Macro

Πέρα από τα χιλιάδες ενυπόθηκα σπίτια που συσσώρευσαν οι τράπεζες, πέρα από τα χιλιάδες διαμερίσματα που εκπλειστηριάστηκαν κι έφυγαν από τα χέρια των υπερχρεωμένων ιδιοκτητών τους, πέρα από τα δεκάδες χιλιάδες ακίνητα που έχουν μπαζώσει το Δημόσιο, η ΕΤΑΔ, το ΤΑΙΠΕΔ, το Υπερταμείο, με προορισμό την πώλησή τους, οι δανειστές μέσω του ελέγχου των τραπεζών και της «δημιουργικής καταστροφής» που προκάλεσε η ύφεση ενορχήστρωσαν μιαν αθόρυβη, μεγάλων διαστάσεων αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Κατά κάποιον τρόπο, ενθάρρυναν την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών του πρώτου γύρου. (...) Ο μητσοτάκειος Πτωχευτικός είναι η συμπύκνωση του τραπεζοκρατικού καπιταλισμού, η υπόμνηση ότι η ιδιοκτησία που μας θυμίζει ότι υπάρχουμε (όπως στον «Ρίπλεϊ» της Π. Χάισμιθ) δεν υπάρχει, ή υπάρχει μέχρι να μας την απαλλοτριώσουν. Τίποτε δεν μας ανήκει, ούτε το σπίτι που μένουμε, στην πρώτη στραβή της ζωής –κι ζωή τι άλλο είναι από μια διαδοχή από στραβές κι ανάποδες;–, στο πρώτο βουναλάκι χρέους που σε πνίγει, μπορεί να σου χτυπήσει ένα πρωί κάποιος την πόρτα και σίγουρα δεν θα είναι ο γαλατάς, γιατί δεν υπάρχουν γαλατάδες πια.

Ζούμε μια ανείπωτη χαρά. Η εικόνα των Χρυσαυγιτών να οδηγούνται σιδηροδέσμιοι στα κελιά τους, στέλνει ένα δυνατό μήνυμα δημοκρατίας σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Μια δικαίωση που όμοιά της είχαμε χρόνια να ζήσουμε. Όμως, τώρα είναι η ώρα να στοχαστούμε τους νέους στόχους αυτού του πλατιού και ορμητικού ποταμιού που από πολλά ρυάκια πότισε το δέντρο της ελπίδας, αντιπαλεύοντας το φασισμό. Νομίζουμε ότι μαζί με τη συνεχή και αναγκαία επαγρύπνηση να μην αναζωπυρωθεί με οποιαδήποτε μορφή η νεοναζιστική απειλή, πρέπει να τεθούν επιτακτικά και επιθετικά οι νέοι στόχοι για την υπεράσπιση και τον εμπλουτισμό της Δημοκρατίας. Tο κίνημα «Δεν είναι αθώοι» που κατέλαβε δρόμους και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ενέπνευσε ξανά τη μαζική συμμετοχή της νεολαίας, ας ελπίσουμε ότι θα μετατραπεί σε κίνημα διαρκούς εκδημοκρατισμού και ξηλώματος των θεσμικών και πολιτικών αποτυπωμάτων που έχει αφήσει η άνοδος της Χ.Α. και η ακροδεξιά στροφή στο κοινωνικό σώμα και στην πολιτική ζωή.  (...) Η νίκη εναντίον της Χ.Α. μπορεί να ανασυγκροτήσει το ενδιαφέρον για την πολιτική και να τροφοδοτήσει πλατύ μέτωπο για την υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας. Με αυτό το μέτωπο, αποτελώντας την κεντρική πολιτική του έκφραση πρέπει να αντιστοιχηθεί η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. Τα υλικά της μεγάλης διεύρυνσης, η νέα γενιά αγώνων του παρόντος και του μέλλοντος είναι εκεί και όχι στις ξεθυμασμένες, γηραλέες πλέον ιδέες των παλιών αρχηγικών κομμάτων της δεκαετίας του ’80. Ας τολμήσουμε με αυτά τα φρέσκα υλικά να φτιάξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής, τον ΣΥΡΙΖΑ της νεολαίας, με ισχυρό στα σύμβολα και στη δράση του το αποτύπωμα της πρόσφατης μεγάλης αντιφασιστικής νίκης του λαού και της Δημοκρατίας.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα αρνηθεί την ανάγκη ενίσχυσης όχι μόνο της νοσοκομειακής περίθαλψης, αλλά και της πρωτοβάθμιας που βοηθάει στην πολυτιμότατη πρόληψη. Η αντιπολίτευση επισημαίνει ότι το προσωπικό του ΕΣΥ το 2020 είναι κατά 5.000 άτομα μικρότερο από το 2019 και η κυβέρνηση δεν το αντικρούει. Όπως δεν υπάρχει άνθρωπος που θα καταλάβει γιατί δεν δίνεται απάντηση στις δημοτικές αρχές, που λένε ότι μπορούν να εξασφαλίσουν επιπλέον σχολικές αίθουσες. Μήπως επειδή οι περισσότερες σχολικές αίθουσες χρειάζονται και περισσότερους δάσκαλους; Τέλος, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι οχτώ μήνες τώρα δεν ήταν δυνατό να εξασφαλιστούν τα έμψυχα και τα υλικά μέσα για τη μετατροπή των μέσων μαζικής μεταφοράς από επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία σαρδελοκούτια σε ανθρώπινα λεωφορεία και βαγόνια. Όσο κι αν ψάξει κανείς το γιατί υπάρχει αυτό το ηχηρό κενό, δεν θα βρει άλλη απάντηση από την εγγενή απέχθεια των νεοφιλελεύθερων στις δημόσιες δαπάνες και στην ενίσχυση των δημόσιων θεσμών, ακόμα κι όταν αφορούν κρίσιμους τομείς σαν τους προαναφερόμενους. Μπείτε για λίγο στη θέση αυτού που πρόταγμά του είναι η… ελεύθερη επιλογή του θεράποντος γιατρού και βλέπει το δημόσιο σύστημα υγείας σαν εμπόδιο στην δήθεν ελευθερία του. Ή στη θέση αυτού που ελπίζει ότι θα έρθει κάποτε η ώρα που τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα θα…αυτοχρηματοδοτούνται. Ή, τέλος, στη θέση εκείνου που όνειρο και πρόγραμμά του είναι η ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών. Πώς να διανοηθούν να προτάξουν την κάλυψη με δημόσια δαπάνη αυτών των αναγκών, πώς να συναινέσουν στην ενίσχυση ενός δημόσιου τομέα που τον χρειάζονται την ώρα της πανδημίας, αλλά φοβούνται ότι θα τους μείνει σαν βάρος και εμπόδιο μετά το πέρασμά της; (...) Με λίγα λόγια και συμπερασματικά, στους κρίσιμους τομείς που προαναφέραμε, δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε αυτοκριτική για καθυστερήσεις που πολλαπλασιάζουν τα κρούσματα, ούτε θεαματικές ανατροπές στην κυβερνητική πολιτική. Το όνειρο πρωθυπουργού και υπουργών είναι να περάσει η πανδημία , δίχως να κινδυνέψουν να τους κατηγορήσει κανείς για σοσιαλμανία. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να έχει κόστος για όλους μας.

«Οι επόμενοι μήνες προβλέπονται δύσκολοι», είπε στο διάγγελμά του ο πρωθυπουργός. Αυτό, δυστυχώς, είναι αλήθεια. Ταυτόχρονα, όμως, απέκρυψε ότι, πριν απ’ αυτή τη δυσοίωνη προοπτική, εξασφαλίσαμε ως κοινωνία, με πολύ κόστος, βατούς μήνες, αρκετούς και δεν τους αξιοποιήσαμε. Η κατάσταση που ζούμε σήμερα δεν ήταν προδιαγεγραμμένη. Αντίθετα, σε πολύ μεγάλο βαθμό, μπορούσε να αποφευχθεί ως προς την οξύτητά της. Αυτή είναι η βαριά ευθύνη της κυβέρνησης και δεν κρύβεται.

Ο πρώτος που γνώριζε την ασυλία που θα του παρείχε η συνταγματική προστασία της μορφής «κόμμα» ήταν ο ίδιος ο ιδρυτής και ισόβιος αρχηγός της Χρυσής Αυγής, ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος, ο οποίος έσπευσε να υποβάλει αίτηση για ίδρυση κόμματος στον Άρειο Πάγο, με την ονομασία «Λαϊκός Σύνδεσμος» από το 1983, πολύ προτού διανοηθεί να κατεβάσει την οργάνωσή του σε εκλογές, κάτι που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά μόλις έντεκα χρόνια αργότερα, στις Ευρωεκλογές του 1994. Αυτή η έμπνευση του στενού πυρήνα της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής λειτούργησε ως πραγματική ασπίδα όλα αυτά τα χρόνια. Και παρά το γεγονός ότι άρχισαν να πληθαίνουν οι επιθέσεις των ομάδων κρούσης της Χρυσής Αυγής με στόχους εκείνους που θεωρούσαν οι ναζιστές «εχθρούς» ή «υπανθρώπους», η ηγεσία έμενε στο απυρόβλητο, εφόσον οι διωκτικές αρχές είχαν επαναπαυθεί στη θεωρία ότι οφείλουν να αναζητούν μόνο τους αυτουργούς των εγκλημάτων και όχι την τυχόν ευθύνη της ηγεσίας. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 η Αριστερά ζητούσε να διερευνηθεί στο σύνολό της η Χρυσή Αυγή. Με ερωτήσεις τους στη βουλή, οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του τότε Συνασπισμού το ζητούσαν επιτακτικά αλλά έπαιρναν μονίμως την απάντηση ότι «οι ιδέες δεν διώκονται», μόνο «οι πράξεις μπορούν να ελεγχθούν». Αυτή ήταν η καταφυγή των χρυσαυγιτών μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013. Με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και το λαϊκό ξεσηκωμό που προκάλεσε, βρέθηκαν για πρώτη φορά οι κυβερνώντες μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα κατά μέτωπο. Τότε ήταν που ακολουθήθηκε η -προ ενός έτους- υπόδειξη του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου και διερευνήθηκε το ενδεχόμενο να εμπίπτει η Χρυσή Αυγή στις διατάξεις του άρθρου 187.1 Π.Κ., του «αντιτρομοκρατικού» δηλαδή νόμου που θεσπίστηκε το 2001 και μ’ αυτό δικάστηκαν οι συλληφθέντες της «17 Νοέμβρη».

Πιστεύετε πως είναι τυχαίο το γεγονός ότι μέχρι χθες το απόγευμα, σχεδόν σε καμία εφημερίδα, πλην εξαιρέσεων, σχεδόν σε κανένα site μεγάλης επισκεψιμότητας, δεν υπήρχε η είδηση για το τι συζητούσαμε; Δεν υπήρχε η είδηση για έναν νόμο, για έναν πτωχευτικό κώδικα, ο οποίος έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα. Είναι τυχαίο; Ή δεν αφορά δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας; Προφανώς και τους αφορά και το γνωρίζετε καλά. Αλλά αυτή η εικόνα είναι η αντανάκλαση των σχέσεων που έχει η κυβέρνησή σας με το τραπεζικό σύστημα, με τις τράπεζες, με τη διαμεσολάβηση των φιλικά προσκείμενων σε σας Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Εδώ έχουμε ένα νέο μπλοκ εξουσίας. Τραπεζικό κεφάλαιο, κυβέρνηση. (...) Είναι ώρες ευθύνης για όλους μας. Και δεν χωρούν μεγάλα λόγια. Εμείς έχουμε γνώση των δικών μας ορίων όταν ήμασταν στην κυβέρνηση, γιατί ήταν τα όρια που είχαν προσδιοριστεί από μια χρεοκοπία στην οποία εσείς οδηγήσατε τη χώρα. Εσείς και όσοι κυβερνήσατε. Και, παρόλα αυτά, τον κατήφορο τον σταματήσαμε. Εμείς τον φαύλο κύκλο των μνημονίων τον σταματήσαμε. Εσείς γιατί ασκείτε μνημονιακή πολιτική ενώ αυτά δεν υπάρχουν; Εκτός και αν ισχύει αυτή η παλιά ρήση “κι αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα εφεύρουμε”. Κατά τα άλλα, η κυβέρνησή σας τα πάει πάρα πολύ καλά. Το λένε όλες τις τηλεοράσεις, το λένε όλα τα Μέσα, συνεχίστε έτσι.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις εξακολουθούν να μην έχουν ουσιαστική πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό ενώ η ουσιαστική ρευστότητα προς την οικονομία ήταν μόλις 4,6 δισ., αφήνετε αναξιοποίητο το μαξιλάρι ασφαλείας των 37 δισ. που σας κληροδοτήσαμε ακριβώς για τέτοιες περιστάσεις το ΕΣΠΑ, από το οποίο στην αρχή της κρίσης είχατε στη διάθεσή σας 7,5 δισ. για να θωρακίσετε την παιδεία, την υγεία και τις μεταφορές, να στηρίξετε με ρευστότητα τις επιχειρήσεις και να καλύψετε τους εργαζόμενους μισθολογικά και ασφαλιστικά. Οδηγείτε για πρώτη φορά σε μαζικές εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και σε εξαφάνιση τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, επιταχύνοντας τη βίαιη εξαγορά τους από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι οι ανάγκες των funds και των τραπεζών. Στην προσπάθειά σας να επαναφέρετε το φόβο και την ανασφάλεια, θα βρείτε απέναντί σας σύσσωμη την ελληνική κοινωνία.

Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί όχι απλώς με ανησυχία, αλλά σε έναν μεγάλο βαθμό και με δυσαρέσκεια, ίσως και με θυμό, τις κυβερνητικές επιλογές σε όλα τα μέτωπα. Πρόκειται για κρίσιμη καμπή, κοινωνική και πολιτική, για τη χώρα, γι’ αυτό και οι επιλογές της κυβέρνησης, αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ανοίγουν εκ νέου τον πολιτικό ανταγωνισμό και θα κρίνουν όχι μόνο την πορεία της χώρας, αλλά και της κοινωνίας.

Μια χαρά είναι, παιδιά, ο πτωχευτικός κώδικας, μην το συζητάτε καθόλου. 4 δισ. χάσανε άλλωστε τα νοικοκυριά στο λοκντάουν. Αν δεν τους πάρουν τώρα τα σπίτια, πότε θα τους τα πάρουν; Όσοι δεν έχετε πτωχεύσει ακόμα δεν χρειάζεται να ανησυχείτε. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να πτωχεύσει η εταιρεία στην οποία εργάζεστε... Αλλά ούτε που θα το καταλάβετε, γιατί δεν προβλέπεται να πάρετε αποζημίωση. Σωστό είναι αυτό. Δεν θα περιμένουν έξι μήνες οι τράπεζες να σας φάνε το σπίτι, έχουν κι άλλες δουλειές να κάνουν. Αυτά είναι τα κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι, αν η εταιρεία που σας απέλυσε εμπλέκεται σε διακίνηση μαύρου χρήματος, παύει αυτομάτως κάθε δίωξη. Εντάξει, είναι κι αυτό μια παρηγοριά. Προβλέπεται επίσης η πτώχευση φυσικών προσώπων, πράγμα που μέχρι τώρα ίσχυε μόνο αν η πόλη στην οποία κατοικούσαν έπεφτε από πολιορκία. Προφανώς κάποιος είπε «να βρούμε έναν τρόπο να τους παίρνουμε και τα σώβρακα» και ο νομοθέτης το εφάρμοσε κατά γράμμα. Καταπληκτικοί είναι. Να δούμε τι άλλο θα σκεφτούν για να στηρίξουν τη μεσαία τάξη. Σκέφτηκαν. Να αυξάνουν οι ασφαλιστικές τα ασφάλιστρα όσο γουστάρουν. Αυτό το έβαλαν για να καλύψουν περιπτώσεις που δεν θίγονται από τις υπόλοιπες διατάξεις.

Η παράταξή μας έχει πολλά στραβά, που σηκώνουν μεγάλη συζήτηση. Έχει όμως εκείνους τους ανθρώπους που αν επιλέξεις να πορευτείς μαζί τους, δεν θα βαδίσεις ποτέ μόνος. Γιατί ο δικός μας κόσμος συγκλονίζεται από την κάθε αδικία: και γι' αυτό τον βλέπεις παντού, όταν άνθρωποι που έχουν χάσει τη δουλειά τους ή κινδυνεύει το σπίτι τους ζητάνε αλληλεγγύη, όταν δυο γονείς έρχονται σε μια ξένη πόλη να δικάσουν τους δολοφόνους του γιου τους ή της κόρης τους, όταν μια καραβιά προσφύγων σκάει στις ακτές μιας πολιτείας. Και αν νικήσαμε σε αυτή την τελευταία μάχη, ήταν γιατί απευθυνθήκαμε στον κόσμο μας σε όλο του το μήκος και πλάτος: όχι μόνο στις μαχητικές εμπροσθοφυλακές, αλλά και στα μετόπισθεν, και στον κόσμο που τραβιέται από τις έγνοιες της ζωής του, που απογοητεύτηκε, που μπορεί να κουράστηκε. Καλέσαμε στη μάχη και κάναμε χαράκωμα το παραμικρό: μια παλιά φωτογραφία από το τραπεζάκι της σχολής ή από κείνη την πορεία, ένα ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο, ένα παλιό στραμπούληγμα από το κυνηγητό στο Σύνταγμα, κάτι παλιές προκηρύξεις. Κάθε μνήμη, κάθε σκίρτημα που γεννά η εμπειρία του να έχεις προσπαθήσει να αλλάξεις τον κόσμο. Με την αριστερά λοιπόν! Με τον κόσμο μας, με τις οργανώσεις του κινήματός μας. Με συναίσθηση των αδυναμιών μας, αλλά χωρίς να βυθιζόμαστε στην ακινησία των κυνικών. Με την παράταξη που χτίζουμε συνειδητά για να αλλάξουμε τον κόσμο.