Macro

Από παιδιά μια λέξη στα αυτιά, μια λέξη στο μυαλό, μια προειδοποίηση, μια προσταγή: «Πρόσεχε». Πρόσεχε. Θα χτυπήσεις. Θα πονέσεις. Μην τρέχεις. Μείνε εκεί που είσαι. Μείνε στο ίδιο ακριβώς σημείο. Μην κουνιέσαι. Καθηλώσου. Έτσι θα είσαι ασφαλής. Έτσι κανείς δεν θα πονέσει. Ούτε εσύ ούτε εκείνοι που έχουν την ευθύνη σου. Έτσι κανείς δεν θα φταίξει. Έτσι όλα θα πάνε καλά. Υπακούς. Προσέχεις. Δεν τρέχεις. Δεν σκαρφαλώνεις. Δεν χάνεις την ισορροπία σου. Δεν πέφτεις κάτω. Δεν νιώθεις πόνο. Δεν τρως τα μούτρα σου. Τα μούτρα σου παραμένουν αφάγωτα. Κουβαλάς ακόμη τα πρώτα - πρώτα μούτρα που είχες. Οι δεκαετίες περνάνε με μούτρα παιδιού πάνω σε σώμα εφήβου, νέου, λιγότερο νέου, μεσήλικα, ηλικιωμένου, υπερήλικα.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με την άποψη που προσπαθούν να επιβάλουν όλες οι δυνάμεις που υπερασπίζονται το status quo, ότι δηλαδή ο λαϊκισμός είναι διαστροφή της δημοκρατίας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αριστερός λαϊκισμός αποτελεί στη σημερινή Ευρώπη την πιο κατάλληλη πολιτική δύναμη για την ανάκαμψη και τη διεύρυνση των δημοκρατικών μας ιδανικών.

Την ώρα όμως που ο Ερντογάν ζυγίζει τις γεωπολιτικές και οικονομικές του επιλογές, η διακυβέρνησή του αποδεικνύεται ασταθής, καθώς έχουν απομακρυνθεί όλοι όσοι θα μπορούσαν να τον συμβουλέψουν ποιο δρόμο να ακολουθήσει: τα φιλελεύθερα και κοσμικά στελέχη των πρώτων κυβερνήσεών του, οι συνιδρυτές του κόμματός του, οι γκιουλενιστές και η αφρόκρεμα της δημόσιας διοίκησης. «Η Τουρκία πρέπει να λάβει μερικές κρίσιμες αποφάσεις, όπως το αν θα συνεχίσει αυτό το σύστημα ή θα το τροποποιήσει», λέει ένα στέλεχος του ΑΚΡ. «Ο λαός της Τουρκίας πρέπει να ενωθεί ξανά. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτός ο διχασμός».

Το βασικότερο πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία είναι η ακύρωση των περικοπών στις συντάξεις, που είχαν επιβληθεί ως απαίτηση του ΔΝΤ. Η Νέα Δημοκρατία είχε επενδύσει στις περικοπές αυτές, ελπίζοντας ότι θα εκμεταλλευτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια που θα προκαλούσαν, και μάλιστα πολύ κοντά στις εθνικές εκλογές. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κατάφερε να κρύψει την αγωνία της για ενδεχόμενη μη εφαρμογή του μέτρου, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να εκτεθεί σοβαρά, με την δημόσια επίθεση του Κ. Χατζηδάκη στον Μοσκοβισί, αλλά και με τις διαρροές για το σχετικό παρασκηνιακό αίτημα του Κ. Μητσοτάκη στην Μέρκελ. (...) Η φθορά στην εικόνα της Ν.Δ. θα ήταν πολύ σοβαρότερη αν γύρω της δεν υπήρχε μια ασπίδα ισχυρών ΜΜΕ, που φροντίζει να κατευθύνει αλλού την προσοχή του κοινού. Όμως η μεταμνημονιακή εποχή έχει ξεκινήσει και σε μια περίοδο που η κυβέρνηση θα υλοποιεί τα μέτρα κοινωνικής ανακούφισης, τα οποία εξαγγέλθηκαν στην ΔΕΘ, η γύμνια της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα είναι ολοένα και δυσκολότερο να κρυφτεί.

Η απουσία στοιχειώδους πολιτικής διαδικασίας, που να επιχειρεί να εξηγήσει και να κάνει κατανοητές τις αιτίες τής κακοδαιμονίας τους, οδηγούν και σήμερα τους ηγέτες του ΚΙΝΑΛ στην αδυναμία να αρθρώσουν ένα πειστικό πολιτικό λόγο ανακοπής τής καθόδου και πειστικής εξήγησης της στάσης τους μπροστά στους δικούς τους ανθρώπους, τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες. Ιδίως εκείνους που έχουν αντιληφθεί ότι δεν αρκεί να ξορκίζεται ο ορμπανισμός, αλλά χρειάζεται να αναιρεθεί και το δόγμα που κυρίως τον εξέθρεψε: ο νεοφιλελευθερισμός, η λιτότητα, οι τεράστιες ανισότητες μέσα σε κάθε κράτος-μέλος και ανάμεσα στον Νότο και το Βορρά ή /και ανάμεσα στην Κεντρική Ευρώπη και την Ανατολική. Για να μη μιλήσουμε για το χάσμα ανάμεσα σε ηπείρους…

Το ζητούμενο είναι η επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ του προέδρου Αναστασιάδη και του τ/κ ηγέτη Μ. Ακιντζί. Η διαδικασία είχε παγώσει μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντάνα, ναυάγιο που δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στην αδυναμία του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας να επωμισθεί προεκλογικά το πολιτικό κόστοςμίας τελικής συμφωνίας στα πλαίσια των αποφάσεων του ΟΗΕ. (...) Συνεπώς, όλες οι πλευρές, και η ειδικά η ελληνική κυβέρνηση, οφείλουν να εργασθούν στην κατεύθυνση της οριστικής επίλυσης, με ρεαλισμό και επιμονή, επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα και πολιτικό θάρρος, αντίστοιχο με αυτό που επέδειξε για την συμφωνία των Πρεσπών.

Παρά τις διαβεβαιώσεις της ΓΣΕΕ και άλλων δημοκρατικών –και «επαναστατικών»– δυνάμεων ότι δεν θα επέλθει κανένα σημαντικό αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους, τα πρώτα στοιχεία σε ένα μόλις μήνα δείχνουν μια μάλλον διαφορετική εικόνα: έξι συλλογικές συμβάσεις έχουν ήδη επεκταθεί, δίνοντας σημαντικές αυξήσεις σε χιλιάδες εργαζόμενους. Μόνο με την επέκταση της ΣΣΕ των ξενοδοχοϋπαλλήλων υπολογίζεται ότι πάνω από 50.000 εργαζόμενοι θα δουν σημαντικές αυξήσεις στο νόμιμο μισθό τους. Από 586 ευρώ του κατώτατου μισθού σε 780 άμεσα και 792 ευρώ από 1-1-19 (αύξηση 35,1% για τη χαμηλότερη κατηγορία και περισσότερο για τις υπόλοιπες, συν τα επιδόματα προϋπηρεσίας και ανθυγιεινής εργασίας, όπου προβλέπεται).

Το ψηφιδωτό των οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς τρία χρόνια μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις δεύτερες εκλογές του 2015 ψάχνει να βρει τον (ενωτικό;) βηματισμό του. Τα κοινά συμπεράσματα που προκύπτουν από τις διεργασίες, τις ανακοινώσεις και τις δράσεις των οργανώσεων της, είναι πως η μνημονιακή συνθήκη συνεχίζει να επικαθορίζει τις ζωές των πληβειακών τάξεων στην Ελλάδα, ότι οι διεκδικήσεις χρειάζεται πλέον να αφορούν και τους οικονομικούς αγώνες και πως οι διαδικασίες ενότητας και κοινής δράσης είναι ανάγκη να ενταθούν.