Macro

03
11

Διακήρυξη Μπάλφουρ: Η αρχή του κακού

Στις 2 Νοεμβρίου 1917 ο επικεφαλής της βρετανικής διπλωματίας Άρθουρ Μπάλφουρ υπογράφει ένα κείμενο, σύμφωνα με το οποίο «η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας είναι ευνοϊκά διακείμενη στην ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό». Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος εισερχόταν στον τελευταίο χρόνο του και το Λονδίνο επιδίωκε να ενισχύσει τις θέσεις του και να εξασφαλίσει την υποστήριξη του σιωνιστικού κινήματος, το οποίο αναπτυσσόταν στους κόλπους των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης και της Αμερικής. Η λεγόμενη Διακήρυξη Μπάλφουρ ήταν αυτή που τότε, πριν από έναν αιώνα, άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και την κατοχή της Παλαιστίνης, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
03
11

Ελευθερία και απολυταρχισμός

Αποστολή μας πρέπει μάλλον να είναι να αντιπαρατεθούμε στο λόγο του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς με ένα λόγο που θα επανασυνδέει την ελευθερία με τη χειραφέτηση, την κοινωνική δικαιοσύνη και, πάνω απ’ όλα, με τη δημοκρατία. Θα πρέπει επίσης ν’ ανακτήσουμε μια γλώσσα και μια πρακτική του κοινωνικού για την πολιτική ζωή, αλλά και για την ίδια μας την πολιτική δουλειά. Οι αριστερές απαντήσεις στον δεξιό λόγο σήμερα πολύ συχνά παίρνουν τη μορφή των αιτημάτων προστασίας απέναντι σε προσωπικές εμπειρίες αδικίας, φόβου ή παραβίασης. Διεκδικήσεις που δεν αποκαθιστούν μια χαμένη γλώσσα του κοινωνικού, αλλά καθαγιάζουν την απώλειά του. Μια στιβαρή γλώσσα της κοινωνικής εξουσίας είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει έναν σε βάθος απολογισμό των ολέθριων ανισοτήτων και της ανελευθερίας που έχουν γεννήσει ο καπιταλισμός και η κληρονομιά της φυλετικής και έμφυλης υποταγής. Αντιστοίχως, μια γλώσσα της κοινωνίας είναι το μόνο που μπορεί να μετατρέψει την αντιμετώπιση όλων αυτών των ανισοτήτων και των ανελευθεριών σε απαίτηση για όλους μας, κι όχι σε έκκληση υπέρ συμφερόντων. Μια γλώσσα και μια πρακτική της κοινωνίας είναι επίσης ουσιώδης για να ξανασυνδέσουμε την ελευθερία με την ισότητα και να καλλιεργήσουμε, από κοινού, τον κόσμο μας.
03
11

Ένας εναλλακτικός τρόπος παραγωγής είναι προϋπόθεση της ανατροπής

Στον 21ο αιώνα η «κοινωνική οικονομία» και τα «κοινά» διαχέουν στο κοινωνικό σώμα συνεταιριστικές αναπαραστάσεις και πρακτικές και δημιουργούν αυτό που η επανάσταση σαν μαία θα έρθει να ξεγεννήσει. Διότι η επανάσταση είναι «μαμή» και όχι «μαμά» της ιστορίας. Δεν γεννά, ξεγεννά. Και αυτό που γεννιέται υπάρχει ήδη χάρη στη μακρόχρονη δράση πολλών (βασικά) ειρηνικών εργατικών ανθρώπων. Και δεν μπορεί να γίνει από τα πάνω, με κατάληψη της εξουσίας και εντατικά μαθήματα σοσιαλισμού. Ο πολιτικός χρόνος συμπτύσσεται, αλλά ο ανθρωπολογικός όχι. Η σοσιαλιστική παιδεία, κουλτούρα και οικονομία οικοδομείται υπομονετικά (όχι ανυπόμονα) στα σπλάχνα της προηγούμενης κοινωνίας.
03
11

«Ώριμο αίτημα ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός»: Θετική η ανταπόκριση του Πάνου Σκουρλέτη στην ερώτηση της Αννέτας Καββαδία (βίντεο)

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, επεσήμανε τη δυνατότητα που δίνεται στους δημότες, να παρεμβαίνουν πριν τη λήψη αποφάσεων, που τους αφορούν, καταθέτοντας τη γνώμη τους η οποία δεν θα έχει μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα αλλά και αποφασιστικό ρόλο - Π. Σκουρλέτης: «Ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός συμπεριλαμβάνεται στη λογική του σχεδίου των βαθιών αλλαγών που προωθούνται από το υπουργείο»
02
11

Ανοιχτή ή σιδερόφραχτη κοινωνία;

Με ερώτηση του προς τον πρωθυπουργό ο κύριος Μητσοτάκης επιχειρεί να φέρει ξανά στην επικαιρότητα, και να κερδίσει το ακροδεξιό κοινό σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, το χιλιοπαιγμένο έργο περί  ανομίας και παραβατικότητας που κατά την άποψη του έχουμε σε υπερβολικό βαθμό στη χώρα μας. Ο κ. Μητσοτάκης όμως δεν παρασύρεται απλώς από τους επικοινωνιολόγους του που το επισημαίνουν ότι πρέπει να κερδίσει χώρο στα δεξιά του. Η συγκεκριμένη ατζέντα αφήνει να του επιβάλλεται από τα μεγάλα συγκροτήματα τύπου που τον υποστηρίζουν.
31
10

Σοσιαλισμός με δημοκρατία

Η εκατοστή επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης αναζωπύρωσε τις συζητήσεις για τα συγκλονιστικά γεγονότα του 1989-1991 στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη. Παρ’ όλη τη δυσκολία του διαχωρισμού, σύμφωνα με το πνεύμα της σύγχρονης εποχής (επιστροφή της γεωπολιτικής, παγκοσμιοποίηση, χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός), η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τα συναφή ζητήματα, όπως της οργάνωσης της σοβιετικής οικονομίας και του κράτους και, κατ’ επέκταση, η κρίση του μαρξισμού, ταξινομούνται και εξετάζονται ως ιδιαίτερα, αυτοτελή προβλήματα -που, βέβαια, δεν είναι.
31
10

Εποχή Σι

Το 19ο συνέδριο του κινεζικού Κ.Κ., που ολοκλήρωσε τις εργασίες του αυτή την εβδομάδα, επιβεβαίωσε ωστόσο την εκτίμηση ότι ο Σι Τζινπίνγκ όχι απλώς δεν αποτελεί μεταβατική περίπτωση, αλλά τελικά θα μείνει στην Ιστορία ως ένας από τους ισχυρότερους ηγέτες της μετεπαναστατικής Κίνας. Οι περισσότεροι από 2.000 σύνεδροι ενέκριναν την Τετάρτη την τροποποίηση του κομματικού καταστατικού προκειμένου αυτό να περιλαμβάνει στο εξής και τη “σκέψη του Σι Τζινπίνγκ”. Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία τής κίνησης, αρκεί να αναφέρουμε ότι το καταστατικό περιελάμβανε μέχρι τώρα τη σκέψη μόνο του Μάο Τσετούνγκ και του Ντενγκ Σιαοπίνγκ. Και η σημασία δεν ήταν μόνο συμβολική: στο εξής κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης του Σι θα κρίνεται ως απειλή για το ίδιο το κόμμα.
30
10

Το εφιαλτικό μέλλον των εργασιακών σχέσεων που αποζητά ο ΣΕΒ

Προτείνει ουσιαστικά την πλήρη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την προώθηση των πλέον εφιαλτικών μέτρων στην αγορά εργασίας, όπως οι συμβάσεις «μηδενικών ώρών» (zero hours contracts), τις συμβάσεις σύντομης διάρκειας (short term contracts). Ακόμα, στις προτεινόμενες «νέες μορφές απασχόλησης» περιλαμβάνει συμβάσεις εργασίας με πληθοπορισμό (crowdwork), τις συμβάσεις σύντομης διάρκειας (short term contracts), προσωρινής εργασίας ή εργασίας κατά παραγγελία (on demand work), τις «μικροσυμβάσεις» (mini jobs), διάφορες μορφές τηλεργασίας και κινητής εργασίας με χρήση εφαρμογών και νέων τεχνολογιών, συμβάσεις αστικού δικαίου (σύμβαση έργου, σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών) και οι συμβάσεις επιμερισμού θέσεων εργασίας.
30
10

Νάσος Ηλιόπουλος: Να τα νέα «εργαλεία», στη μάχη για ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας

«Δυστυχώς, από την πλευρά της εργοδοσίας συχνά επιδεικνύεται προχειρότητα και κυριαρχεί η αντίληψη ότι το παραπάνω κόστος θα πρέπει να αποφεύγεται, πάση θυσία (…). Ξέρετε, τώρα επενεργούν, όλες οι παθογένειες της εποχής έπειτα από το 2008. Από τότε άρχισε να κυριαρχεί σε σημαντικό φάσμα των επιχειρήσεων η αντίληψη πως, για την εξοικονόμηση χρημάτων, όλα δικαιολογούνται. Ο ελλιπής εξοπλισμός, η έλλειψη εκπαίδευσης, η πίεση στο ανθρώπινο δυναμικό»