Macro

10
01

Χρήστος Καραγιαννίδης: Ευκαιρία να λυθεί το Μακεδονικό ζήτημα σε σωστή βάση

Πριν σας πω για την ελληνική κοινωνια θα σας πω για το ελληνικό κεφάλαιο που έχει λύσει αυτό το ζήτημα εδώ και 20 χρόνια επενδύοντας στη ΦΥΡΟΜ εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εκμεταλλευόμενο τη φτηνή εργασία και την πολύ χαμηλή φορολογία. Υπάρχει μια αρκετά μεγάλη εθνικιστική σπέκουλα, δεχόμαστε όλοι οι βουλευτές δεκάδες μέιλ καθημερινά για το θέμα, και υπάρχει και η περίπτωση να υπάρξει αντίδραση ενός κομματιού της κοινωνίας γιατί την έχουν γαλουχήσει με αυτές τις αξίες του εθνικισμού, της πατριδοκαπηλίας και του ελληνικού αίματος. Δεν είναι εύκολο να κερδίσεις μια τέτοια μάχη. Πρέπει όμως να δοθεί. Νομίζω ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα και δη στη Θεσσαλονίκη η πλειοψηφία είναι αρνητική. Αυτό όμως σημαίνει πως πρέπει να δώσουμε μια μάχη πειθούς για το σημαντικό της λύσης του ζητήματος, αλλά και μια μάχη ενάντια στον λαϊκισμό της πατριδοκαπηλίας και της υποτιθέμενης μας μοναδικότητας ως έθνος. Οι άνθρωποι που ζουν ειρηνικά μεταξύ τους μπορούν και να ελπίζουν πως δε θα γίνουν ποτέ πιόνια αλαζόνων εθνικιστών ή δογματικών θρησκόληπτων.
09
01

Η Άχεντ Ταμίμι και ο νόμος

Βρισκόμαστε για μια ακόμα φορά στο ίδιο έργο θεατές: στον ανασκολοπισμό της πραγματικότητας, στο αναποδογύρισμα της κοινής λογικής, στο κανιβαλικό κατασπάραγμα της αθωότητας με σκοπό την επιβολή της ισχύος αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
09
01

Τι δώρο χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ για το 2018

Από το 2018 όλοι περιμένουν κάτι να τους φέρει. Η κυβέρνηση περιμένει την έξοδο από τα μνημόνια. Η αξιωματική αντιπολίτευση περιμένει να της φέρει πρόωρες εκλογές. Το αναπαλαιωμένο Κίνημα Αλλαγής περιμένει να το αναδείξει σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων…Ο καθείς και η –βάσιμη ή αβάσιμη, η ζωή θα δείξει – προσδοκία του. Όμως, πέρα από αυτού του είδους τις προσδοκίες, το 2018 για τον ΣΥΡΙΖΑ έχει μια λιγότερο θεαματική πλην όμως ουσιαστική ιδιαιτερότητα, που καλό θα ήταν να μην την παραβλέψει.
09
01

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: Το βαθύτατο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας

Δύο ζητήματα, ωστόσο, πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα. Πρώτον, κάτω από την πίεση της ΝΔ ή και των ΑΝΕΛ, τον υπερτονισμό «της εθνικής θέσης του Βουκουρεστίου» και άλλες ανελαστικότητες —ο Κυρ. Μητσοτάκης είπε ήδη ότι ο διάβολος στις λεπτομέρειες— να μην μπορέσει να γίνει ουσιαστική διαπραγμάτευση που αναζητά λύση η οποία να υπολογίζει και τους περιορισμούς της άλλης πλευράς. Το Κυπριακό είναι, διαχρονικά, μια αρνητική εμπειρία από αυτή την άποψη. Δεύτερον, να αναπτυχθεί ένα κίνημα, ιδίως, στη Βόρειο Ελλάδα εναντίον κάθε αναφοράς του όρου «Μακεδονία», «Μακεδονική-ό» κ.ά. Ήδη στη Θεσσαλονίκη μαζεύονται χιλιάδες υπογραφές για συγκρότηση συλλαλητηρίου. Δεν γνωρίζουμε ακόμα το εύρος της συμμετοχής, αλλά πληροφορίες αναφέρουν ότι συμμετέχουν δήμαρχοι, ιερείς κ.τ.λ. Δεν αρκεί, να αντιμετωπιστούν όλα αυτά, από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, έστω κι αν είναι απόλυτα σωστές. Υπάρχει ανάγκη ευρύτερης κινητοποίησης, προσπάθεια να συζητηθεί το ζήτημα αυτό στην κοινωνία, να παρουσιαστούν όλες οι πτυχές του όπως και τα διακυβεύματα του.
08
01

Η μοναδική «αλήθεια» και ο θρίαμβος της μετα-πολιτικής. Για την πλάνη» του λαϊκισμού.

Το κρίσιμο ζήτημα, το βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα πίσω από την μετατροπή της πολιτικής αντιπαράθεσης σε μια συζήτηση γύρω από την αλήθεια είναι ότι αυτή μπορεί να οδηγήσει σε μια επίθεση στην ίδια την ουσία της πολιτικής.
07
01

Ο Μαρξ στην εποχή του Τραμπ, μια συνέντευξη με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ

Νομίζω ότι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε θα πρέπει να αλλάξει από τα μέσα. Δεν υπάρχει τρόπος να κινηθούμε εκτός καπιταλισμού, θα πρέπει όμως να βρούμε τρόπους από τα μέσα, πράγμα που καθιστά πολύ σημαντική την ανάλυση του Μαρξ για τις αντιφάσεις. Αυτές οι αντιφάσεις είναι οι μοχλοί που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα από τα μέσα. Δεν πιστεύω ότι μια επανάσταση ή κάτι τέτοιο ας πούμε, θα μας σώσει από τα προβλήματα του καπιταλισμού. Θα πρέπει να δουλέψουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα στο εσωτερικό του.
07
01

Η νέα εποχή της Αθήνας

Η Αθήνα βρίσκεται στο κατώφλι όχι απλώς μιας νέας χρονιάς, αλλά μιας νέας εποχής. Ο επόμενος χρόνος θα δείξει αν η πόλη θα προχωρήσει ή αν θα μείνει πίσω, χάνοντας ακόμα μια ευκαιρία. Η κρίση έχει αφήσει την Αθήνα πληγωμένη βαριά. Η ζωή είναι πια πολύ δύσκολη για τις αθηναίες και τους αθηναίους. Οι υποδομές και οι υπηρεσίες υπολειτουργούν, η εικόνα της πόλης είναι παρακμιακή, οι δημότες νιώθουν ότι δεν έχουν πια τίποτα να περιμένουν από τη δημαρχία, ότι ο Δήμος είναι απών. Μπορεί η κρίση να είναι βαθιά, η κατάσταση όμως της πόλης δε χρειαζόταν να είναι τόσο θλιβερή. Ο δήμαρχος Καμίνης βρίσκεται εγκατεστημένος στην πολυθρόνα του εδώ και οκτώ χρόνια, ασφαλώς και γνωρίζει τα προβλήματα της πόλης, ασφαλώς και πρέπει να έχει την εμπειρία να τα αντιμετωπίσει, ο Δήμος έχει κονδύλια, οπότε αναρωτιέται κανείς τι συμβαίνει. Γιατί η πόλη είναι τόσο βρόμικη και σκοτεινή; Γιατί δεν κάνει κάτι ο Δήμος για προβλήματα όπως το κυκλοφοριακό-συγκοινωνιακό; Γιατί οι δημότες νιώθουν ότι, παρ’ ότι διαμαρτύρονται, κανείς δεν τους ακούει; Γιατί τα δημοτικά τέλη είναι πολύ υψηλά;
07
01

Η Αριστερά πρέπει να συγκροτήσει το δικό της μεταναστευτικό σχέδιο

Η πολιτική του σεβασμού και της καλλιέργειας των ιδιαίτερων πολιτισμικών χαρακτηριστικών, της θρησκείας και της γλώσσας των ανθρώπων από άλλες χώρες και ηπείρους δεν είναι «κοινοτισμός», αλλά προϋπόθεση για την ανθρώπινη συμβίωση. Για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά είναι ζωτική ανάγκη για να πετύχει το δικό της σχέδιο και όχι των άλλων. Όλα αυτά, τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, η σχέση με τη θρησκεία, ακόμα και η γλώσσα θα αλλάξουν –με βραδείς ρυθμούς, με εντάσεις, αλλά θα αλλάξουν. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, τούρκους, άραβες, αφρικανούς εργάτες, καταστηματάρχες, τραπεζίτες, ποιητές, ζωγράφους, πολιτικούς τους ξεχωρίζεις μονάχα από την όψη και το όνομα. Βέβαια είναι λίγοι σε σύγκριση με τη μεγάλη μάζα των μεταναστών και των μεταναστριών –αλλά όχι πια αμελητέα ποσότητα. Η γενική τάση προς τα εκεί δείχνει. Και το ζητούμενο είναι πώς αυτή η εξέλιξη μπορεί να υπάρξει με τις λιγότερες συγκρούσεις και το λιγότερο πόνο –κι αυτό είναι άκρως πολιτικό ζήτημα.
06
01

«38ος παράλληλος, έτος 2018»

Οι πιο αισιόδοξοι θεωρούν πως η αναμόχλευση της κορεατικής κρίσης από την κυβέρνηση Τραμπ αποτελεί απλώς ακόμη έναν μοχλό πίεσης της Κίνας με την ενίσχυση των αμερικανικών στρατευμάτων στα σύνορά της. Και η απειλή του Τραμπ για «οργή και φωτιά που ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί» δεν είναι τελικά τίποτε περισσότερο από ακόμη ένα δείγμα της περιβόητης «στρατηγικής του τρελού»: κάνε τους αντιπάλους σου να πιστεύουν ότι είσαι ικανός για όλα.