απευθύνεται με τέτοια απαξίωση σε έναν κλάδο τόσο σημαντικό για την ελληνική οικονομία. Τέλος, θα τον συμβουλεύαμε να εξετάσει τα μέτρα στήριξης που έχουν δοθεί στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης για να καταλάβει πόσο ελλιπής είναι η συνεισφορά του στη θεσμική του θέση.
18
11

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος νιώθει ακόμη χρεωμένος στους νεκρούς του Πολυτεχνείου

«Κανέναν μήνυμα του Πολυτεχνείου δεν συγκαλύφθηκε. Δεν μπορούν να το κάνουν, είναι πάνω απ’ αυτούς, πάνω απ’ όλους μας. Κανείς και καμία δεν μπορεί να το ακουμπήσει. Δεν προδίδεται το Πολυτεχνείο, γιατί δεν έχει ιδιοκτήτες. Είναι ένα κτίριο που κουβαλάει την ψυχή και τη ζωή όσων πέρασαν και θα περάσουν από αυτό, θα δείχνει πάντα τη συνέχεια του αγώνα. Δεν είναι μνημείο, είναι το σπίτι της μνήμης και η μνήμη είναι η ζώσα μας ύπαρξη, αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και σε κάθε μορφή εξουσίας, ας το πάρουν χαμπάρι. Τίποτα που υπήρξε αληθινά δεν μπορεί να χαθεί. Η γενιά του Πολυτεχνείου, υπάρχει ηλικιακά μόνο. Στην Αθήνα εκείνον τον καιρό ήταν 70.000 φοιτητές και εκεί μέσα βρεθήκαμε 5.000. Δεν λέω ότι οι άλλοι ήταν εναντίον μας, όμως ήθελε τόλμη να κλειστείς εκεί μέσα χωρίς να ξέρεις αν θα ξαναβγείς. Καλά κάνουν και επιτίθενται στα μηνύματα του Πολυτεχνείου, αυτή είναι η δουλειά τους. Μπορεί να απαντήσει όμως κάποιος απ’ όλους αυτούς, τι έχει αλλάξει σήμερα στην Παιδεία ή στην Υγεία, να απαντήσουν έστω αν έχουμε πραγματική Ελευθερία; Το παραμύθι που αναμασά η εξουσία, είναι ότι η γενιά του Πολυτεχνείου ξεπουλήθηκε. Πέντε-δέκα άνθρωποι ήμασταν όλοι κι όλοι εκεί δηλαδή; Με ρωτάς για τη Μαρία Δαμανάκη. Μέχρι το ‘74 μπορώ να πω μόνο καλές κουβέντες για όλες κι όλους, γιατί βάλαμε το κεφάλι μας στον ντορβά, πώς να το κάνουμε τώρα; Οι επιλογές που έγιναν μετά το ΄74 και μετά είναι προσωπική ευθύνη του καθένα και της κάθε μίας. Όταν όμως γίνεσαι δημόσιο πρόσωπο και κουβαλάς αυτή την ιστορία, το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις ζημιά και σ’ αυτό που έκανες. Μ’ αυτήν την έννοια, η δική μου επιλογή δεν ήταν μετά το Πολυτεχνείο, ήταν η πολιτική μου θέση απ’ την αρχή. Θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο και να χωράει κι άλλους κόσμους μέσα του. Δεν συμβιβαζόμασταν με τίποτα λιγότερο. Προσωπικά, οι νεκροί δεν με άφησαν να γίνω κάτι άλλο, νιώθω χρεωμένος σε εκείνους. Με παρακάλαγαν να γίνω υπουργός και βουλευτής, δεν με ενδιέφερε ποτέ. Κάποτε μου είπε κάποιος πως ό,τι κάναμε εκείνη την εποχή ήταν μάταιο. Του είπα πως εγώ δεν είμαι χριστιανός ορθόδοξος και πως τα ματαιότης ματαιοτήτων είναι για εκείνους που θα πάνε στον άλλον κόσμο. Εγώ πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να αγωνίζεται κανείς ακόμη και μάταια, παρά να ζει μάταια. Δεν υπάρχει για μένα απογοήτευση, γιατί όποιος αγωνίζεται δεν έχει καιρό να απογοητευτεί».
18
11

Αλέξης Χαρίτσης: Επιχειρούν να πείσουν τους πολίτες ότι δεν ισχύει αυτό που βιώνουν

Και στην οικονομία, νομίζω, βρισκόμαστε μπροστά σε μια συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης, να εξωραΐζει διαρκώς την πραγματικότητα. Επιχειρούν να πείσουν τους πολίτες ότι δεν ισχύει αυτό που βιώνουν, ισχύει κάτι άλλο. Ο πολίτης, πχ, ακούει για δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης (ΤΑ) και τα άλλα χρηματοδοτικά προγράμματα και την ίδια στιγμή βιώνει τεράστιο πρόβλημα ρευστότητας για τις μεσαίες – μικρές επιχειρήσεις, λόγω πλήρους απουσίας στήριξης από το τραπεζικό σύστημα, τεράστια νέα υπερχρέωση και εκρηκτικές ανατιμήσεις. Όλο αυτό το αφήγημα επιτυχίας καταρρέει από την ίδια την πραγματικότητα. (...) Έχουμε προτείνει εδώ και μήνες ένα πακέτο μέτρων αναχαίτισης της ακρίβειας. Πρώτον, μια σοβαρή προσπάθεια ρύθμισης και ελέγχου των αγορών που λειτουργούν με όρους αισχροκέρδειας, κυρίως στην ενέργεια και το εμπόριο. Υπήρχαν προτάσεις ακόμη και από τη ΡΑΕ (Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας) για έλεγχο της χονδρεμπορικής αγοράς ενέργειας. Η Κυβέρνηση τις αγνόησε. Δεύτερον, στοχευμένη ελάφρυνση φορολογικών υποχρεώσεων, όπως ο ειδικός φόρος κατανάλωσης σε ενεργειακά προϊόντα. Τρίτον, να αναπτυχθούν/να εφαρμοστούν ειδικά προγράμματα, όπως προτείνει η ΕΕ, στήριξης αυτών που θίγονται περισσότερο, (ευάλωτα νοικοκυριά, μεσαίες – μικρές επιχειρήσεις, ενεργοβόρες βιομηχανίες). Τέταρτον, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα προστατεύσει τους πιο ευάλωτους και θα ενισχύσει το διαθέσιμο εισόδημά τους.
18
11

Σουζάνα Καμούσο: Η ανάκαμψη της εργασίας γίνεται σε συνθήκες επισφάλειας

Στο επόμενο διάστημα θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε σημαντικές κρίσεις. Μας το έδειξαν οι ανεπαρκείς και ελάχιστες αποφάσεις που πήραν για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, την πορεία εξόδου από τον άνθρακα. Αυτές θα έχουν διαφορετικές επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία. Όταν συζητάμε με τα συνδικάτα της Ανατολικής Ευρώπης και μερικώς με αυτά των Βαλκανίων και τους μιλάμε για την έξοδο από τον άνθρακα μας κοιτούν άσχημα. Υπάρχουν μεγάλα προβλήματα, που τα αντιμετωπίζει και το περιβαλλοντολογικό κίνημα. Δεν είναι εύκολο να οικοδομήσουμε μια σχέση ανάμεσα στις αναγκαίες επιλογές που πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπίζουμε την κλιματική αλλαγή και τις προοπτικές της εργασίας, τις απαντήσεις που θα πρέπει να δώσουμε στους εργαζόμενους που εργάζονται σε αυτούς τους τομείς. Υπάρχει μεγάλη δυσκολία να δημιουργηθεί μια σχέση, ένας δεσμός. Πως όμως θα κάνουμε μια πράσινη μετάβαση, πώς θα αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή, χωρίς να έχουμε κοινωνική δικαιοσύνη; Στο τέλος θα αυξηθούν οι κοινωνικές ανισότητες. Σε πολλές χώρες φοβάμαι ότι κυοφορείται μια λογική κλεισίματος. Από ορισμένες χώρες μας λένε ότι εσείς τα βλέπετε εύκολα γιατί έχετε τους οικονομικούς πόρους, εναλλακτικούς και ανανεώσιμους ενεργειακούς πόρους, ενώ εμείς αντιμετωπίζουμε μια καταστροφική κατάσταση, υψηλά ποσοστά ανεργίας και υψηλά ποσοστά φτώχειας και ακραίας φτώχειας. Τόσο στη G20, την COP26, αλλά και στα κινήματα, πρέπει να υπάρχει μια προοπτική για αυτούς τους ανθρώπους, γιατί διαφορετικά η αποκαλούμενη πράσινη μετάβαση αποτελεί μια απάτη. Υπάρχουν ταυτόχρονα πολλά στοιχεία και το γεγονός ότι η πανδημία επιδείνωσε περαιτέρω τις ανισότητες και το βλέπουμε ακόμη και σήμερα με το νέο κύμα της και τις ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες που προκαλεί σε μια σειρά χώρες. Οι πιο πλούσιες χώρες, που βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική και κοινωνική κατάσταση, θα έπρεπε να είχαν μεγαλύτερο θάρρος για να προωθήσουν τις αλλαγές από το να υπερασπίζονται το μοντέλο τους. Μέσα στο νέο γεωπολιτικό σενάριο και την κρίση δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να κλείσει τα σύνορα και να νομίζει ότι μπορεί να απομονωθεί για να προστατευθεί. Τα συνδικάτα πρέπει να έχουν το θάρρος να κάνουν αυτές τις αναλύσεις, γιατί οι εθνικισμοί δεν προσέφεραν ποτέ κάτι θετικό στους εργαζόμενους, παρόλο που εμφανίζονται ως σωτήριες λύσεις. Κλείνοντας τα σύνορα δεν θα σωθεί κανείς, αλλά αντίθετα θα βαδίσει στο θάνατό του. Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα έχουν ανάγκη την αλληλεγγύη και την κοινή δράση τους σε όλα τα επίπεδα για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις. Τα απλοποιημένα συνθήματα των εθνικισμών διευκολύνουν έναν εύκολο προσηλυτισμό, αλλά εμείς πρέπει να εργαστούμε μέσα στους χώρους εργασίας για να υπενθυμίσουμε στους εργαζόμενους ότι η αντιπαράθεση γίνεται με τους έχοντες και κατέχοντες και όχι εναντίον των ομοίων τους.
16
11

Βασίλης Κωστάκης: Η καινοτομία στην υπηρεσία της κοινότητας

“Πρώτον η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Η τεχνολογία έχει πάντα μία πολιτική κατεύθυνση, είτε αυτό διατυπώνεται ξεκάθαρα στον κώδικα της τεχνολογίας ή στα συμφέροντα που χρηματοδοτούν την ανάπτυξη ενός τεχνολογικού προϊόντος, είτε αυτά είναι υπόρρητα. Δηλαδή δεν το ξέρουμε όμως συνειδητά ή όχι αυτοί που σχεδίασαν, χρηματοδότησαν ένα συγκεκριμένο τεχνολογικό εργαλείο είχαν κάποιους σκοπούς. Λοιπόν είναι βασικό να καταλάβουμε ότι οποιοδήποτε ατζέντα πολιτική είτε είναι αριστερή δεξιά ή κάτι ενδιάμεσο, πρέπει να έχει μία αντίληψη και ένα σύνολο προτάσεων για το ποια τεχνολογική ανάπτυξη θέλουμε”. Για παράδειγμα το διαδίκτυο και ο παγκόσμιος ιστός. Αυτό δεν είναι μία τεχνολογία, είναι ένα άθροισμα πολλών τεχνολογιών και καινοτομιών που έχουν λάβει όλα τα χρόνια, χρηματοδοτήθηκε αρχικά από ένα ίδρυμα του στρατού των ηνωμένων πολιτειών, στη συνέχεια πήραν την τεχνολογία αυτή γιατί δεν ήτανε πατενταρισμένη, ήταν ανοιχτή και την αξιοποίησαν οι επιστήμονες, για να μοιράζονται γνώσεις ανά τον κόσμο, στη συνέχεια μπήκαν οι χακεράδες μέσα, και έκαναν τα δικά τους ωραία, στη συνέχεια μπήκαν οι εταιρείες οι οποίες αξιοποίησαν την τεχνολογία αυτή για κερδοσκοπικούς σκοπούς κλπ. Συνεπώς αυτό το άθροισμα των τεχνολογιών που ονομάζουμε σήμερα διαδίκτυο, ήταν ένα πεδίο αγώνα να επηρεάσουν διάφορες ομάδες αυτή τη συγκεκριμένη τεχνολογία. Και έτσι είχαμε ως αποτέλεσμα παραδείγματος χάρη το Facebook από τη μία, και από την άλλη έχουμε τη wikipedia. Το Facebook είναι αυτό που ξέρετε και όλες, όπου ευνοεί την αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων, με μία ομότιμη σχέση, ένα peer to peer δίκτυο, όπου ο καθένας και η καθεμία συνεισφέρει ό,τι θέλει, πάνω σε μία παγκόσμια πλατφόρμα ταινία και ο καθένας και η καθεμία καταναλώνει ό,τι θέλει. Βίντεο φωτογραφίες σχόλιο κλπ. Και έτσι δημιουργείται μία αξία την οποία την καρπώνεται αυτή η εταιρική ιεραρχία του Facebook. Αλλάζει όποτε θέλει τους όρους. Από την άλλη πλευρά έχεις τη wikipedia. Που είναι μία εγκυκλοπαίδεια η οποία παράγεται από τα κάτω, από τον καθένα και την καθεμία που συνεισφέρει αυτό που θέλει και αυτό που ξέρει, και όποιος ή όποια θέλει διαβάζει ένα λήμμα που υπάρχει στη wikipedia. Ποιος θα μας το έλεγε το 2001 που ξεκίνησε η wikipedia ότι θα κατάφερνε να βγάλει εκτός αγοράς την αντίστοιχη εγκυκλοπαίδεια της microsoft, που υπήρχε από το 1993, και μετά από λίγα χρόνια θα έβγαζε εκτός τυπογραφείου την εγκυκλοπαίδεια μπριτάνικα, μετά από 250 χρόνια”. Που είναι ένα εγχείρημα που δεν οργανώνεται με σκοπό τη μεγιστοποίηση του χρηματικού κέρδους, στο Facebook έχουμε μεγιστοποίηση χρηματικού κέρδους, για τους μετόχους της εταιρείας, στη wikipedia δεν το έχουμε.
15
11

Γιάννης Μπασκόζος: «Η κυβερνητική πολιτική “ελευθερίας” ήταν εντελώς λαθεμένη»

Φαίνεται ότι η επέκταση της υποχρεωτικότητας πέρα των υγειονομικών και σε άλλες επαγγελματικές κατηγορίες, στις οποίες οι πολίτες βρίσκονται εκτεθειμένοι σε κοινωνικές επαφές, μπορεί να είναι χρήσιμη. Η πιθανή υποχρεωτικότητα όμως πρέπει πάντα να επιτυγχάνεται με πολιτικές πειθούς και διασφάλιση της συναίνεσης της κοινωνίας. Αναφέρω χαρακτηριστικά ως παραδείγματα την αστυνομία, το στρατό, τους ιερείς, τους εν γένει δημοσίους υπαλλήλους που έρχονται σε επαφή με το κοινό και τους υπαλλήλους των σούπερ μάρκετ. Σε ο,τι αφορά το πιστοποιητικό, αν θεωρήσουμε ότι έχει χρησιμότητα, θα πρέπει να αφορά πραγματική εμβολιαστική κάλυψη. Με βάση τα δεδομένα που παρέθεσα, το πιστοποιητικό δεν έχει καμία αξία αν έχει παρέλθει εννιάμηνο. Αρα οφείλει να ανανεώνεται με βάση την πραγματική εμβολιαστική κάλυψη.
15
11

Ανδρέας Ξανθός: Η κυβερνητική γραμμή είναι επιδημιολογικά απολύτως λάθος

Η δραματική επιδείνωση της πανδημικής κρίσης απαιτεί διακομματική συνεννόηση και κοινωνικές συναινέσεις. Μπροστά στη κρίση εμπιστοσύνης ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας απέναντι στην κυβέρνηση, στην Πολιτεία, στους θεσμούς και στην Επιστήμη, έχουμε ανάγκη ένα αξιόπιστο restart στα πάντα. Στην υγειονομική στρατηγική, στην επιστημονική εποπτεία, στην πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση. Το κύρος και η αξιοπιστία των εμπειρογνωμόνων πρέπει να περιφρουρείται από όλους μας. Και από τούς ίδιους. Πρωτίστως όμως από την κυβέρνηση, η οποία απαξιώνει και «εργαλειοποιεί» συστηματικά την Επιτροπή. Δεν διασφάλισε ούτε διαφάνεια και πρόσβαση στα πρακτικά των συνεδριάσεων της, ούτε δήλωση σύγκρουσης συμφερόντων των μελών, ούτε έγκαιρη γνωμοδότηση της στις κρίσιμες φάσεις. Συνήθως η κυβέρνηση ζητούσε την εκ των υστέρων «νομιμοποίηση» των δικών της πολιτικών επιλογών. Δημιούργησε «στεγανά» και πολλαπλά κέντρα διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης, έδωσε επιστημονικό ρόλο που δεν της ανήκε στην Πολιτική Προστασία, έχει μετατρέψει το Μαξίμου σε κέντρο επιδημιολογικής επιτήρησης και παρέμβασης.
14
11

Δημήτρης Χριστόπουλος: Ο ΣΥΡΙΖΑ για να γίνει κυβέρνηση – και μάλιστα καλή κυβέρνηση – πρέπει να γίνει αντιπολίτευση, καλή αντιπολίτευση

Στα σοβαρά τώρα: Είναι εικόνα της χώρας σήμερα 50 νεκροί κάθε μέρα; Είναι εικόνα να λέει ο Μητσοτάκης στον Τσίπρα ότι δεν πάει εκκλησία; Είναι θέαμα να βγαίνουν η Υπουργός Παιδείας να λέει ότι πρέπει να «απεγκλωβιστούν τα ελληνόπουλα από τα πανεπιστήμια;» Είναι ύφος αυτό των μισών υπουργών της κυβέρνησης που μας μιλάνε λες και μας έχουν όλους για πρωινό; Είναι δυνατό να υπάρχει «λίστα Πέτσα»; (...) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκεί να κοιτάει μόνο τι κάνει η ΝΔ. Να κοιτάει τι κάνει ο ίδιος. Να δώσει στίγμα. Η Δεξιά με αυτάρεσκο τρόπο δίνει στίγμα σήμερα. Και μάλιστα με περισσή αυτοπεποίθηση. Αυτό πρέπει να κάνει κι η Αριστερά. Η πολιτική είναι πρωτίστως μάχη ιδεών. Δεν είναι κοκορομαχία πολιτικών μονάδων. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να δώσει περιεχόμενο στο λόγο του που χρειάζεται μεγαλύτερη τεκμηρίωση και δέσιμο. Χρειάζεται άμεσα να ετοιμάσει μερικά κρίσιμα νομοσχέδια τα οποία θα μετατοπίσουν την ατζέντα με προτάσεις δομημένες, κοστολογημένες και άμεσα εφαρμόσιμες και σε τελευταία ανάλυση αποσκευή για μια μελλοντική διακυβέρνηση. Ούτε ανέξοδους βερμπαλισμούς, ούτε ανίερους συμβιβασμούς. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε τα νέα «Βατοπέδια» της ΝΔ το 2021 κύριε Σκουρή… Δεν χρειάζεται καν να λέμε ότι «η ΝΔ είναι με τα συμφέροντα». Σιγά το νέο! Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε, εμείς τι λέμε. Εμείς τι προτείνουμε. Η επαναφορά της αξιοπιστίας της Αριστεράς σε αυτό έγκειται. Προσδοκώ ότι η ομάδα των ειδημόνων που δημιούργησε γύρω του ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα συμβάλει σε αυτήν τη κατεύθυνση. Δεν έχει μόνο η Δεξιά ανάγκη από την τεχνοκρατία της. Και η Αριστερά έχει. Η πολιτική φυσικά δεν είναι μόνο αυτό, αλλά είναι και αυτό.
14
11

Πάνος Σκουρλέτης: Αντί να αναγνωρίσει τα λάθη του στη διαχείριση της πανδημίας, ο κ. Μητσοτάκης επιτίθεται στην αξιωματική αντιπολίτευση

Έρχεται ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος χρεώνεται την αποτυχία της διαχείρισης της πανδημίας, όπως αυτό επιβεβαιώνεται από τα αποτελέσματα κι αντί να αναγνωρίσει τα λάθη του, λάθη που ομολογούν η κ. Γκάκα, ο κ. Βασιλακόπουλος, οι δηλώσεις που λένε ότι είναι πολυτέλεια να επενδύουμε στο δημόσιο σύστημα υγείας, αντί να απαντήσει σε αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα που θέτει η ίδια η πραγματικότητα, κάνει μια απρεπή, αήθη επίθεση απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Μας κορόιδεψαν και μας έλεγαν για ΜΕΘ, όταν βγήκε ο κ. Βασιλακόπουλος και είπε ότι ήταν ψεύτικες ΜΕΘ, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό. Όταν δεν υπάρχουν γιατροί και όταν τα δυο τελευταία χρόνια δεν δρομολόγησαν προσλήψεις νέων γιατρών, σήμερα εργάζονται λιγότεροι στο ΕΣΥ, απ΄ ότι πριν την πανδημία. Αυτό ποιος θα το χρεωθεί, ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο ιδεοληπτικός κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δεν στηρίζει το δημόσιο σύστημα υγείας επειδή είναι δημόσιο; Το 20% των ανθρώπων που είναι στις ΜΕΘ σήμερα, είναι εμβολιασμένοι, άρα πρέπει να προσέχουν και οι εμβολιασμένοι. Δεν μπορεί να λέει ο πρωθυπουργός, τελείως αντιεπιστημονικά, “εμβολιαστείτε και θα κατακτήσετε την ελευθερία σας”, δημιουργώντας κλίμα εφησυχασμού. Δεν είναι μόνο θέμα ατομικής ευθύνης, να “μαλώνεις” τον καθένα ξεχωριστά, είναι και θέμα κοινωνικής ευθύνης. Να γυρίσουν σε κάθε δήμο, σε εκείνες τις περιοχές που είναι χαμηλά τα ποσοστά εμβολιασμού και να προσπαθήσουν να κάνουν μια συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν λύνεται το θέμα με ακριβοπληρωμένα σποτ και μοιράζοντας λεφτά από εδώ και από εκεί. (...) Να αναλάβει, επιτέλους, τις ευθύνες της η Πολιτεία, απέναντι στην κοινωνία και στους γιατρούς. Οι γιατροί δεν πρέπει να αμείβονται με αυτούς τους πενιχρούς μισθούς. (...) Από τον περασμένο Φεβρουάριο καταθέσαμε πρόταση ένταξης στα Βαρέα και Ανθυγιεινά για τους υγειονομικούς, που είναι στην “πρώτη γραμμή” και για άλλες κατηγορίες, όπως οι ντελιβεράδες, την οποία απέρριψε η κυβέρνηση.
12
11

H Ingeborg Beugel μιλάει για τον μισογυνισμό και τη δολοφονία χαρακτήρα εις βάρος της

Η επίθεση που δέχομαι είναι ξεκάθαρα μισογύνικη. Είναι η πρώτη φορά που το αντιμετωπίζω στην Ελλάδα άλλα όχι η πρώτη φορά στην επαγγελματική μου πορεία. Στην Ολλανδία το έχω βιώσει όταν ασχολήθηκα με θέματα ταμπού και για την Ελλάδα οι επαναπροωθήσεις είναι θέμα ταμπού. Για παράδειγμα, είχα κάνει μια σειρά εκπομπών για το Ισλάμ και τη σεξουαλικότητα και πολλοί μουσουλμάνοι ήθελαν να με σκοτώσουν. Μετά έκανα μια σειρά για την κακοποιητική πορνογραφία στη Δύση και πώς εξοικειώνει τα παιδιά με αναπαραστάσεις αντικειμενοποίησης σε σχέση με τις γυναίκες. Τότε οι δυτικοί με έβριζαν. Λυπάμαι που υπάρχουν τόσο τοξικοί άνθρωποι και που μετά από τόσα κύματα φεμινισμού, ακόμα οι γυναίκες αντιμετωπίζονται με στερεότυπα και σεξισμό. Όταν μια γυναίκα δε φοβάται και διεκδικεί τη φωνή της, τιμωρείται με σχόλια μίσους και δολοφονία χαρακτήρα. Αυτό συμβαίνει συγκεκριμένα στις γυναίκες και όχι στους άνδρες. Από την άλλη, έχω λάβει και πολλά μηνύματα συμπαράστασης. Ό,τι κάνω είναι κρυστάλλινο και βροντερό, γιατί τα άσχημα πράγματα συμβαίνουν όταν οι καλοί άνθρωποι σιωπούν. Αν είχαν ενδιαφερθεί για τις επαναπροωθήσεις όλοι αυτοί που ξεψάχνισαν ποια είναι η δημοσιογράφος που μίλησε για τις επαναπροωθήσεις, ίσως οι επαναπροωθήσεις δεν θα είχαν κανονικοποιηθεί. Ίσως η πολιτική εξουσία θα υποχρεώνονταν να συμμαζευτεί και να σεβαστεί το δικαίωμα των προσφύγων/ισσων για προστασία και πρόσβαση στο άσυλο. Ίσως κάποιοι άνθρωποι δεν θα είχαν κινδυνέψει να πνιγούν στη θάλασσα. Ίσως η ελληνική δημοσιογραφία (στη κυρίαρχη της εκδοχή) να ήταν κάτι κοινωνικά χρησιμότερο από μια παρασιτική ντουντούκα.