Editorial

26
10

Σεβασμός στις θυσίες όλων

Αυτή τη φορά η αναταραχή δεν προέκυψε από εξωγενείς παράγοντες. Αυτοί αρκέστηκαν να τρίβουν τα χέρια τους. Στην τελευταία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου υπήρξαν συμπεριφορές, που δεν συμβαδίζουν με το αίσθημα ευθύνης απέναντι στις θυσίες που έγιναν για να φτάσουμε ως εδώ. Οι συνεχείς και μεθοδευμένες διαρροές στον Τύπο που οφείλονται ακριβώς σε χαμηλό αίσθημα ευθύνης, διαμορφώνουν ακριβώς ένα κλίμα αντιπαλότητας που προσλαμβάνει προσωπικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για μία απολίτικη αντιπαράθεση που προφανώς δεν συνάδει με τις προτεραιότητες της περιόδου και της προσπάθειας που γίνεται. Λίγες μέρες πριν κατατεθεί ο πρώτος προϋπολογισμός (του 2019) της μετά τη λήξη του προγράμματος εποχής και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η προσπάθεια κύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών από το κοινοβούλιο στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, οι κατηγορίες, οι εκρήξεις, οι εκτός ορίων συμπεριφορές προ και κατά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, αλλά και η παραίτηση που προκάλεσαν, δεν σηματοδοτούν συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης απέναντι σε μια λαϊκή πλειοψηφία σκληρά δοκιμασμένη όχι μόνο στα χρόνια των πρώτων μνημονίων, αλλά και στα χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Οικολόγων. Τη στιγμή, μάλιστα, που γεννιέται η ελπίδα μιας νέας περιόδου, χωρίς τους καταναγκασμούς της επιτροπείας, στα καθορισμένα όρια της οποίας έχει αρχίσει να υλοποιείται ένα σχέδιο κοινωνικής ανασυγκρότησης και οικονομικής ανάκαμψης αναγκαίο και εφικτό. Αυτή τη στιγμή, κάθε υποτίμηση του κινδύνου ανακοπής μιας προσπάθειας που άρχισε να αποδίδει καρπούς, είναι απαράδεκτη και αδιανόητη. Όσοι έχουν αναδεχθεί την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας από τις δυνάμεις που είχαν στόχο το τέλος της επιτροπείας, δεν νοείται να μην αντιλαμβάνονται, για οποιουσδήποτε λόγους, το νόημα και το συγκεκριμένο περιεχόμενο της λαϊκής εντολής που τους δόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2015. Την εντολή αυτή οφείλουν να τιμήσουν, ακόμη κι αν το τίμημα είναι η γείωση στην πραγματικότητα των καλώς νοουμένων πολιτικών προθέσεών τους.
23
07

«Μεμονωμένα» ναυάγια

Το ερώτημα με το οποίο κάθε Σαλβίνι, Λεπέν ή Ορμπαν είναι βέβαιος ότι αποστομώνει τους κουφιοκεφαλάκηδες ουμανιστές είναι απλό, άλλωστε οι δημοκόποι της εθνικιστικής «χριστιανικής καθαρότητας» απεχθάνονται τα περίπλοκα: «Μα γιατί ξεσπιτώνονται όλοι αυτοί; Γιατί παρατάνε την Ασία τους και την Αφρική τους, σέρνοντας και τα παιδιά τους μαζί, οι ύπουλοι, σαν δούρειους ίππους, για να συγκινήσουν τους ευαισθητούληδες;» Αν τους ακούγαμε όμως, αν δεν τους αφήναμε να ναυαγούν αβοήθητοι ή να θαλασσοδέρνονται ανεπιθύμητοι, θα είχαν να μας αντιτάξουν τα δικά τους απλά λόγια: «Το ερώτημα δεν είναι γιατί φεύγουμε όσοι φεύγουμε. Το ερώτημα είναι γιατί δεν φεύγουν και όλοι οι υπόλοιποι από πατρίδες σακατεμένες, καθημαγμένες, πάμπτωχες, κι ας ξέρουν ότι θα πέσουν σε χέρια ληστών και εκβιαστών, ή ότι μπορεί να πεθάνουν στην έρημο ή στη θάλασσα». Και τι φταίει η Ευρώπη (δυτική και ανατολική) ή η περιτειχιζόμενη Αμερική; Μα υπάρχει έστω μία ασιατική ή αφρικανική χώρα που να μην πατήθηκε από τα πόδια των λευκών κυρίαρχων, να μη λεηλατήθηκε από τα άπληστα χέρια τους; Και να μη νιώθει πως η Ιστορία τής χρωστάει;
20
04

Το «μετά» να αρχίσει από σήμερα

Τις προηγούμενες ημέρες δημοσιεύσαμε το κείμενο, που προέκυψε από την πανελλαδική σύσκεψη της Πρωτοβουλίας Μελών 53+, που αφορά τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και τις σχέσεις του με την κυβέρνηση. Σήμερα, δημοσιεύουμε το σκέλος της απόφασης, που αφορά τις πολιτικές εξελίξεις, την προοπτική της εξόδου από τα μνημόνια, τις δυσκολίες, αλλά και τις δυνατότητες, που ανοίγονται. Στο κείμενο γίνεται εκτενής αναφορά στην ανάγκη ενός νέου κύματος αριστερού και οικολογικού ριζοσπαστισμού, μιας αριστερής αντεπίθεσης, όπως λέει το κείμενο. Ταυτόχρονα, οι 53+ αναφέρονται στο ευρωπαϊκό και διεθνές σκηνικό, στη σχέση με την Τουρκία, στην επιτακτική ανάγκη επίλυσης των όποιων διαφορών με τους βόρειους γείτονες, μακριά από κοντόφθαλμες, εθνοκεντρικές ή εθνικιστικές λογικές. Τέλος, στο κείμενο γίνεται αναφορά στην ανάγκη συγκρότησης ενός αντιπολεμικού και φιλειρηνικού κινήματος.
17
04

ΣΥΡΙΖΑ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο έγινε η πανελλαδική σύσκεψη της Πρωτοβουλίας μελών 53+. Σήμερα δημοσιεύουμε το τμήμα της απόφασης, που αφορά το κόμμα, τη συλλογική του λειτουργία, τη σχέση του με την κυβέρνηση και το ρόλο του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ. Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσουμε το κείμενο, που αφορά την επόμενη ημέρα, τους βηματισμούς της εξόδου, τις ελπίδες, τις προσδοκίες και τα εμπόδια, την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης.
14
04

Λύση τώρα για τον απεργό πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη

Είμαστε ανεπιφύλακτα μαζί του, χωρίς υποσημειώσεις και εξουσιολαγνικά τερτίπια. Και είναι σαφές ότι όσα διεκδικούσαμε με πείσμα απέναντι σε συντηρητικής και αυταρχικής προέλευσης πολιτικούς, τα διεκδικούμε ακόμα περισσότερο σήμερα και όχι μόνο. Τα απαιτούμε από την κυβέρνηση της Αριστεράς. Λύση τώρα.
15
03

Ποτέ ξανά

Eίναι πικρό, αλλά τις χθεσινές σκηνές στο κέντρο της Αθήνας, τις έχουμε ξαναδεί ή μάλλον τις βλέπαμε διαρκώς, όλη περίοδο της διακυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Και δεν είναι μόνο τα γεγονότα αδικαιολόγητης βίας της Τετάρτης 14/03/2018, έξω από το συμβολαιογραφείο της οδού Θεμιστοκλέους, αλλά και τα πρόσφατα γεγονότα έξω από το Υπουργείο Παιδείας της περασμένης εβδομάδας,όπου δάσκαλοι και δασκάλες, καθηγητές και καθηγήτριες, μόνιμοι, αναπληρωτές, αδιόριστοι, υπέστησαν  την αδικαιολόγητη βία των ΜΑΤ ,γεγονός που και σωστά στιγματίσθηκε και από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας. Ολα τα παραπάνω θέτουν σκληρά και σοβαρά ερωτήματα, και κυρίως το ερώτημα εάν υπάρχει η πολιτική βούληση να περιορισθούν μέχρι οριστικής εξαφάνισης τα φαινόμενα καταστολής. Γνωρίζουμε ότι σε πολιτικό επίπεδο η απάντηση είναι καταφατική ,όμως αυτό δεν αρκεί, χρειάζονται  συγκεκριμένα μέτρα στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού της ΕΛ.ΑΣ. (απαγόρευση χρήσης χημικών, υποχρεωτική χρήση διακριτικών στα όργανα). Εδώ οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι ήδη έχουμε αργήσει, καθώς έχουν περάσει 3 χρόνια από την ανάληψη της κυβερνητικής ευθύνης και το επίδικο παραμένει ανοιχτό. Είμαστε υποχρεωμένοι να επισημάνουμε ότι η κοινωνική διαμαρτυρία, ακόμα και όταν τα κίνητρά της είναι ασαφή,  δεν αντιμετωπίζεται  με ποινικοποίηση και καταστολή. Αυτό που χρειάζεται είναι να υπάρξουν οι πρωτοβουλίες  που θα εξασφαλίζουν την απόλυτη προστασία της κατοικίας των αδύναμων οφειλετών, μόνο έτσι θα πεισθεί η κοινωνία. 
04
03

Μια ρεαλιστική λύση για το Μακεδονικό

Θεωρούμε το ζήτημα επίλυσης του μακεδονικού ως ευκαιρία. Aρκεί να μην φοβηθούμε τον ακροδεξιό εσμό που άδραξε την ευκαιρία για να ξεδιπλώσει τον οπισθοδρομικό κρετινισμό του, ούτε την ακροδεξιάς απόκλισης ηγετική ομάδα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα κι αυτή η κυβέρνηση Σημίτη, στην υπόθεση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, αναδεικνύει το μίνιμουμ πολιτικό θάρρος που απαιτείται σε ανάλογες περιπτώσεις. Είναι σαφές άλλωστε ότι όταν υλοποιείται το αυτονόητο, το εύρος της επιμονής στο ανορθολογικό αίτημα περιορίζεται. Δική μας πεποίθηση είναι ότι στον αντίποδα της αδιέξοδης εθνικιστικής ρητορικής, μπορεί να υπάρξει ένα ισχυρό και διευρυμένο μέτωπο κοινωνικών δυνάμεων που με αποφασιστικότητα θα υποστηρίξει την οριστική λύση της διαφοράς με την ΠΓΔΜ, μέσω μία συμβιβαστικής λύσης για την ονομασία της γείτονος, την σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, με όλες τις θετικές επιπτώσεις που αυτό θα έχει στην ευρύτερη περιοχή.
14
01

Αποχαιρετισμός στον Θοδωρή Μιχόπουλο

Ο Θοδωρής Μιχόπουλος "έφυγε" σήμερα τα ξημερώματα. Έμπειρος δημοσιογράφος με πολυετή παρουσία τόσο στη δημόσια, όσο και στην ιδιωτική τηλεόραση, αλλά και με σημαντική κοινωνική δράση και πολιτική παρουσία, ο Θοδωρής Μιχοπουλος βρέθηκε μετά τις εκλογές του 2015 στην θέση του επικεφαλής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού, ενώ για σημαντικό διάστημα είχε την ευθύνη για την ενημέρωση σχετικά με τις διαπραγματεύσεις της χώρας μας με τους δανειστές. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος και βασικός συνεργάτης μέχρι σήμερα της εφημερίδας «Εποχή». Η κηδεία του θα γίνει αύριο, Δευτέρα, στις 4:00 μ.μ. στο 1ο Νεκροταφείο.
03
02

Αντί αλληλεγγύης, πόλεμος…

Ασφαλώς και δεν αποτελούν έκπληξη τα συμπεράσματα από την άτυπη σύνοδο κορυφής της Μάλτας για το μεταναστευτικό - προσφυγικό. Εδώ και ημέρες, μας είχαν προετοιμάσει για τους στρατηγικούς σχεδιασμούς, που ελάχιστη σχέση έχουν με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και με την ανάγκη αναστοχασμού για την μέχρι τώρα πορεία και τα αποτελέσματά της. Δυστυχώς, τα συμπεράσματα της “συνόδου” παραπέμπουν σε ανακοινωθέν εν καιρώ πολέμου, όπου ο... εχθρός δεν είναι άλλος από τα ίδια τα θύματα των συρράξεων και των πολιτικών που μεγεθύνουν τις ανισότητες και την ακραία φτώχεια. Αλλά ακόμα και αν φαίνεται ότι οι αποφάσεις τέτοιων “συνόδων” είναι πιο βίαιες και πιο αδιαπέραστες ακόμα και από τα απάνθρωπα τείχη που χτίζονται στα σύνορα των χωρών της Ευρώπης, τίποτα τελικά δεν είναι ισχυρότερο από την επιθυμία των ανθρώπων να ζήσουν χωρίς πόλεμο και πείνα.
07
01

Υπερασπίσου το παιδί…

Ένα παιδί, το οποίο έχει γνωρίσει στη μέχρι τώρα ζωή του άλλοτε τον εγκλεισμό και άλλοτε τη διαρκή φυγή, ζώντας μια ζωή πέρα από κάθε κανονικότητα, δεν μπορεί να γίνεται πεδίο άσκησης αντιτρομοκρατικής πολιτικής, καταστολής ή τιμώρησης. Δεν μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο ιδεολογικό, πολιτικό ή διάπλασης ηθικής.
  • 1
  • 2