Macro

Πλάι στη διεκδίκηση της ορατότητας αναδεικνύεται μια ουσιαστική, θεσμική, διεκδίκηση της συμπερίληψης. Της αναγνώρισης του Άλλου, αυτού που μέχρι χθες ήταν αόρατος ή αναγκασμένος να κρύβει την ταυτότητά του, και της ισότιμης παρουσίας του στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Τόσο η κινηματική όσο και η θεσμική διάσταση αυτής της διεκδίκησης επιτελούνται από συγκεκριμένους κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα που πρωτοστατούσε στους δικαιωματικούς αγώνες και τα κινήματα, μέσα από τις συνεχόμενες και κεντρικές πολιτικές και νομοθετικές του πρωτοβουλίες αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στην κυβέρνηση, έχει συμβάλει σημαντικά ώστε η ορατότητα και η συμπερίληψη να γίνουν δημοκρατική κατάκτηση αλλά και διαρκές αίτημα για όλο και ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας.

Από την πλευρά του Νάσου Ηλιόπουλου προβάλλεται η ανάγκη η πόλη να ξαναζωντανέψει, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της πόλης να έρθουν στο προσκήνιο, η ίδια η παρουσία τους να επιβάλει τον δραστικό περιορισμό της παραβατικότητας, ειδικά στην περιοχή των Εξαρχείων. Την ίδια στιγμή που ο κ. Μπακογιάννης προτείνει τη διακοπή της λειτουργίας του Πολυτεχνείου, πρόταση που προφανώς σχετίζεται με τη νεοφιλελεύθερης κοπής απέχθειά του για το δημόσιο Πανεπιστήμιο, η Ανοιχτή Πόλη και ο Νάσος Ηλιόπουλος επιμένει στην ανάγκη να πολλαπλασιαστούν οι δραστηριότητες στο κέντρο της πόλης, να επανακάμψουν οι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριες. Γιατί, αν βάλουμε τον άνθρωπο, τη δημοκρατία και την αλληλεγγύη στο επίκεντρο, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά, μπορούμε να απεγκλωβιστούμε από τη σημερινή μίζερη εικόνα του μεγαλύτερου δήμου της χώρας. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του απεγκλωβισμού πρέπει να είναι η εκλογική συντριβή του ψηφοδελτίου που στηρίζει το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Τώρα ειδικά που η δίκη της Χ.Α. πλησιάζει στο τέλος τη το εκλογικό αποτελέσμα πρέπει να πιστοποιήσει ότι οι ναζιστές δεν έχουν θέση ούτε στις γειτονιές ούτε στο δημοτικό συμβούλιο.

Η Αθήνα είναι μία πόλη που έχει πολύ βαθιές πληγές από την κρίση. Οι περιοχές γύρω από την πλατεία Αττικής, τον Άγιο Παντελεήμονα, την Βικτώρια, είναι περιοχές που βλέπεις τις πληγές της κρίσης (...) δεν μπορείς να ξεφύγεις εντελώς και από κάποια κεντρικά πολιτικά ερωτήματα που υπάρχουν. Δηλαδή πολιτικές πρωτοβουλίες που γίνονται αυτή τη στιγμή από την κυβέρνηση, ποιός βοηθάει ποιόν. Γιατί ο κ. Μπακογιάννης δεν το έχει κρύψει, άνθρωπος της Νέας Δημοκρατίας είναι, δηλαδή υπερασπίζεται π.χ. στη δημόσια διοίκηση το πέντε προς έναν. Φανταστείτε τι σημαίνει για τον δήμο της Αθήνας να επιστρέψουμε στο πέντε παίρνουν σύνταξη ένας προσλαμβάνεται στις υπηρεσίες του δήμου σε έναν δήμο που ήδη καταρρέει.

Στο δήμο της Αθήνας, δεκαετίες τώρα, συντελείται εκείνο που ο Καρλ Πολάνυι περιγράφει ως «επανάσταση των πλουσίων εναντίον των φτωχών». Τις φτωχογειτονιές και τις μικροαστικές συνοικίες της Αθήνας διοικούν οι «φτιαγμένοι» των βορείων προαστίων. Αρένα και, ταυτόχρονα, εφαλτήριο εξουσίας, φέρεται ως να είναι «μόνιμο κληροδοτήσιμο ιδιοκτησιακό δικαίωμα» συντηρητικών πολιτικών και δημάρχων. Ο επίσης βαθιά συντηρητικός Κ. Μπακογιάννης, τώρα που ήρθε η σειρά του να κληρονομήσει δεν δείχνει καμιά διάθεση να νεωτερίσει. Συνεπικουρεί τον αρχηγό της ΝΔ και θείο του, Κ. Μητσοτάκη, στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα και πολιτεύεται με αοριστολογίες και φληναφήματα. Συγκινεί; Ίσως. Η ψευδής, μη ταξική συνείδηση, εξάλλου, εύκολα παρασύρεται από κοινοτοπίες. Αλλά, όχι και τόσο σπάνια, οι λαοί έχουν την τάση να κάνουν την έκπληξη.

Για να συνεχίσουμε στο δρόμο που ξεκινήσαμε, με την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου, αλλά και την θεσμοθέτηση της υποχρέωσης αιτιολόγησης της απόλυσης, που ψηφίζεται αύριο στο νομοσχέδιο που κατέθεσε το Υπουργείο Εργασίας. Για να συνεχίσουμε στο δρόμο που ξεκινήσαμε με την καταπολέμηση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας μέσω της αναβάθμισης των ελεγκτικών μηχανισμών, τον έλεγχο της υπερωριακής εργασίας με τις διατάξεις για την υποχρέωση ηλεκτρονικής δήλωσης των υπερωριών, την προστασία των εργαζόμενων στις εργολαβίες με την νομοθέτηση της συνευθύνης αρχικού εργοδότη – εργολάβου και πολλές άλλες μικρότερης εμβέλειας αλλά εξίσου σημαντικές διατάξεις που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έφερε το προηγούμενο διάστημα για την προστασία των εργαζομένων.

Δεν έχετε καταλάβει -και αυτό είναι μεγάλη σας αδυναμία- ότι ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Πολάκης είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε ο Τσακαλώτος ούτε ο Δραγασάκης. Ούτε ο Παπαδημούλης ούτε ο Πάνος ο Λάμπρου ούτε ο Μουσταφά, ούτε ο Ξανθός ούτε η Αχτσιόγλου, ούτε η Ξενογιαννακοπουλου. Γιατί είμαστε μία συλλογικότητα. Αυτό δεν μπορείτε να καταλάβετε! Δεν είμαστε ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Τσακαλώτος. Τίποτε που έκανε η διαπραγματευτική ομάδα-μα τίποτε-δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς την υποστήριξη του Αλέξη Τσίπρα. Τίποτε που έκανε ο Τσίπρας, που έκανε η διαπραγματευτική ομάδα, δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε χωρίς την κοινοβουλευτική μας ομάδα. Τίποτε μα τίποτε δεν θα μπορούσαν η κοινοβουλευτική ομάδα, ο Τσίπρας, η διαπραγματευτική ομάδα χωρίς τις δεκάδες χιλιάδες Συριζαίους που μας υποστήριξαν και τις πέτρινες μέρες όταν ήμασταν 3% και το 2015 και το 2016 και το 2017. Γι αυτό είσαστε αδύναμοι. Γιατί δεν καταλαβαίνετε ούτε από συλλογικότητα, ούτε από μία συλλογικότητα που έχει κοινωνικές αναφορές, μία συλλογικότητα που από το πρωί μέχρι το βράδυ ανησυχεί για την κοινωνία, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τα μικρομεσαία στρώματα. Είσαστε αδύναμοι γιατί ποτέ δεν θα το καταλάβετε!

Δεν κρυφτήκαμε στη θαλπωρή των συμβόλων, ούτε στην αναμονή καλύτερων εποχών. Δε βολευτήκαμε μόνο με την αποκάλυψη του καπιταλισμού και των αγορών. Δώσαμε τη μάχη σε κάθε πεδίο, κάθε στιγμή με κάθε δυνατότητα.

Μας κατηγορείτε ότι εφαρμόζουμε πολιτική με ταξικό πρόσημο. Και δεν αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η «κατηγορία», είναι παράσημο για μας. Ναι, τώρα που μπορούμε, τώρα που υπάρχει δημοσιονομικός χώρος μετά τις θυσίες του λαού μας, ναι, επιλέγουμε να σταθούμε στο πλευρό των πιο αδύναμων, λέγοντάς τους, ταυτόχρονα, ένα μεγάλο «ευχαριστώ».